Sebastian Frąckiewicz

Przeczytałam! I mam niedosyt. Niewątpliwym plusem książki jest doskonałe przygotowanie merytoryczne Frąckiewicza. Każdy z jego jedenastu wywiadów jest inny, w każdym porusza nowe zagadnienia, zadaje ciekawe, wnikliwe pytania. Widać, że do każdej z rozmów rzetelnie się przygotował. Interesujący jest również dobór twórców, począwszy od mistrzów polskiej szkoły ilustracji, skończywszy na młodych, lecz już docenionych w Polsce (i na świecie) ilustratorów. Mam jednak wrażenie, że niektórym rozmówcom poświęcił zbyt wiele uwagi, innych natomiast potraktował trochę po "macoszemu". Rozmowa z Wilkoniem, świetnym przecież gawędziarzem, była zbyt krótka, zbyt powierzchowna. Z kolei z wywiadu z Emilią Dziubak dałoby się zrobić nawet osobną książkę. Chciałabym także, aby zamieszczono więcej ilustracji, zwłaszcza tych, o których opowiadają twórcy. Wiem, książka nie jest z gumy, nie rozciągnie się. A szkoda, bo zabrakło wielu świetnych twórców. Liczę na drugi tom. Podsumowując: czytałam (i oglądałam) z wielką przyjemnością, cieszę się, że mogłam poczytać o ilustratorach, których bardzo cenię, a którzy z racji wieku nie dorobili się jeszcze publikacji na swój temat :) * Moja córka była zachwycona widząc w tej książce swoich ulubionych ilustratorów. Czyli Chmielewską, Bogucką, Dziubak, Bajtlika, Wilkonia, Butenko czy Sochę, znanego u nas w domu także z gier planszowych. Żałowała, że nie było Pękalskiego, Jung, Szymanowicza, Rusinek, de Latoura czy Mizielińskich....