Świat w oczach sąsiadki

Krótkie, błyskotliwe i niegłupie felietony o tematyce z pogranicza literatury, filozofii i polityki. Najlepiej czyta się takie rzeczy na bieżąco, ale w takiej, książkowej formie jakoś się bronią. Fajna lektura.

Krótkie, błyskotliwe i niegłupie felietony o tematyce z pogranicza literatury, filozofii i polityki. Najlepiej czyta się takie rzeczy na bieżąco, ale w takiej, książkowej formie jakoś się bronią. Fajna lektura.

Ryszard Koziołek z mądrością, humorem i dystansem przygląda się codzienności, udowadniając, że humanistyczne spojrzenie na literaturę i życie wcale nie musi być nudne. Błyskotliwe felietony, które czyta się jednym tchem, a postać tytułowej sąsiadki to absolutny mistrz ciętej riposty.

Ryszard Koziołek z mądrością, humorem i dystansem przygląda się codzienności, udowadniając, że humanistyczne spojrzenie na literaturę i życie wcale nie musi być nudne. Błyskotliwe felietony, które czyta się jednym tchem, a postać tytułowej sąsiadki to absolutny mistrz ciętej riposty.

Chciałabym - za profesorem Koziołkiem - żeby osobisty rozum każdego z nas stał się częścią rozumu wspólnego i byśmy umieli z niego odpowiednio korzystać, bo wtedy może świat byłby lepszy. A, i chciałabym mieć taką ciekawą sąsiadkę, która prowokuje do pisania tych znakomitych felietonów.

Chciałabym - za profesorem Koziołkiem - żeby osobisty rozum każdego z nas stał się częścią rozumu wspólnego i byśmy umieli z niego odpowiednio korzystać, bo wtedy może świat byłby lepszy. A, i chciałabym mieć taką ciekawą sąsiadkę, która prowokuje do pisania tych znakomitych felietonów.

Mądrość profesorska kontra tzw. mądrość życiowa. To bardzo płodny literacko temat, począwszy od czasów Sokratesa i jego dyskusji z przechodniami na ateńskiej agorze. Nie znaczy to, że profesor Koziołek jest od razu Sokratesem, ale w swoich felietonach rozważa różne kwestie zainspirowany zdroworozsądkowymi uwagami sąsiadki. Czytuję te felietony od dawna w „Polityce” i lubię je bardzo, za lekkość, trafność, wzajemną empatię i całkowity brak żółci. O takie cechy trudno dzisiaj we wszelakiej publicystyce, gdzie przyjęte jest różnić się ostro, nie szczędząc przeciwnikowi obelg i uszczypliwości.

Tymczasem u Koziołka mamy wzajemnie życzliwe zderzenie celnych obserwacji tego, co dzieje się naokoło, na klatce, na ulicy, na bazarku, które prowadzi profesora do filozoficznych, uogólniających rozważań. Na jakie tematy? Przeróżne. Są felietony o wychowaniu młodzieży, o populizmie, o wyższości Orzeszkowej nad Prusem i Sienkiewiczem (polecam szczególnie!). O tym, jak czytać nowocześnie literaturę klasyczną. O zemście. O mowie polskiej i dobroczynnym lub szkodliwym wpływie na nią innych języków. Za każdym razem mądrość profesorska wypływa z życiodajnych inspiracji uwagami sąsiadki. Nie ma co streszczać, trzeba to przeczytać. Ale nie czytać jednym ciągiem. Lekkie jak piórko felietony profesora Koziołka trzeba dozować i smakować jak dobry tort. Po troszku, po jednym, po dwa, najwyżej trzy, by móc rozsmakować się w ich treści i zastanowić nad złożonością opisanego świata.

Felietony, mimo że pisane przez profesora, wyzbyte są również tego nieznośnego, mentorskiego tonu rozmaitych utytułowanych mędrków, którzy mają skłonności do lekceważenia swoich słuchaczy i patrzenia na nich z góry jak na głupków, motłoch i prymityw. Postawy takie obserwować można u wielu naukowców, nauczycieli, księży, a w szczególności u polityków, i to ze wszystkich opcji. Przemądrzałość i poczucie wyższości trudne są do zaaprobowania przez tych, którzy nie wiedzą i chcieliby się dowiedzieć, a przynajmniej upewnić, co jest słuszne. U polityków w dodatku zaobserwować można z jednej strony poniżanie rozmówcy, a z drugiej – płaszczenie się przed nim, szczególnie gdy jest on w grupie podobnie myślących (chłopi, górnicy) i może przywalić. Nic podobnego nie widać u profesora Koziołka. Przeciwnie, ewidentnie ceni on trzeźwe uwagi sąsiadki i nie tyle polemizuje z nimi, ile pokazuje ich treść w szerszym kontekście.

Polecam gorąco, z całego serca! To bardzo inspirująca lektura nie tylko dla konesera. Wszak Sokrates dyskutował z każdym, kogo spotkał na agorze. O, jakże byłoby wspaniale, gdyby na przykład ktoś, może sam profesor, przeczytał niektóre z nich w mediach, podkastach, w internecie, w TV – może jego uwagi miałyby wtedy szerszy zasięg.

Mądrość profesorska kontra tzw. mądrość życiowa. To bardzo płodny literacko temat, począwszy od czasów Sokratesa i jego dyskusji z przechodniami na ateńskiej agorze. Nie znaczy to, że profesor Koziołek jest od razu Sokratesem, ale w swoich felietonach rozważa różne kwestie zainspirowany zdroworozsądkowymi uwagami sąsiadki. Czytuję te felietony od dawna w „Polityce” i lubię...

Niby fajne, ale nic nie wnoszące i do rychłego zapomnienia. Liczyłam na coś mniej politycznego i bardziej zanurzonego w literaturę.

Niby fajne, ale nic nie wnoszące i do rychłego zapomnienia. Liczyłam na coś mniej politycznego i bardziej zanurzonego w literaturę.

Dostałam w prezencie , to czytam, ale sama bym nie kupiła.
Książka typu "nic nie zostanie na dłużej" , choć jest przeczytywalna.

Dostałam w prezencie , to czytam, ale sama bym nie kupiła.
Książka typu "nic nie zostanie na dłużej" , choć jest przeczytywalna.

W moim odczuciu książka mocno nierówna. Niektóre felietony bardzo dobrze, skłaniające do refleksji, zaś niektóre troszkę kręcące się w kółko i dość powtarzalna tematyka. Niemniej jednak warto przeczytać tę książka, łatwa w przyjęciu i przyjemna lektura.

W moim odczuciu książka mocno nierówna. Niektóre felietony bardzo dobrze, skłaniające do refleksji, zaś niektóre troszkę kręcące się w kółko i dość powtarzalna tematyka. Niemniej jednak warto przeczytać tę książka, łatwa w przyjęciu i przyjemna lektura.

Czasem zdarza sie tak, ze cos co w gazecie wypada calkiem spoko, juz nie tak dobrze prezentuje sie jako ksiazka. Wiadomo, gazeta sie dezaktualizuje.... Felietony zanurzone w polityce, rowniez. Watek wedkarstwa ciekawy, ale krotki, chetnie przeczytalabym bardziej rozbudowany, w zbiorku opowiadan albo w powiesci. Moze pan profesor pokusi sie kiedys o napisanie autobiografii (bez anturazu politycznego)? Chetnie przeczytam.

Czasem zdarza sie tak, ze cos co w gazecie wypada calkiem spoko, juz nie tak dobrze prezentuje sie jako ksiazka. Wiadomo, gazeta sie dezaktualizuje.... Felietony zanurzone w polityce, rowniez. Watek wedkarstwa ciekawy, ale krotki, chetnie przeczytalabym bardziej rozbudowany, w zbiorku opowiadan albo w powiesci. Moze pan profesor pokusi sie kiedys o napisanie autobiografii...

Profesor Ryszard Koziołek dla celów felietonowych powołał do życia sąsiadkę, jak pisze we wstępie, "żeby była świadectwem, jak pożytecznie jest rozmawiać z innymi od siebie".
Książka zawiera felietony pisane dla "Polityki". Są w niej humorystyczne rysunki Jacka Świdzińskiego ilustrujące kolejne teksty.
Każdy felieton zaczyna się krótką rozmową autora z sąsiadką i jest wprowadzeniem tematu, potem następuje ciekawy wywód profesora wzbogacony często tekstami literackimi.
Zagadnienia aktualne, od polityki migracyjnej, oświatowej, poprzez ekologię, sprawę Grenlandii po wybory prezydenckie i rozważania na temat prawa i prawdy. Oczywiście to tylko kilka z wielu podejmowanych przez rektora Koziołka i sąsiadkę tematów prowadzonych m.in. na placu Karola Miarki, na ławkach, u fryzjera, na klatce schodowej.
Najbardziej zainteresowały mnie rozważania dotyczące literatury, języka, spisu lektur. Odnajdywałam w nich echa czytanych wcześniej książek profesora: "Czytać, dużo czytać", "Dobrze się myśli literaturą", "Wiele tytułów. Eseje przygodne".
Mogłam upewnić się, że "Lalka" to jedna z jego ulubionych powieści, bo w felietonach często odwołuje się do niej. Wokulski, Izabela Łęcka czy Rzecki bywają ilustracją poglądów i rozważań.
Chętnie czytałam o "sztuce trzeźwienia", gdzie Ryszard Koziołek dowodzi, że "dobry czytelnik musi trzeźwieć", i "pozwolić innym, aby pomogli nam otrzeźwieć z odurzenia literaturą".
Dobrze jest zatem dzielić się z innymi swoimi wrażeniami, rozmawiać o czytanych lekturach, a nawet znosić krytykę wobec tych pozycji, które nas zachwyciły.
Podoba mi się, i trafia do przekonania, uzasadnienie profesora dotyczące lektur szkolnych, twierdzi, że trzeba je krytycznie czytać, "żeby zrozumieć Polskę i jej obywateli, na czele z sobą samym".
Zgodzę się z nim, gdy pisze: "Język polski jest najważniejszym z przedmiotów szkolnych i słusznie kłócimy się o to, jak i czego na nim uczyć". Felieton nosi tytuł "Myśleć po polskim".
Warto czytać książki profesora i językoznawcy Ryszarda Koziołka.

Profesor Ryszard Koziołek dla celów felietonowych powołał do życia sąsiadkę, jak pisze we wstępie, "żeby była świadectwem, jak pożytecznie jest rozmawiać z innymi od siebie".
Książka zawiera felietony pisane dla "Polityki". Są w niej humorystyczne rysunki Jacka Świdzińskiego ilustrujące kolejne teksty.
Każdy felieton zaczyna się krótką rozmową autora z sąsiadką i jest...

Większość dziś myśli, że rozmowy o literaturze to kurz, przypisy i totane nudy.
Stop! ✋

To znaczy tylko jedno, że nie miałeś okazji być na mentalnym spacerze z Ryszardem Koziołkiem.

Wyobraź sobie: klatka schodowa, zwykłe „dzień dobry”, a po chwili lądujesz w samym środku intelektualnej petardy.

No ja się pocę na samą myśl …

On — profesor z talentem do wywracania schematów. Ona — sąsiadka z ciętym językiem i uśmiechem, który zwiastuje kłopoty…
Ich dialogi to nie small talk.
To ring.

I nagle pada pytanie:
czy Taylor Swift powinna stać na półce obok Wisławy Szymborskiej ?!
Brzmi jak prowokacja?
A może po prostu uczciwe pytanie o to, czym dziś jest „kanon”.

Ale nic bo później robi się jeszcze ciekawiej.

I czy da się czytać rosyjskich klasyków, a potem bez hipokryzji słuchać Maty?!

To nie są rozmowy „o kulturze”.
To są rozmowy o nas.

O tym, co czytamy, czego słuchamy, co nas rusza i czego się wstydzimy.
Najmocniejsze?
Nikt tu nie udaje, że zna jedyną słuszną odpowiedź. Chodzi o myślenie.
O odwagę zadawania pytań.
O wyjście poza wygodne „tak było zawsze”.

Po tej lekturze zaczynasz patrzeć inaczej na książki, filmy, playlistę w Spotify, a szczególnie na sąsiadów na klatce.
I może właśnie o to chodzi:
żeby kultura nie była muzeum.
Tylko iskrą.

Idealna książka dla moli książkowych!

Większość dziś myśli, że rozmowy o literaturze to kurz, przypisy i totane nudy.
Stop! ✋

To znaczy tylko jedno, że nie miałeś okazji być na mentalnym spacerze z Ryszardem Koziołkiem.

Wyobraź sobie: klatka schodowa, zwykłe „dzień dobry”, a po chwili lądujesz w samym środku intelektualnej petardy.

No ja się pocę na samą myśl …

On — profesor z talentem do wywracania...