Aleksandra Boćkowska

Początek jest nieco toporny, chaotyczny, z przeskakiwaniem między różnymi perspektywami i rzucaniem nazwiskami, tak jakby powinny coś czytelnikowi mówić (czasem mówią, ale czasem niekoniecznie). Później jest jakby lepiej, a może ja się przyzwyczaiłam. W każdym razie książka warta docenienia za naświetlenie zjawiska luksusu w niedoborowym świecie PRL-u z różnych stron: blichtru w kręgach władzy, dobrobytu wypracowanego niemałym wysiłkiem lub znajomościami, dewizowych hoteli, post-ziemiańskich tradycji, specyficznie snobistycznej Saskiej Kępy czy zamożności jako czegoś podejrzanego i budzącego zawiść. Książka o luksusie paradoksalnie przekształca się w opowieść o powszechnych brakach - "opowieść o luksusie w PRL okazuje się w dużym stopniu opowieścią o smutku i biedzie", jak pisze sama autorka. "Po pierwsze luksus trudno było sobie wyobrazić - konsumpcyjnych pokus było niewiele. Po drugiej pieniądze, zupełnie inaczej niż dziś, nie dawały poczucia stabilizacji - w każdej chwili mogło się coś przytrafić".