Ewelina Dobosz

Jedna podsłuchana rozmowa. Zero wyjaśnień. Lawina, której nie dało się zatrzymać. „Zapomniany” - Ewelina Dobosz Współpraca | Wydawnictwo Werbel Po pierwszym tomie naprawdę wierzyłam, że Weronika i Igor w końcu zaznają spokoju. Że to, co najgorsze, już za nimi. Że mogą zacząć normalne życie. I bardzo się pomyliłam. Od przeszłości nie da się uciec. Ona wraca. I uderza ze zdwojoną siłą. Najpierw atak na Weronikę na uczelni - mocny, brutalny, wywołujący natychmiastowy niepokój. I to dopiero początek. Później pojawiają się niedomówienia. Podsłuchana rozmowa Igora. Brak wyjaśnień. Milczenie. Zamiast rozmowy domysły. Zamiast zaufania emocjonalna ucieczka. Weronika w przypływie zranienia mówi, że ma kogoś innego, odchodzi. I powiem Wam szczerze momentami byłam na nią zła. Niektórych jej decyzji kompletnie nie rozumiałam. Zamiast skonfrontować się z prawdą, wolała dopowiedzieć sobie najgorszy scenariusz. Ale właśnie to sprawiło, że ta historia była tak ludzka. Bo kto z nas w emocjach zawsze podejmuje racjonalne decyzje? A jakby było mało chaosu, w tle pojawia się była Igora. I 5-letnia Kaja - dziewczynka, która okazuje się jego córką. Ten wątek naprawdę namieszał. A napięcie rośnie z każdą stroną. I kiedy wydaje się, że gorzej już być nie może - Weronika w przypływie adrenaliny wraca do rodzinnego domu. Do miejsca, które już wcześniej było naznaczone tragedią. I tam ponownie zostaje zaatakowana. Ogień. Strach. Panika. I scena, przy której naprawdę miałam ciarki, bo gdyby nie Igor… ona spłonęłaby żywcem. W tej historii jest więcej pytań niż odpowiedzi. Kto chce się jej pozbyć? Dlaczego? Czy to ktoś z przeszłości? A może zagrożenie jest bliżej, niż się wydaje? To thriller z mocnym wątkiem romantycznym, ale bez przesłodzenia. Miłość tutaj nie jest ozdobą fabuły - jest polem bitwy. Testowana. Łamana. Podważana. I czasem to właśnie brak jednej rozmowy staje się początkiem katastrofy. A zakończenie? Powiem tylko tyle - warto było przejść przez ten mrok.