Edward Pasewicz

Naturalizm i poezja w jednym - da się? Edward Pasewicz, "Pulverkopf": To dla mnie ważna książka i chyba zacznę od tego, że jedno jej zdanie tak mnie tchnęło, że zaczęłam pisać powieść i napisałam stan surowy w półtora miesiąca. Zdanie mnie rozwaliło. Zostanie moją tajemnicą. Może ktoś kiedyś zgadnie, które to było 😄 Książka trudna, bo prowadzona w wielu narracjach, w kilku wątkach, osadzona w paru momentach... że tak powiem - dziejowych. Do tego jest przeładowana pewnymi.. z jednej strony wartymi zachowania i pokazania czytaczom powieści tekstami źródłowymi, na przykład zapiskami babki głównego narratora Patryka. Z drugiej strony dla mnie było tego za dużo, kartkowałam, bo nie rozumiem na przykład języka partytur, a tak obszerne zapiski widziałabym raczej w zbiorze po porządnej edytorskiej pracy jakiegoś znawcy. Z trzeciej strony - przekartkowałam i żyję, a niektóre to perełki i jako historyk czytałam z fascynacją. Wątek retrospekcji do młodości Patryka i jego pierwszych homoseksualnych zakochań - ujmujący. Wątek odtwarzanego życia tajemniczego człowieka, którego Patryk poszukuje - piękny, choć Patryk snuje tu raczej domysły, jak to życie mogło wyglądać. Bardzo sugestywny i wg mnie świetny historycznie. Tu sceny z pierwszej wojny światowej i walki w górach z wojskami rumuńskimi - rewelacja, mój numer jeden. Wątek szpitala psychiatrycznego z końca drugiej wojny światowej - wow, uwielbiałam. Wątek trójkąta miłosnego współczesnego Patryka - uroczy. Do tego jestem fanką babki:) Ciekawe, że dla mnie ta powieść łączy naturalizm z poezją - w sposobie narracji. Dziwne, ale fascynujące. Choć momentami ją przelatywałam, to jednak nie odłożyłam, ciagło mnie do niej. Homoseksualizm męski jest tu tak oryginalnie ujęty, inaczej, niż jestem przyzwyczajona, że aż żałuję, że tego nie było więcej. Czasem trochę ucieczkowo, jakby na marginesie, ale bardzo (też tu) naturalistycznie- poetycko. Nie wiem, jak Autor to łączy ❤️ Ale mam już na półce dwie kolejne jego powieści. Bo ciągnie mnie do takiego stylu.