Orzeł Biały 2

Orzeł biały 2 - Marcin Sergiusz Przybyłek

Dziękuję wydawnictwu WarBook za możliwość przeczytania tej książki.

Tę część przeczytałam zdecydowanie sprawniej. W pewnym momencie, nie wiem kiedy i jak mnie tak pochłonęła....
Powiem szczerze, że w tej części częściej się śmiałam. Odkryje przed wami, że jest w niej trochę polityki.
Autor przestawił też opinię na temat pewnych postaci. Ze względu na obecnie napięte relacje z kilkoma krajami, nie wspomnę o których osobach tutaj mowa.
Nie chcę wywołać niepotrzebnej burzy, a taka z całą pewnością mogłaby powstać.

Okazuje się, że Ork też może się zakochać i to w... człowieku. Tak jak to było w sadze "Zmierzch", pozwólcie, że zacytuję:
" Lew zakochał się w jagnięciu".
Relacja Justyny i Dżedaja troszkę przypominała mi Hulka i Nataszę Romanov.

Tak jak w poprzedniej części został wprowadzony akcent językowy. Tym razem jest to język rosyjski. Mamy też tutaj zdecydowanie więcej wątków. Kilka, które teraz siedzą mi w głowie to np. Małżeństwo Orków i ich typowe ludzkie zachowanie. On ogląda mecz, a ona nie może się doprosić, aby pomógł przenieść weki. Podobnie jak śpiewane pieśni, czy też wojsko Orczyc i wiele innych.

Prawdziwa też sprawa, że można się zakochać mimo tych realiów.
Przykładem są Runa i Kata.
Historia tego, jak ciężko jest wychować dziecko, aby się w przyszłości nie stoczyło na dno. A'propo tego tematu... To ciągle mnie ogarnia śmiech z tego powodu jak wojskowy Samuel załatwił tych gangsterów.

Prawie zawsze jak coś czytam, to widzę podobieństwa z innych książek, czy też filmów. Podczas tej lektury również mam takie spostrzeżenia. Nie mówię tylko o tych o których wcześniej wspomniałam. Co mi wpadło w oko? Tak np. Centrum dowodzenia Orków i trylogia "Niezgodna", a dokładniej jej trzecia część.
Drugi przykład, to połączenie umysłów Schmidt'a z Ixim, to jak w książce "Intruz" - Melanie i Wanda.

Nie można też zapomnieć o moim ulubionym stylu w literaturze.
Mianowicie, to zwracanie się autora do czytelnika.
"Trzeba w tym momencie wyjaśnić czytelnikowi...", "W tym momencie statystyczny czytelnik", " W tym miejscu, jak zapewniają historycy ", "No dobrze, to taki historyczny żarcik", czy też "Zanim odpowiemy o jego losach".

Czy polecam?
Oczywiście, ta część również jest pełna humoru, ironii i sarkazmu. Gwarantuje, że są elementy, które was zaskoczą.

Nie mogę się już doczekać trzeciej części.

Uwaga, dla przyszłych czytelników! Do tych, co nie preferują przekleństw. Jest ich tu całe multum i to nie tylko po polsku, ale i po rosyjsku.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

" - Za trzy minuty będziemy nad strefą zrzutu - oświadczył Horst.
- Ja jebię - mruknął Mateo. - Dowódco, wiemy, w co się pakujemy?
- Takie jest życie, Szwajcar -odparł Piekielnik - że nigdy nie wiesz.
- Choćbyś przeżył milion różnych sytuacji - odezwała się Matka - i wiedział potem, jak na podobne zareagować...
- Zawsze dorwie cię milion pierwsza - dokończył Piekielnik ich ulubione powiedzenie.
- Przygotuj się na nieznane. - Matka uśmiechnęła się zza swojej szybki.
- Ja pierdolę - sapnął znów Mateo.
- Co ten młody taki podenerwowany? - zdziwiła się porucznik.
- Miesiączkę będziesz miał? - spytał dowódca.
- No nie, kurwa, czy tylko ja tutaj myślę?"

"- No to pięknie...
- Co no to pięknie"? - spytała Anna. - Co „no to pięknie"? Masz jaja, żeby mi powiedzieć prosto w oczy, co myślisz, czy będziesz się z tym nosił, aż ci zgnije w środku? Perunie, jak ja nienawidzę ludzi, którzy nie mówią, co czują, tylko tak z tym chodzą, milczą, a potem pewnego dnia dowiadujesz się, że jesteś zdzirą, tylko zapomniał ci o tym powie...
- Jesteś zdzirą - przerwał jej Mardok, patrząc zawzięcie w blat.
Anie zatkało.
- Przepraszam, ale ta ksywka jest zajęta - stwierdziła Frenkiel, starając się rozładować napięcie, lecz już było za późno."

Orzeł biały 2 - Marcin Sergiusz Przybyłek

Dziękuję wydawnictwu WarBook za możliwość przeczytania tej książki.

Tę część przeczytałam zdecydowanie sprawniej. W pewnym momencie, nie wiem kiedy i jak mnie tak pochłonęła....
Powiem szczerze, że w tej części częściej się śmiałam. Odkryje przed wami, że jest w niej trochę polityki.
Autor przestawił też opinię na temat pewnych...

🪖🪖🪖 Recenzja 🪖🪖🪖

Marcin Sergiusz Przybyłek " Orzeł biały " #2
@marcin_s_przybylek

Seria: Orzeł biały #2

Wydawnictwo: Warbook
@warbook.pl

🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖

" -Lustereczko, powiedz przecie...
Ledwo jednak zobaczył skraj zielonego czoła, zdjęła go straszna rozpacz, bo przecież dzień byt tak piękny i po burzy pachnące powietrze,
a tu wciąż ten głupi zielony ryj!..."

Kontynuacja „Orła Białego” to jazda bez trzymanki.. Marcin Sergiusz Przybyłek znowu funduje mi totalny chaos kontrolowany – pełen absurdu, czarnego humoru, brutalności i nieoczywistych bohaterów.. I wiecie co? Wciąga to jak bagno..

Czyta się to jak jazdę czołgiem przez lunapark – szybko, ostro i nie do końca legalnie.. Autor nie oszczędza nikogo – ani czytelnika, ani bohaterów.. Narracja to ciągły ogień: raz śmiech przez łzy, raz zgrzyt zębami, a raz głośne „Co ja właśnie przeczytałam?!”.

Język, Soczysty, dosadny, często wulgarny, ale bez tego ta opowieść straciłaby swój ciężar i rytm.. To styl Przybyłka – nie bierze jeńców, wali prosto między oczy..

Bohaterowie, Psychole, maruderzy, patrioci na prochach.. Ale każdy z nich ma coś do powiedzenia..

Fabuła wciąga jak wir wojenny z domieszką orczej muchomorowej haluny.. Z jednej strony mamy potężne zamieszanie na kresach Twierdzy Polska – Rosja, Białoruś i Ukraina to teraz strefy starć prymitywnych (i nie tak całkiem głupich) orków, którzy zamiast polityki wolą gotować… ludzi.. Z drugiej strony, wewnątrz polskich murów dzieje się nie mniej – śmierć Królowej Magdaleny sieje zamęt, major Orłowski i jego ekipa dochodzą do siebie po ostatnich jatkach, a Zielona Przyszłość kusi N-Genem wszystkich tych, którzy wierzą w nieśmiertelność.. Oczywiście za cenę przeobrażenia się w… orka..

Czy „Orzeł Biały 2” to książka dla każdego? Nie. Ale jeśli kochasz szaloną akcję, alternatywną historię, ironiczny humor i odrobinę filozofii przemyconej między krwawą jatką a dialogiem o pasztecie z ludzi – to będziesz wniebowzięty..

" Gdyby ktoś interesował sie losem Lorskiego, to uciekał razem z innymi orkami przed zieloną Godzillą, a gdy potwór przestał już ich gonić, napotkał w jednym z lasów chudego Engelsa prowadzącego, niczym w pijanym widzie, krowę. Gość pomalowany był na niebiesko i przypominał Polakowi mieszkańca Indii..."

Rok 2057, cała ludzkość zażyła lek na nieśmiertelność – N-Gen.. Cała, oprócz Polaków, bo nasz wiecznie skłócony sejm nie potrafił go zalegalizować.. I może dobrze, bo lek działa – tyle że zamienia cię w orka.. A orki, wiadomo… lubią ludzinę.. Na surowo, z przyprawami, jak leci..

Polska jest jedyną ocalałą cywilizacją ludzi.. Ale spokojnie – chaos, kombinowanie, sarmatyzm i nadprodukcja „projektów” mają się świetnie.. Gdzieś tam Zielona Przyszłość próbuje legalnie zamieniać chorych w nieśmiertelnych Engelsów.. W Hołnach Mejera żołnierze marzą o odbiciu Wilna (oczywiście!).. A Rasputin – nie mylić z Putinem),– szykuje orczą inwazję ze wschodu..

Ah, i jeszcze Schmidt – zmartwychwstały nazistowski Überwunder – wstaje z grobu i planuje odrodzenie Überlandu..

🪖🪖🪖 Recenzja 🪖🪖🪖

Marcin Sergiusz Przybyłek " Orzeł biały " #2
@marcin_s_przybylek

Seria: Orzeł biały #2

Wydawnictwo: Warbook
@warbook.pl

🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖🪖

" -Lustereczko, powiedz przecie...
Ledwo jednak zobaczył skraj zielonego czoła, zdjęła go straszna rozpacz, bo przecież dzień byt tak piękny i po burzy pachnące powietrze,
a tu wciąż ten głupi zielony ryj!..."

Kontynuacja...

Druga część straciła nieco impetu, były dłużyzny, wschodni Engelsi, mimo większej fantazji okazali się jednak nudniejsi ;) Ale ogólnie zabawa i tak przednia. No i Szmidt tutaj wymiatał, aż nabrałam ochoty, aby przeczytać jakąś jego powieść 😃

Druga część straciła nieco impetu, były dłużyzny, wschodni Engelsi, mimo większej fantazji okazali się jednak nudniejsi ;) Ale ogólnie zabawa i tak przednia. No i Szmidt tutaj wymiatał, aż nabrałam ochoty, aby przeczytać jakąś jego powieść 😃

"RŁokiet płynie w moich żyłach!" - to lapidarne zdanie bodaj najtrafniej oddaje intensywność emocji, jakie towarzyszyły mi podczas lektury drugiej odsłony cyklu „Orzeł Biały” autorstwa Marcina Sergiusza Przybyłka. Kontynuacja losów dzielnych wojów z Twierdzy Polska z impetem wciąga czytelnika w wir wydarzeń, serwując szerokie spektrum doznań – od dezorientacji graniczącej z absurdem (niech pozostanie tajemnicą, komu bił dzwon chorążego Samula),poprzez refleksję nad złożonością ludzkiego (i orkowego) losu, czego najlepszym przykładem jest historia „Szarego”, aż po autentyczny żal po stracie kolejnych bohaterów i dreszcz ekscytacji związany z subtelnie wplecionym elementem nadprzyrodzonym.

Fabuła „Orła Białego 2” przenosi nas na wschodnie kresy Twierdzy, za którymi orkowie zamieszkujący tereny dzisiejszej Rosji, Białorusi i Ukrainy tkwią w nieustannych potyczkach, usiłując ustalić chwiejne status quo. W przerwach od bratobójczych walk oddają się swojsko brzmiącym rozrywkom, takim jak swoista wariacja popularnego programu kulinarnego, nie stroniąc przy tym od lokalnych przysmaków oferowanych przez matkę naturę.

Tymczasem sytuacja wewnątrz Twierdzy Polska ulega komplikacji. Śmierć Królowej Magdaleny Kozak pozostawia po sobie pustkę, a doświadczeni wojowie majora Sergiusza Orłowskiego leczą rany po ostatniej misji. Dodatkowo, w podziemiach Twierdzy budzi się Gojira Szmidt, któremu enigmatyczny Gott powierza nową misję. Oświecony ork, pragnąc powrotu do domu, w wyniku intrygi porwanego pilota Peruna, zamiast na zachód, kieruje się na wschód, co będzie miało swoje konsekwencje.

Niepokoje zaczynają targać również samą Twierdzą. Ci obywatele, którzy dotąd nie zaznali okrucieństwa orków, podważają ich istnienie oraz nowo ustanowiony ład prawny i gospodarczy. Kwitnie nielegalny handel bronią, rodzą się szemrane interesy, a wewnętrzny spokój kraju zostaje wystawiony na próbę. Co więcej, seniorzy, w naiwnej nadziei na nieśmiertelność, zaczynają pokładać swoje nadzieje w N-Genie i procesie „zzielenienia”, ignorując przy tym potencjalne śmiertelne ryzyko i dalekosiężne konsekwencje. Inicjatywa „Zielona Przyszłość” zyskuje na popularności, a król Justyn Łyżwa wysyła tytułowe Orły na wschód w poszukiwaniu resztek N-Genu. Z pewnością przeczuwacie, do jakich dramatycznych wydarzeń to doprowadzi, prawda?

Apoookalipsaaaaa!

Marcin Sergiusz Przybyłek po raz kolejny udowadnia swój talent do łączenia dynamicznej akcji z niebanalnymi pomysłami. Z ułańską fantazją konstruuje fabułę, która od pierwszych stron porywa i nie zwalnia tempa. W kreacjach bohaterów dostrzec można zaskakująco trafne, odzwierciedlenie narodowych przywar i zalet. Głupota i spryt koegzystują z dumą i poświęceniem, a odwaga przeplata się z tchórzostwem. Autor zdaje się sugerować, że w obliczu wspólnego wroga, wewnętrzne podziały schodzą na dalszy plan. Jednakże, jak to w życiu bywa, walka niesie ze sobą ofiary, z którymi przychodzi nam się pożegnać. Czy na zawsze? To już pozostawiam ciekawości czytelników.

Drugi tom „Orła Białego” wyróżnia się na tle poprzedniego nadaniem mu bardziej kronikarskiego charakteru oraz zastosowaniem zróżnicowanej narracji, płynnie przechodzącej między perspektywą ludzi i orków. W fabule pojawiają się również nowe elementy związane ze zmutowaną fauną, wzbogacające uniwersum. Język powieści pozostaje żywy i barwny, choć być może nieco mniej dosadny niż w części pierwszej. Niech jednak nie zwiedzie pozorny lekki ton, gdyż książka porusza szereg istotnych zagadnień skłaniających do refleksji. Pomimo imponującej objętości (667 stron),„Orzeł Biały 2” czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem, wywołując na przemian śmiech i wzruszenie. Walory tej wciągającej historii dodatkowo podkreślają sugestywne ilustracje Jana Jasińskiego.

"RŁokiet płynie w moich żyłach!" - to lapidarne zdanie bodaj najtrafniej oddaje intensywność emocji, jakie towarzyszyły mi podczas lektury drugiej odsłony cyklu „Orzeł Biały” autorstwa Marcina Sergiusza Przybyłka. Kontynuacja losów dzielnych wojów z Twierdzy Polska z impetem wciąga czytelnika w wir wydarzeń, serwując szerokie spektrum doznań – od dezorientacji graniczącej z...

Świat opanowały …orki 😂no nie cały , ostała się Polska ,Twierdzą gdzie nadal trwa ludzkość ,ale nadchodzi kolejne zagrożenie , tym razem ze wschodu 🙈Czyż to nie brzmi znajomo🤔😅zwłaszcza że hordzie orków przewodzi niejaki Ras(Putin) 🙈ale w szeregi polskiej armii wstępuje nieoczekiwany zielony rekrut 😅jak widać i ork może się zakochać 😅😂Nadciąga totalny chaos i apokalipsa …

Ten tom jest według mnie jeszcze lepszy niż pierwszy , są epickie momenty i dużo humoru oraz odniesień do popkultury ,a zakończenie to dla mnie majstersztyk którego się nie spodziewałam . Najbardziej podobał mi się właśnie moment gdy jeden ork postanawia bronić kraju różowych (czyli ludzi ),liczę na jeszcze więcej takich zaskoczeń w trzecim tomie 😄
Podsumowując ta książka to kawał świetnej rozrywki i zasługuje na wysokie 9/10 🔥🔥🔥❤️❤️❤️jeśli polubiliście pierwszy tom to chyba nie muszę Was przekonywać do sięgnięcia po kontynuację ,zwłaszcza że to wznowienie jest tak pięknie wydane , kto ma odwagę niech czyta Ku chwale Twierdzy 🤍❤️🔥

Świat opanowały …orki 😂no nie cały , ostała się Polska ,Twierdzą gdzie nadal trwa ludzkość ,ale nadchodzi kolejne zagrożenie , tym razem ze wschodu 🙈Czyż to nie brzmi znajomo🤔😅zwłaszcza że hordzie orków przewodzi niejaki Ras(Putin) 🙈ale w szeregi polskiej armii wstępuje nieoczekiwany zielony rekrut 😅jak widać i ork może się zakochać 😅😂Nadciąga totalny chaos i apokalipsa...

Elitarni żołnierze z wyjątkowego batalionu „Orzeł Biały”, którzy z pewnością mają przychylność Swaroga, teraz powracają po pełnych wyczynów operacjach za zachodnią granicą. Tymczasem starsi członkowie społeczności zaczynają protestować, zazdroszcząc orkom ich nieśmiertelności i formują ruch o nazwie Zielona Przyszłość. Czyżby Perun pomieszał im zmysły? Być może, jednak ich zamiarem jest sięgnąć po N-Gen i poddać się mutacji! Król jest tego świadomy, naukowcy w Twierdzy również, a informację tę otrzymuje także major Orłowski.

W drugim tomie Orła Białego w dalszym ciągu mamy fekalny humor (uwielbiam!),w dalszym ciągu autor mocno skupia się na militariach i w dalszym ciągu są tu świetnie napisane postacie. Wielu bohaterów dostało też rozbudowę swojej historii (na backstory jednego z nich musiałem odkładać książkę, żeby nie rozkleić się całkowicie w autobusie). Tym razem jednak batalion Orzeł Biały wybiera się za wschodnią granicę i z dzisiejszej perspektywy walki orków rosyjskich z ukraińskimi bawią może nieco mniej, niemniej czyta się to jeszcze ciekawiej. Jest też nieco więcej o codziennym życiu w Polsce po apokalipsie.

Jednym zdaniem – jeszcze więcej tego co było dobre plus kilka dodatkowych rzeczy. Chociaż samo zakończenie trochę zbyt szybkie.

Elitarni żołnierze z wyjątkowego batalionu „Orzeł Biały”, którzy z pewnością mają przychylność Swaroga, teraz powracają po pełnych wyczynów operacjach za zachodnią granicą. Tymczasem starsi członkowie społeczności zaczynają protestować, zazdroszcząc orkom ich nieśmiertelności i formują ruch o nazwie Zielona Przyszłość. Czyżby Perun pomieszał im zmysły? Być może, jednak ich...

Chyba w tej części poniosła autora fantazja, w poprzedniej części wprowadził pewne ograniczenia normy natomiast w tej wszystko zburzył. Co w moim odczuciu źle wpłynęło na całość i trochę źle mi się czytało. Gdyby miała wyjść kolejna część to mocno się zastanowię czy po nią siegnąć.

Chyba w tej części poniosła autora fantazja, w poprzedniej części wprowadził pewne ograniczenia normy natomiast w tej wszystko zburzył. Co w moim odczuciu źle wpłynęło na całość i trochę źle mi się czytało. Gdyby miała wyjść kolejna część to mocno się zastanowię czy po nią siegnąć.

Orki, orgie, samogon, dinożarły i polska armia rozpierdzielająca wszystko w drobny mak.... czego więcej można chcieć

Orki, orgie, samogon, dinożarły i polska armia rozpierdzielająca wszystko w drobny mak.... czego więcej można chcieć

Ciekawy pomysł - zabawne mieszanie konwencji i stylów :))

Ciekawy pomysł - zabawne mieszanie konwencji i stylów :))

Nie wiem co brał autor, ale też chce... Od dawna tak dobrze nie bawiłem się przy lekturze, a w dodatku miło połechtała moją narodową dumę myśl, że Twierdza, to my :)

Nie wiem co brał autor, ale też chce... Od dawna tak dobrze nie bawiłem się przy lekturze, a w dodatku miło połechtała moją narodową dumę myśl, że Twierdza, to my :)