Znikąd pomocy

Doskonała i bardzo wciągająca książka . Z pewnością sięgnę po kolejne książki tej autorki. Bardzo mi się spodobały islandzkie kryminały 🤩

Doskonała i bardzo wciągająca książka . Z pewnością sięgnę po kolejne książki tej autorki. Bardzo mi się spodobały islandzkie kryminały 🤩

Ta książka świetnie się zaczynała (mam dalekie skojarzenia z "Latem utraconych" Anny Kańtoch). Chwyta za gardło. Dlaczego ktoś zabił (prawdopodobnie) całą rodzinę i opiekunkę w tak drastyczny sposób? Co się wydarzyło na tej dziwacznej farmie.

I nie powiem, czytało się dobrze i z zainteresowaniem. Emocje zostały opisane plastycznie i wiarygodnie. Nie rozumiałem dlaczego w retrospekcjach autorka streszcza tyle dialogów, które mogłyby wnieść sporo do przedstawienia bohaterów.

Samo rozwiązanie zagadki mnie zaskoczyło. Natomiast jeszcze bardziej zaskoczył mnie sposób przedstawienia, co tam się naprawdę stało. Zamiast przesłuchania, dialogu - istna czytanka, jakby autorka już się spieszyła z zakończeniem i stwierdziła "no to opowiem ci, czytelniku, szybciutko i trochę bez pomysłu, jak to było". Plus za to, że przy całej brutalności tej zbrodni, tę brutalnością się tu nie epatuje. To jest bardzo stonowane, pozostaje w domyśle.

Nie zniechęcam. Ale po tę autorkę już chyba nie sięgnę.

Ta książka świetnie się zaczynała (mam dalekie skojarzenia z "Latem utraconych" Anny Kańtoch). Chwyta za gardło. Dlaczego ktoś zabił (prawdopodobnie) całą rodzinę i opiekunkę w tak drastyczny sposób? Co się wydarzyło na tej dziwacznej farmie.

I nie powiem, czytało się dobrze i z zainteresowaniem. Emocje zostały opisane plastycznie i wiarygodnie. Nie rozumiałem dlaczego w...

O tym, że trzeba pilnować kluczy.
Sóldis przyjmuje posadę asystentki bogatej rodziny mieszkającej na farmie na odludziu. Wkrótce zaczynają się tam dziać niepokojące rzeczy, których kulminacją jest gwałtowna śmierć wszystkich mieszkańców.
Fabuła toczy się tutaj dwutorowo. Śledztwo prowadzone przez policję przeplata się z opowieścią o tym, co działo się na farmie krótko przed zbrodnią. Cały czas utrzymywana jest atmosfera niepokoju i zagrożenia, a dzięki temu, że dość dużo miejsca poświęcono przyszłym ofiarom, kibicujemy im, mimo że od początku wiadomo, jak skończą. Również wątek osobisty policjanta wypada nieźle - nie zajmuje dużo miejsca, w pewnym stopniu łączy się ze sprawą, a przy tym jest na tyle ciekawy, że chętnie przeczytałabym kolejne książki z tego cyklu, jeśli ukażą się w Polsce.
Zdecydowanie najlepszy kryminał jaki czytałam w tym roku.

O tym, że trzeba pilnować kluczy.
Sóldis przyjmuje posadę asystentki bogatej rodziny mieszkającej na farmie na odludziu. Wkrótce zaczynają się tam dziać niepokojące rzeczy, których kulminacją jest gwałtowna śmierć wszystkich mieszkańców.
Fabuła toczy się tutaj dwutorowo. Śledztwo prowadzone przez policję przeplata się z opowieścią o tym, co działo się na farmie krótko przed...

Trzyma w napięciu do samego końca. Klaustrofobiczny krajobraz islandzkiego pustkowia jest odpowiednim tłem dla rozgrywających się na farmie wydarzeń.

Trzyma w napięciu do samego końca. Klaustrofobiczny krajobraz islandzkiego pustkowia jest odpowiednim tłem dla rozgrywających się na farmie wydarzeń.

Rewelacyjny kryminał, przez cały czas trzyma w napięciu, a zakończenie zaskakuje.

Rewelacyjny kryminał, przez cały czas trzyma w napięciu, a zakończenie zaskakuje.

Historia momentami wciągająca, momentami przegadana. Ogólnie interesująca, ale miałem wrażanie, że autor ma fajne pomysły, tylko nie do końca potrafi je poprowadzić. Niektóre się pojawiły, a potem zniknęły porzucone i w sumie nie wiem, po co były. Zakończenie rozczarowujące. Przedstawione w formie sprawozdania, całkowicie straciło klimat.

Historia momentami wciągająca, momentami przegadana. Ogólnie interesująca, ale miałem wrażanie, że autor ma fajne pomysły, tylko nie do końca potrafi je poprowadzić. Niektóre się pojawiły, a potem zniknęły porzucone i w sumie nie wiem, po co były. Zakończenie rozczarowujące. Przedstawione w formie sprawozdania, całkowicie straciło klimat.

Świetnie napisany kryminał, trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.

Świetnie napisany kryminał, trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.

Yrsa Sigurðardóttir to moje tegoroczne czytelnicze odkrycie. "Znikąd pomocy" to kolejna książka tej islandzkiej autorki, której lektura sprawiła mi ogromną frajdę.
Islandzka literatura kryminalna, znana również jako nordic noir, od lat ma się dobrze. Szlaki pisarzom przecierał Arnaldur Indriðason a jego śladem poszli kolejni twórcy. Mroczny klimat niewielkiej wyspy, gdzie zima trwa wiele miesięcy a surowa przyroda budzi respekt, jest idealnym tłem do snucia opowieści wywołując gęsią skórkę.

Yrsa Sigurðardóttir zabiera czytelnika na przysłowiowy koniec świata, do posiadłości położonej na odludziu, gdzie policja, wezwana przez zaniepokojonych sąsiadów odkrywa zwłoki zmasakrowanej rodziny. Celem śledczych staje się znalezienie sprawcy i poznanie motywu jego działania. Sprawy nie ułatwia fakt, iż zamordowani przez lata mieszkali w Stanach Zjednoczonych i niewiele o nich wiadomo. Okazuje się, że żyjąca dostatnio i wyglądająca na szczęśliwą i zgraną rodzina skrywa sekrety, które w trakcie śledztwa wychodzą na światło dzienne.

Śledztwo prowadzone przez policjantów przeplata się z relacją Soldis, młodej dziewczyny zatrudnionej w posiadłości jako pomoc domowa. To dzięki jej relacji odrywamy tajemnice rodziny i odczuwamy narastający niepokój, który w końcu pcha ją do opuszczenia tego odludnego miejsca. Jednak jak się okazuje, na niektóre działania jest już za późno.

To co cenię sobie w pisarstwie autorki to umiejętność budowania gęstej i niepokojącej atmosfery, którą potęgują padający śnieg, mróz i poczucie izolacji od świata.
Każdy z bohaterów to postać nosząca w sobie lęki i skrywane sekrety. Nikt nie jest kryształowy, każdy ma jakąś skazę, co jest niezwykle ludzkie i pozwala czytelnikowi identyfikować się z opisywanymi postaciami.
I choć finał i rozwiązanie zagadki zaskakuje, to jednak mam wrażenie, w tę część można było włożyć odrobinę więcej pracy.
Mimo to "Znikąd pomocy" jest książką nieodkładalną i polecam ją waszej uwadze.

Yrsa Sigurðardóttir to moje tegoroczne czytelnicze odkrycie. "Znikąd pomocy" to kolejna książka tej islandzkiej autorki, której lektura sprawiła mi ogromną frajdę.
Islandzka literatura kryminalna, znana również jako nordic noir, od lat ma się dobrze. Szlaki pisarzom przecierał Arnaldur Indriðason a jego śladem poszli kolejni twórcy. Mroczny klimat niewielkiej wyspy, gdzie...

Audiobook (12h29m)
Lektor 6/10 (Kamil Pruban)
Niby prosty kryminał. Zwłoki i wydaje się że wiadomo kto zabił.
Ale bardziej w las tym więcej pytań.
Dlaczego zginęli. Co było motywem.
To jest bardziej thriller psychologiczny niż kryminał.
Ale wciąga. I do tego opisy Islandii...
Polecam

Audiobook (12h29m)
Lektor 6/10 (Kamil Pruban)
Niby prosty kryminał. Zwłoki i wydaje się że wiadomo kto zabił.
Ale bardziej w las tym więcej pytań.
Dlaczego zginęli. Co było motywem.
To jest bardziej thriller psychologiczny niż kryminał.
Ale wciąga. I do tego opisy Islandii...
Polecam

Yrsa powraca w świetnym stylu! Bardzo lubię mroczne kryminały tej autorki, przeczytałam cały cykl o prawniczce Thorze i parę jednotomówek, nawet jeszcze lepszych. A potem sięgnęłam po pierwszą część cyklu o Freyi i Huldarze - i odrzuciło mnie przesadzone okrucieństwo, nie kontynuowałam. Teraz jednak Yrsa otwiera kolejny cykl, którego zarówno opis na okładce, jak i sama okładka, bardzo mnie zaintrygowały. Wciągająca lektura, choć drastyczna i przygnębiająca, bardzo żal mi zwłaszcza jednej poczciwej (i wizualnie podobnej do mnie!) postaci - Soldis.

Yrsa pisze tu w sprawdzonym już wcześniej schemacie, gdzie naprzemiennie występują rozdziały w odrębnych planach czasowych (tu odległe o jakiś tydzień lub dwa). Bardzo odpowiada mi ta technika. W wątku wcześniejszym chronologicznie, czyli o ofiarach w ostatnich dniach ich życia, groza sięga zenitu! W wątku śledztwa też emocji nie brakuje, ale głównie mamy tu tło obyczajowe, które będzie zapewne kontynuowane w kolejnych częściach cyklu.

Raczej nie zauważyłam tu przebłysków subtelnego humoru, który czasem pojawiał się w perypetiach Thory, tu było cały czas mrocznie. Fani skandynawskich kryminałów powinni być usatysfakcjonowani, bo jest naprawdę strasznie.

PS 1. "Miała mysie loczki, cieniutkie jak obrys Danii" - ciekawe, czy to utarty idiom islandzki, czy też autorka ma tak cudaczny tok myślenia, że czyjeś włosy przywodzą jej na myśl Danię??? Na miejscu Duńczyków poczułabym się lekko urażona ;)

PS 2. (tu ociupinkę spojleruję, ale bardzo delikatnie) Numer z walizką nie miał prawa się udać, w żadnym wypadku. Ogromna, przeraźliwie ciężka, a do tego cuchnąca walizka, to nie jest bagaż, z którym można podróżować bez wzbudzenia zainteresowania, a już tym bardziej wejść do czyjegoś domu! To moim zdaniem słaby punkt tej historii, absolutnie niewiarygodny.

Yrsa powraca w świetnym stylu! Bardzo lubię mroczne kryminały tej autorki, przeczytałam cały cykl o prawniczce Thorze i parę jednotomówek, nawet jeszcze lepszych. A potem sięgnęłam po pierwszą część cyklu o Freyi i Huldarze - i odrzuciło mnie przesadzone okrucieństwo, nie kontynuowałam. Teraz jednak Yrsa otwiera kolejny cykl, którego zarówno opis na okładce, jak i sama...