Maski zła

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

❓Miłość matki nie zna granic?

Szaleństwo – chłopiec ma cztery twarze. Giena umie tylko mdleć, ale nie do końca nad tym panuje. Anna podobno miała kiedyś matkę. Czarownica jest nią tylko z nazwy. Alina dużo wie. Jakby tego było mało, w okolicy pałęta się też diabeł, jest zza stodoły, a z takimi nigdy nic nie wiadomo... Już na pierwszy rzut oka widać, że przedziwne z nich towarzystwo! Przedziwne jest też to, przez co przechodzą, bo nie idą z lewej do prawej, jak to się zwykle chodzi, ale w tę i nazad, w górę i w dół, czasem skręcają na boki. A! No i jeszcze babka! Ona z nimi nie trzyma, oj nie! Nigdy nie trzymała z pokrakami! Ona trzyma tylko skarb pod poduszką, ale jakby się ktoś porządnie rozejrzał, to w jej domu znalazłby jeszcze inne cenne przedmioty.

Instytut – każdy o nim słyszał, ale nikt nic o nim nie wie. To było dawno temu, po co rozgrzebywać stare sprawy? Pani doktor leczyła, pan doktor leczył, stróż stróżował, pielęgniarka dbała... Kiedy trzy kobiety giną w niewyjaśnionych okolicznościach, sprawa instytutu znów wraca na tapet. Podobno nie wszystkie dzieci były chore. Podobno nie wszystkie były adoptowane. Podobno jedna z dziewczynek zaszła w ciążę. Szkoda, że wszystkie dokumenty spłonęły, pożar jakby się na nie uwziął! Przed pewnym policjantem z Wrocławia nie lada wyzwanie, bo w Zawiszynie niełatwo dojść do prawdy. Każdy zna kogoś, kto zna kogoś, kto zna kogoś. Przecież zły to ptak, co swe gniazdo plugawi! Czy aby na pewno każdy czuje się częścią tego gniazda?

Dziecko - urocze, słodkie, gugające, własne... Wiele kobiet zrobiłoby wszystko, by takie mieć, lecz jedna zrobiła znacznie więcej. Przygarnęła Paulinę i Kasię, ale one nie mogły dać jej tego, czego szukała. Obie dziewczyny dręczyły sny i urwane wspomnienia, wszystkie niepokojąco realne. Jak zerwać z przeszłością, której się nie pamięta? Paulina chciałaby być córką, taką kochaną, prawdziwą, ale była już na to po prostu za duża. Poza tym, jej nową mamę do adopcji zmusiły okoliczności, o których ta wolałaby nie wspominać. Na całe szczęście w Zawiszynie każdy zna każdego, a już na pewno każdy zna panią doktor i złego słowa na nią nie powie.

Może i nie ma tu rozdziałów 🙈 ale jest napięcie i swoisty klimat, a szaleństwo plami palce przy każdej przewracanej stronie. „Maski zła” to thriller jednocześnie lekki i mroczny – taki numer wywinęła nam autorka! Czy w tym szaleństwie jest metoda? Jest tylko jeden sposób, by się przekonać!

❓Miłość matki nie zna granic?

Szaleństwo – chłopiec ma cztery twarze. Giena umie tylko mdleć, ale nie do końca nad tym panuje. Anna podobno miała kiedyś matkę. Czarownica jest nią tylko z nazwy. Alina dużo wie. Jakby tego było mało, w okolicy pałęta się też diabeł, jest zza stodoły, a z takimi nigdy nic nie wiadomo... Już na pierwszy rzut oka widać, że przedziwne z nich...

Książka trochę dziwna, niemniej jednak wciągająca. Czytało się naprawdę dobrze, choć muszę przyznać, że autorka poruszyła trudne tematy. Na pewno sięgnę po kolejne pozycje, jestem zaintrygowany :)

Książka trochę dziwna, niemniej jednak wciągająca. Czytało się naprawdę dobrze, choć muszę przyznać, że autorka poruszyła trudne tematy. Na pewno sięgnę po kolejne pozycje, jestem zaintrygowany :)

Przyznam szczerze, po książkach Iwony Banach spodziewam się lekkich komedii, o zabarwieniu kryminalnym. Takiej potrzebowałam, takiej oczekiwałam, tymczasem dostałam bardzo mocną, trudną i dość dziwną opowieść.
Ta opowieść napisana jest naprawdę dziwnie. Akcja przeplata się ze wspomnieniami z "chorej głowy". I te wspomnienia są trudne, mroczne i bardzo męczące.
Ja się zawiodłam na tej pozycji. Nie tylko tym, że oczekiwania miałam inne. Ale również samą opowieścią, która napisana jest dziwnie i nie zachęcająco do przeczytania.

Przyznam szczerze, po książkach Iwony Banach spodziewam się lekkich komedii, o zabarwieniu kryminalnym. Takiej potrzebowałam, takiej oczekiwałam, tymczasem dostałam bardzo mocną, trudną i dość dziwną opowieść.
Ta opowieść napisana jest naprawdę dziwnie. Akcja przeplata się ze wspomnieniami z "chorej głowy". I te wspomnienia są trudne, mroczne i bardzo męczące.
Ja się...

Spodziewałam się lekkiego, żartobliwego kryminału, z którym spędzę co najmniej kilka chwil, zaśmiewając się od czasu do czasu. Przecież przeczytałam już kilka książek tej autorki i były napisane właśnie w takim stylu. Przyjaznym dla czytelnika poszukującego rozrywki. A tymczasem zwaliła się na mnie, niczym przysłowiowy grom z jasnego nieba, ciężka, mroczna atmosfera. Tyle negatywnych emocji, tyle brutalnej przemocy już dawno w literaturze nie spotkałam. Co więcej nie były to historie wyssane z palca, przecież brutalny mąż (nie ma znaczenia, że była to głównie przemoc werbalna) nie jest niespotykanym zjawiskiem. I nie od dziś twierdzi się, że alkohol sprawia, że rodzina jest patologiczna. Lecz co innego czytać suche statystyki, a co innego widzieć przemoc oczami dziecka. Przypominać ją sobie razem z główną bohaterką. Trudna powieść, w której zagadka kryminalna odchodzi na dalszy plan. Świetnie zobrazowana za to jest choroba psychiczna, bezkarność ludzi żyjących w małym, zamkniętym środowisku oraz bezradność dziecka. Mocna książka. Ważna. Niemniej jednak kładzie się cieniem na czytelniku. Wersja audio do przyjęcia, aczkolwiek lektorka nie dołączy do grona moich ulubieńców.

Spodziewałam się lekkiego, żartobliwego kryminału, z którym spędzę co najmniej kilka chwil, zaśmiewając się od czasu do czasu. Przecież przeczytałam już kilka książek tej autorki i były napisane właśnie w takim stylu. Przyjaznym dla czytelnika poszukującego rozrywki. A tymczasem zwaliła się na mnie, niczym przysłowiowy grom z jasnego nieba, ciężka, mroczna atmosfera. Tyle...

Ta niekonwencjonalna forma przekazu, ta wyjątkowa ze wszech miar forma narracji, ta świadomość kilku bytów mentalnych w jedynym ciele, to nie zdarza się często, to zdarza się od wielkiego dzwonu, to wreszcie sprawia, że jest to powieść dobra, doskonała, czy wręcz wybitna. I nie są to słowa na wyrost, bo nie potrzeba ich wiele, aby ciemne, mroczne macki zaczęły nas obłapiać powodując dziwne, bliżej nieokreślone uczucie osaczenia.

Są różne stany emocji, intensywności myśli, pragnień i doznań. Tutaj ten stan trudnym jest tak do końca do zdefiniowana, określenia i pokazania. Tutaj również odwieczna trauma ciążąca nad miasteczkiem zaczyna jeszcze bardziej przygniatać i dusić, gdy giną trzy starsze kobiety, a na światło dzienne wychodzi jedno złowieszcze słowo – I N S T Y T U T. (...)

W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku:
https://bit.ly/1001ksiazek

Ta niekonwencjonalna forma przekazu, ta wyjątkowa ze wszech miar forma narracji, ta świadomość kilku bytów mentalnych w jedynym ciele, to nie zdarza się często, to zdarza się od wielkiego dzwonu, to wreszcie sprawia, że jest to powieść dobra, doskonała, czy wręcz wybitna. I nie są to słowa na wyrost, bo nie potrzeba ich wiele, aby ciemne, mroczne macki zaczęły nas obłapiać...

Pomysł na fabułę genialny. Dawno nie czytałam książki z tak dobrym zakończeniem. Całość jednak strasznie się ciągnie, obszerne fragmenty rozgrywające się w głowie chorego psychicznie dziecka są męczące. Czytając książkę drugi raz i wiedząc, że brak ich nie zaburzy mi odbioru puenty - pominelabym.

Pomysł na fabułę genialny. Dawno nie czytałam książki z tak dobrym zakończeniem. Całość jednak strasznie się ciągnie, obszerne fragmenty rozgrywające się w głowie chorego psychicznie dziecka są męczące. Czytając książkę drugi raz i wiedząc, że brak ich nie zaburzy mi odbioru puenty - pominelabym.

Nie tyle "maski zła", co raczej "zabójcza zazdrość"...jak można tak traktować dzieci?... to tylko dzieci...

Nie tyle "maski zła", co raczej "zabójcza zazdrość"...jak można tak traktować dzieci?... to tylko dzieci...

Książka ma kilka motywów, które każdego są w stanie zaciekawic-tajemnica z przeszłości o której każdy wie, ale nikt nie chce o niej mówić ani słuchać. Podejrzany instytut kojarzony z psychiatrykien. Zbrodnia, która w dziwny sposób łączy się z przeszłością.
W tej pozycji odnajdujemy wszystkie wymienione motywy. Policjant z miasta przyjeżdża do małej wioski, gdzie każdy każdego zna, pracuje dzięki układom i życie jest monotonnie proste. Spokój miasteczka zakłóca morderstwo, które każdy chce rozwiązać, ale boi się zrywać swoje układy.
Książkę czyta się bardzo szybko, ponieważ motyw "obłąkanych" ludzi to coś, co budzi w nas ciekawość, a w książce już na samym początku mamy do czynienia z osobą, która ma kilka osobowości.
Zakończenie bardzo mnie zszokowało, bo mimo kilku podejrzanych osób, w trakcie powieści-morderca ani razu nie został zasugerowany. Polecam

Książka ma kilka motywów, które każdego są w stanie zaciekawic-tajemnica z przeszłości o której każdy wie, ale nikt nie chce o niej mówić ani słuchać. Podejrzany instytut kojarzony z psychiatrykien. Zbrodnia, która w dziwny sposób łączy się z przeszłością.
W tej pozycji odnajdujemy wszystkie wymienione motywy. Policjant z miasta przyjeżdża do małej wioski, gdzie każdy...

Pierwsze 100 stron bardzo nudne, już chciałam zrezygnować z tej książki. Ogólnie cała historia, pomysł i zakończenie na 9. Niestety całość, styl pisania, brak rozdziałów i "przeciągania" żeby zapełnić strony dają ocene 6/10.
Książka jest zawikłana, ale dlatego na koniec jest wielkie zdziwienie.

Pierwsze 100 stron bardzo nudne, już chciałam zrezygnować z tej książki. Ogólnie cała historia, pomysł i zakończenie na 9. Niestety całość, styl pisania, brak rozdziałów i "przeciągania" żeby zapełnić strony dają ocene 6/10.
Książka jest zawikłana, ale dlatego na koniec jest wielkie zdziwienie.