Jacyś złośliwi bogowie zakpili z nas okrutnie. Korespondencja 1955-1996

O tym, że poeci umieją pisać listy.
Mam trochę etyczny problem z czytaniem listów, bo wydaje mi się to jakimś strasznym naruszeniem prywatności i z lekturą takich rzeczy czuję się nie do końca komfortowo. No i, to być może niepopularna opinia, uważam, że im mniej się wie o autorze prywatnie, tym lepiej się odbiera jego twórczość. Tutaj mamy do czynienia z korespondencją w dużej mierze zawodową, choć przy tym bardzo serdeczną, przyjacielską i dowcipną. Nie jest to aż tak intymne i osobiste, jak dajmy na to listy miłosne, więc się człowiek czytający przynajmniej nie czuje jak ostatni oblech podglądacz. Poza tym trzeba przyznać, że jest to książka wybitnie pozbawiona jakiejkolwiek treści (szczerze mówiąc nie do końca czuję sens wydawania tego drukiem). Nazywanie większości z tych tekstów "listami" wydaje się wręcz lekkim nadużyciem - to bardziej liściki, króciutkie, często tylko kilkuzdaniowe, pozdrowienia na pocztówkach, dedykacje w książkach. Nie dowiadujemy się z tego zbyt wiele o autorach, ale otrzymujemy za to bardzo ciepły obraz łączącej ich relacji. No i nie da się ukryć, że literacko jest to perełeczka - napisana pięknie i uroczo, skrząca się od dowcipu i licznych literackich aluzji. Bardzo miła, przyjemna książka. Można przeczytać, ale chyba wyłącznie dla wrażeń estetycznych (bo i treść i wydanie urodne są wielce),i ewentualnie dla podniesienia na duchu.

O tym, że poeci umieją pisać listy.
Mam trochę etyczny problem z czytaniem listów, bo wydaje mi się to jakimś strasznym naruszeniem prywatności i z lekturą takich rzeczy czuję się nie do końca komfortowo. No i, to być może niepopularna opinia, uważam, że im mniej się wie o autorze prywatnie, tym lepiej się odbiera jego twórczość. Tutaj mamy do czynienia z korespondencją w...

Tęsknię za odręcznie pisaną, a nie wystukiwaną palcem po ekranie smartfona wymianą myśli, więc lektura "Jacyś okrutni bogowie zakpili z nas okrutnie" była rozkoszną ucztą (podszytą zazdrością). Cudnie było śledzić jak z korespondencji "służbowej" (Szymborska w imieniu "Wiadomości Literackich" zamawiała u Herberta wiersze i tłumaczenia) przekształca sie w skrzący dowcipem dialog dwóch pokrewnych dusz. Jako że bardzo cenie i panią Wisławę, i pana Zbigniewa, tym większą przyjemnością była lektura. Wyziera z niej wzajemna fascynacja swoją twórczością: on się zachwyca jej tomikiem "Sól", ona jego "Barbarzyńca w ogrodzie ".

Czytanie cudzych listów jest sporą niedyskrecją i zawsze przy takich okazjach nam dość ambiwalentne uczucia, ale z drugiej strony, chyba by je zniszczyli przed śmiercią, gdyby nie chcieli publikacji?

Dużym plusem tego zbioru są dokładne opisy (pióra Ryszarda Krynickiego, który tomik opracował) i zdjęcia zarówno obojga poetów, jak i samych listów i kartek dowcipnie ilustrowanych przez Szymborską; zabrakło mi
jedynie informacji, skąd listy były wysyłane.

Korespondencja dwójki poetów (i Tego Trzeciego, Frąckowiaka) to nie są poważne intelektualne dysputy, brak tu prywatnych zwierzeń świadczących o przyjaźni. Zresztą większość to dwu-, trzyzdaniowe liściki albo kartki pocztowe (czasem własnoręcznie robione). To raczej gra oparta na podobnym poczuciu humoru. Czyta się ją z uśmiechem: 7/10

Tęsknię za odręcznie pisaną, a nie wystukiwaną palcem po ekranie smartfona wymianą myśli, więc lektura "Jacyś okrutni bogowie zakpili z nas okrutnie" była rozkoszną ucztą (podszytą zazdrością). Cudnie było śledzić jak z korespondencji "służbowej" (Szymborska w imieniu "Wiadomości Literackich" zamawiała u Herberta wiersze i tłumaczenia) przekształca sie w skrzący dowcipem...

Zaskakująco ciepła.

Zaskakująco ciepła.

Miło tak sobie, trochę po wścibskiemu zanurzyć oczy w cudzych listach i to nie byle przecież kogo.
Listów nie było wcale wiele, ani też nie ma w nich rozwleczenia czy zwierzania z osobistych perypetii życiowych, ale jest coś co urzeka - przyjaźń, wspólny żart i ciepłe słowa ( i ucałowania rączek.)

Miło tak sobie, trochę po wścibskiemu zanurzyć oczy w cudzych listach i to nie byle przecież kogo.
Listów nie było wcale wiele, ani też nie ma w nich rozwleczenia czy zwierzania z osobistych perypetii życiowych, ale jest coś co urzeka - przyjaźń, wspólny żart i ciepłe słowa ( i ucałowania rączek.)

Wielcy poeci Wisełka i Kochany Zbyszek piszą listy, pocztówki, karteczki. Nie potrzebują wielkich słów, jedynie tych najprostszych, pięknie zestawionych, krótkich ale pełnych treści. Cudowna książka.

Wielcy poeci Wisełka i Kochany Zbyszek piszą listy, pocztówki, karteczki. Nie potrzebują wielkich słów, jedynie tych najprostszych, pięknie zestawionych, krótkich ale pełnych treści. Cudowna książka.

Zaskakują wciągająca i zabawna (czasem podszyta bólem) lektura. Czekała na mnie chyba z 2/3 lata (pożyczona mi przez babcię, więc wreszcie zostane zwrócona),ale może to i dobrze bo teraz bardziej ją rozumiem i naprawdę dobrze mi się ją czytało.

Herbert ma niesamowicie lekkie i dowcipne pióro, aczkolwiek czasem żartem maskował swoje problemy. Mój chyba ulubiony cytat (pisane z perspektywy Frąckowiaka) : "Zapadł chyba na ekshibicjonizm bo wciąż powtarza <<ja im jeszcze pokażę>>".

Bardzo podobały mi się też wiersze (z tych na końcu):
- Widziałem czlowieka Kornela Filipiwicza
- Sąd z Księgo VII Théodora A. D'Aubigné.

Zaskakują wciągająca i zabawna (czasem podszyta bólem) lektura. Czekała na mnie chyba z 2/3 lata (pożyczona mi przez babcię, więc wreszcie zostane zwrócona),ale może to i dobrze bo teraz bardziej ją rozumiem i naprawdę dobrze mi się ją czytało.

Herbert ma niesamowicie lekkie i dowcipne pióro, aczkolwiek czasem żartem maskował swoje problemy. Mój chyba ulubiony cytat...

Bardzo wciągający zbiór korespondencji, doskonale opracowany przez Ryszarda Krynickiego. Najbardziej w tych listach podoba mi się to, że widać w nich inteligentnych, obdarzonych niesamowitym poczuciem humoru i bardzo uzdolnionych ludzi, ale właśnie - ludzi. Inaczej niż kiedy w szkole analizuje się ich wiersze i oni są wtedy Poetami, gdzieś od razu jakiś piedestał w tle i trzeba na nich patrzyć przez pryzmat ich sztuki. A tu można zobaczyć, że za tą wielką poezją idzie też codzienne życie i rożne codzienne sprawy. Oczywiście po listach też widać, że mamy do czynienia z osobami wybitnymi - czytanie ich dostarcza ogromu intelektualnej, nie tylko emocjonalnej, przyjemności. Nie była to dla mnie lektura aż tak fascynująca jak listy z Barańczakiem, ale to również niezła uczta i serdecznie polecam.

Bardzo wciągający zbiór korespondencji, doskonale opracowany przez Ryszarda Krynickiego. Najbardziej w tych listach podoba mi się to, że widać w nich inteligentnych, obdarzonych niesamowitym poczuciem humoru i bardzo uzdolnionych ludzi, ale właśnie - ludzi. Inaczej niż kiedy w szkole analizuje się ich wiersze i oni są wtedy Poetami, gdzieś od razu jakiś piedestał w tle i...

Świetnie się to czyta, jakby zajrzeć do pokoju , w którym swobodnie rozmawiają znani i lubiani...

Świetnie się to czyta, jakby zajrzeć do pokoju , w którym swobodnie rozmawiają znani i lubiani...

Sympatyczna relacja z platonicznej znajomości, kreowanej w korespondencji, a nie w świecie rzeczywistym, kreowana za pomocą słów, obrazów, imaginacji, przenośni. Publikacja poza listami zawiera też ich zdjęcia, zdjęcia pocztówek, czy wyklejanek wysyłanych sobie przez autorów. "Odziera" autorów z otoczki geniuszu, pokazując ich jako zwykłych ludzi, bawiących się słowem i relacjami, bez patosu, za to z serdecznością i szacunkiem.

Sympatyczna relacja z platonicznej znajomości, kreowanej w korespondencji, a nie w świecie rzeczywistym, kreowana za pomocą słów, obrazów, imaginacji, przenośni. Publikacja poza listami zawiera też ich zdjęcia, zdjęcia pocztówek, czy wyklejanek wysyłanych sobie przez autorów. "Odziera" autorów z otoczki geniuszu, pokazując ich jako zwykłych ludzi, bawiących się słowem i...

Błyskotliwy dialog ludzi wielkiego intelektu.

Wisława Szymborska do Zbigniewa Herberta:
„Trzeba zawsze mieć zaufanie do głupoty ludzkiej.”


Błyskotliwy dialog ludzi wielkiego intelektu.

Wisława Szymborska do Zbigniewa Herberta:
„Trzeba zawsze mieć zaufanie do głupoty ludzkiej.”