Profil użytkownika: WiejskaBiblioteczka

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Marginesy

📚 „Zima pożegnanych” Anna Kańtoch, Premiera 11.03.2026.

Macie ochotę na klimatyczny kryminał, w którym razem z bohaterami powoli odkrywamy prawdę – szokującą i niewygodną? Taką, w której nie wszystko jest logiczne, a czasem o wszystkim decyduje przypadek lub zrządzenie losu?

W takim razie koniecznie zwróćcie uwagę na „Zimę pożegnanych” Anny Kańtoch i powrót Krystyny Lesińskiej – dawno niewidzianej czytelniczej przyjaciółki.

Czwarty tom serii z emerytowaną policjantką zaczyna się dość niewinnie. Odwiedza ją młody chłopak, Miłosz, który martwi się o życie tajemniczej kobiety z filmiku. Na nagraniu blondynka idzie samotnie przez ciemny las, a ktoś podąża za nią i nagrywa wszystko z ukrycia. Początkowo Krystyna wątpi w zagrożenie, ale kolejne nagrania przekonują ją do działania. Podejmuje śledztwo na własną rękę, ale zdrowie daje o sobie znać i policjantka trafia do szpitala. Dwa miesiące później okazuje się, że blondynka i Miłosz nie żyją – ich ciała znaleziono w Pątnowie, a wyniki sugerują, że zabili się nawzajem. Krystyna wraz z nowo poznanym pisarzem true crime spróbuje odkryć, kto pierwszy zaatakował i dlaczego.

„Zima pożegnanych” opiera się na powolnym, chwilami wręcz monotonnym, lecz niezwykle ważnym poszukiwaniu prawdy. Na dostrzeganiu drobnych, znaczących szczegółów w gąszczu ślepych zaułków, fałszywych tropów, niewygodnych tajemnic, licznych kłamstw i społecznego milczenia. W tej dusznej atmosferze małej miejscowości rozegrała się tragedia, w której zginął także główny podejrzany. Z czasem okazuje się jednak, że wiele osób ma coś na sumieniu – coś bezpośrednio związanego z zamordowaną kobietą.

To dochodzenie, prowadzone zarówno przez empatyczną, dojrzałą policjantkę, jak i ambitnego młodego pisarza, nieustannie podsycało moją ciekawość, pobudzało wyobraźnię i budowało napięcie. Przez cały czas miałam wrażenie, jakbym sama uczestniczyła w tym śledztwie –
i ogromnie mnie to satysfakcjonowało. Co ważne, ani przez moment nie odczułam znużenia tym drobiazgowym dochodzeniem do prawdy.

Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka kreśli swoich bohaterów. Robi to z dużą uważnościa, zagłębiając się w ich psychologiczne portrety, dzięki czemu możemy ich naprawdę poznać i zrozumieć.
To sprawia, ze cała historia nabiera autentycznosci. Nie idealizuje ich ani nie dosładza im życia - wręcz przeciwnie.
Często rzuca im kłody pod nogi i pilnuje, by demony przeszłości wciąż o sobie przypominały. Dzięki temu łatwiej nawiązać z nimi nić porozumienia, polubić ich i kibicować im w drodze do prawdy.

Postać Krystyny totalnie skradła moje
serce. To policjantka z krwi i kości-
z pasją i prawdziwym powołaniem.
Nie zniechęca jej ani wiek, ani ograniczenia zdrowotne. Wciąż pozostaje zdeterminowana, wrażliwa na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość. Jej bystry umysł i doświadczenie pomagają dostrzec to, co inni próbują ukryć. Jest szanowana i sama z szacunkiem podchodzi do innych, bo dla niej najważniejszy jest człowiek, a
nie statystyka. Taka znajomą,
przyjaciółkę, członka rodziny niejeden
chciałyby mieć- bo na nią zawsze
można liczyć, szczególnie w
najciemniejszej godzinie swego życia.

"Zima pożegnanych" to nie tylko ciekawa i wciagajaca fabuła z intrygującą zagadką, frapującym śledztwem i wyrazistymi bohaterami. Choć książka- przynajmniej na ten
moment - zamyka serię z Krystyną
Lesińską, jej finał pozostawia pewną
przestrzeń. Kto wie, może ta historia
jeszcze kiedyś będzie miała swój ciąg
dalszy.

To powieść niezwykle klimatyczna. Nie atakuje dynamiczną akcją, brutalnością czy rozlewem krwi. Pod tym wzgledem jest raczej stonowana. Za to duszna atmosfera, niedopowiedzenia i mozliwość samodzielnego odkrywania prawdy, działają na moja wyobraźnię i emocje znacznie silniej. Całą sobą czułam tę powieść i całym sercem pragnę zrozumieć, jak do tego wszystkiego doszło! Dlaczego oni zginęli? Czy można było temu zapobiec?

Jeśli macie ochotę na subtelniejszy
kryminał, z równie intrygującą fabułą,
jak i z jej bohaterami, to ,,Zima
pożegnanych" jest zdecydowanie dla
Was. Co ważne - wcale nie trzeba znać wcześniejszych tomów serii, by w pełni zanurzyć się w tej historii. Każdą część można czytać osobno. Choć przyznam, że ta ksiazka skutecznie rozbudza apetyt na więcej- sama mam ogromną ochotę nadrobić poprzednie tomy.

A kto wie... może to właśnie Wam,
podczas ich lektury, uda się odkryć, co tak naprawdę stało się z Romkiem -zaginionym bratem Krystyny?

Moja ocena: 8/10.

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Marginesy

📚 „Zima pożegnanych” Anna Kańtoch, Premiera 11.03.2026.

Macie ochotę na klimatyczny kryminał, w którym razem z bohaterami powoli odkrywamy prawdę – szokującą i niewygodną? Taką, w której nie wszystko jest logiczne, a czasem o wszystkim decyd...

Rozwiń

Zwiń

Są książki, które się czyta, i takie, w których chce się być. „W cieniu starych wierzb” Aleksandry Rak to właśnie jedna z nich.

📚 „W cieniu starych wierzb. Zacisze w Wierzbówce. Tom 1”, Aleksandra Rak - strona autorska Wydawnictwo Dobre Strony

Lubicie cynamonki?
Jakoś nie miałam jeszcze okazji ich spróbować, chociaż apetyt mam na nie od dawna. W ostatnich dniach szczególnie – a to za sprawą małej piekarni w Wierzbówce, gdzie pachnie „cynamonem, słodkością i przytulnością”.

Nina, choć młoda, ma za sobą nieudane małżeństwo. W ramach podziału majątku otrzymuje tajemniczy dworek w Wierzbówce. Z nadzieją, że być może jest to szansa od losu, postanawia zacząć tam nowy rozdział życia. Niestety – cóż dobrego mogła spodziewać się po byłym mężu?
Na miejscu odkrywa jednak, że zamiast eleganckiej posiadłości dostała rozpadającą się ruinę, wciąż zamieszkaną przez ekscentryczną hrabinę Kalinę. Gdy pierwsze rozczarowanie mija, pojawia się nadzieja. Za sprawą pomysłu Kamili, siostrzenicy hrabiny, dworek ma stać się azylem dla kobiet zmęczonych życiem, szukających spokoju i nowego początku.
W Wierzbówce zaczyna rodzić się prawdziwa siła kobiecej wspólnoty.

To jedna z tych książek, które pozwalają się rozmarzyć. Bo kto nie chciałby choć na chwilę przenieść się do Wierzbówki – napić się kawy na tarasie nad stawem, posłuchać szumu wierzb i zajrzeć do pachnącej cynamonem piekarni? „Zacisze w Wierzbówce” jest azylem nie tylko dla bohaterek. Tą powieścią autorka tworzy również przestrzeń wytchnienia dla czytelników. Spokojna, otulona i rozmarzona – tak czułam się podczas lektury.

Ta powieść to ukłon w stronę najpiękniejszych ludzkich cech – empatii, życzliwości i bezinteresownej pomocy. Wierzbówka to sielskie miejsce, w którym dobro naprawdę działa, a wsparcie innych pozwala zmieniać życie. To także opowieść o kobiecej solidarności. Bohaterki mają różne historie, lecz łączy je jedno – pragnienie zmian, do których odwaga rodzi się wśród innych kobiet.

Aleksandra Rak na kartach swojej powieści stworzyła miejsce, w którym kobieta jest dla drugiej kobiety wsparciem, a nie rywalką. Gdzie życiowa mądrość dojrzałej kobiety – hrabiny Kaliny – skłoni niejedno czytelnicze serce do refleksji, a historie bohaterek pokażą, że zamiast bać się tego, co przynosi los, warto odważnie zastanowić się, co można z tym zrobić – i iść dalej.

Ta historia żyje dzięki sielskiemu, wiejskiemu klimatowi, szumiącym wierzbom, gęganiu gąsiora, kobiecej energii, gwarowi ekipy budowlanej, zapachowi unoszącemu się z piekarni i kurzowi dawnych dziejów.
A wszystko to uzupełnia przepiękna szata graficzna książki, w której wnętrzu ilustracje ożywiają. Doświadczyłam tej powieści niemal wszystkimi zmysłami – a to w czytelniczym świecie zdarza się naprawdę rzadko.

Jeśli szukacie powieści, która zostawi Was z głową pełną marzeń i przypomni, że przy wsparciu właściwych ludzi można wiele, a przy tym otuli ciepłem i pobudzi tęsknotę za takimi miejscami – pierwszy tom „Zacisza w Wierzbówce” będzie idealnym wyborem.

A Wy lubicie historie z małych, sielskich miejscowości?

Są książki, które się czyta, i takie, w których chce się być. „W cieniu starych wierzb” Aleksandry Rak to właśnie jedna z nich.

📚 „W cieniu starych wierzb. Zacisze w Wierzbówce. Tom 1”, Aleksandra Rak - strona autorska Wydawnictwo Dobre Strony

Lubicie cynamonki?
Jakoś nie miałam jeszcz...

Rozwiń

Zwiń

Co powiecie na historię z wątkiem amnezji, przyjaźni damsko-męskiej i ogromnych emocji?

#współpracareklamowa Natalia Waszak-Jurgiel
📚 „Mówił na nią Słońce”, Natalia Waszak -Jurgiel; Wydawnictwo: Wydawnictwo Novae Res

Przepadłam! W fabule, w jej tempie, w tych charyzmatycznych bohaterach i ich zabawnych pomysłach, które wywoływały salwy śmiechu. Ale przede wszystkim w emocjonalnej głębi, jaką zaserwowała mi autorka w powieści „Mówił na nią Słońce”.

Igę i Michała od lat łączy niezwykła więź. Rozumieją się bez słów, znają każdy swój nastrój i zawsze się wspierają. Są niczym dwie polówki tego samego jabłka- nieodłączni, idealnie dopasowani, lojalni. Ale wszystko zmienia się wraz z wypadkiem Michała, w wyniku którego mężczyzna traci częściową pamięć- zapomina wszystko to, co związane jest z Igą, włącznie z nią samą. Dla kobiety jest to szok, ale z podniesiona głową stara się pomóc przyjacielowi. Dla Michała, Iga jest czystą kartą- pełną tajemnic, intrygującą i piękną kobietą, która jakimś cudem zaskarbia sobie jego serce. Czy nocne sny, w których miewa przebłyski pamięci, pozwolą Michałowi odzyskać to, co utracił? Czy na twarzy Igi ponownie pojawi się szczęście i miłość? Czy też ta cudowna przyjaźń zniknęła raz na zawsze?

Już od samego początku moje serce biło szybciej, pojawiło się współczucie i wzruszenie. Głównie żal mi było Igi, ponieważ utraciła przyjaciela. Przyjaciele, który jej zapomniał, a któremu dzielnie pomaga w dojściu do zdrowia i równowagi. Przyjaciela, który był dla niej wszystkim, a który teraz nieświadomie sprawia jej ból i cierpienie. Była na każde jego zawołanie, odpowiadała na trudne i nurtujące go pytania, w ciszy i samotności czekając na powrót pamięci. Dała mu przestrzeń i wsparcie. Tak wygląda prawdziwa miłość, przyjaźń i empatia.

„Mówił na nią Słońce” to opowieść o nadziei, która nigdy nie gaśnie, choć los potrafi z niej okrutnie zadrwić. Nadziei, która wraz z prawdą skrywa się w sercu, bo tam jest bezpieczna i najsilniejsza. To historia o oddaniu i lojalności często kosztem własnego komfortu i szczęścia, ale to nic w obliczu tak silnej więzi, jaka połączyła naszych bohaterów. Więzi, która częściowo została przysłonięta przez przyzwyczajenie i strach przed powiedzeniem prawdy o własnych uczuciach. No i oczywiście jest to lektura o miłości- wyjątkowej, dojrzałej, szczerej i wyrozumiałej, stanowiące kwintesencje naszego życia. Życia, w którym często zapominamy doceniać to, co mamy, każdy drobny gest, małe rzeczy, dobre słowo, przyjaciela, który jest zawsze tuż obok, piękno przyrody. Dopiero gdy coś utracimy, możemy poczuć jego wartość. Szkoda.

Jeśli szukacie powieści, która magnetyzuje od samego początku swoją fabułą, która wzrusza i zarazem rozbawia, a bohaterowie na długo zostają w sercu to koniecznie sięgnijcie po „Mówił na nią Słońce” Natalii Waszak-Jurgiel.

Moja ocena: 10/10.

Co powiecie na historię z wątkiem amnezji, przyjaźni damsko-męskiej i ogromnych emocji?

#współpracareklamowa Natalia Waszak-Jurgiel
📚 „Mówił na nią Słońce”, Natalia Waszak -Jurgiel; Wydawnictwo: Wydawnictwo Novae Res

Przepadłam! W fabule, w jej tempie, w tych charyzmatycznych bohaterac...

Rozwiń

Zwiń

#wspołpracareklamowa z HARDE Wydawnictwo
„Tam, gdzie serce twoje” Krystyna Mirek - strona autorska wznowienie, premiera 4.03.2026

Lubicie ciepłe i emocjonalne powieści o drugich szansach, o poszukiwaniu siebie i swojego szczęścia? W takim razie mam coś dla was. Nowe wydanie „Tam, gdzie serce twoje” Krystyny Mirek. Czysta przyjemność.

„Tam, gdzie serce twoje” to powieść o spokojnym tempie, w której emocje i przemiany bohaterów rozwijają się powoli. Historia skupia się na uważności, docenianiu drobnych gestów, dobrych słów i wzajemnym wsparciu. Laura odnajduje to w przytulnym pensjonacie pełnym ludzi z marzeniami i trudną przeszłością, którzy na życiowym rozdrożu znajdują bratnie dusze. Panuje tam ciepła, rodzinna atmosfera oraz zrozumienie, że każdy popełnia błędy, lecz ich naprawienie wymaga czasu, szczerości i determinacji.

Jest to książka, którą czyta się z przyjemnością, z dozą lekkości i ze spokojem, który otula, skłaniając czytelnika do refleksji na temat życia, własnych priorytetów, marzeń oraz ludzkich relacji. Ta historia wzrusza i pozwala odpocząć od naszych codziennych trosk, a jej fabuła oraz bohaterowie i ich problemy sprawiają wrażenie tak realnych, bliskich, znanych, życiowych. Każdy z nas wie, czym jest silna presja czasu, rodziny, otoczenia i jakie mogą być jej konsekwencje, ale nikt nie chce poczuć jej smaku osobiście, a ta powieść pozwala poniekąd wczuć się w naszych bohaterów i wraz z nimi podejmować decyzje.

Jeśli szukacie powieści, która przynosi ukojenie i nadzieję w trudnych chwilach oraz przypomina, że druga szansa często dotyczy przede wszystkim nas samych, „Tam, gdzie serce twoje” będzie świetnym wyborem. To historia o sile ludzi, którzy uwalniają się z toksycznych relacji, próbują naprawić błędy i mimo własnego bólu pomagają innym. Dodatkowym atutem jest pięknie oddany klimat Sopotu, dzięki któremu można poczuć się, jakby było się tam osobiście.

#wspołpracareklamowa z HARDE Wydawnictwo
„Tam, gdzie serce twoje” Krystyna Mirek - strona autorska wznowienie, premiera 4.03.2026

Lubicie ciepłe i emocjonalne powieści o drugich szansach, o poszukiwaniu siebie i swojego szczęścia? W takim razie mam coś dla was. Nowe wydanie „Tam, gdzie...

Rozwiń

Zwiń

#wspołpracareklamowa
Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl
📚 „Witaj, piękna pastereczko” Konrad Cieplik, wydawnictwo Novae Res.

„To miejsce było jak raj na ziemi. Nie przesadzam- raj. Tak właśnie wyobrażam sobie niebo, jeśli w ogóle istnieje. Gdybym miał opisać piękno, to właśnie tak by wyglądało- rozległe wzgórza skąpane w świetle, łagodne jak kołyszące się fale oceanu, a nad nimi niebo tak czyste, że aż trudno oderwać wzrok”. I pośród tego urokliwego miejsca odnajdują się dwie bratnie dusze, które zaczynają pisać swoja wspólną historię. Historię 61-letniego Michała i 22-letniej Luise.

On dokładnie wie, jak smakuje wolność i miłość. Odkrywa je w samotnej podróży harleyem, gdy myśli i serce cichną, stając się wrażliwe na otaczające krajobrazy. To jego podróż życia, prowadząca wprost do przeznaczenia — spotkania pięknej, niewinnej dziewczyny, zupełnie niepasującej do tego świata, skrywającej tajemnice i bezkresny smutek. A wszystko zaczęło się od tych jednych słów: „Witaj, piękna pastereczko”.

Pośród albańskich wzgórz, w ciszy i bliskości natury, rodzi się znajomość, która ratuje ludzkie istnienia. Nie zna granic wieku, za to daje mądrość, doświadczenie i coraz większą głębię. Pomaga zmierzyć się z własnymi lękami, traumami i marzeniami — bo góry nie chronią, lecz obnażają prawdę. Tylko zrozumienie, wsparcie i brak ocen dają siłę, by zawalczyć o przyszłość. To relacja, która dojrzewa także w ciszy: w gestach, spojrzeniach i wolności, która właśnie tam nabiera barw.

Konrad Cieplik doskonale wie, jak poruszyć czytelniczą wyobraźnię. Prostymi, pełnymi ciepła słowami maluje albański pejzaż — od porannych promieni słońca po nocne wzgórza skąpane w ciszy i gwiazdach. To miejsca, gdzie samotność staje się nagrodą, a natura przypomina człowiekowi o jego korzeniach. W takiej scenerii rodzi się historia opowiedziana powoli i prawdziwie — subtelna, głęboka, skupiona na duszy, nie na cielesności. To miłość, która leczy rozmową, bliskością i troską, pozostając na zawsze w sercu, myślach i wspomnieniach.

Niektórzy mogą poczuć się odrobinę urażeni dość sporą ilością wulgaryzmów w tej powieść - mnie również początkowo przeszkadzały. Jednak jak poznałam historię Luise, całość nabrała spójności, gdyż jej wyrazistość, cięty język oraz brawura to jedynie maski, pod którymi skrywa się bardzo zraniona dusza młodej kobiety. Warto więc nie dać się odrzucić przekleństwom, bo pod nimi kryje się prawdziwe piękno — w detalach, rozmowach, milczeniu, gestach i spojrzeniach, w prawdzie i zrozumieniu. Z czystym sercem polecam „Witaj, piękna pastereczko” Konrada Cieplika — powieść wyjątkową i poruszającą.
Moja ocena: 9/10.

#wspołpracareklamowa
Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl
📚 „Witaj, piękna pastereczko” Konrad Cieplik, wydawnictwo Novae Res.

„To miejsce było jak raj na ziemi. Nie przesadzam- raj. Tak właśnie wyobrażam sobie niebo, jeśli w ogóle istnieje. Gdybym miał opisać piękno, to właśni...

Rozwiń

Zwiń