Wydawnictwo: Wydawnictwo Iskry Ekranizacje: My, dzieci z dworca Zoo (1981) biografia, autobiografia, pamiętnik Światowy i krajowy bestseller!
Szokująca relacja Christiane F., piętnastoletniej narkomanki z Berlina Zachodniego. Dziewczyna chciała, aby z zapisu magnetofonowego jej rozmów z dziennikarzami powstała ta książka, gdyż jak niemal wszyscy narkomani odczuwała przemożną chęć przełamania wstydliwej zmowy milczenia wokół plagi tego nałogu wśród dorastającej młodzieży. Załączone wypowiedzi matki Christiane oraz innych osób, z którymi się kontaktowała, mają służyć rozszerzeniu perspektywy i pomóc głębiej zrozumieć istotę problemu narkomanii.
„My, dzieci z dworca ZOO” to pozycja, z którą powinny zaznajomić się wszystkie nastolatki. I choć od wydarzeń opisanych w książce minęło ponad 40 lat, problemy młodzieży związane z uzależnieniami i ich konsekwencjami śmiało można odnieść do współczesności.
Christiane F. w swojej opowieści bez upiększania i cenzury opisuje, w jaki sposób powolnie i konsekwentnie staczała się na dno. Zaczyna od szarości życia codziennego, poprzez brak akceptacji w swoim środowisku, aż dociera do szalonego, barwnego, lecz ułudnego życia „niebieskich ptaków”, które okazuje się walką o codzienną dawkę narkotyków, bez względu na cenę.
Droga okupiona jest ofiarami przyjaciół, którzy przegrali z narkotykami wyścig o życie, własnymi marzeniami, upodleniem, sprzedawaniem się za kolejną dawkę heroiny. Przybliża poczucie przegranej, wreszcie walkę o życie i wyrwanie się ze szponów śmierci, aż dochodzi do nieśmiałej nadziei, że jeszcze nie wszystko jest stracone.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce My, dzieci z dworca ZOO
„My, dzieci z dworca ZOO” to wstrząsająca i autentyczna opowieść o życiu młodzieży uzależnionej od narkotyków w Berlin. Historia oparta na doświadczeniach Christiane ukazuje brutalną rzeczywistość uzależnienia, pełną cierpienia i samotności. Książka w bezpośredni sposób przedstawia, jak łatwo młodzi ludzie mogą wpaść w spiralę nałogu. Jej surowy styl sprawia, że czytelnik odczuwa silne emocje i nie pozostaje obojętny wobec losów bohaterów. To ważna i przestroga, która skłania do refleksji nad konsekwencjami podejmowanych wyborów.
„My, dzieci z dworca ZOO” to wstrząsająca i autentyczna opowieść o życiu młodzieży uzależnionej od narkotyków w Berlin. Historia oparta na doświadczeniach Christiane ukazuje brutalną rzeczywistość uzależnienia, pełną cierpienia i samotności. Książka w bezpośredni sposób przedstawia, jak łatwo młodzi ludzie mogą wpaść w spiralę nałogu. Jej surowy styl sprawia, że czytelnik...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo totrudna i poruszająca książka. pokazuje z jakimi problemami zmagała się Christiane i cały jej tok myślenia, czego film nie oddał
trudna i poruszająca książka. pokazuje z jakimi problemami zmagała się Christiane i cały jej tok myślenia, czego film nie oddał
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDNF, bo po „Wschodzie słońca w dniu dożynek” nie będę w dobrym stanie by to czytać.
DNF, bo po „Wschodzie słońca w dniu dożynek” nie będę w dobrym stanie by to czytać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTreść spoko ale porozmawiajmy o tym że wydana jest tragiczne-mnóstwo plan od tuszu, linijek wyglądających jakby jedna była na 11 w wordzie a druga na 12, a tłumaczenie też nie powala momentami np. słowo wpieprzył użyte jako zdenerwował, czyli powinno być wpienił albo coś takiego bo wpieprzył przecież znaczy coś innego.
Treść spoko ale porozmawiajmy o tym że wydana jest tragiczne-mnóstwo plan od tuszu, linijek wyglądających jakby jedna była na 11 w wordzie a druga na 12, a tłumaczenie też nie powala momentami np. słowo wpieprzył użyte jako zdenerwował, czyli powinno być wpienił albo coś takiego bo wpieprzył przecież znaczy coś innego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDo książki powróciłem po jakimś długim czasie (ba!, może nawet 2 dekadach:-)... teraz inny odbiór niż poprzednio. Oczywiście dalej historia głównej bohaterki szokuje... ale widzę też inne aspekty tej historii: mocne wyparcie władz na problem, desperację matki (która próbowała tylko uniknąć powielania podejścia własnego ojca).... w końcu jakiś paradoks tych czasów: w jednej strony multum zakazów z drugiej jakaś "dzicz".
Co niepokoi: jakaś "konfiguracja" społeczna tamtych czasów bardzo przypomina mi naszą rzeczywistość...
Dobra lektura...
Do książki powróciłem po jakimś długim czasie (ba!, może nawet 2 dekadach:-)... teraz inny odbiór niż poprzednio. Oczywiście dalej historia głównej bohaterki szokuje... ale widzę też inne aspekty tej historii: mocne wyparcie władz na problem, desperację matki (która próbowała tylko uniknąć powielania podejścia własnego ojca).... w końcu jakiś paradoks tych czasów: w jednej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiężko ocenić tę lekturę – bo pod jakim kątem? Przedstawione wydarzenia są tragiczne i niesamowicie przykre. Wydaje mi się, że jest to książka, po którą sięga się raz i nigdy więcej.
Ciężko ocenić tę lekturę – bo pod jakim kątem? Przedstawione wydarzenia są tragiczne i niesamowicie przykre. Wydaje mi się, że jest to książka, po którą sięga się raz i nigdy więcej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMust read dla kazdego
Must read dla kazdego
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytałam ją jak miałam 12 lat i teraz mając 42. Za każdym razem szokuje, mocna literatura, naga prawda.
Czytałam ją jak miałam 12 lat i teraz mając 42. Za każdym razem szokuje, mocna literatura, naga prawda.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGdy czytałam, pamiętam, że mocno mnie szokowała. Z chęcią do niej powrócę po tak długim czasie.
Gdy czytałam, pamiętam, że mocno mnie szokowała. Z chęcią do niej powrócę po tak długim czasie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest taki fragment w tej książce, w którym dziewczyna (już teraz nie pamiętam czy Christiane czy któraś z jej koleżanek) udaje się do lekarza. Jej stan jest już bardzo poważny - silnie uzależniona, organizm skrajnie wyniszczony - ale próbuje walczyć ze swoim uzależnieniem (a najbardziej to chyba sama ze sobą). Pyta lekarza co ma zrobić a ten po chwili namysłu jak gdyby nigdy nic odpowiada: "powiesić się". Przyznam się szczerze poczułem w tamtym momencie lekki dyskomfort. Do kogo innego miała iść ta dziewczyna? Jak próbowała radzić sobie sama to i tak zawsze akurat całkiem przypadkiem zawędrowała na Dworzec Zoo, Kurfürstenstraße albo inne ulubione miejsce ćpunów. Przyszła więc do kogoś wykwalifikowanego do niesienia pomocy innym, tylko po to by odbić się od ściany. Matka Christiane, trzeźwa i z niesamowicie silnym duchem walki, też niejednokrotnie mogła się o tym przekonać, dzwoniąc po klinikach, urzędach, komunach itd.
Z drugiej strony nie dziwię się lekarzowi. Śledząc losy Christiane czasami aż we mnie gotowało się z jaką łatwością przychodziło jej uciekanie z różnego rodzaju placówek medycznych czy domów ojca i matki by sobie władować. Christiane wielokrotnie na stronach tej książki wskazała bolesną prawdę - ćpunom wszystko jedno, najważniejsze by sobie władować. I - co chyba gorsze - ta prawda trwa w człowieku bardzo długo, nawet po długim czasie abstynencji. Gdy dotarłem do końca książki, nie wytrzymałem i wystukałem frazę "Christiane F." w Google'a i od razu przeszedłem do Wikipedii. Kobieta, lat ponad 60, żyje i ma się całkiem dobrze. Po przełączeniu na wersję anglojęzyczną trochę więcej szczegółów z życia po wydaniu książki - branie, ćpanie, branie, ćpanie i tak w kółko. Nic się nie zmieniło.
Nie wiem jaki przekaz ma nieść ta książka poza czysto dokumentalnym spojrzeniem na życiorys jednej (z wielu) ćpunek z Berlina lat 70tych. Przez chwilę myślałem, że coś w kategorii nadziei, no w końcu udaje jej się przestać, znajduje nowych (czystych) ludzi, nowe cele, nowe spojrzenie na przyszłość. Próbuje pokazać, jak ciemno i strasznie jest na dole, ale zawsze można wyjść na powierzchnię, ujrzeć jasne i ciepłe światło prozy codziennego życia ludzi wolnych od twardych narkotyków. Z drugiej strony ta pieśń o przyszłości to znowu tylko fanaberia, pic na wodę, bo kobieta dalej wpada w ciągi narkotykowe - z tym, że czytelnik kończąc podróż przez świat Christiane na ostatniej stronie tej książki tego nie wie.
Jest taki fragment w tej książce, w którym dziewczyna (już teraz nie pamiętam czy Christiane czy któraś z jej koleżanek) udaje się do lekarza. Jej stan jest już bardzo poważny - silnie uzależniona, organizm skrajnie wyniszczony - ale próbuje walczyć ze swoim uzależnieniem (a najbardziej to chyba sama ze sobą). Pyta lekarza co ma zrobić a ten po chwili namysłu jak gdyby...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to