Gotując dla Picassa

Lekka , przyjemna lektura. Wróciłam od niedawna do czytania, więc moja wyobraźnia jest trochę przytłumiona, a ta opowieść pozwoliła mi się wczuć tak naprawdę całą sobą w atmosferę , tym bardziej, że bywałam w Prowansji i część książki , w której akcja właśnie tam się toczy przyniosła mi ogromną radość.

Lekka , przyjemna lektura. Wróciłam od niedawna do czytania, więc moja wyobraźnia jest trochę przytłumiona, a ta opowieść pozwoliła mi się wczuć tak naprawdę całą sobą w atmosferę , tym bardziej, że bywałam w Prowansji i część książki , w której akcja właśnie tam się toczy przyniosła mi ogromną radość.

To historia pewnego obrazu mistrza nazwanego Dziewczyna w oknie, a powieść zainspirowana została mało znanym epizodem z życia artysty. Poznajemy dzieje dwóch kobiet: babki Ondine oraz jej wnuczki Céline. Powieść osadzona jest w dwóch przedziałach czasowych: przedwojenna Francja oraz czasy współczesne. Od 1936 roku poznajemy losy nieustraszonej Ondine i jej perypetie z artystą, przez co poznajemy dużo faktów z życia Picassa. Natomiast w czasach obecnych zagłębiamy się w losy jej wnuczki Céline, która przybywa do Francji aby odnaleźć obraz, a przy okazji odnajduje siebie. T książka lekka, zabawna, taka z przymrużeniem oka w sam raz na wakacyjne popołudnia.

To historia pewnego obrazu mistrza nazwanego Dziewczyna w oknie, a powieść zainspirowana została mało znanym epizodem z życia artysty. Poznajemy dzieje dwóch kobiet: babki Ondine oraz jej wnuczki Céline. Powieść osadzona jest w dwóch przedziałach czasowych: przedwojenna Francja oraz czasy współczesne. Od 1936 roku poznajemy losy nieustraszonej Ondine i jej perypetie z...

Spodziewałam się, że będzie to książka lekka, zabawna, taka z przymrużeniem oka. Jednak dostałam słodko-gorzką historię o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. Dostałam opisane dzieje dwóch kobiet: babki Ondine oraz jej wnuczki Celine. I do pewnego momentu fabuła tej książki była po prostu wciągająca i pasjonująca, później coś się wydarzyło, coś przez co Autorka pozostawiła rozwiązanie całej zagadki wróżkom i niewytłumaczalnym przypadkom. Losy obu kobiet zostały uzupełnione apetycznymi potrawami kuchni francuskiej, wyjątkowymi obrazami Picassa oraz smaczkami z życia artysty.

Akcja powieści "Gotując dla Picassa" toczy się w dwóch epokach: przedwojennej Francji oraz w czasach współczesnych. Z jednej strony opowiada o wspomnianej już Ondine, która jako siedemnastoletnia, wybitnie zdolna kucharka poznaje wielkiego artystę. To dzięki tej znajomości, młoda dziewczyna uwierzy w swój talent. To Picasso nazwie jej potrawy dziełami sztuki, a ją - prawdziwą artystką. Z czasem, dzięki jej zażyłości z Picassem, Ondine odkryje w sobie siłę, aby odmienić nieuchronnie zbliżający się los. Ta siła, jeszcze nie raz pomoże jej przetrwać w nawet najtrudniejszych momentach, których nie będzie brakować w jej burzliwym życiu.

Znajomość z artystą, po wielu latach, pomoże jej oraz jej wnuczce. Przede wszystkim jednak rozbudzi w Ondine potrzebę poznawania świata, doświadczania uroków życia oraz spełniania marzeń.
Z drugiej strony powieść poświęcona jest również Celine. Jej relacji z agresywnym ojcem oraz przebiegłym, przyrodnim rodzeństwem, które ją i jej matkę będzie chciało pozbawić zabezpieczenia finansowego po śmierci ojca. Matka zdąży wyjawić jej tajemnicę o obrazie, jaki rzekomo babka miała otrzymać od Picassa. Celine, przekonana, że dzięki obrazowi mogłaby odmienić los swojej matki i swój, udaje się w podróż do Francji, celem odszukania obrazu. Nie wie jednak, że na miejscu odnajdzie coś więcej - miłość, ale przede wszystkim, siebie samą.

Więcej przeczytacie tutaj:
bookietnik.blogspot.com

Spodziewałam się, że będzie to książka lekka, zabawna, taka z przymrużeniem oka. Jednak dostałam słodko-gorzką historię o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. Dostałam opisane dzieje dwóch kobiet: babki Ondine oraz jej wnuczki Celine. I do pewnego momentu fabuła tej książki była po prostu wciągająca i pasjonująca, później coś się wydarzyło, coś przez co Autorka...

W książce poznajemy dużo faktów z życia Picassa - jego stosunek do kobiet. Choć nie on jest tu główną postacią, a dziewczyna która najpierw dla niego gotowała, pozowała i nie tylko. Tematem przewodnim jest jej życie, a potem życie jej córki i wnuczki, która szukała obrazu, która jej babka podobno dostała od artysty. Powrót do korzeni pozwala tej ostatniej na poznanie historii rodziny, o której nie wiedziała zbyt dużo.
Jest tu też miłość.

W książce poznajemy dużo faktów z życia Picassa - jego stosunek do kobiet. Choć nie on jest tu główną postacią, a dziewczyna która najpierw dla niego gotowała, pozowała i nie tylko. Tematem przewodnim jest jej życie, a potem życie jej córki i wnuczki, która szukała obrazu, która jej babka podobno dostała od artysty. Powrót do korzeni pozwala tej ostatniej na poznanie...

Tytuł naprawdę obiecujący. Kuchenne love story z pięknymi obrazami Picassa w tle. Utrzymane w czarującym, francuskim klimacie.
Powieść osadzona jest w dwóch przedziałach czasowych: przedwojenna Francja oraz czasy współczesne.
Ta pierwsza część opowiada o nieustraszonej kobiecie Ondine, wybitnej kucharce - odkrywającej siebie, swój talent i kobiecość. Jej losy splatają się z ekscentrycznym artystą. Opowieść z jednej strony pełna humoru, pysznych francuskich dań (przy samych opisach ślinka cieknie!),z drugiej zaś o wewnętrznym dramacie bohaterki, tęsknocie za miłością i wolnością, nieoczekiwanym spełnianiu marzeń oraz o ogromnej odwadze. Przyznaję, ta część książki najbardziej przypadła mi do gustu. Być może jest to zasługa delikatnego i romantycznego klimatu Francji.

Druga część tych perypetii rozgrywa się w czasach teraźniejszych. Ondine okazuję się być babką bohaterki. Na wzór rodzinnej tradycji, również jest nieustraszoną, odważną kobietą, zaciekle walczącą o ludzi bliskich jej sercu. Los rzuca ją do miejsca jej korzeni, gdzie kiedyś jej babka przyrządzała pyszne uczty dla Picassa. Ta opowieść miała potencjał jednak język, sploty zdarzeń okazały się po prostu infantylne. A gwóźdź do tego wbiło zakończenie, którego tempo i oderwane od rzeczywistości zdarzenia totalnie nie pasują do reszty.

Powieść z potencjałem, jednak ugaszonym przez źle dopasowane zakończenie.

Tytuł naprawdę obiecujący. Kuchenne love story z pięknymi obrazami Picassa w tle. Utrzymane w czarującym, francuskim klimacie.
Powieść osadzona jest w dwóch przedziałach czasowych: przedwojenna Francja oraz czasy współczesne.
Ta pierwsza część opowiada o nieustraszonej kobiecie Ondine, wybitnej kucharce - odkrywającej siebie, swój talent i kobiecość. Jej losy splatają się...

"Gotując dla Picassa" to powieść bardzo dobra w swojej kategorii. To intrygująca historia z dość wartką akcją i szczęśliwym zakończeniem. Opowiada o trzech kobietach (babce, matce i wnuczce),które los bezpośrednio lub pośrednio związał z wielkim artystą - Picassem. Ale najważniejszą postacią historii jest nestorka tego kobiecego rodu - silna, nieustraszona Ondine - oraz pewien obraz.
Ondine i jej córka przeszły w życiu wiele trudnych doświadczeń, które ukształtowały ich charaktery - jedna z nich stała się silna i niezależna, druga dla odmiany poddała się woli i wpływom innych. Wnuczka zaś wykazała się dużą determinacją w pogoni za czymś, co mogło okazać się tylko mrzonką.
Powieść czyta się lekko, nie wymaga umysłowego wysiłku, po prostu niesie czytelnika do zakończenia. Jak tego typu książki jest może odrobinę naiwna (ale nie przesłodzona),jak bajka, gdzie ostatecznie dobro zwycięża, wielka miłość odnajduje... i za siedmioma górami księżniczka i książę żyją długo, długo i szczęśliwie. ;)

"Gotując dla Picassa" to powieść bardzo dobra w swojej kategorii. To intrygująca historia z dość wartką akcją i szczęśliwym zakończeniem. Opowiada o trzech kobietach (babce, matce i wnuczce),które los bezpośrednio lub pośrednio związał z wielkim artystą - Picassem. Ale najważniejszą postacią historii jest nestorka tego kobiecego rodu - silna, nieustraszona Ondine - oraz...

1. Miła wakacyjna powieść obyczajowa
2. Ciekawie plecione wątki z dwóch perspektyw czasowych
3. O sile kobiet, o przeznaczeniu o historii rodzinnej.
4. Troszkę infantylna, mało wiarygodna (szczególnie ta współczesna część)

1. Miła wakacyjna powieść obyczajowa
2. Ciekawie plecione wątki z dwóch perspektyw czasowych
3. O sile kobiet, o przeznaczeniu o historii rodzinnej.
4. Troszkę infantylna, mało wiarygodna (szczególnie ta współczesna część)

Zaćmienie umysłu, które dopadło mnie przy wyborze lektury, spowodowało, że co rusz wybijałam sobie zęby, a na koniec zwymiotowałam. A dlaczego? Spodziewałam się lektury lekkiej, łatwej i przyjemnej, a do tego apetycznej i z klimatem, który lubię. Ja wiem, że książka nie jest po to, żeby spełniać moje widzimisię, ale to, co przeczytałam, przeszło najśmielsze oczekiwania. Zacznę od pozytywów. Okładka jest całkiem ładna i sympatyczna, wskazująca na lekkie czytadło. W pierwszej połowie książki pojawiały się wzmianki o Prowansji, tamtejszym klimacie, i parę smaków, od których człowiek robił się głodny. I to byłoby na tyle. Język dość prosty, chwilami sprawiał wrażenie, że nie tylko mi zdarzają się zaćmienia, wstawki w dialogach czy opisach sprawiły, że straciłam prawie wszystkie zęby, tyle razy się potknęłam. Albo zostało to bardzo niezgrabnie i niefortunnie przetłumaczone. Sporo było wtyków, które nie pasowały do reszty. Pani redaktor też chyba nie spisała się najlepiej, bo nawet tak niewprawne oko jak moje wychwyciło parę błędów. I na koniec fabuła. Toż to żenada nad żenadami. Naiwność i przewidywalność wysłała mnie do Rygi... Nie wierzę, że ktoś mógł napisać takie coś, wydać, a ludzie to czytają. Nawet moja nastoletnia córka nie nabrałaby się na takie zbiegi okoliczności, a mojej półtorarocznej córce czytam mądrzejsze książki. Hm... Rozumiem, że literatura kobieca nie musi być ambitna, ale to już przesada. Potrzebuję odtrutki. Dobrze, że mogę poczekać na dzisiejsze ogłoszenie literackich Nobli. Jest nadzieja...

Zaćmienie umysłu, które dopadło mnie przy wyborze lektury, spowodowało, że co rusz wybijałam sobie zęby, a na koniec zwymiotowałam. A dlaczego? Spodziewałam się lektury lekkiej, łatwej i przyjemnej, a do tego apetycznej i z klimatem, który lubię. Ja wiem, że książka nie jest po to, żeby spełniać moje widzimisię, ale to, co przeczytałam, przeszło najśmielsze oczekiwania....

„Gotując dla Picassa” to książka, która piękną i nasyconą kolorami okładką od razu przyciąga wzrok czytelnika.
A gdy fabuła okazuje się równie wciągająca, jak okładka piękna – to oznacza, że w swoich rękach mamy dobrą książkę.
W przypadku tej powieści, tak właśnie jest. Ale może od początku.

Akcja powieści rozgrywa się dwutorowo – w 1936 roku na Lazurowym Wybrzeżu, siedemnastoletnia Ondine pracuje w cafe rodziców. W miasteczku wynajmuje willę nie kto inny tylko Picasso (incognito oczywiście) i zamiast zatrudniać gospodynię, zleca gotowanie dla siebie i dostarczanie jedzenia do willi rodzicom Ondine. Po pewnym czasie to dziewczyna będzie mu gotować, a nawet pozować do jego obrazów.
Współcześnie akcja dotyczy wnuczki Ondine – Celine. Gdy umiera jej ojciec, przyrodnie rodzeństwo pozbawia ją i jej matkę środków do życia. Gdy Celine usłyszy o skarbie rodzinnym – obrazie, który jej babce podarował Picasso, a ta go ukryła - wyruszy na poszukiwania do Francji, aby pomóc matce wyrwać się spod władzy pasierbów.

Autorka na wstępie już zaznacza, że wszystkie wydarzenia w powieści, w których biorą udział postacie historyczne, to fikcja literacka. Nawet pomimo rzeczywistych wydarzeń, które autorka opisała, a dotyczących postaci historycznych, to dialogi i sytuacje są tylko jej dziełem jej wyobraźni.
W powieści zdecydowanie więcej czasu autorka poświęca Ondine i jej znajomości z Picassem. Ale wbrew pozorom, to nie książka o artyście. Jest on po prostu jedną z postaci, które odegrają w fabule ważną rolę.
Główną bohaterka jest Ondine. Młoda, pełna marzeń, pragnienia wolności i miłości. Do tego z ogromnym kulinarnym talentem.
Jej zażyłość z Picassem rozbudzi w niej potrzebę poznawania świata, realizacji marzeń i kochania całą sobą.
Jej losy to będzie burzliwa i pełna pasji droga przez życie. Od Paryża, po Amerykę. Pozwoli się uwieść sztuce Picassa, odważy się walczyć o swoje szczęście i mężczyznę, którego kocha.
Czytając o kolejnych burzliwych wydarzeniach z jej życia, byłam zafascynowana i pełna podziwu dla hartu jej ducha i odwagi.

Wszystko co spotyka Celine – wnuczkę Ondine – również było ogromnie ciekawe. Niecierpliwiłam się i chciałam jak najszybciej się dowiedzieć, jak potoczą się poszukiwania obrazu Picassa. Początkowo akcja płynęła dość wolnym nurtem, ale czym dalej tym bardziej przyspieszała.
Autorka stopniowo budowała napięcie i to wyczekiwanie, na to co się okaże, czy obraz jest, czy przepadł. A dodatkowy wątek przystojnego kucharza Gila, który niespodziewanie pojawi się w życiu Celine i całkiem niechcący weźmie udział w jej tajnej misji, będzie dodatkowym, pozytywnym bonusem w fabule.

Akcja powieści nie rusza z kopyta, ale rozkręca się z rozdziału na rozdział. W pewnym momencie z wypiekami na twarzy czytałam o kolejnych wydarzeniach w życiu babki i wnuczki. Oczywiście dość ważną rolę w fabule odgrywa również córka Ondine, a matka Celine – Julia.
Mimo, że autorka poświęca jej zdecydowanie najmniej swojej uwagi, to ta postać okaże się kluczowa w życiu obu kobiet.
Fajni są również bohaterowie drugoplanowi, ciotka Matylda, syn Gila, Martin i grupa z kulinarnego kursu Celine.
Autorka bardzo dobrze przedstawia swoich bohaterów, nadaje im ciekawe charaktery, do tego pokazuje ich takimi, jacy są. Bez zbędnego idealizowania.

Ważną rolę w powieści odgrywa również sztuka. Pani Belmond przekazuje czytelnikowi wiele ciekawych faktów z życia Picassa, anegdoty, informacje i fakty. Ale wszystko to płynnie wplecione w fabułę powieści, dlatego nie mamy do czynienia z biografią artysty, tylko sprawnie przedstawionym epizodem z życia malarza na tle wymyślonej przez nią historii. Do tego pani Belmond ma niewątpliwą umiejętność plastycznego opisu otaczającego bohaterów świata, oddania uroku i czaru Lazurowego wybrzeża, Paryża czy Ameryki. Pięknie i pasją opisuje również sztukę jaką jest nie tylko malarstwo, ale również gotowanie.

„Gotując dla Picassa” to szalenie wciągająca powieść obyczajowa z nuta romansu. To historia o ludziach, tych sławnych jak Picasso i tych wykreowanych przez autorkę, ale nie mniej fascynujących.
Ta powieść przesycona jest pasją, uczuciami, emocjami.
To bardzo dobra książka, a lekkie pióro autorki tylko dodaje jej smaku.
Powieść czyta się naprawdę szybko i w pewnym momencie ciężko się od niej oderwać. Są w niej tajemnice rodzinne, poszukiwania skarbu, ale nie tylko tego materialnego. To również powieść o odnajdywaniu swojego miejsca w życiu i więzach rodzinnych.
Po „Gotując dla Picassa” nie spodziewałam się aż tak dobrej książki, tym bardziej jestem zadowolona, że wpadła mi w oko.
Na pewno sięgnę po kolejne powieści autorki, jeśli tylko się ukażą.

Mój blog:
Moje Czytanie, czyli czytelniczy miszmasz

„Gotując dla Picassa” to książka, która piękną i nasyconą kolorami okładką od razu przyciąga wzrok czytelnika.
A gdy fabuła okazuje się równie wciągająca, jak okładka piękna – to oznacza, że w swoich rękach mamy dobrą książkę.
W przypadku tej powieści, tak właśnie jest. Ale może od początku.

Akcja powieści rozgrywa się dwutorowo – w 1936 roku na Lazurowym Wybrzeżu,...