Sword Art Online 13 - Alicyzacja: Podział

I docieram do kolejnego, najkrótszego tomu Alicyzacji, który pomimo małej objętości jest bogaty w akcję. Co tym razem dzieje się z Eugeo i Kirito?

Po walce ze złotowłosą Rycerz druhowie zostają rozdzieleni. To fatalna sytuacja, gdyż znajdują się na terytorium wroga i pozostają zdani tylko na siebie. Czy zdołają się odnaleźć zanim przybędą kolejni przeciwnicy, tym razem o wiele silniejsi od poprzednich?

Cóż, tym razem lepiej można poznać złotą Rycerz, która do tej pory rzadko się pojawiała i nie była zbyt rozmowna. Na nieszczęście Czarnego Szermierza również ma ciężki charakter i nie pozwoli sobie wejść na głowę, co powoduje ciągłe przytyki między nimi, które są zabawne i umilają lekturę.

"– Słuchaj no! – darłem się dalej. – Jeśli teraz spadniesz i zginiesz, Eugeo, który został w wieży, pójdzie prosto do Najwyższego Kapłana. Twoim zadaniem jest go powstrzymać, no nie?! W takim razie przeżycie powinno być teraz dla ciebie najwyższym priorytetem! Jesteś Rycerzem Integralności, kurza mać! Nazwałem cię idiotką, bo nie potrafisz pojąć nawet tak prostej rzeczy!
– To... to... to już szósty raz, kiedy z twoich ust pada ta upokarzająca obelga!"

Poznajemy również najsilniejszego wojownika, którym dysponuje Kościół Aksjomatu. Jednakże zarówno jego, jak i złotą Rycerz wyobrażałam sobie zupełnie inaczej, jako dostojne postacie, dla których kodeks rycerski jest najważniejszy. W przypadku tej dwójki zasady etyki niekiedy są całkowicie odrzucane na drugi plan, choć nie uważam tego za wadę. Kawahara wykreował intrygujące osóbki, o których chciałabym częściej czytać.

"– Zaczekaj jeszcze chwilę, dobra? Dopiero wróciłem do Centorii. Od siedzenia na smoku zesztywniałem jak cholera."

Można również dostrzec tutaj inną twarz Kirito, której do tej pory nie poznałam. Oczywiście to już jest typowa wada wielu ludzi, która potrafi ich opanować, jak już kopnie ich jakiś zaszczyt. Dzięki temu Czarny Szermierz wypada bardziej ludzko i wiarygodnie, choć poznawanie jego osobowości przez kilkanaście tomów może być troszkę męczące. Jest dosłownie jak cebula – obiera się go warstwa po warstwie.

Im bardziej główni bohaterowie zbliżają się do poznania prawdy, tym bardziej odkrywają, jak okrutna jest osoba, która włada Kościołem. Niektórzy są traktowani gorzej niż zwierzęta, a wydawałoby się, że przebywając blisko tej osoby, można czuć się uprzywilejowanym.

Przyczepię się natomiast do kwestii rozwiązywania wszystkich zagadek przez Kirito. Rozumiem, że tyle walk na śmierć i życie jakich doświadczył, wyrobiły w nim szybkość reakcji, trafną ocenę sytuacji, ale on migusiem domyśla się wszystkiego, co już trochę traci na realności.

Standardowo zakończenie nie pozwala na wytchnienie. Nie pozostaje nic, jak nadrobić zaległości, bo warto!

I docieram do kolejnego, najkrótszego tomu Alicyzacji, który pomimo małej objętości jest bogaty w akcję. Co tym razem dzieje się z Eugeo i Kirito?

Po walce ze złotowłosą Rycerz druhowie zostają rozdzieleni. To fatalna sytuacja, gdyż znajdują się na terytorium wroga i pozostają zdani tylko na siebie. Czy zdołają się odnaleźć zanim przybędą kolejni przeciwnicy, tym razem o...

Do osiągnięcia szczytu katedry pozostaje naszym bohaterom już tylko jedno piętro, lecz na drodze staje ostatni Rycerz Integralności. Jak postąpi Kirito w obliczu swej największej obawy od czasu Akademii Miecza?

Do osiągnięcia szczytu katedry pozostaje naszym bohaterom już tylko jedno piętro, lecz na drodze staje ostatni Rycerz Integralności. Jak postąpi Kirito w obliczu swej największej obawy od czasu Akademii Miecza?