Ezotero. Moje przeznaczenie

Cóż. Jak na taki temat, nie pasowała mi taka lekkość tekstu. Czytało się bardzo szybko. Nie było jakiegoś zaskakującego przełomu, efektu wielkiej zmiany. Za to trochę było niedopowiedzeń. Książki nie porzuciłam, a to jest plus, dotarłam do końca, a tekst sam w sobie zły nie jest.

Carren Lisner stworzyła powieść, która z pewnością ma wątek wszystkim dobrze znany. Strata ukochanego, nowa miłość, pragnienie ustatkowania się. Banalne? Może trochę, ale nie w tej książce! Gert po utracie męża próbuje się pogodzić ze straszliwa stratą. Szuka sposobu na powrót do normalności i chociaż odrobine powrotu do normalności. Jednak na każdym kroku wszystko przypomina jej o Marku. Cały czas może może liczyć na wsparcie swoich przyjaciółek, które raz po raz starają się odciągnąć jej myśli od zmarłego męża. Zawsze chcą dla niej jak najlepiej. Właśnie... Czy na pewno? Niestety użalanie się nad strata i wewnętrzna walka głównej bohaterki przewija się przez cała historie. W niektórych momentach aż ma się ochotę ja kopnąć w tyłek i powiedzieć ruszaj dalej. Strata stratą, ale również co za dużo to niezdrowo. Trzeba się uzbroić w cierpliwość. W końcu spotyka na swej drodze mężczyznę, z którym nawiązuje nic porozumienia. Czy uda jej się chociaż na chwile puścić wspomnienia w niepamięć i zrobić w sercu miejsce dla kolejnej osoby? Sięgnijcie po tę lekturę, a z pewnością się tego dowiecie 🙈 Szybka, przyjemna i momentami na prawdę zabawna historia. Na słoneczne popołudnie przy kawie idealna. Duża ilość dialogów sprawia, że bardzo szybko się ja czyta.

"Dwadzieścia siedem snów" Marty Alicji Trzeciak to ksiązka nietuzinkowa, która pozwala czytelnikowi zawędrować do dwóch światów - onirycznego i - czy na pewno - rzeczywistego. Do urokliwej wsi o nietypowej nazwie To Nowe, celem napisania nowej powieści, przyjeżdża młoda pisarka, która wynajmuje pokój u tajemniczej kobiety, zwanej Szarą. Wraz z nią mieszka tu również matka Szarej i 16-letnia Laura. Od samego początku pobytu kobieta czuje w tym niezwykłym domu jego wyjątkowość, że jest on owiany sekretami i tajemnicami. Z okna jej pokoju widać, posadowiony na wzgórzu, samotny dom, zamieszkały przez niemniej tajemniczą Milenę, który w szczególny sposób intryguje pisarkę. Dodatkowo, w każdą noc, śnią jej się sny, w których mimo że stanowią one jakby odrębną opowieść, pojawiają się w nich ci same postaci, które na codzień otaczają kobietę. To właśnie z tych snów poznajemy historię klątwy, ciążącej nad kobietami z rodziny Szarej. Rzeczywistość splata się tu z senną fantazją, realizm z magią. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że "Dwadzieścia siedem snów" to wyjątkowa i bardzo ciekawa opowieść, w której życie kobiet na współczesnej wsi przeplata się z fantastyczną historią kobiet z dalekiej przeszłości. Przepiękny realizm magiczny tej powieści kojarzy się niewątpliwie z jakąś dawną słowiańską legendą o pramatce, ktorą nie jeden czytelnik będzie chłonął z zapartym tchem. Polecam!

Podobała mi się ta książka. Nawet bardzo. Ale to zależy czego się ktoś po niej spodziewa. Jeśli przepisów francuskiej, wykwintnej kuchni - to się zawiedzie. Przepisy są, ale raczej te i tak dobrze znane, za to w wydaniu tak prostym i przystępnym, że kuchnia francuska przestaje być tabu dla wykwintnych. I kucharzy i łasuchów. Jeśli autobiografii z wyraźnie zarysowanym rozwojem zarówno bohaterki jak i innych postaci - to się zawiedzie, to nie historia, lecz historyjka życia. Nie wdająca się w szczegóły. Raczej taka, jaką można opowiadać przyjaciołom w świetnej atmosferze przy dobrym winie. Czego zatem się można spodziewać? Najlepiej niczego, ale ja Wam napiszę co tam znalazłem. Po pierwsze rozrywkę. Świetny, prosty, dowcipny język, czasem nieco zwariowane historie, jakbym się zagłębiał w dobrą, francuską komedię. Po drugie kolejny przykład tego, jak kuchnia może być związana z naszym życiem, a przede wszystkim jak gotowanie może ratować. Sytuację, nastrój, uchronić od tęsknoty. Po trzecie i chyba najważniejsze, książka bardzo mi pasuje, bo autorka zrywa z nadęciem, powagą, nawet w kryzysowych sytuacjach zachowuje pozytywne podejście, dystans: do wszystkiego: kuchni, facetów, rozstań, powrotów, kłopotów z urzędnikami. Zawsze przecież można po prostu wzruszyć ramionami, usiąść naprzeciwko kota i napić się wina.

Byłam sceptycznie nastawiona, ale historia jest bogata w piękne opisy dotyczące emocji, matczynej miłości, dziecinnej fantazji oraz w postaci o ciekawych charakterach. Brakuje mi takich ludzi w prawdziwym życiu, wierzących czym jest lojalność. Historia Latte jest ciepła i magiczna choć końcówka mnie zawiodła to jest to książka, którą dałabym dorastają ej córce do przeczytania. Sama dostałam ją od mamy. Miłość na wyciągnięcie ręki zawarta w książce.

“Chodzisz do roboty, której nienawidzisz. Kupujesz rzeczy, których nie potrzebujesz. Mieszkasz z babą, która cię nie kocha. W końcu zrozumiałem, że choćbym nie wiem jak się starał, to nigdy nie wystarczy” – czytam. Ten cytat z książki “Hotel Bankrut” jest uderzająco trafny, nieprawdaż? Powieść Magdaleny Żelazowskiej to doskonałe studium przypadku – a może przypadków? Ludzi, którzy z powodu biedy, nieprzystosowania, a może z winy okrutnych mechanizmów tego świata są “jak grosz, który wyszedł już z obiegu.” Pozwolę sobie wyznać, że należę do osób zdecydowanie leniwych. Lubię wszystko to, co łatwe i przyjemne – dotyczy to również książek. Preferuję pozycje, które czyta się bez wysiłku, tymczasem “Hotelu Bankrut” nieuważnie czytać się nie da. To książka wymagająca skupienia i pewnej koncentracji, jako że wątki z losami bohaterów coraz to urywają się, by następnie przeplatać z historiami innych… Kim są główne postaci? Zacznijmy od słów samej autorki, która opisuje ich w ten sposób: “Bezrobotna stara panna, samotna emerytka, przeterminowany stary kawaler, siksa, której wyimaginowany talent nikogo nie obchodzi, bo takich jak ona jest na pęczki.” Bezrobotna stara panna to Weronika – urodziwa, nieco “puszysta” brunetka, która w lepszych czasach mogła być nazwana kobietą sukcesu. Młoda menager pięła się po szczeblach kariery – jej sukcesy na polu finansowym pozwoliły na zakup pięknego mieszkania w Łodzi oraz liczne podróże do dalekich krajów… Do czasu jednak. Zwolnienie z doskonałej pracy staje się początkiem szybkiego i nieuchronnego upadku w życiu tej aktywnej kobiety. Samotna emerytka to zacna Łucja, która na początkowych stronach powieści zatrudnia się jako recepcjonistka, by dorobić parę groszy, a przede wszystkim wyjść w końcu “do ludzi.” Nowe zajęcie daje jej wiele radości, na krótko jednak! Pechowo dla starszej pani, w tym samym budynku pracuje jej ambitny wnuk, który fakt, że jego babcia siedzi na portierni uważa za uwłaczający… Samotny stary kawaler nazywa się Leon i jest tak naprawdę kawalerem z odzysku. Odeszła od niego żona – ten fakt przypieczętował serię niepowodzeń w życiu bohatera. Przez wiele lat prowadził razem z małżonką popularny w okolicy sklep spożywczy, zbankrutował jednak w wyniku konkurencji z zagranicznym supermarketem… Od tego czasu prowadzi skromny lombard. “Siksa, której wyimaginowany talent nikogo nie obchodzi” to Kinga – wychowywana przez ojca, z którym jest bardzo związana dziewczyna z prowincji wyrusza do miasta Łodzi. Przez dłuższy okres zadowala się pracą w sklepie odzieżowym, pielęgnuje jednak marzenie o zostaniu projektantką ubrań: niespuszczanie z oka tego celu zapoczątkuje niespodziewany zakręt w karierze dziewczyny. To jednak nie wszystko, głównych bohaterów jest bowiem pięcioro. Ostatni z nim jest ambitny Damian, zwany w rodzinie Dudusiem. Mieszkający z matką przystojniak pracuje w banku, jego zajęcie polega głównie na utrzymywaniu kontaktu z osobami, którym się nie powiodło… Jak Weronika, która po utracie pracy nie jest w stanie spłacać swojej wysokiej pożyczki, zaciągnietej we frankach szwajcarskich. Tytułowy “Hotel Bankrut” to mieszkanie Leona, który za opłatą oferuje własny kąt lokatorom. Wprowadzają się do niego: Kinga, która ma serdecznie dość mieszkania z ciotką, Łucja, która po odejściu z pracy wkracza na nową ścieżkę życiową oraz smutna Weronika, zmuszona do wynajecia własnego, wspaniałego mieszkania. Jak wspomniałam wcześniej, powieść Magdaleny Żelazowskiej nie należy do “łatwych” książek… Dlaczego więc przeczytałam ją w jeden wieczór? Odpowiedź brzmi – naprawdę warto. To wspaniała pozycja, która na przykładzie miasta Łodzi pokazuje, jak kryzys ekonomiczny wpływa na życie mieszkańców… W mojej opinii, pomimo niepowodzeń, jakie spadają na bohaterów “Hotel Bankrut” jest powieścią dosyć optymistyczną. Pokazuje, że pieniądze to nie wszystko… Ludziom potrzeba również czegoś innego. Czy to to cenne “coś” zostanie odnalezione przez Weronikę, Leona, Łucję, Damiana i Kingę? O tym należy się przekonać, sięgając po powieść Magdaleny Żelazowskiej! Naprawdę polecam.

Ta książka była świetna. Ani przez chwilę się nie nudziłam. Bardzo podobał mi się klimat wyspy i ta cała tajemnicza otoczka. Czytało się ją szybko i przyjemnie. Przez te wszystkie plusy wybaczam minus, którym były aż nadto naciągnięte pewne wydarzenia. Ale po pierwsze to młodzieżówka, a po drugie książka powinna zapewnić w jakimś stopniu rozrywkę. W związku z tym dziwią mnie niskie jej oceny. Niedawno przeczytałam książkę noblisty i w moim odczuciu była ona o wiele razy gorsza od "Purgatorium".

Tu dużo można by opowiadać, ale w skrócie. Początek książki nudził mnie, wręcz denerwował. Dopiero w połowie akcja zaczęła się rozwijać. Cieszy mnie, że główna bohaterka zdecydowała się w końcu zadbać o siebie i o swoje szczęście. Szkoda, że pod koniec dopiero wszystko wyjaśnia się kartka po kartce. I wtedy książka zaczęła być interesująca. Jest w niej pewne przesłanie jak w każdym życiu nie dawać siebie w całości ale z umiarkowaniem. Podsumowując książka warta przeczytania ale trzeba cierpliwości im bardziej w głębi się czytelnik w powieść tym szybciej dotrze to sensu moich przemyśleń.

Czekała na półce 8 lat i się doczekała. Miałem przeczucie, że to nie jest najlepsza książka na świecie. Miała być zakręcona (Le Figaro), okrutna i dowcipna (Elle), czy frapująca, bardzo zabawna (Frankfurter Allgemeine). Dla mnie była po prostu dobra. Czytało się ją lekko, momentami przyjemnie. Książka o pisaniu, o pisarzu alkoholiku, który schodzi na dobrą drogę i jego koledze, wzięty poecie, zazdrosnym, pozbawionym weny. Obaj pod wpływem wpadają na pomysł... Chcecie, to przeczytajcie 🙂

Atmosfera: 9/10 – ciepła, podnosząca na duchu, pełna nienachalnego humoru, podszyta odrobiną życiowej melancholii Tempo: Zmienne - niespieszne, senny początek płynie przechodzi w dynamiczną opowieść drogi Styl autorki: Lekki, przystępny i niezwykle plastyczny, piszę z dużą empatią dla swoich bohaterów, sprawnie operując komizmem sytuacji Tematyka: syndrom Piotrusia Pana, kryzys małżeński i tożsamościowy, przyjaźń wykraczająca poza schematy, oswajanie dorosłości i nauka odpowiedzialności Gatunek: Współczesna literatura obyczajowa z elementami sience fiction Zakończenie: optymistyczne, satysfakcjonujące emocjonalnie, domykające główne wątki (choć opierające się na dość przewidywalnych schematach) Poziom trudności: Niski – niewymagający, relaksacyjny, angażująca lektura na weekend, nie przytłacza ciężarem formy ani treści Z pozoru debiutancka powieść Deborah Install zapowiada się jako kolejna lekka wariacja na temat relacji człowieka ze sztuczną inteligencją. Jednak pod płaszczykiem uroczej historii o zardzewiałym androidzie, „Robot w ogrodzie” kryje uniwersalną opowieść o ucieczce przed dorosłością, kryzysie tożsamości i mozolnym procesie naprawiania własnego życia. Install udowadnia, że literatura typu feel-good może być nie tylko rozrywkowa, ale i zaskakująco przenikliwa. Główny bohater, Ben Chambers, to uosobienie współczesnego Piotrusia Pana. Jest trzydziestokilkuletnim mężczyzną, który po odziedziczeniu rodzinnego majątku stracił cel w życiu. Dni spędza w szlafroku, unikając odpowiedzialności, co nieuchronnie prowadzi do rozpadu jego małżeństwa z ambitną Amy. Z marazmu wyrywa go dopiero tytułowy gość – Tang. To przestarzały, pordzewiały i wyjątkowo irytujący robot, który pewnego ranka pojawia się w ogrodzie Bena. Zamiast oddać maszynę na złom, Ben podejmuje zaskakującą decyzję – postanawia odnaleźć twórcę Tanga i naprawić usterki mechanicznego przyjaciela. Ta decyzja staje się katalizatorem klasycznej opowieści z motywem drogi, która zabierze duet z angielskiej prowincji, przez słoneczną Kalifornię, aż po neonowe Tokio. Największą siłą powieści Deborah Install nie jest fascynacja technologią, lecz skupienie się na ludzkiej i nieludzkiej psychice. Tang przypomina bardziej zbuntowane, kapryśne i zagubione dziecko niż zaawansowaną sztuczną inteligencję. Jego usterki – fizyczne i systemowe – stają się czytelną, choć wdzięczną metaforą emocjonalnego napięcia samego Bena. Autorka z niezwykłym wyczuciem buduje dynamikę między tą dwójką. Ben, naprawiając Tanga i troszcząc się o jego bezpieczeństwo w obcym świecie, po raz pierwszy w życiu musi przejąć stery. To proces bolesny, pełen frustracji, ale ostatecznie oczyszczający. Autorka unika moralizatorskiego tonu, ewolucja bohatera jest wiarygodna właśnie dlatego, że potyka się on na każdym kroku. Największym atutem powieści jest bez wątpienia kreacja samego Tanga. Robot jest postacią wielowymiarową, rozbrajającą i kradnącą każda scenę, a jego specyficzny sposób komunikacji oraz postrzegania świata generują naturalny, nienachalny komizm. Autorka wykazuje się również doskonałym wyczuciem w balansowaniu tonacji – zręcznie przeplata humor wynikający ze zderzenia dwóch nieprzystosowanych do życia jednostek z momentami szczerego wzruszenia. Dodatkowo, osadzenie akcji w konwencji motywu drogi gwarantuje dużą płynność narracji. Zmieniające się dynamicznie lokacje nadają historii świetne tempo, dzięki czemu lektura po prostu nie nudzi. Powieść, jak przystało na debiut, nie ustrzegła się jednak pewnych potknięć. Najbardziej rzuca się w oczy przewidywalność samej intrygi. Fundament fabularny opiera się na dobrze znanych i chętnie eksploatowanych schematach literatury obyczajowej, przez co uważny czytelnik dość szybko domyśli się ostatecznego finału perypetii Bena i Amy. Pewien niedosyt pozostawia również budowa drugiego planu. Postacie poboczne momentami wydają się nakreślone zbyt grubą kreską, pełniąc funkcję jedynie fabularnego tła, mającego za zadanie wyłącznie uwypuklić wewnętrzną ewolucję głównego bohatera. „Robot w ogrodzie” to czarująca, ciepła i mądra książka o tym, że nigdy nie jest za późno na to, by dorosnąć – nawet jeśli do przebudzenia potrzebujemy irytującego kawałka złomu. Deborah Install stworzyła powieść, która uderza w odpowiednie struny emocjonalne bez uciekania się do taniego sentymentalizmu. To idealna propozycja dla czytelników szukających literatury podnoszącej na duchu.

Dzięki uprzejmości autora, mogłam po raz kolejny przeczytać kolejną jego książkę. Tym razem były to "Złote spinki Jeffrey'a Babksa". Jest to powieść gangsterska, kryminalna, której akcja rozgrywa się w Londynie. Ukazuje ciekawe perypetie jakie przytrafiają się trzem głównym bohaterom: tytułówemu Jeffreyowi Banksowi, ministrowi spraw wewnętrznych, ale też szefowi londyńskiego podziemia - Ezekielowi Hornowi oraz jego wiernemu współpracownikowi Frankiemu Turbo. Pierwszy z nich gubi tytułowe złote spinki, które były prezentem od żony; drugi musi udowodnić, że to on jest szefem w Londyniee i pokazać to Rosjanom w bardzo wymowny sposób, z kolei Frankie musi przewieźć bezpiecznie przez miasto dwadzieścia kilogramów kolumbijskiej kokainy. Więcej na: https://libraryofvelaris.blogspot.com/2020/07/zote-spinki-jeffreya-banksa-marcin.html?m=1

To zdecydowane 10/10. Przepiękna a zarazem smutna historia pięcioletniej dziewczynki, która zmaga się z samotnością. Po stracie ojca, ciężarna matka dziewczynki zmaga się z depresją. Do tego wszystkiego dochodzi wcześniejsza utrata dziecka. Pea wraz z czteroletnią siostrą Margot organizują sobie tak dzień aby nie denerwować mamuni. Miałam wrażenie, że Margot, która ma cztery lata jest w zachowaniu starsza niż Pea, która ma pięć i pół lat. Wraz z zakończeniem odkryłam dlaczego tak było. Podczas czytania przy książce płakałam conajmniej cztery razy.

Mocna, na tyle dziwna, że niszowa, świetnie przemyślana fabuła. Punkt odejmuję za wydanie - momentami kuleje korekta, na kilku stronach różne typy czcionki... niby nic, ale płacąc za książkę chcę ją mieć porządnie wydaną. Niemniej jednak, warto zapoznać się z lekturą!

"Jest taka chwila na granicy tego, co jest, i spełniającego się ogromnego marzenia, która wypełniona jest wahaniem. Ogromne marzenia tym się bowiem różnią od zwykłych zachciewajek, że są bardzo głęboko i mocno zakorzenione w duszy." Książka Agnieszki Tomczyszyn " Prawo pierwszych połączeń" jest idealną książką dla młodzieży, która jest jeszcze przed etapem pierwszego zauroczenia, pierwszej miłości. Jak to chyba większość miała pierwsze zainteresowania płcią przeciwną pojawiały się na obozach/ koloniach.

Samulki, to jedno z takich miejsc gdzie spokój przeplata się z ciszą. Trzy lata temu do tego jakże uroczego miasteczka przeprowadziła się Ewa, skryta i zamknięta w sobie trzydziestolatka. W wyniku pewnych dramatyczny wydarzeń z przeszłości, kobieta posiada na duszy ranę, którą z wielkim trudem próbuje zabliźnić. Ku jej wielkiemu zdziwieniu w towarzystwie nowo poznanych osób, zaczyna coraz częściej się uśmiechać, i inaczej patrzeć na świat. Może liczyć w każdej chwili na ich pomoc. Szczególne wsparcie otrzymuje od Marcina, nie mniej tajemniczego mężczyzny jak ona sama. Byłam ciekawa tej książki ze względu na rozbieżność w opiniach innych recenzentów. Jedni się zachwycają, drudzy wręcz przeciwnie, i dlatego chciałam wyrobić sobie własne zdanie na jej temat. Osobiście mam sentyment do małych miasteczek, więc lubię sięgać po książki właśnie z takim motywem. Samulki, pięknie brzmi prawda? Jestem bardzo ciekawa, skąd autorka miała pomysł na taką nazwę, bo oryginalności jej nie brakuje. Bez wątpienia jest to wyjątkowe miejsce otulone aurą ciepła, troski i przytulności. W dużej mierze odpowiedzialni są za to jego mieszkańcy. Są to ludzie, którzy wspierają się nawzajem, mogą liczyć na siebie w każdej sytuacji. Tworzą kochające się rodziny. Zdaję sobie sprawę, że dla niektórych jest to mało realne. Gdzie podziały się jakieś problemy, troski? Wszyscy chodzą zadowoleni, cieszą się życiem. Po prostu bajka. Przykre jest to, że tracimy wiarę w szczęście i miłość. Do swojego grona przyjęli również Ewę. Dziewczyna zmaga się z zespołem depresyjno-lękowym. Nasza główna bohaterka stara się odnaleźć psychiczną równowagę, ale chwilami jej zachowanie było mało odpowiedzialne. Mam tu na myśli odstawienie farmaceutyków. Zamiast tego szukała ukojenia w kawoterapii, ciastoterapii, floroterapii i w spacerach ze swoim adoptowanym przyjacielem na czterech łapach z merdającym ogonem. Coś takiego może w jakimś stopniu pomóc, jednak moim zdaniem fachowa porada powinna być tutaj na pierwszym miejscu. Ewa lubi rozmawiać, ale z kim skoro stroni od ludzi? Tego moi drodzy wam nie zdradzę. W książce pojawił się pewien wątek, który nie wszystkim może przypaść do gustu. Mowa tutaj o wierze w Boga. Czy jest to temat kontrowersyjny? W dzisiejszych czasach chyba troszkę tak. Co niektórzy lubią się nią obnosić, bez wstydu chodzą do kościoła, mają bliski kontakt z kapłanami, należą do różnych grup formacyjnych. Inni wręcz przeciwnie. Czy to źle? Każdy z nas podejmuje decyzje samodzielnie, nikt nas do niczego nie zmusza. Kto wie, może z czasem zmienimy zdanie, prawda? Modlitwa też jest formą terapii. Może pomóc, ukoić naszą duszę i uzdrowić zbłąkaną owieczkę. Jak dla mnie ten wątek nie był jakiś przesadzony i nie poczułam jego nadmiaru. Ta powieść ma potencjał, ale chyba nie został przez autorkę do końca dobrze wykorzystany. Chwilami wiało nudą, zwyczajnie nie działo się nic. Niestety próżno tu szukać jakichkolwiek zaskoczeń w fabule. W trakcie lektury kilka razy zdarzyło mi się zgubić wątek. Głównym winowajcą były wspomniane wcześniej tajemnicze rozmowy głównej bohaterki, których według mnie było za dużo, i to one wiodły tutaj prym. Plus należy się za poruszenie jakże ważnego tematu jakim jest depresja. Czy polecam wam tę książkę? Nie należy do tych bardzo dobrych, ani tych bardzo złych, i dlatego decyzję odnośnie lektury pozostawiam wam.

Adam jest nastolatkiem, którego ojciec zostawił za dzieciaka, wujek buntuje przeciwko kobietom, babcia umie zrobić problem z niczego i do tego pan z historii się uwziął. Starał się nie przejmować w momencie kiedy cała klasa odwróciła się od niego, ojciec przed śmiercią spłodził dzieciaka - Marię - z którą się świetnie dogaduje. ,,Ludziom przestaje być ze sobą po drodze. Ktoś idzie do przodu, ktoś zostaje w miejscu, kto nagle ma na siebie nowy pomysł i formuła znajomości po prostu się wyczerpuje, bo ludzie już do siebie nie pasują.” Książka jest pisana z perspektywy młodego chłopaka, który źle traktuje dziewczyny przez co ciężko mi się to czytało jednak pod koniec kiedy zrozumiałam jego problemu to po ludzku zaczęłam mu współczuć jednak początek był ciężki to przebrnięcia

Na wyjazd do Hiszpanii szukałam na półkach w domu czegoś hiszpańskiego i znalazłam "Zimowe Panny" Christiny Sanchez-Andrade. Po ostatniej nieudanej lekturze ta bardzo mi się spodobała. Leniwa, tajemnicza, klimatyczna, wręcz dziwna, ale miała w sobie coś, co ją wyróżnia i dzięki temu można ją zapamiętać, a to już coś. To książka w stylu Marqueza. Akcja snuje się powoli z wieloma pętlami czasowymi, wspomnieniami, niedopowiedzeniami. Mała odizolowana wioska, zagubiona gdzieś z dala od cywilizacji, hermetyczna społeczność, w której wszyscy się znają, a jednak jest też miejsce na wiele tajemnic i wydarzeń, które ocierają się o zjawiska nadprzyrodzone, wróżby i czary. Pomiędzy tytułowymi "Zimowymi Pannami", czyli siostrami Saladiną i Dolores aż iskrzy. Sporo w tej książce emocji, latami tłumionych uczuć i emocji, miłości, zazdrości, wręcz zawiści oraz niespełnionych marzeń. To intrygująca opowieść. Czyta się łatwo i szybko, aż szkoda że to już koniec. Zdaję sobie jednak sprawę, że trzeba lubić taki rodzaj literatury. Mi się bardzo podobała.

Bardzo wzruszająca,poruszająca historia o młodej kobiecie,która poznaje nieodpowiedniego,niewłaściwego mężczyznę. Chwyciła mnie głęboko za moje serce,wzruszyła bardzo. Pochłonęłam bezgranicznie książkę. Wciągnęła mnie,urzekła ta wspaniała,świetna,urocza książka.

Szansę na przeczytanie Miasta krwi dostałam już spory czas temu, jednak ciągle coś stało mi na drodze, by poznać tę historię. Wiele zobowiązań, wyjazd za granicę, w końcu problem z sięgnięciem po e-booka. Książka grzecznie przeleżała, czekając, aż w pełni będę na nią gotowa. Nie jestem bowiem fanką gatunku fantasy. Na swoim koncie mam już kilka przeczytanych i liczyłam na to, że autorowi również uda się przenieść mnie do magicznego świata, który stworzył w swoim dziele. Siedemnasty wiek, Hyruf. Epoka krwawych wojen religijnych. Poniżany przez ojca z powodu kalectwa Mulgih Thadur nie może dłużej znieść maltretowania siebie i swojej matki. Doprowadzony do ostateczności popełnia makabryczne morderstwo, które pozoruje na samobójstwo. Nie wie jednak, że z ukrycia obserwuje go człowiek Garlona, najważniejszej figury świata przestępczego Hyruf. Popełnione z desperacji zabójstwo wprowadza go na drogę zła, z której nie ma już odwrotu. Chcąc chronić rodzinę, godzi się na najgorsze z możliwych czynów. Początkowo zmuszany przez szantażujących, z czasem odnajduje się w profesji i przechodzi na stronę tych, z którymi walczył - najpierw zakłamanych duchownych, potem reformatorów - opętanych żądzą krwi przeciwników Kościoła. W tego typu powieściach, uwagę zwracam na kilka punktów - kreacja bohaterów, wciągający przedstawiony świat i język, jakim posługuje się autor. Miasto krwi to literacki debiut polskiego, młodego autora. Kamil Dziadkiewicz interesuje się historią i podróżami, co miałam nadzieję, zaowocuje w jego opowieści. Hyruf to miejsce, które od samego początku przypadło mi do gustu. Pan Kamil zadbał o wszelkie detale, które takim czytelnikom jak ja z całą pewnością ułatwią przeniesienie się do magicznego świata. To co mnie urzekło, to wzorowanie się na siedemnastowiecznym Londynie. Choć Hyruf, to literacka fikcja, to zdecydowanie mnie porwała. Uwielbiam wszystko, co z dawnym Londynem związane, a skoro tu stał się wzorem, to jestem stanowczo na tak! Jak już wspominałam, autor fascynuje się historią, co również można zauważyć na łamach jego powieści. Zgrabnie włada piórem, idealnie plątając ze sobą wątki historyczne z literacką fantazją. To, co najważniejsze, zostało osiągnięte. Wraz z Mulgihem przeniosłam się do siedemnastego wieku i do miejsca, które z całą pewnością będę wspominać. Mulgih jest bohaterem, który swoją postawą, podjętymi decyzjami i poczynaniami zdecydowanie mnie zaskoczył. Chłopak toczy ze sobą wewnętrzną walkę. Tragiczne wydarzenia, jakich doświadczył w życiu wpływają na ujawnienie się jego mrocznej strony, która niestety bardzo często bierze górę nad dobrą stroną. Do końca pierwszej części Sagi Wschodu nie jesteśmy w stanie stwierdzić, po której stronie się opowie. Z całą pewnością podsyca to niepewność, a chęć sięgnięcia po kolejny tom staje się jeszcze większa. Miasto krwi to zdecydowanie kolejny udany debiut, jaki w ostatnim czasie wpadł w moje ręce. Choć nie jestem zagorzałą fanką tego gatunku, spędziłam z tą książką przyjemny czas. Uwielbiam, kiedy autor przemyca do swojego dzieła wątki historyczne, tworząc zupełnie nowy, tajemniczy świat. Kamilowi Dziadkiewiczowi zabieg ten udał się na tyle dobrze, że z wielką przyjemnością sięgnę po kolejny tom, by poznać dalsze losy Mulgiha. Polecam! http://krainaksiazkazwana.blogspot.com

Są takie historie, których człowiek sam nie wymyśli, one się po prostu dzieją, nie pytając nikogo o zdanie i na tym polega ich piękno. Właśnie z takim przykładem mamy do czynienia w przypadku książki Samanthy Verant "Siedem listów z Paryża" 40-letnia Samantha czuje, że jej życie znalazło się w martwym punkcie: Tkwi w nieszczęśliwym małżeństwie, tonie w długach, bez pracy i perspektyw, a jej najbliższym przyjacielem jest chory pies. Wszystko zmienia się w chwili gdy kobieta trafiła na swoje stare listy od Jean-Luca- chłopaka, który był jej wakacyjną miłością przez jeden weekend spędzony w Paryżu przed dwudziestoma laty. Samantha wraca wspomnieniami do pamiętnych wakacji i listów, na które nigdy nie odpowiedziała, w końcu za namową przyjaciółki postanawia zacząć pisać bloga, na którym opowie całą historię i... odpisać na listy Jean-Luca. Za pośrednictwem internetu kobieta odnajduje swojego "żabiego króla", a odnowiona więź okazuje się równie silna, a nawet silniejsza niż ta sprzed dwóch dekad. Tylko czy internetowa korespondencja może równać się rzeczywistej relacji i czy spotkanie po 20 latach nie będzie dla obojga rozczarowujące? Cóż, tego dowiecie się sami w trakcie lektury. Muszę się Wam przyznać, że już dawno nie czytałam żadnej książki z takim zapałem. Autorka ma ogromną łatwość pisania. Jej lekki, przejrzysty język i ciekawa forma sprawiają, że książkę czyta się niezwykle szybko. Duży plus należy się autorce również za sposób kreacji bohaterów. Opisując własną historię, często ciężko zachować zdrowy dystans i opisać całość w miarę obiektywnie, ale autorce ta sztuka się udała. W "Siedmiu listach z Paryża" nic nie jest tylko czarne lub białe, dobre lub złe, każda osoba, każda sytuacja ma swoje pozytywne i negatywne aspekty dzięki czemu udało się uniknąć przesłodzenia powieści. Wisienką na torcie są przytoczone listy Jean-Luca, które nadają klimat całości i wprowadzają czytelnika w romantyczny nastrój powieści. "Siedem listów z Paryża" to niesamowita, romantyczna historia o tym, że czasami warto zaryzykować i pomimo przeciwności losu i wbrew zdrowemu rozsądkowi dać sobie szansę na szczęście. A fakt, że autorka opisała w książce swoją własną historię dodatkowo podnosi rangę książki i sprawia, że historia z pewnością trafił prosto w serce każdej nieuleczalnej romantyczki, więc jeśli jeszcze szukacie prezentu dla takiej osoby biegnijcie do księgarni póki czas;)