Wielkie odkrycia Matyldy i Skloty

Co wspólnego ma słońce z obiadem? Wbrew pozorom, bardzo dużo. Przekonuje się o tym Antek, który śmiał się z młodszej siostry, która porę obiadu określiła za pomocą położenia słońca względem rosnącej w pobliżu sosny. Przysłuchujący się dyskusji rodzeństwa rodzice stają po stronie kilkuletniej Tosi, a cała sytuacja daje impuls do rozmów o mierzeniu czasu, o tym, jak robiono to w przeszłości, a jak obecnie. Korzystając z pięknej pogody, z pomocą taty, dzieci konstruują na plaży prosty zegar słoneczny, a także piaskowy. W kolejnych dniach dzieci poznają zawiłości kwadransów, określania godzin w systemie dwunasto- i dwudziestoczterogodzinnym. Zmiana pogody (jak to nad polskim morzem bywa) nie gasi entuzjazmu taty - pokazuje on dzieciom własnoręcznie wykonany budzik, a efekty tego eksperymentu długo będą pamiętane nie tylko przez Antka i Tosię, ale również przez ich gospodarzy :) W książkach Marcina Pałasza nigdy nie brakuje humoru - tak jest i tym razem. Wyjątkowe szczęście Antka do bliskich spotkań z mewami wywołuje niepowstrzymany uśmiech na twarzy czytelnika. Rozmowy rodzeństwa pełne są przekomarzanek, ale również ciepła i sympatii. Ilustracje Artura Nowickiego podkreślają urok tej wakacyjnej (choć edukacyjnej) książeczki. Książka pana Pałasza to znakomita pomoc do nauki określania czasu - przyda się zarówno na samym początku przygody z zegarkiem, jak i wtedy, gdy potrzebujemy poćwiczyć te wszystkie "wpół do", "za kwadrans", czy "dziesięć po". Autor kapitalnie również pokazuje, jak zwykłe sytuacje mogą stać się okazją do nauki poprzez kreatywną zabawę. Wystarczy chcieć. :)

Poznajemy chłopca Filipka, którego mama straciła pracę i musi spłacić dług, jego mama decyduje, że jej syn wyjedzie na rok na wakacje latem na wieś. Chłopiec na to reaguje bardzo źle, nie chce wyjeżdżać z domu bo uważa, że będzie tam nudno,nie będzie miał co robić. Pewnego dnia spotyka swojego sąsiada Majora ze swoją bulterierką Furią, tak nazywa swojego psa, sąsiad znęca się nad psem,okrutnie traktuje, aż wyrywa się ze smyczy i trafia do Filipka. Filipek bardzo troszczy się o pieska, otacza opieką troskliwą nadaje mu na imię Balbina. Razem spędzają chwile. Nadchodzi dzień wyjazdu Filipka na wieś do cioci Idy i wujka Ernesta, którzy witają go serdecznie, z otwartymi ramionami. Wprowadza się do niezwykłej, wyjątkowej rodziny, a przy tym to się okazuje, że jest bardzo stworzony do życia w wielkim domu. Uwielbia chłopiec poczucie wolności,swej niezależności jakie daje człowiekowi obcowanie z piękną naturą. Poznaje swojego kuzyna Franka razem z Frankiem, szukają ciekawych skarbów, ratują z opresji starą, złą czarownicę, tropią tam kłusowników, wyjeżdżają na upiorny piknik, a również podejmują się w swym życiu pierwszej pracy. Organizują z Brzozowej Góry własną drużynę piłkarską rozgrywają mecz na boisku. Wspólnie przeżywają super przygody, Filipek zaczyna doceniać życie na wsi i jemu się podoba, nie nudzi się już, nie tęskni za domem. Jest w stałym kontakcie z mamą, pisze listy codziennie do niej. Bardzo miła, przeurocza historia Filipka,zaskoczeniem była dla mnie ta książka naprawdę urzekła mnie,oczarowała chociaż to cieniutka książeczka dla dzieci to chętnie przeczytałam. Jest to pogodna, wesoła, ciepła książka przy, której miałam przyjemny relaks, zapewniłam sobie świetną rozrywkę. Idealna lektura na zimowy wieczór czyta się przyjemnie.

Opowieść o krasnoludku, który stracił swój domek w grzybie i przy pomocy napotkanych po drodze zwierząt, poszukuje nowego lokum, by znaleźć go w końcu w nowo wyrosłym muchomorze.Treść - niczego jej nie ujmując -prosta i banalna ale przecież nie ona pełni tu najistotniejszą rolę. Dla mnie, jako wielbicielki ilustracji Bohdana Butenki, to one właśnie są tu najważniejsze. Charakterystyczne, nie do pomylenia z żadnym innym autorem rysunki bawią dzieciaki od kilku pokoleń i oby bawiły jeszcze jak najdłużej. Sto lat dla Pana Bohdana i niech nie przestaje rysować :)

Dzięki uprzejmości agencji edytorskiej EZOP miałam przyjemność poznać zupełnie nową serię książeczek dla najmłodszych. To znaczy dla mnie nową, bo jak widzicie pierwsza część została wydana już dość dawno. Jednak nigdy jakoś się na nią nie natknęłam. Teraz się to zmieniło i bardzo mnie to cieszy. A ponieważ uważam, że książeczki te są naprawdę bardzo fajne, postanowiłam polecić je również Wam. Na początek część pierwsza, czyli "Myszka Chrapiszka". Tutaj poznamy rodzinkę tych maleńkich i bardzo sympatycznych myszek. W jej skład wchodzą rodzice oraz ich pięć córeczek. Nasza tytułowa bohaterka jest w tej gromadce najmłodsza i najbardziej osobliwa. A dlaczego? Ponieważ ten mały futrzak podczas spania bardzo głośno chrapie! Tak głośno, że cała jej rodzinka nie może wyjść z podziwu i co gorsza, obawia się, że ten jej nietypowy nawyk może sprowadzić na nich nieszczęście. Bowiem nasza mysia rodzinka mieszka sobie spokojnie w pewnym domu już od pewnego czasu. Trzeba przyznać, że mają szczęście. Myszy zazwyczaj nie mają tak dobrze. Muszą przemieszczać się z miejsca na miejsce, bo choć one uwielbiają osiedlać sie przy człowieku, ten nie za bardzo lubi towarzystwo myszy w swoim domu. Ale tej rodzince się to udało. Jak? To proste. Przestrzegali kilku bardzo ważnych zasad, o których stale przypomniał im tata-mysz. "Pamiętajcie: być cichutko, brać malutko, sprzątać po sobie i rozum mieć w głowie. Oto zasady, których musimy przestrzegać!" Ale jak tu się ukryć, kiedy tuż obok ktoś tak strasznie głośno chrapie? Czy gospodarze zorientują się, że w kredensie mieszkają mali niechciani przez wszystkich lokatorzy? A co się stanie, gdy w domu nagle pojawi się kot?? Oj nie wygląda to zbyt różowo, prawda? Jednak ja Wam już więcej szczegółów nie zdradzę. Sami doczytajcie resztę. Gdy ta lektura do nas dotarła od razu wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie. Wystarczyło, że zerknęłam do środka i buzia mi się uśmiechnęła. Szczególnie na widok ilustracji, które szalenie przypominają mi książeczki z mojego dzieciństwa. Bardzo je lubiłam i jakoś tak ciepło mi się zrobiło w serduchu. A po przeczytaniu historii myszek stwierdziłam, że to lektura w sam raz dla mnie. Bardzo mi się spodobała i teraz z ogromna przyjemnością przeczytam dalsze losy Myszki Chrapiszki i jej rodzinki. Jestem przekonana, że będą równie ciekawe. Polecam!

Literatura, która rozbawi największych nawet smutasów! Poznajcie sześcioletnią dziewczynkę z kitkami po obu stronach głowy. Sklota to bohaterka serii książek Agnieszki Gadzińskiej. „Sklota i reszta świata” jest pierwszym tomem opowieści o przygodach dziewczynki oraz jej przyjaciół – Matyldy, Papiego, Buby, gadających kotów Kaktusa i Cactussy, a także małej Tysi i wielu innych bohaterów. Podczas czytania tej książki mali odbiorcy będą się przede wszystkim świetnie bawić. Rodzice zaś szybko zauważą, że w doskonały sposób spełnia ona też funkcję wychowawczą. (...) Magdalena Żerek, www.czytamto.pl

Bardzo sympatyczna, napisana w niebanalny sposób historyjka, która w sprytny sposób przemyca przydatne informacje (choćby te o świecie dinozaurów, a także o wegetarianizmie). Opowieść o przyjaźni i odwadze, dzięki którym można poradzić sobie nawet z dużo silniejszym przeciwnikiem. Ładnie zilustrowana, w sam raz dla przedszkolaków – chociaż pewnie i starsze dzieci chętnie po nią sięgną, nie ma tu bowiem infantylizmu, tak charakterystycznego dla wielu książeczek dla młodszych dzieci.

Natalia Usenko jest znaną autorką książek dla dzieci a wiersze jej mamy, Danuty Wawiłow, znane są starszemu pokoleniu. "Kot, który patrzył na księżyc" to magiczny świat: kamienice prowadzą nocne rozmowy, słoneczko szaleje od świtu do zmroku, węgorze uwielbiają szarlotkę, król jada żaby po szkocku i zupę brzozową, a w kinie straszy popcornowy potwór. Ciepłe wierszyki idealne na chłodne jesienne wieczory.

I oto trzecia i jak na razie ostatnia część z serii o mysiej rodzince mieszkającej w dużym domu przy ulicy Srebrzystej 5. Ale mam nadzieję, że na tych trzech się nie skończy, bo i ja, i moja Alicja bardzo polubiłyśmy tych futrzanych bohaterów i szczerze mówiąc żałujemy, że już mamy przeczytane wszystkie te książeczki. Poza tym jesteśmy strasznie ciekawe jakie jeszcze przygody je czekają. Bo jak dotąd nie mogłyśmy narzekać na nudę. Przygody myszek były bowiem wystarczająco urozmaicone, by przez trzy wieczory z rzędu cieszyć się ich towarzystwem tuż przed pójściem spać :) A tym razem jak widzicie to nie Chrapiszka będzie główną bohaterka naszego opowiadania. Mamy więc okazję poznać kolejną jej siostrzyczkę. Ale, może zacznę od początku. Kto czytał poprzednią część, ten wie, że mała Tarapatka nieco przysłużyła się do tego by roztargniony gospodarz domu wygrał konkurs i zasłynął jako wybitny malarz. Od tamtej pory drzwi domu na ulicy Srebrzystej 5 rzadko były zamknięte. Nasz świeżo upieczony artysta miał stale pełne ręce roboty, a wizyty sąsiadów właściwie w ogóle nie ustawiały. Zatem dla bezpieczeństwa nasze myszki nie wychodziły w ciągu dnia z kredensu. Tylko nocą pozwalały sobie na krótkie wycieczki, by uzupełnić szybko topniejące zapasy. Taka sytuacja najbardziej martwiła drugą siostrzyczkę Chrapiszki. To ona najgorzej znosiła to ograniczenie wolności, Bardzo sposępniała, a jej futerko straciło blask. Znacznie mniej jadła i stała się bardzo nerwowa. Dlatego też tata-mysz zaczął nazywać ją Trapiszką i to imię do niej przylgnęło. Rodzice myszki byli załamani. Nie wiedzieli jak pocieszyć córeczkę, by odzyskała dawny wigor. Próbowali różnych sposobów i dopiero pomysł mamy-myszy poskutkował. A jaki to był pomysł? Po prostu wymyśliła ona nową fascynującą grę, którą myszki mogły zapełniać dłużący się czas w ciągu dnia. "Ta gra wyrabia spostrzegawczość i inteligencję, a jej zasady są bardzo proste. Każdy gracz wymyśla zagadkę, która dotyczy rzeczy znajdujących się w tym domu. Trzeba mieć uszy i oczy szeroko otwarte, aby usłyszeć lub dojrzeć to, czego nikt wcześniej nie usłyszał i nie dojrzał. Pozostali uczestnicy gry maja tydzień na znalezienie odpowiedzi. Ten, kto wymyśli taką zagadkę, której żaden z grających przez siedem dni nie odgadnie, zdobywa tytuł Mysiuli- Madruli." Możecie sobie wyobrazić podekscytowanie wszystkich małych myszek. Nawet Trapiszka dała się ponieść emocjom i... bardzo gorliwie poszukiwała zagadki, której nikt nie byłby w stanie odgadnąć. I jak myślicie? Udało jej się? Oczywiście tego Wam nie zdradzę, ale wspomnę jeszcze tylko, że na samej zabawie w zgadywanki ta książeczka się nie kończy. Bedziemy mieli okazje poznać jeszcze pewnego nieproszonego gościa, który wywoła w domu na ulicy Srebrzystej 5 spore zamieszanie :) Już nie raz Wam pisałam, że opowiadania te są bardzo ciekawe. Że czytanie przygód naszej mysiej rodzinki bardzo wciąga. A wydanie tychże książeczek zachwyciło mnie od samego początku i jak dotąd wciąż pozostaje pod ich wrażeniem. I wiecie co? Najchętniej napisałabym to wszystko raz jeszcze, bo to cała prawda. Jednak zamiast się powtarzać chciałabym Wam jeszcze zwrócić uwagę na jeden szczegół. Sposób przedstawienia tychże historii. Bo oprócz tego, że przygody tej mysiej rodzinki są bardzo wciągające, to także są one opowiedziane w niezwykle malowniczy i piękny sposób. Podczas czytania tych lektur miałam wrażenie, jakbym zagłębiała się w najpiękniejsze baśnie, które sprawiają, że nasza wyobraźnia ma duże pole do popisu. I choć tekstu w tych książkach jest naprawdę sporo czyta się go lekko i z wielka przyjemnością. Ja się w tej serii zakochałam i mam nadzieję, że wydawnictwo nie każe mi tak długo czekać na kolejną część ;)

Historia opowiadań Bolka i Lolka. Bracia lubią się dobrze bawić,ale ciągle wpadają w tarapaty. Na szczęście mają mnóstwo pomysłów i (prawie) niczego się nie boją. Hrabia Dracula, duchy w pobliskim domu,gra komputerowa zamienia się w pułapkę. Niesamowite przygody, ciągłe przekomarzanie się i nieskończona fantazja rozbawia dużych i małych. Polecam!!!

Moje dzieci ją uwielbiały. Czytałam ją im pewnie z 8 razy. Za każdym razem słuchali zaciekawieni jakby przygody słyszeli po raz pierwszy i śmiali się z tych samych zabawnych sytuacji 🤣 Dobrze napisana, ciepła książka dla dzieci w wieku przedszkolnym (5-7 lat)

Idealna książka dla dzieciaków, które rozpoczynają przygodę z nauką liter. Trochę magii, trochę tajemniczości. Z pewnych względów skojarzyła mi się z Harrym Potterem - choć to zupełnie inna tematyka ;-) Rodzice też na pewno nie będą się nudzić. Książka ma w sobie "TO COŚ".

W książce nie tylko dowiemy się jak rozpocząć samemu hodowlę rybek, ale i zaobserwujemy relacje pomiędzy rodzeństwem oraz rodzicami i dziećmi. Książka napisana jest lekkim, pełnym humoru, a zarazem żywym językiem, który umożliwia dzieciom zrozumienie tego co się dzieje. Książka uzmysłowi dzieciom, że opieka nad żywym stworzeniem to nie tylko chwilowa przyjemność, ale przede wszystkim odpowiedzialność za jego zdrowie i życie. Fajnym elementem są zawarte refleksje dotyczące przywiązania oraz poczucia żalu po stracie przyjaciela. I oczywiście nie mogło zabraknąć tego, co w bajkach najważniejsze - pozytywnych uczuć i szczęśliwego zakończenia. Całości dopełniają czarno-białe ilustracje Przemysława Liputa, które dobrze pasują do treści.

Kolejna bardzo ciekawa i zabawna książeczka dla maluchów. Tym razem jest to książka, która uczy nasze dzieci spostrzegawczości. Bo oprócz krótkiego tekstu jest jeszcze całe mnóstwo kolorowych i ciekawych ilustracji! A cała zabawa polega na tym, by dostrzec na nich jak najwięcej rzeczy, które nie pasują. A jest ich naprawdę wiele. Np. banan, który po obraniu nadal jest w skórce, wielbłąd w stajni czy kwadratowy balon. Na stacji stoi kanapa, a mama leży w łóżku w kasku motocyklowym na głowie. To tylko kilka przykładów spośród naprawdę wielu rzeczy jakie znajdziemy na obrazkach... Wyszukiwanie tych wszystkich szczegółów jest niezwykle zajmujące i zabawne. Moja Alicja nie mogła się od tej książki oderwać, a po znalezieniu jakiejkolwiek nieprawidłowości śmiała się w głos!!! Książka idealna do domu i w podróży, wspaniała zabawa zarówno dla małych jak i dużych dzieci. Szczegółów jest tak wiele, że choć książeczka nie jest długa, to można się nią bawić godzinami. A jeśli znudzi nas już samodzielne wyszukiwanie i będziemy chcieli sprawdzić czy znaleźliśmy wszystko - na końcu książeczki są rozwiązania do każdej strony. Na niewielkich obrazkach zaznaczone są wyraźnie wszystkie niepasujące elementy. My tę książkę miałyśmy z biblioteki, ale bardzo chciałabym by była w naszym domu. Bardzo fajnie się przy niej bawiłyśmy. Zatem Wam również gorąco polecam!!! Uważam, że za takie pieniądze - dla takiej zabawy - naprawdę warto!!!

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2017/11/na-lepszy-sen-opowiadania-na-dobranoc.html "Opowiadania na dobranoc" to bardzo bogaty zbiór - zawiera aż trzydzieści opowiastek. Książka zawiera historyjki stworzone przez znane i lubiane nazwiska, jak Joanna Papuzińska, Wanda Chotomska, Beata Ostrowicka, Agnieszka Frączek, Grzegorz Kasdepke, Adam Bahdaj, Paweł Beręsewicz, Natalia Usenko, Renata Piątkowska czy Irena Landau, a także te, o jakich wcześniej nie słyszałam - Kazimierz Szymeczko, Paweł Wakuła, Katarzyna Ziemnicka, Wojciech Widłak, Rafał Witek oraz Barbara Gawryluk. Pisarze w owym zbiorze poruszają tematy mniej i bardziej poważne, bohaterami tworząc realistyczne, jak i zupełnie fantastyczne postaci. To opowieści o tym, że mama zawsze pomoże i znajdzie rozwiązanie każdego problemu. Bajka o kurczaku, który nie był kurczakiem uświadamia, że tolerancja to niełatwa sztuka, ale warto akceptować inność. To książka pokazująca, że dorośli też mają w sobie coś z dziecka, co warto pielęgnować każdego dnia. Do tego czas spędzany z ukochanymi osobami jest więcej wart niż wszystkie skarby świata. Treść większości opowiadań mieści się zaledwie na dwóch kartkach, z kolei inne są nieco dłuższe. Są one niezwykle różnorodne, dlatego każdy powinien znaleźć coś idealnego dla siebie. Jeden zachwycają bardziej, aby inne nie wzbudziły ogromu emocji, co jest naturalne w takich zbiorach. Niemniej z każdej historii warto wynieść coś istotnego, o czym warto pamiętać, jak i rozmawiać. Po tej lekturze na pewno bliżej przyjrzę się twórczości autorów, o których nie wiedziałam zbyt wiele. Opowiadania zawarte w tej książce często można odnaleźć w innych powieściach pisarzy, umożliwiając sobie lepsze zapoznanie z danym bohaterem, jakiego w "Opowiadaniach na dobranoc" poznało się jedynie pobieżnie. Z pewnością sięgnę po "Przygody Królewny Florentynki" autorstwa Katarzyny Ziemnickiej, ponieważ tytułowa bohaterka od razu zdobyła moją sympatię. Wydawnictwo Literatura bardzo dba o swoich czytelników, dlatego ich książki zawsze wydane są w świetnym stylu - twarda oprawa, duża czcionka, ilustracje cieszące oko nawet najbardziej wymagającego czytelnika. W przypadku tego zbioru największym atutem jest dołączenie płyty CD ze wszystkimi bajkami czytanymi przez Barbarę Wypych oraz Jakuba Kryształa, studentów łódzkiej Filmówki. Kiedy głos rodzica zaczyna szwankować, a na myśl o czytaniu tej samej bajki po raz setny robi się słabo, wtedy wystarczy sięgnąć po płytkę, dzięki której wszyscy stają się szczęśliwi. Po tę książkę polecam sięgnąć wszystkim, chociaż podejrzewam, że nie sprawi ona cudu - maluchy nie zasną zbyt szybko, ponieważ opowiadania są zbyt interesujące, aby przymknąć oczy. A jeśli rodzic sam zapragnie snu, to wystarczy, że włączy audiobooka - wtedy może zasypiać wraz ze swoją pociechą.

Kiedy zamknęłam przesympatyczną książeczkę "O kaczce, która chciała dostać się do encyklopedii" zaczęłam zastanawiać się, czy wszystkie "literackie kaczki" mają lekko namieszane w łepetynkach. Kaczka dziwaczka nie należy do klasycznych przedstawicieli gatunku, legendarna złota kaczka też nie jest kaczką pospolitą. Bohaterka książeczki, którą Młodszy pokochał całym swoim trzyletnim serduszkiem jest również szalona. Mianowicie Kaczka Kiwaczka marzyła o tym aby dostać się do encyklopedii. Marzenie urodziło się w jej główce po tym, jak przez dwa miesiące studiowała zawartość encyklopedii, którą otrzymała w prezencie od rodziców. Po lekturze Kiwaczka stwierdziła, że ród kaczy jest na tyle głupi, że nie zasłużył nawet na to, aby być umieszczonym w tej mądrej księdze. I bynajmniej nie chodziło o definicję słowa "kaczka", o nie! Chodzi o kaczkę, która dokonała na tyle wielkiego czynu, aby zasłużyć nim na wzmiankę. Czegóż to nie wymyśliła dla sławy! Przebrała się za bażanta (na szczęście myśliwy szybko wybił jej ten pomysł) wspinała się na drzewo, a nawet wymyśliła sposób, aby na swoim dziobie trzymać całą kulę ziemską. W końcu udało się!!! Kaczka Kiwaczka dostała się do encyklopedii po tym, jak... Zapraszam do lektury :-) Książeczka "O Kaczce..." jest jedną z niewielu pozycji w naszej dziecięcej biblioteczce, którą z zaciekawieniem śledzą zarówno Starsza jak i Młodszy. Malucha porywają obrazki i prosta, przystępna treść opowiadania. Starsza natomiast zaczyna wychwytywać humor sytuacyjny i lekko ironiczny nastrój całej powiastki. Zresztą książeczka obfituje w dość sporo mądrych zdań i stwierdzeń, które ośmiolatka próbuje samodzielnie analizować. Mnie urzekł taki cytat: "Z mądrością to jest dziwnie - uśmiechnął się stary gąsior. - Im więcej się wie, tym mniej się wie". Natomiast Starsza ze wzruszeniem powtarza zakończenie książeczki: "Ale tak to w życiu bywa: aby przekonać się, że w domu jest najlepiej, trzeba z niego wyjechać na dłuższy czas." Książeczka objętościowo niewielka zachwyca starannością wydania i dopracowaniem szczegółów. Twarda oprawa, staranne ilustracje, świetne rozmieszczenie tekstu i obrazków, czcionka zachęcająca ośmiolatkę do samodzielnego czytania - to wszystko spowodowało, że książeczka w naszym domu jest dość często wertowana. I tak właśnie powinno być.

Rewelacyjne, pełne humoru, edukacyjne opowiadania dla dzieci ze zwierzątkami w rolach głównych. Szczególnie polecam historię o Zazulce, uśmiałam się serdecznie. Treść przekłada się na codzienne, życiowe sytuacje. "Moje" pięciolatki doskonale zrozumiały czytane treści, odpowiadały na pytania, wyciągały wnioski. Polecam dla dzieci i nie tylko...

www.feminadomi.pl Cytuję moją córkę: W tym tomie chłopcy przeżywają przygody rodem z filmów science - fiction. Razem z Bolkiem i Lolkiem zostajemy czerwonoskórymi, budujemy kryjówkę czy wybieramy się do lasu. Okazuje się że lepiej jest spać w domu niż samemu na dworze, i że dobrze jest być przygotowanym na wszystko. Wspólnie także biwakujemy i szukamy psa pewnej pani... Bardzo podobały mi się nowe przygody Bolka i Lolka. Nie mogłam się oderwać od czytania. Przeżywałam opisywane historie razem z bohaterami. Rekomenduję tę książkę także dorosłym czytelnikom bo podczas czytania na pewno przypomną sobie beztroski czas dzieciństwa.