Musza Góra

Pierwsze spotkanie z autorem i bardzo miłe zaskoczenie. Książkę przeczytałem jednym tchem, bez żadnych oporów i przymusu. Lubię ten styl i gatunek pisarski. Pod przykrywką lekkiej fantastyki oraz tajemniczości, autor przekazuje nam historię z życia pewnego zdolnego, ale niespełnionego artysty. Pięknie opisana miłość, młodość, problemy PRL-oweskiej młodzieży studenckiej. Autor uświadamia nas, jak każda chwila, sytuacja, wybór może mieć wpływ na całe nasze życie. Wzruszyła mnie ta historia. Polecam.

Styl? Rewelacyjny. Czyta się to z przyjemnością, lekko, a jednocześnie z wyczuciem. Autor ma naprawdę świetne pióro, potrafi budować klimat i prowadzić historię tak, że trudno się oderwać. Postaci też są dużym atutem. Wyraziste, dobrze napisane, z charakterem. Łatwo je polubić, nawet jeśli nie są krystalicznie czyste. Czułam z nimi więź i to sprawiło, że jeszcze mocniej przeżywałam całą historię. 📚📚📚

🔥🔥🔥🔥🔥🔥 "Oszpicyn " to ksiazka o pamięci,zatraceniu prawdy i pomście. Dane słowo musi być dotrzymane ,obietnice złożone muszą zostać dotrzymane a Zemsta za niesprawiedliwość zawsze się dokona. Dwutorowa fabuła podziałała tu na wyobraźnię ,tak bardzo chciałam się dowiedzieć zakończenia ,strony same przelatywały przez palce. "Żyjemy w dwóch swiatach,tym wznowionym i tym przemilczanym "

Nie jestem fanką opowiadań, wolę książki. Stwierdzam jednak, że zbiór opowiadań autorstwa Stefana Dardy to istny majstersztyk. Zwyczajnie przypadł mi do gustu. Dziewięć opowiadań, które miałam okazję przeczytać nie tylko mnie nie nudziły, ale ku mojemu zdziwieniu przyprawiały o palpitacje serca, ciarki na plecach i jeżące się włosy na głowie... To jest to, co uwielbiam! Historie napisane przez autora to nie tyle fikcja literacka co autentyczne zdarzenia. Chwile grozy serwuje człowiek człowiekowi nieustannie i praktycznie codziennie, czasem bez umiaru i hamulców. Mroczna natura niejednokrotnie daje o sobie znać i pierwotne, nieobliczalne instynkty drapieżników również. Człowiek człowieka potrafi zniszczyć, zgnieść nie tylko fizycznym ciosem, ale również przemocą psychiczną, siłą perswazji i praniem mózgu. Osobnik zaszczuty, zalękniony i z objawami depresji nie może wyjść na prostą i normalnie funkcjonować. Wreszcie nie widzi szans na dalszą egzystencję. A otoczenie zamiast pomagać jeszcze dobija. Człowiek człowiekowi katem. Zjawiska paranormalne, życie po śmierci, wampiryzm to jeszcze zagadnienia nie do końca odkryte i zbadane. Czy po śmierci istnieje jeszcze jakieś dalsze życie? Co się z ludzką duszą dzieje? Czy istnieją zaświaty, albo zwyczajnie zostaje po nas jeszcze energia? To są aspekty które zależą od tego w co tak naprawdę wierzymy. Jedno jest pewne: istnieje dobro i zło, tak samo jak dobrzy i źli ludzie. Myślę, że gdybyśmy z odrobiną dobra i życzliwości odnosili się do siebie, nawzajem byli po prostu ludźmi to naraz znikłyby wszelkie mary, zjawy i demony, czyli wytwory naszej wyobraźni. Świat stałby się lepszy, piękniejszy i bardziej przyjazny. Uważam, że na tą chwilę zbyt dużo jest zła, przemocy i wzajemnej niechęci. Książkę przeczytałam dzięki Book Tour zorganizowanego przez Kryminał na talerzu za co bardzo serdecznie dziękuję.

Kristo - krótko. Książka futurologiczna, momentami wyziera z niej publicystyka, momentami jest zabawnie prosta. Jednak całość daje się czytać, zmusza też do refleksji - dokąd zmierza nasz świat, czy nie w stronę totalnej kontroli ludzi i przy tym totalnego obyczajowego leseferyzmu? Dodatkowa gwiazdka za to, że autor nie przynudza.

Błogosławieni roztropni i dupy swoje chroniący, amen.” Pomysł jest świetny. Alternatywna rzeczywistość PRL i podbita władza Kościoła, nawet jak na polskie standardy. Dobre pióro. Ogrom cytatów, które chciałabym wypisać — bardzo do mnie trafiają. W tle śledztwo, egzorcyści, morderstwa i napięcie między religią a władzą. I wszystko niby jest na miejscu. A jednak bardzo trudno było mi się skupić na fabule. Wydarzenia są w porządku, ale nie wciągają. To jeden z tych przypadków, gdzie potencjał jest większy niż efekt.

Krypta Hindenburga to druga książka z dziennikarzem Tomaszem Hornem w roli głównej. Ponownie akcja powieści ma swoją akcję na Warmii i Mazurach a główną osią historii jest mauzoleum Paula von Hindenburga która skrywa pewien sekret. Zimą 1945 r. wycofujące się oddziały niemieckie przed ofensywą Armii Czerwonej wysadziły mauzoleum marszałka Hindenburga i zabrano stamtąd nie tylko trumny ze szczątkami dowódcy lecz także tajemniczą skrzynię. Trzeba przyznać że dziennikarz Horn ma już spore doświadczenie w rozwiązywaniu historycznych zagadek jak i szczęście do pięknych kobiet które to mu towarzyszą podczas ich rozwiązywania. Tym razem towarzyszyć będzie mu młoda vi seksowana niemiecka policjantka polskiego pochodzenia, Joanna Kolse. W międzyczasie dowiaduje się, że jego szkolny kolega, obecnie europoseł został uwikłany w morderstwo ukraińskiej prostytutki. W zaskakujący sposób wszystkie wydarzenia zaczynają się toczyć wokół ukrytej tajemniczej skrzyni z końca wojny. Jak to w tego typu książkach sporo się dzieje. Mamy pościgi, porwanie, morderstwa i niszczenie cennych zabytków i zaskakujące zwroty akcji. Po raz kolejny autor zastosował sposób podawania miejsc akcji w postaci długości i szerokości geograficznej co raczej mi do końca nie odpowiadało i raczej nie sprawdzałem z taką dokładnością ich lokalizacji jak miało to miejsce w pierwszej części. Sam wątek historyczny był bardzo ciekawy a umiejscowienie akcji w 1944 roku, zimową porą zdecydowanie się sprawdził. Wątek ten zdecydowanie się tutaj sprawdził i jest sporym atutem tej książki. Jeśli lubicie książki przygodowe z wątkami kryminalnymi oraz tłem historycznym to jest to zdecydowanie lektura dla Was. Dużo się dzieje więc na nudę miejsca nie ma.

„Loża niewiniątek” to mroczny kryminał autorstwa byłego włoskiego policjanta Pana Michele Giuttariego, który wprowadza czytelnika w świat tajemniczych zbrodni i zakulisowych rozgrywek we Florencji. Głównym bohaterem jest komisarz Michele Ferrara, który staje przed wyjątkowo trudnym śledztwem. Komisarz policji trafia w sam środek zagmatwanej intrygi, której początkiem jest odnalezienie umierającej dziewczynki w wyniku przedawkowania narkotyków oraz dwa następujące po sobie morderstwa w regionie gdzie o wpływy walczą cosa nostra oraz albańska mafia. Ferrera dążąc do prawdy o zaistniałych wydarzeniach musi stawić czoło nie tylko organizacjom przestępczym, ale również wszechogarniającej zmowie milczenia oraz własnym przełożonym, którzy zawieszają go w czynnościach służbowych. Pozostaje mu jedynie garść zaufanych ludzi z żoną na czele, na których przychylność może liczyć. Giuttari porusza w książce kilka ważnych tematów. Przede wszystkim analizuje mechanizmy władzy, manipulacji i milczenia w instytucjach, które powinny stać na straży moralności – Kościele i państwie. Autor zadaje pytania o granice etyki w służbie publicznej, o lojalność wobec instytucji a prawdę, a także o cenę, jaką płaci się za dochodzenie sprawiedliwości w świecie pełnym układów i zmowy milczenia. Mimo iż „Loża niewiniątek” to powieść z wyraźnym przesłaniem społecznym, coś co bardzo lubię, to w tym przypadku nie do końca do mnie trafiła. Autor mimo starań nie do końca był w stanie przekonać mnie do autentyczności fabuły i postaci. Wielka szkoda bo tematyka włoskiego półświatka przestępczego to wdzięczny temat do opisu zwłaszcza w tak malowniczych regionach.

Miałem przyjemność słuchać tej książki w fantastycznej interpretacji Pana Jarosława Boberka. Było to wspaniałe przeżycie. Alternatywna historia XIX wieku jest oryginalna, ale całość powieści przywodziła mi na myśl zarówno 'Lód' Jacka Dukaja, jak i Trylogię Henryka Sienkiewicza. Jest to opowieść łącząca w sobie walne bitwy, szpiegowską intrygę, a także geopolityczne rozgrywki. Widzę jedynie dwa mankamenty. Pierwszym jest trochę po macoszemu potraktowana postać Natalie. To, że czytamy jedynie listy Stanisława Tyca do niej, ale nie widzimy ani jednego listu Natalie do Stanisława trochę mnie drażnił. Drugim problemem jest fakt, że póki co ani widu, ani słychu kontynuacji cyklu poza 'Czterdzieści i cztery'.

Porwanie, gangsterka, obce wywiady, mutacja, ewolucja, wampir energetyczny. I nie jest to thriller medyczny ani romans paranormalny. Temat już nie nowatorski, ale jeszcze niewyeskploatowany. Książeczka sprawnie napisana, intryga poprawnie zawiązana, nie nudzi, można przeczytać.

Dla wielbicieli kryminałów retro bardo ciekawa pozycja. Mało nagłośniona i taka, na którą trafia się przypadkiem. Autor doskonale się przygotował pod względem realiów historycznych, tak doskonale, że dla niektórych pewnie aż za dobrze. Liczne szczegóły w nazewnictwie mogą pewnie utrudniać czytanie i wciągnięcie się w fabułę. W tle czai się nadciągająca wojna i walczące wywiady.

Bardzo ciekawa pozycja. Kryminał, którego akcja dzieje się w Bydgoszczy w roku 1920, kiedy miasto wraca "do macierzy". Autor świadomie używa niemieckich nazw ulic, przedstawia wiele ciekawostek o Bydgoszczy z tamtych czasów, w tym o fontannie "Potop". Pojawiają się też wspomnienia o Wilnie i Lwowie. Sama fabuła też wciąga, niemal od początku. Wartka akcja, do końca ciężko odgadnąć co się wydarzy. Ja osobiście polecam. Jak napisano na okładce "Jakubowski zrobił dla Bydgoszczy to co Krajewski dla Wrocławia..."

Jest ok. Językowo niby w porządku, ale nie jestem przekonana, czy adekwatnie do opisywanych czasów. Wizja ciekawa, choć dotarcie do punktu kulminacyjnego trwa długo, trochę za długo. Niektóre elementy, mam wrażenie, niepotrzebne, powciskane na siłę w ramach zapychaczy. Mnie jakoś specjalnie nie porwała. Mimo wszystko potrafi zaskoczyć, choć trzeba do tego momentu wytrwale doczytać.

Od pierwszej chwili miałam skojarzenie z cyklem filmów "Bibliotekarz...". (W pewnym momencie spodziewałam się nawet, że z jakiegoś zakamarka Muzeum Archeologicznego wyleci Excalibur i główny bohater będzie się z nim pojedynkował.) Jedynym co było trochę męczące były opisy historyczne, które były moim zdaniem za bardzo "akademickie", jak na -było, nie było - książkę rozrywkową. Ale nie można jej też odmówić dużej dozy akcji jak z filmu przygodowego.

Akcja "Pechowca" osadzona jest we współczesnych Katowicach. Miejscu, które do takich opowieści jest wręcz stworzone. Tytułowy Pechowiec, to jeden z najstarszych magów, który urodził się w roku 1777 we Francji. I tak się stało, że obecnie przebywa w Polsce (bez żadnego celu). Wtem zostaje poproszony o pomoc w rozwiązaniu sprawy morderstwa, którą prowadzi jego dawna znajoma (a na domiar złego musi jeszcze ogarnąć młodą adeptkę, której mimowolnie ma mentorować). To krótki i bezspoilerowy opis. Może brzmi sztampowo, ale tak nie jest. To nie jest kryminał, a ja po prostu próbuję uniknąć spoilerów, by nikomu nie psuć zabawy. Sam z siebie rzadko sięgam po urban fantasy, ale jak już mi jakieś wpadnie, to w przeciwieństwie do Pechowca, mam szczęście. Bardzo podobał mi się zapis i prowadzenie fabuły, gdzie do końca niczego nie można być pewnym. Wytłumaczenie pecha głównego bohatera, to też niezła koncepcja. Jako wielki fan serii Nieśmiertelny, podoba mi się, jak "funkcjonują" magowie, gdyż działa to właśnie na zasadzie z Nieśmiertelnego, czyli pojedynków między nimi. Jedyna różnica, a kluczowa zarazem, że magowie zmieniają swoje ciała, co jakiś czas, gdyż opanowali sztukę ich tworzenia. Ponadto mamy jeszcze cały wachlarz "stworów" ze śląskich podań (nie mogło zabraknąć wzmianki o Bebokach). Okładkę zdobi jedno z dzieł Grzegorza Chudego, piękna sprawa. Przy okazji przypominam o antologii Sprzedawcy Marzeń od Logrusa, Katarzyna Rupiewicz też w niej jest z Heksą. Takie małe lokowanie produktu. Konkludując, polecam nawet tym, którzy podobnie do mnie z uf są na bakier. Przyjemna historia, której minusem jest to, że zdecydowanie za szybko się kończy. Klimat Katowic, które dzięki autorce możemy trochę zwiedzić, wykreowany magiczny świat - wszystko na plus. Jeszcze raz polecam! Podczas lektury nachodziły mnie wciąż myśli, że można byłoby dobry film nakręcić na kanwie tej historii, ale na pewno nie w Polsce. Za egzemplarz do recenzji dziękuję autorce!

Świetna rozrywkowa fantastyka. Autor w interesujący sposób rozwinął swoje uniwersum od poprzedniej części. Fabuła jest wartka i nie ma miejsca na przestoje fabularne. Styl jakim jest napisana powieść jest bardzo przyjemny i całą powieść czyta się błyskawicznie. Postacie to mieszanina historycznych postacie takich jak Byron, Słowacki i Mickiewicz i fikcyjnych wymyślonych przez autora. Zostały one wykreowane niezwykle sprawnie i każda ma swoją osobowość. Pewnym problemem jest główna bohaterka Eliza Żmijewska która jest typową odważną heroiną bez jakiś nadmiernie wyróżniających ją cech. Jest bardzo standardową protagonistką momentami zdającą się nie do zatrzymania i wychodzącą z kłopotów bez szwanku ale nie będę też zbytnio marudził gdyż nie powiem że jej przygody nie śledziło mi się z zaangażowaniem. Gdybym miał do czegoś ją porównać to powiedziałbym że jest jak lody waniliowe. Zakończenie historii jest słodko-gorzkie i satysfakcjonujące. Sprawia że zastanawiam się czy będzie napisana jakaś kolejna książka osadzona w tym uniwersum która rzuci więcej światła na pewne elementy historii i wykreowanego świata. Polecam każdemu kto chce przeczytać ciekawy miks różnych gatunków fantastyki takich jak fantasy, steampunk czy historia alternatywna.

(recenzja pierwotnie ukazała się na Szortal.com) Po dziurki w nosie... Hubert Przybylski Bo czasami tak jest, że autor ma dość ludzi. Jeden będzie miał dość zielonych*, inny czerwonych**, a tamten, o ten pod oknem, ten z kaprawym spojrzeniem i wyjątkowo plugawą duszą, to może nawet mieć dość całego narodu, a przy okazji nie mieć za gross humoru***. W każdym bądź razie, jak już im się tego "mienia/mania**** kogoś dość" nazbiera, to siadają i piszą. I jakoś już tak jest, że efektem takiego pisania jest przeważnie fantastyka*****. Co, oczywiście, cieszy me serce, bo fantastykę i jej mniej lub bardziej oczywiste przekazy szczególnie lubię. Książka, którą dziś omówię, jest efektem takiego właśnie "przesytu" pewnymi ludźmi. A konkretnie, jest efektem podziurkowieniawnosie tym szczególnie "ukochanym" przez innych gatunkiem człowieka. Znaczy, politykami. Na polskim rynku nie jest to wcale pierwsza książka fantastyczna, której celem jest ukazać zwykłym ludziom prawdziwe motywy i sposoby działania polityków. Nie jest pierwsza i przychodzi jej zmierzyć się z dwiema najsłynniejszymi ostatnimi laty polskimi powieściami tego typu, które zapewne miała już okazję poznać część z Was - kultową Komusutrą Aleksandra Olina****** i Requiem dla Europy Pawła Kempczyńskiego. A jak na ich tle prezentuje się napisana przez Romka Pawlaka Krew nie woda? Ale zanim co, troszkę o fabule. Czasy współczesne, wielkimi krokami zbliżają się w Polsce wybory do sejmu i senatu. W najgorszym okresie kampanii wyborczej marszałek Radecki******* szef rządzącej, w koalicji z ugrupowaniami ghuli i zombie, partii wampirów ma pełne ręce roboty. A to musi pilnować, żeby ghule i zombie nie wyłaziły przed wampirzy szereg, a to ludzka opozycja zaczyna mieć ździebko zbyt dobre wyniki sondaży... Ale wszystko to blednie wobec faktu, że jeden z wampirów, były premier i notoryczny hrabia Ponimirski, rzuca groźbę ujawnienia światu, zresztą, co tam światu - polskim wyborcom (!!!) faktu istnienia nieumarłych nieludzi, a potem znika. Zajęta walką każdego z każdym polsko-nieludzia scena polityczna staje w obliczu zagrożenia istnienia długo budowanego (uk)ładu. Jakby tego było mało, sprawą zaczyna się interesować Światowa Federacja Nieludzi. Czy Radeckiemu uda się opanować sytuację? Nie będę Was tu zanudzał pisaniem o parodiach, alegoriach, czy innych personifikacjach. Od tego są na Szortalu recenzenci mądrzejsi i lepiej, humanistycznie, wykształceni. Ja Wam powiem, prosto z mostu i po chłopsku, co mnie się w Krwi... podoba. A co ździebko mniej. Podoba mi się fabuła powieści. Jak na historię opisującą kryzys przystało, akcja rwie do przodu jak w porządnym thrillerze. Co ciekawe - napięcia nie wywołują w czytelniku bezmyślne sceny pościgów, strzelanin, morderstw czy seksu. O nie, choć zaangażowane w konflikt siły mają swoje zbrojne ramiona, i nie wahają się ich użyć, to tutaj napięcie rodzi się w nas, gdy śledzimy knowania zamieszanych w wydarzenia postaci, które, jak na polityków przystało, knują na potęgę. A że każdy z nich chce w zaistniałej i ciągle zmieniającej się sytuacji coś ugrać, to co chwila modyfikują swoje plany próbując dostosować je do działań swoich przeciwników. Dodatkowym elementem jeszcze bardziej nakręcającym i zagęszczającym fabułę jest ciągła presja czasu (wszak wybory już za dni kilka!), której są poddawani bohaterowie. Bardzo, ale to bardzo mi się coś takiego podoba. Normalnie zdrowo jak w 24 godziny, tylko parę dni dłużej. Niektórzy czytelnicy mogą mieć problem z przypisaniem rzeczywistych osób i partii do tych z powieści. Sam z początku też tak miałem. Ale tylko do momentu, w którym zorientowałem się, że to wcale nie jest ważne, kto ma w kim odpowiednika (poza Radeckim, ofkors). Ważne są ukazywane przez autora mechanizmy zachodzące w polityce, powiązania i motywy******** działania. A to tutaj mamy wyłożone jak trzeba. Czy Krew nie woda ma w sobie coś, co mi się nie podoba? Ma. Romkowi Pawlakowi zabrakło ździebko pazura, odrobinę bezczelności i solidnej porcji złośliwości. Jednym słowem - jego książka jest okropnie grzeczna. Nie powiem, Komusutra też była grzeczna. Ale tam była to grzeczność zamierzona, mająca złośliwie i z premedytacją uwypuklić ironiczny przekaz całości i być dodatkową fangą w nos opisywanym w niej ludziom. Tutaj tego zabrakło. I choć miałem przyjemność poznać Romka Pawlaka w "realu"*********, to nie wiem, czy to bardziej wpływ charakteru autora, czy też tego, że ostatnimi laty koncentrował się bardziej na pisaniu********** utworów dla ździebko młodszego wiekiem odbiorcy czy kobiet (zawsze tych ździebko młodszych i tych jeszcze ździebko bardziej młodszych). Moja ocena? 7/10. Krew nie woda to dobra książka. Napisana nie tylko inteligentnie, ale i mądrze (zresztą, czego innego można się było spodziewać po autorze Cabezano. Króla karłów?). Romkowi Pawlakowi udało się w niej wypunktować to, czego ani on, ani chyba my wszyscy nie chcielibyśmy widzieć u naszych polityków: kolesiostwa, walki o wpływy, dbania wyłącznie o interesy swoje, swoich partii i organizacji przy kompletnym olewaniu reszty kraju i społeczeństwa. Pewnie Krew nie woda miałaby na mnie jeszcze mocniejszy wpływ, ale jej lektura zbiegła się w czasie z przeczytaniem Niebezpiecznych związków Bronisława Komorowskiego Sumlińskiego. Ale choć po tej ostatniej książce mało która polityczna beletrystyka mogłaby mną wstrząsnąć, to powieści Romka Pawlaka udało się skutecznie urwać kilka moich drogocennych, bo rzadkich, godzin snu. I myślę, że to najlepsza rekomendacja jego najnowszej książki. * Jak, na ten przykład, Steaphenson. ** Jak, na ten przykład, Pilipiuk. *** I honoru. Jak, na ten przykład... Ale przecież sami dobrze wiecie, o kogo kaman... **** Jak już się pewnie domyśliliście, obie wymyślone przeze mnie formy rzeczownika utworzonego on czasownika "mieć" są tak eleganckie i poprawne, że od dziś możecie się nimi posługiwać. A jakby ktoś protestował, to powiedzcie, że te słowa są "Nieświeć approved". ***** Orwell, Zajdel, Wiśniewski-Snerg, Vonnegut, Sheckley, Heinlein, Pratchett, Dick, George, Drukarczyk... I legion lub dwa innych, to chyba wystarczający argument za poparciem mojej tezy. ****** Ten (albo ci), który wymyślił taki tytuł i pseudonim, bo wyimaginujcie sobie, że to nie jest prawdziwe nazwisko autora(!), powinien tylko za to dostać literackiego Nobla. ******* Normalnie zdrowo dam swojemu ukochanemu sąsiadowi to i owo (zwłaszcza ovo, a nawet ovos) wyszczerbioną kosą ogolić, jeśli zbieżność nazwiska i funkcji jest przypadkowa. ******** Znaczy, sądząc po tym, co widać na co dzień na naszej scenie politycznej, politycy mają dwa główne cele - pogrążyć ideowego przeciwnika (z lub spoza swojej partii) i nie dać się pogrążyć samemu. I nabić sobie kabzę... Trzy cele. Nasi politycy mają trzy cele... WINK ********* A kto nie jeździe na konwenty i spotkania autorskie, niech żałuje, bo rozmowa/dyskusja z tym konkretnym autorem, to zawsze wielka przyjemność. ********** Co zresztą wychodzi mu bardzo dobrze.

Hmmm mam bardzo mieszane uczucia. wszystko było idealnie do pewnego momentu, potem... Jakby ta ksiazka sklejona byla z dwoch fragmentow, pisanych przez dwie osoby, ktore nawzajem nie znały swoich tekstow. I szkoda tez, ze nie dano pozyc Antonowi jeszcze kilka miesiecy, mogl poprowadzic jeszcze kilka sledztw.....

Książka opowiada o dziennikarskim śledztwie próbującym wyjaśnić zbrodnię dokonaną w PRL przez służby milicyjne, a konkretnie formację ZOMO. Pamiętam jak te "bydlaki" robiły pacyfikację domów studenckich nie licząc się z nikim, pałowali jak leci, nawet studentki w ciąży. Język opowieści jest prosty, pozbawiony ubarwień, trochę jakby dziennikarski. Jakże inny od tego, który znam z ostatnich książek autora. Ciekawy i wiernie przedstawiony obraz epoki, dobrze wykreowana postać dziennikarza prowadzącego śledztwo. Polecam.

Rzadko napotykam audiobooki, od których trudno się oderwać. Jednak w tym wypadku właśnie tak było. Moim zadaniem - bardzo dobra pozycja! Trochę obyczaju, sensacji, historii, ale co najważniejsze - solidny warsztat pisarski. Akcja toczy się wartko, a przerywniki obyczajowe, o których ktoś pisał, że spowalniają akcję też są dobrze i ciekawie napisane. Polecam!