Patronat Patronat Wszyscy znamy głos Marka Niedźwieckiego. Dla wielu to wzorzec radiowego brzmienia. Jest jednym z niewielu mistrzów tworzenia nastroju wyłącznie za pomocą dźwięku.
Ale nie wszyscy wiedzą, jaka cenę ten chłopak z Szadku zapłacił za popularność. W swojej nowej książce Marek Niedźwiecki opowiada nie tylko o drodze, jaką rozpoczął w prowincjonalnym miasteczku, ale też o samotności z wyboru, w której żyje w Warszawie. Mówi też dużo o muzyce, która nie odstępuje go na krok.
W "Radiocie" gra w piłkę na cmentarzu, mieszka w zapluskwionym akademiku, w lesie nadaje audycję dla samego siebie, skręca autem tylko w jedną stronę, odkrywa że Australia to jego ląd wymarzony. Ucieka. Dzięki “małżeństwu” z Moniką Olejnik udaje mu się uwolnić od zakochanej w nim szalonej Zenobii. Segreguje śmieci i wyznaje, że bywa fafułą…
Jeden z najlepszych radiowców wszech czasów w szczerej, chwilami bolesnej, ale zazwyczaj pogodnej i zabawnej książce, która wyjaśnia skąd się biorą Niedźwiedzie.
Szukamy ofert...Marek Niedźwiecki – Pan Głos; świetny prezenter radiowy (bo tak właśnie, a nie jako dziennikarza, określa sam siebie); osoba, której muzyka i zapowiedzi koją nasze zszargane początkiem tygodnia nerwy w poniedziałkowe przedpołudnia i pozwalają się zrelaksować w przedpołudnia sobotnie; człowiek, który dzięki Liście Przebojów wychował tysiące entuzjastów muzyki różnych gatunków; osoba, która wielu ludziom towarzyszy od tak wielu lat, że jest jak członek rodziny; wreszcie marka, której ufają entuzjaści i słuchacze kolejnych płyt - sygnowanych tym nazwiskiem - z piosenkami z kolejnych lat Listy Przebojów Trójki, Smooth Jazz Cafe czy – ostatnio – Muzyki Ciszy. Lecz jest także inne oblicze Marka Niedźwieckiego – człowieka, który lubi samotność i powtarzalność, delektuje się grzybami i australijskim winem i lubi zniknąć gdzieś wśród australijskich bezdroży, gdzie nikt nie zna jego twarzy i głosu.
W nasze ręce trafia już czwarta książka napisana przez Niedźwieckiego – po dwóch tomach zbierających łącznie 1300 notowań Listy Przebojów Trójki (wcześniej Listy Przebojów Programu Trzeciego),uzupełnionych przez jej twórcę wspomnieniami z tamtych czasów i wydanej trzy lata temu autobiografii „Nie wierzę w życie pozaradiowe”. Tym razem autor napisał o sobie znacznie więcej niż za pierwszym razem, znać też większy porządek we wspomnieniach i refleksjach, dzięki czemu nie tylko wszystko czyta się płynniej, ale również znajdziemy tu rozwinięcie czy wyjaśnienie pewnych wątków czy określeń wzmiankowanych w poprzedniej książce. Na uwagę zasługuje to, że Niedźwiecki posługuje się słowem pisanym sprawnie, z czym nie bez związku pozostaje fakt prowadzenia przez niego od kilkudziesięciu lat pamiętników a od kilku bloga, dzięki czemu nie tylko nie mamy wątpliwości co do jego autorstwa, ale i możemy się nacieszyć jego znanymi fanom Trójki powiedzeniami czy zwrotami.
Z każdego słowa wyziera szczerość i klasa, bez ekshibicjonizmu, choć jednocześnie widać powściągliwość autora w dzieleniu się własnymi przemyśleniami czy faktami z życia prywatnego. Dlatego wśród jego wspomnień nie znajdziemy żadnych skandali, ani z życia prywatnego jego samego czy innych znanych postaci z Trójki, ani też z życia gwiazd muzycznych, z którymi rozmawiał. Powściągliwie również wypowiada się autor o innych osobach czy sytuacjach, które go bolą czy budzą niesmak – trudnych współpracownikach, krytycznych komentarzach internautów na jego temat czy chimerycznych gwiazdach. Ostro jednocześnie komentuje irytujące go zjawiska w kulturze – pięciominutowe sławy czy zachowanie niektórych celebrytów, nigdy jednakże nie wskazując nikogo personalnie. Po raz pierwszy także używa w tej książce dosadnych słów, zza których wyziera czasem irytacja czy gorycz w obliczu sytuacji czy wymagań, które nie mieszczą się w jego dziennikarskiej, radiowej czy osobistej etyce.
Czytelnik, zwłaszcza ten liczący sobie ponad trzy dekady życia, może nie tylko podziwiać pasję rasowego człowieka radia (z kilkoma nieudanymi, jego zdaniem, romansami z telewizją na koncie),który nawet podczas urlopu szuka ciekawej muzyki, by podzielić się odkryciem ze słuchaczami, ale oddać się może również własnym wspomnieniom związanym z młodymi latami, życiem towarzyskim z Listą w tle czy reminiscencjom własnych odkryć muzycznych. Urzekają też piękne zdjęcia z podróży, zwłaszcza do Australii, których wiele znajdziemy w książce. Wolumin jest taki, jak jego bohater – pełen radosnej pasji, ale i melancholii, ma w sobie ładunek życzliwości, ale i dystansu, także – a może przede wszystkim - wobec samego siebie. Marek Niedźwiecki nie celebruje własnej wielkości, uważa się za „radiotę”, ale z pasją – radiowca łączącego dobre prezenterskie rzemiosło z prawdziwą miłością do muzyki i szacunkiem do słuchaczy.
Pojawiają się też nowe wątki – kwestia religii, polityka, motoryzacja i sport czy życie osobiste (ale bez przesady). Zastanawia i budzi szacunek zarówno opisywana wiele razy trema związana z pracą, jak i towarzysząca temu doświadczonemu przecież dziennikarzowi muzycznemu niepewność, wyczerpanie po audycji czy niezadowolenie i ciągłe podnoszenie sobie samemu wymagań. Autor pisze też o słuchaczach, niegdyś wiernych, którzy go „opuszczają” z powodu zmiany gustów muzycznych, o nachalnych fankach czy o nieprzychylnych mailach. Nieustanie jednak z taktem i klasą. Wszystko to składa się na ciekawy, niejednoznaczny obraz i odbiór jego osoby – złożony, ale wciąż (celowo) niepełny. Dużo tu luk i niedopowiedzeń, ale i wiele okazji do uświadomienia sobie, jak ważna – i niepopularna dziś – jest potrzeba szacunku w relacjach międzyludzkich oraz pragnienie chronienia własnej (i bliskich) prywatności.
Niewiele jest tak wybitnych osobowości radia, związanych z muzyką. Inną kwestią pozostaje fakt, że w czasach, kiedy każdy eksponuje swoją medialną osobowość, trudno w ogóle o prawdziwe osobowości. Ważne jest też, by pamiętać, że – w przeciwieństwie do innych wielkich ludzi radia – Niedźwiecki nigdy nie wystąpił w reklamie zastawy stołowej czy banku, nie dał się też przekonać do zasiadaniu w jury telewizyjnych show, oceniających jak śpiewają, tańczą czy jeżdżą na łyżwach znane lub nieznane osoby. Wciąż pozostaje sobą – chłopakiem z miasteczka Szadek, dumnym ze swojego miasta. Od wielu też lat wystrzega się występów w tv, gdyż wie, że nie jest to jego bajka. Jego domeną jest radio – ambitne, z misją, szanujące słuchacza i prezentera. Trzeba przyznać, że to właśnie dzięki takim osobom jak Marek Niedźwiecki – z charyzmą, klasą, dobrą dykcją, szacunkiem do języka polskiego, niewiarygodną pamięcią (bliskie mu osoby twierdzą, że jest muzyczną encyklopedią) - świetnym fachowcem i mistrzem w swojej dziedzinie, radio – w przeciwieństwie do telewizji – pozostaje wciąż medium magicznym, bliskim jego użytkownikom, towarzyszącym im w różnych życiowych sytuacjach, a nie będących ich substytutem. Radio to teatr wyobraźni - jak lubi mówić Niedźwiecki – nie tylko rozwija, ale i bywa przyjacielem w trudnych chwilach, o czym wie każdy, kto choć raz posłuchał jakiejś nocnej audycji. Książka, podobnie jak to medium, nie pokazuje nachalnie wszystkiego i nie służy do oceny, ale dając pożywkę wyobraźni, pozostawia pewien zdrowy niedosyt i inspiruje do własnych poszukiwań.
„Radiota” to opowieść o pasji, spełnianiu marzeń, wyglądających na nierealne do osiągnięcia, ale również opowieść o cenie, jaką się za to płaci. To, co wartościowe, często dużo kosztuje. Ciekawa lektura nie tylko dla fanów Trójki.
Jowita Marzec
OPINIE i DYSKUSJE o książce Radiota, czyli skąd się biorą Niedźwiedzie
Przyjemna - momentami przypominająca bardziej dziennik niż biografię - gawęda o życiu. Na pewno lepiej przyswajać w formie audio, czytanej przez autora.
Przyjemna - momentami przypominająca bardziej dziennik niż biografię - gawęda o życiu. Na pewno lepiej przyswajać w formie audio, czytanej przez autora.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo topodobało mi się. Z luzem i humorem
podobało mi się. Z luzem i humorem
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMój pierwszy audiobook, chociaż w przypadku pana Marka to raczej audycja, w której zabiera nas do swojego prywatnego świata. Wiele anegdot, ciekawostek, momentami dość intymne zwierzenia. Dla sympatyków Niedźwiedzia zdecydowanie polecam.
P.s. Czyta oczywiście autor:)
Mój pierwszy audiobook, chociaż w przypadku pana Marka to raczej audycja, w której zabiera nas do swojego prywatnego świata. Wiele anegdot, ciekawostek, momentami dość intymne zwierzenia. Dla sympatyków Niedźwiedzia zdecydowanie polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toP.s. Czyta oczywiście autor:)
To właściwie nie tyle autobiografia, ile szczera, bardzo osobista konfesja. Marek Niedźwiecki to chłopak z Szadku, którym pozostał nadal. Nie zmieniła go Zduńska Wola, gdzie chodził do liceum, Łódź, gdzie studiował, ani Warszawa, gdzie pracuje i mieszka. Nie zmieniła go też Australia, którą kocha i do której regularnie wraca. Ten Szadek przewija się przez całą książkę, wraz z kompleksami Niedźwieckiego, brakiem pewności siebie i asertywności, nieśmiałością. Wstrząsające były dla mnie wyznania o wyborze samotności. O kobiecie, którą kochał, a którą świadomie zostawił i zmuszał się do odkochania, bo jego misją, przeznaczeniem była praca w radiu. Jednak nie opisał tego jako cierpienia, wprost przeciwnie. Oswoił samotność, przyzwyczaił się do niej.
Z książki wyłania się obraz fajnego gościa, bardzo ustatkowanego, spokojnego, który nikomu nie wadzi, nie gwiazdorzy, nie interesują go celebryckie ścianki, sensacje ani komercja. Niedźwiecki ma bardzo dobrze poukładane w głowie. Podobnie jak ja nie lubi zimy i zimna, za to uwielbia schłodzone, australijskie wino. Lubi podróże, a najbardziej porządkowanie wspomnień już po powrocie. Nie socjalizuje się z sąsiadami w bloku. Dopuszcza do siebie ludzi na tyle, ile sam zechce. To on wyznacza granice. Jest wygodny, unika dzikich wypraw pod namiot. Musi być pokój, łazienka, toaleta. Gdy to czytałem, myślałem sobie: to ja, ja też tak mam, to jest o mnie.
Na skutek rozmaitych konstelacji i mnie przyszło oswoić samotność. Ta mądra książka mądrego człowieka wpadła mi w ręce w odpowiednim momencie. Dziękuję Panie Marku za moc cudownych, krzepiących słów. Pan po prostu opisał siebie, swoje życie, swoje wspomnienia, a dla mnie to drogowskaz, postawa życiowa, którą można przyjąć i być spełnionym.
To właściwie nie tyle autobiografia, ile szczera, bardzo osobista konfesja. Marek Niedźwiecki to chłopak z Szadku, którym pozostał nadal. Nie zmieniła go Zduńska Wola, gdzie chodził do liceum, Łódź, gdzie studiował, ani Warszawa, gdzie pracuje i mieszka. Nie zmieniła go też Australia, którą kocha i do której regularnie wraca. Ten Szadek przewija się przez całą książkę, wraz...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to6/10
Kim jest chyba najsłynniejszy głos Polskiego Radia i skąd się wziął? Ta książka po części odpowiada na to pytanie. Marek Niedźwiecki opowiada w niej urywkowo o swojej młodości, skupiając się przede wszystkim na czasach późnej młodości i tym ile starań włożył, żeby pracować w rozgłośni radiowej. Przytacza też wiele ciekawostek jak powstawała lista przebojów lub jak wyglądały plenerowe odcinki wspomnianej audycji. Nie mogło zabraknąć też podróży - szczególnie do ukochanej Australii.
Była to 3 książka Marka Niedźwieckiego, którą przeczytałem. I po dwóch raczej bardzo przeciętnych książek „o niczym” - ta jest nieco bardziej konkretna. I myślę, że jeżeli ktoś lubi Pana Marka i chciałby przeczytać jedną Jego książkę - to powinna być ta.
6/10
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKim jest chyba najsłynniejszy głos Polskiego Radia i skąd się wziął? Ta książka po części odpowiada na to pytanie. Marek Niedźwiecki opowiada w niej urywkowo o swojej młodości, skupiając się przede wszystkim na czasach późnej młodości i tym ile starań włożył, żeby pracować w rozgłośni radiowej. Przytacza też wiele ciekawostek jak powstawała lista przebojów lub jak...
Spodziewałem się celebryckiego ględzenia o niczym, ale ku własnemu zaskoczeniu wysłuchałem z zaciekawieniem, bez bólu i z sympatią. To był w końcu radiowy głos mojej generacji (jeden z kilku, ale ważny)
Spodziewałem się celebryckiego ględzenia o niczym, ale ku własnemu zaskoczeniu wysłuchałem z zaciekawieniem, bez bólu i z sympatią. To był w końcu radiowy głos mojej generacji (jeden z kilku, ale ważny)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSpodziewałem się sporo historii o tworzeniu i prowadzeniu "Listy przebojów III", a tymczasem tego tutaj mało. Jest dużo o ponadprzeciętnej pasji autora, ale takich ciekawostek zza kulis naprawdę niewiele.
Spodziewałem się sporo historii o tworzeniu i prowadzeniu "Listy przebojów III", a tymczasem tego tutaj mało. Jest dużo o ponadprzeciętnej pasji autora, ale takich ciekawostek zza kulis naprawdę niewiele.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNajbardziej w tej biografii podobał mi się głos Marka Niedźwieckiego i jego interpretacja napisanych przez siebie wspomnień, ponieważ ma się wrażenie, że on ich nie czyta, tylko snuje gawędę o swoim życiu i jego kolejach.
Nigdy nie należałam do fanów Listy Przebojów Trójki, bo w tamtym czasie byłam zadeklarowaną fanką Radia Dzieciom I Programu Polskiego Radia. Jednak pięć lat ode mnie starsza siostra mojej mamy fanką Marka Niedźwieckiego była. I tak chcąc nie chcąc, niejako rykoszetem ta audycja trafiała i we mnie. Stąd wzięła się jako taka znajomość autora tych wspomnień.
Po audiobook sięgnęłam z ciekawości i z nostalgii za tamtymi czasami. Słuchałam z przyjemnością o drodze zwykłego chłopaka z Szadku do warszawskiej rozgłośni. Sporo jest w tych wspomnieniach anegdot i realiów PRL-u, a o perypetiach z nazwiskiem dziennikarza usłyszałam po raz pierwszy.
Myślę, że nie tylko dla fanów, ale na pewno dla tych, którzy lubili i lubią słuchać radia.
WYZWANIE CZYTELNICZE IV 2023
Przeczytam (auto) biografię
Najbardziej w tej biografii podobał mi się głos Marka Niedźwieckiego i jego interpretacja napisanych przez siebie wspomnień, ponieważ ma się wrażenie, że on ich nie czyta, tylko snuje gawędę o swoim życiu i jego kolejach.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNigdy nie należałam do fanów Listy Przebojów Trójki, bo w tamtym czasie byłam zadeklarowaną fanką Radia Dzieciom I Programu Polskiego Radia. Jednak pięć...
Całkiem ok
Całkiem ok
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLekka i przyjemna, polecam audiobooka czytanego przez autora
Lekka i przyjemna, polecam audiobooka czytanego przez autora
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to