Nie odchodź

"Dobry ojciec" Diany Chamberlain to emocjonalna jazda bez trzymanki, a nie ckliwy romans, jak mogłoby się wydawać. Autorka mistrzowsko łączy kryminalną intrygę z opowieścią o ojcowskiej miłości, stawiając pytanie: jak daleko można się posunąć, by chronić swoje dziecko? Historia młodego ojca, Travisa, wciśniętego w róg przez niesprawiedliwy los, wciąga bez reszty i zmusza do refleksji nad moralnymi wyborami. Ta książka nie daje prostych odpowiedzi.

Książka porusza ważny temat eugeniki i sterylizacji w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Działo się to po II wojnie światowej, a więc po okropieństwach poczynionych przez nazistów, więc teoretycznie świadomość ludzi powinna być większa, a działania bardziej przemyślane. Niestety tak, nie było. Mamy dwie główne bohaterki - Ivy oraz Jane, których los jest kompletnie różny. Ivy jest nastolatką, która mieszka z babcią, siostrą i siostrzeńcem. Siostra ma lekkie upośledzenie umysłowe, a mały William to bękart, którego ojciec jest nieustalony. Ojciec dziewczyny nie żyje, a matka jest pacjentką szpitala psychiatrycznego. Dziewczyna jest jedyną żywicielką rodziny, która mieszka na farmie w maleńkim domku. Nocami wymyka się na spotkania z chłopakiem, który jest jej wielką miłością i marzy o przeprowadzce do Kaliforni. Jane starannie wykształconą młodą kobietą, która wychodzi za mąż za lekarza. Nie czuje się jednak gotowa, aby zostać matką, dlatego decyduje się w tajemnicy brać tabletki antykoncepcyjne. Najpierw chciałaby popracować i spróbować zmienić świat - z tego powodu zostaje pracownicą socjalną i zaczyna pracować w terenie. W ten sposób rodzina Ivy trafia pod jej opiekę. Jane musi podjąć decyzję, czy procedować dalej decyzję o sterylizacji Ivy, czy spróbować się przeciwstawić wszystkiemu i wszystkim, chcąc zatrzymać cały proces. Końcówka mnie zaskoczyła - takie kompletne zamknięcie.

Bardzo cenię książki, które podczas czytania bez większych problemów potrafią mnie wyprowadzić na manowce. " Drogie maleństwo" jest nie tylko nieprzewidywalną lekturą, ale nadal nosi na swoich już starych i pożółkniętych kartkach, wiele niezindeksowanych ludzkich emocji związanych z macierzyństwem. Nie jest łatwo być rodzicem, ponieważ wiążę się to z odpowiedzialnością i niekiedy dla nas z odłożeniem na boczny plan naszych marzeń. A do tego, każde nasze decyzje dobre i złe, mają duży wpływ na życie naszego dziecka w przyszłości. "Drogie Maleństwo" wywołało u mnie szereg wspomnień związanych ze stratą mojej pierwszej ciąży. Mogłam w jednym momencie utożsamić z Claire i zjednoczyć się razem z nią w bólu, jakim było widywanie matek w ciąży oraz z wózkami. To uczucie, za każdym razem było silniejsze ode mnie i za każdym razem wpędzało mnie, coraz głębiej moją własną otchłań. Jestem poruszona tą książką i wiem, że na długo zapadnie w mojej pamięci. Czytanie książki, szło mi naprawdę szybko, bardzo łatwo mnie pochłonęła, przez co czytałam ją krócej niż zamierzałam.

Opinia o książce - Wracajmy do domu Opinia napisana przez: Teresa Skonieczna "Wracajmy do domu"to książka obyczajowo-krymianalna. Opowiada o matczynej miłości i poświęceniu głównej bohaterki. Jill Farrow kocha nie tylko swoją córkę, ale też swoje byłe pasierbice. Wątek kryminalny i wartka akcja powoduje, że trudno odejśc od czytania. Minusem w tej powieści jest jej cukierowatość, pasierbice Jill nie mają żalu do ojca, że okazał się oszustem, krętaczem i malwersantem, że swój majątek zdobywał w nielegalny sposób i wszystko prawdopodobnie zostanie zabrane. Obie studiują i nie ma nic skąd mają wziąć pieniądze na studia, które w Stanach niemało kosztują. Jill wychodzi zarówno z wypadku jak i z porwania bez większych obrażeń.

książka o małżeństwie, które ma wszystko: pracę, dom, przyjaciół i - przede wszystkim - siebie. Brakuje im tylko jednego. Tylko i aż. Dziecka. "Tylko się nie rozpłacz, upominałam się w myślach. To byli moi przyjaciele. Musiałam znaleźć w sobie siłę, by cieszyć się ich szczęściem. Dam radę. Ale wiedziałam, że ból zaraz przetnie moje serce niczym piła łańcuchowa". Nie zdajemy sobie sprawy, ilu par wokół nas dotyka bezpłodność. Postarajmy się je zrozumieć. Również wtedy, kiedy nie potrafią się one cieszyć szczęściem innych. A może zwłaszcza wtedy.

„ Wartość twojego życia zależy wyłącznie od ciebie i twoich wyborów.” (str122) Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkich emocjach z niezwykłą subtelnością. „Dzień, który zmienił wszystko” to wzruszająca opowieść o dwóch samotnych duszach — Nathan mężczyzna w średnim wieku, oraz Nat, chłopiec, którego los splata się z jego życiem w sposób nieoczekiwany i głęboko poruszający. Nathan nie był szczęśliwy w małżeństwie. Wybierając się na polowanie na kaczki, jego pies znajduje w lesie noworodka. Pragnął adoptować noworodka, gdyż nie mieli z żoną swoich dzieci. Lecz chłopak trafił pod opiekę swojej babci. Nathan wymusza na babci dziecka obietnicę, że kiedyś przyprowadzi chłopca, by mógł poznać prawdę o swoim ocaleniu. Piętnaście lat później Nat — zbuntowany, zamknięty w sobie nastolatek — pojawia się na progu Nathana. Babcia nie daje już rady, a Nathan decyduje się przyjąć chłopca pod swój dach. Nat coraz gorzej dogadywał się z babcią i ciągle pakował się w kłopoty. Co roku na urodziny otrzymywał prezent od pana, który znalazł go w lesie. Babcia, której pokłady cierpliwości w stosunku do wnuka się wyczerpały, spełniła obietnicę daną 15 lat temu Nathanowi. Nat był zbuntowanym nastolatkiem. Miał problemy z nauką, kłamał, uciekał z domu, siedział w więzieniu. Jego jedynym marzeniem było zostać znanym bokserem. Został porzucony przez matkę, babcię. Chłopcu bardzo zależało na poznaniu prawdy o matce, lecz babcia go okłamywała. Nathan ponownie się ożenił, lecz jego żona nie akceptowała Nata. Wzajemne relacje między Nathanem a Natem były trudne. Nat był zamknięty w sobie. Bardzo przeżywał gwałtowne zmiany w swoim życiu. Nathan z delikatnością szanował to. Dał chłopcu do zrozumienia, że nigdy nie przestanie mu zależeć na nim. Jednak za decyzje, które podejmował Nat musiał odpowiadać on sam. Nathan małymi krokami wprowadzał swoje zasady, te jednak nie uchroniły chłopca przed więzieniem, w którym jego opiekun odwiedzał go regularnie. Później Nat próbował realizować swoje marzenia o karierze bokserskiej. Ciężko pracował by osiągnąć sukces. Miał dobrego trenera. Nadszedł moment kiedy Nat był przekonany, że jest gotowy stawić czoła na ringu. Po pierwszy sukcesie mimo przestróg trenera podjął decyzję, która go pogrążyła i była tragiczna w skutkach i opłakana w konsekwencjach. Nathan przez cały czas robił dla chłopca bardzo wiele. Uczył go jak odzyskać wiarę w siebie, swoją godność i szacunek innych. Nat po czasie zrozumiał ile dobrego zrobił dla niego człowiek, który nawet nie był z nim spokrewniony. Autorka porusza temat traumy, samotności i uzdrawiającej siły relacji. Pokazuje, że rodzina to nie tylko więzy, ale przede wszystkim wybór, zaangażowanie i wiara w drugiego człowieka. To książka, która wzrusza, ale i daje nadzieję. „ Nie wolno zabraniać ludziom dążyć do spełnienia marzeń wyłącznie dlatego, że nie pasują do naszych.” (str.241)

Chciałabym poznać wersje od steony toma i żony Scotta... oraz to jak radzili sobie po tym wszystkim. Książka to prawdziwy rollercoaster uczuć... Wiele razy płakałam i cieszyłam się. Dla kogoś kto jest bardzo wrażliwy - nie polecam. Ja mam pewność, że ta książka nie wyjdzie mi z głowy na długo i zagwarantowała mi kilka nieprzespanych nocy. Ps. Bardzo zastanowiło mnie to jak bardzo żona Scotta chciała pobyć sam na sam z meżem, a z adoptowanym chwilę chłopcem nie mogła, gdyż był problematyczny. Ale przecież ich własne dziecko też mogło być "problematyczne". Więc skoro absubujący chłopiec tak zabierał jej wolność to jak bardzo zabierze jej wolność własne dziecko? Przecież nie ma gwarancji, że własne będzie dzieckiem jak z reklamy. Taka rozkminka i jedyne co drażniło mnie w tej książce.

Moje drugie spotkanie z autorką, znowu się nie zawiodłam. Niesamowite emocje i zawrotne tempo. Żeby nie zdradzać wam treści zapytam tylko, czy zastanawialiście się kiedyś do czego jest zdolny rodzic, aby ratować swoje dziecko? To jest właśnie głównym tematem książki. Oczywiście bardzo polecam.

Długo się zastanawialam, jak ocenić tę książkę bo temat poruszany w niej jest wyjątkowy, trudny, bolesny... jeden wielki moralny dylemat. Polecam sięgnąć i spróbować, napisana pięknie, wzrusza, dla mnie osobiście zbyt wstrząsająca ale na pewno trzeba sięgnąć po nią samemu i się przekonać.

"Bądź jak ten ptak, który w przelocie siada na mgnienie na gałęziach zbyt wiotkich i czując, jak się uginają, śpiewa nadal. Bo wie, że ma skrzydła" Czytając takie książki, zawsze zaklinam wszelkie moce, by nigdy nie pozbawiły mnie świadomości, bym do końca swoich dni poznawała twarze moich bliskich, by mój osobisty mózg, który służył mi tyle lat, nagle się nie zbuntował i nie zaczął niszczyć samego siebie. Krótko mówiąc, bym nigdy nie musiała poczuć, co to znaczy chorować na Alzheimera. Właśnie tego problemu głównie dotyczy ta książka. Na jej kanwie osnuta jest historia Lily, Annabelle i Stanleya. Poznajemy też kilka innych osób, jak chociażby pielęgniarkę Clancy z oddziału dla chorych na tę straszną chorobę, czy murzyńską taksówkarkę Pearl, której ulubionym powiedzeniem jest "witaj pani siostro"). Sporo też czasu spędzimy na tym oddziale, przyglądając się przebywającym tam pacjentom, pielęgniarkom i sanitariuszowi i powiem wam, że wielki szacun dla ludzi, którzy tam pracują. Pod koniec dowiemy się też o dość ciekawej tajemnicy Annabelle. To był bardzo ciekawy wątek i szkoda, że został przedstawiony tylko w tak enigmatyczny sposób, w postaci surowych kilku zdań z pamiętnika. Ogólnie mówiąc, to dobra książka, jednak bez większych rewelacji, czyli bez ochów i achów, tak na mocne 6 gwiazdek.

#mojaopinia #dawnbarker #pęknięteodbicie Co ja chciałam napisać? ....acha nie sądźcie książki po okładce i tytule ( czasami warto zerknąć na oryginalny tytuł). Mnie to wszystko zmyliło. Zaintrygowało mnie tylko jedno zdanie w stopce redaktorskiej,, Czy problem depresji poporodowej jest poruszanany wystarczająco często? Książka leżała u mnie na półce już jakiś czas, odkładałam na potem ... aż do wczoraj. Po kilku kartkach ,, kopara" mi opadła i nie chciała się podnieść do 3 rano. O rany i jak tu żyć? Jak się skupić na codzienności, gdy w głowie 1000 pytań a wszystkie odpowiedzi wydają się banalne? Czy można wybaczyć, czy można zapomnieć, czy można odrzucić, czy można nienawidzieć? Opiszę krótko. Jest On+Ona+Ono i nawet jest pies. Szczęśliwa rodzinka z 6 tyg bobasem, klasa średnia, pracująca i spełniająca się zawodowo, mieszkająca na obrzeżach Sydnej. Mają wszystko i mają siebie. Do dnia gdy Ona z Ono znikają by znaleźć się po kilku godzinach. Od tego momentu nic nie jest już takie jak było. Mądra książka.

Daję dobrą siódemkę. Jak wielu czytelników dałam się zwabić autorce w pułapkę. Książkę bardzo dobrze się czytało, ale czytająć miałam z tyłu głowy, że nic odkrywczego i tajemniczego w tej książce nie ma. Na tacy rzekomo podane było kto i w jakim celu robi pewne rzeczy. Po drodze miałam też kilka niejasności odnośnie policjantów Lorraine i Adama. Szukają osoby i tak ciężko jest im ową osobę złapać? Potem wskoczyło w swoje miejsce dlaczego stało się tak a nie inaczej. Mnie osobiście irytowały opisy życia prywatnego Lorraine i Adama. Czasem omijałam owe opisy. Suma sumarum- zaskoczyło mnie zakończenie. Brawa dla Pani Hayes.

Betty rodziny córkę. Jest przy niej tylko przyjaciółka Ana. Mąż jak i rodzice pojawiają się zbyt późno i dowiadują się, że nowonarodzone dziecko zmarło. Przez całe swoje życie Betty przeczuwała, że jej córka Laura żyje. Dowiodła tego Veronika, jej druga córka. Do momentu śmierci Betty książka ciągnęła się dla mnie jak krew z nosa. Później już lepiej szło l. Fabuła sama w sobie nie jest zła jednak język jakim jest napisana jest jak dla mnie flegmatyczny.

Tutaj możemy polecić książkę fanom "P.s. Kocham Cię". Mamy w niej do czynienia z historią małżeństwa i wielką miłością. Pokazuje jak wielką jest kobieca intuicja i jak nagłe tragiczne wypadki mogą zmienić życie. Myślę, że jeśli książka byłaby bardziej brawurowa- byłaby też bardziej wciągająca. No ale nie chodziło tutaj o żadne seksy, erotyki tylko właśnie o naznaczoną cierpieniem miłość małżeńską. Dlatego dla niektórych może wydać się nudna. Ale! Jest też pouczająca. 😊 Historia opowiada o kobiecie, która a wieku 13 lat wie, kogo będzie kochać całe życie. Kiedy ma z Adamem świętować 10 rocznicę ślubu wydarza się straszny wypadek. Adam zapada w śpiączkę, a ona musi odnaleźć siebie i walczyć o tę miłość. Jednak czy jej się to uda? A jeśli wtrącą się osoby trzecie? I to niekoniecznie te, które chcą pomóc? Instagram z_ksiazka_na_sercu

Czy uważasz, że każdy błąd można wybaczyć? Ellen Moore jest oddaną żoną i matką trójki dzieci. Jest też pracownikiem społecznym, który widząc najgorsze rzeczy, jakie dorosły jest w stanie zrobić dziecku, z oddaniem i determinacją stara się im pomóc. Pewnego słonecznego dnia kobieta popełnia dramatyczny błąd, który niesie za sobą konsekwencje, których Ellen nie spodziewałaby się nawet w najgorszych koszmarach. Równolegle poznajemy historię dziesięcioletniej Jenny Briard, której ojciec nie radzi sobie z codziennością po odejściu matki dziewczynki. Pewnego dnia na skutek zbiegu okoliczności dziewczynka, z kilkoma dolarami w kieszeni, gubi się i musi sobie radzić sama. Drogi Ellen i Jenny przecinają się. Żadna z nich nie spodziewa się jak bardzo mogą sobie nawzajem pomóc. To moje pierwsze spotkanie z @heathergudenkauf, która wrzuciła wszystkie moje matczyne lęki i strachy w tę powieść. "Małe cuda" to historia, która pokazuje, jak łatwo jest popełnić błąd. Wystarczy chwila, sekunda, mrugnięcie okiem i nasze życie zmienia się nieodwracalnie. Dla mnie dziecko i miłość do niego jest czymś najpiękniejszym, co może się przytrafić, ale także jest największą odpowiedzialnością na ziemi. To my, dorośli, powinniśmy sprawować nad nimi opiekę, chronić je i dbać o nie, jednak jesteśmy tylko ludźmi. Czasami zabieganymi, czasami zmęczonymi, czasami przytłoczonymi obowiązkami. Błąd, który popełnia Hellen mógłby przytrafić się każdemu. I nie raz słyszeliśmy o takich wydarzeniach w wiadomościach. Rzucaliśmy oskarżenia i pełne niedowierzania uwagi. Ja też to robiłam. A jednak to się dzieje. "Małe cuda" zmuszają do refleksji, że nawet w najgorszym momencie i cierpieniu można znaleźć nikłe światełko, mały cud, którego warto się uczepić. Była to dla mnie piękna i dramatyczna historia, jednak zbyt przewidywalna i chyba jednak mało realna.

Sam sposób poruszenia problemu pomijania jednostronnego jest naprawdę dobry, ale wstęp tej książki tak bardzo się dłuży, że ponad 100 stron czekamy na rozpoczęcie właściwego wątku. Podoba mi się ujęcie przywracania sprawności po wypadku Sary, a także na ogromny plus działa ukazanie zachowań dziecka z ADHD i osoby chorej na depresję, więc zachęcam was do przeczytania, bo jest wartościowa, ale nie zniechęcajcie się na wstępie.

Seré Prince Halverson opisuje jedno z najtrudniejszych aspektów, z jakim przychodzi zmierzyć się ludziom w życiu - strata. W tym przypadku odbywa się w różnych wymiarach, jedno: gdy traci się najcenniejsze bezpowrotnie i drugie: gdy początkowa utrata może przerodzić się w kolejny etap, dając wiarę w ludzi i odmienne spojrzenie w przyszłość. Ciekawy wątek miłości matki biologicznej i zastępczej sugerujący kontrę: biologia, czyli nić łącząca ponad wszystko, a bogata więź emocjonalna rodząca się dzień po dniu. Co decyduje o właściwych relacjach między dorosłymi, a dziećmi? W kategoriach prawa szala najczęściej przechyla się na korzyść rodziców biologicznych, co z punktu dzieci niekoniecznie ma swoje uzasadnienie w relacjach z danymi ludźmi. Czy zawsze można jednoznacznie przypisywać kobiecie, która urodziła, miłości do własnego dziecka? Miłość, jak każde głęboko odczuwane uczucie rodzi się powoli, poczynając od małej iskierki. A ta niekoniecznie w przypadku macierzyństwa musi wykiełkować, gdy kobieta jest jeszcze w ciąży, bądź nawet w chwili narodzin maluszka. "Druga strona szczęścia" jest poświęcona przede wszystkim uczuciom macierzyńskim, które mylnie przypisuje się za swoiste jedynie kobietom rodzącym. Autorka postanowiła przybliżyć, jak temat może wyglądać z puntu dwóch źródeł. Dwoje dzieci i dwie matki, które pragną je kochać i wychowywać. Każda z kobiet ma roszczenia i trudne do podważenia prawo, by uczestniczyć w życiu maluchów. Każda z nich, naznaczona wydarzeniami z przeszłości musi też pogodzić się z własnymi rozczarowaniami i stratami. Dyskusje jakie podejmują bohaterzy na pewno są godne uwagi. Odnoszą się do skomplikowanych życiowych sytuacji, które wiele człowieka kosztują i są trudne do przepracowania, jeśli nie miałoby się oparcia w rodzinie. Fabuła mimowolnie powoduje, że powoli przesuwamy się do przodu i analizujemy skutki podjętych kiedyś i dziś decyzji. Sugestywnie poprowadzony plan powodował, że raz skłaniałam się do argumentów jednej strony, to znów przychylnie patrzyłam na drugą, by gdzieś pomiędzy poczuć frustrację, a niekiedy i złość na to co robi jedna z matek. Dla mnie Elli, jak i Page, nie są wolne od popełniania błędów, czyli są w stu procentach ludzkie. Można je lubić albo nie, można uważać, że pod pewnymi względami podejście El jest naiwne, ale obie panie tak zostały ukształtowane w toku własnego życia, że tu i teraz reagują w taki właśnie sposób. Lektura Halverson była dla mnie ciekawym doświadczeniem, chociaż nie mogę potwierdzić, żeby w sposób bogaty ukazała całe zjawisko. Za mało w fabule blasków i cieni, za mało niuansów, które podbudowałyby psychologiczna warstwę. W pewnych fragmentach ma się do czynienia raczej z prześlizgiwaniem się przez zdarzeniach, niż zgłębianiem problemu. Trochę to wszystko uładzone, nad wyraz grzeczne. Mimo początkowych zapowiedzi, iż oto wkraczamy w burzliwy etap życia Elli Beene dostajemy całkiem wypieszczoną historyjkę. Obserwujemy, jak nagle, ktoś w żałobie, dręczony wyrzutami sumienia, przeżywa kolejne dni potykając się o nowe odkrycia na temat zmarłego partnera i jego relacji z była żoną, potrafi powściągnąć emocje. Nie myśli wiele o swoich odczuciach, choć niby ma na względzie dzieci, ale przy tym chce jeszcze dołożyć komfortu innym. Prawdziwa heros-kobieta. Stawanie się zbawczynią w sytuacji, która ją dotknęła i mocno wstrząsnęła, burząc dokładnie cały świat jest mało autentyczne i prowadzi akcję w kierunku hollywoodzkiej fabuły. To mój największy zarzut. Bo jest jeszcze mniejszy, który dotyczy sposobu prowadzenia narracji, a ta potrafiła momentami mnie znudzić i gubiłam się we własnych odczuciach względem oceny postępowania bohaterów. Nie mniej warto się przyjrzeć dokonywanym przez Autorkę analizom ludzkich i bardzo realnych problemów.

Powieść generalnie rozkręca sie powili, wiec dla osób lubiących fabułę o szybkim nurcie, moze sie nie spodobać. Ale te wolne przejścia mają swój urok, bo mamy więcej czasu na zastanowienie sie nad napisanymi słowami. Więcej czasu zostajemy z bohaterem, który opowiada nam o swoich bolączkach. "Posklejana rodzina" powiada głównie o Andi i Emily. Dwóch kobietach, które pragną ciepła i miłości. Niestety, nie potrafią sie tym razem podzielić. To tworzy wiele konfliktów. Jednak dalej autorka pokazuje nam jak ważne są rozmowy międzyludzkie i jak można takimi rozmowami pozbyć sie wiele niepotrzebnych niesnasek.

Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że tu jestem i trafiam na Wasze rekomendacje książek, po które w ślad za nimi sięgam. Nie zawsze są trafne, czasem nie trafiają w mój próg wrażliwości, nie zachwycają, ale ta książka, to właśnie to, czego szukam i ubolewam, że już skończyłam czytać… Wprawdzie depresyjny listopad, to nie jest najlepsza pora na lekturę takich książek, która długimi momentami przytłacza, ale historia Lucy i Mickeya, to źródło niesamowitych przeżyć, emocji, które pewnie jeszcze długo będą się we mnie odzywać. On, obciążony chorobą afektywną dwubiegunową, która przedwcześnie zakończyła także życie jego matki, wpadający często w chwile chorobliwej euforii, na przemian z głęboką depresją, zagrażającą jego życiu i powodującą chęć do samounicestwienia. Nawet nie śmiał marzyć o życiu u boku kobiety, którą pokochałcałym sobą od pierwszego wejrzenia... Ona, najpierw w bardzo młodym wieku w nieprawdopodobnych okolicznościach straciła ojca, potem jako jedna z trzech sióstr musiała patrzeć na powolną śmierć swojej matki, którą dzień po dniu zabierał jej rak... Choroba Mickeya nie była jednak dla Lucy dostateczną przeszkodą, by zrezygnować z uczucia do zagubionego w swoim życiu człowieka, bo pod powłoką jego choroby widziała jego wielkie, kryształowe serce. Zdawała sobie sprawę, że nie będzie jej w życiu łatwo, a ich wspólna droga będzie przypominać taniec na rozbitym szkle, ale wierzyła, że swoją miłością do Mickeya pokona wszelkie przeszkody. A przeszkód na swojej drodze napotykali wspólnie cały ogrom i nawzajem musieli drżeć o swoje życie, gdy okazało się, że Lucy, podobnie jak jej matka, a także starsza siostra, zmaga się z chorobą nowotworową... To niestety nie jedyna niespodzianka, jaką życie zgotowało państwu Chandlerom, którzy przez jedenaście lat, świadomi swoich ograniczeń i połączeni głębokim uczuciem starali się zbudować normalny dom, z listą zakazów i nakazów, które pozwolą im trwać przy sobie i cieszyć się życiem. Jaki scenariusz napisało dla nich życie? O tym nie napiszę, bo o tym przeczytacie sami... Przygotujcie się na jazdę bez trzymanki, bardzo emocjonującą, ale i piękną powieść

Całość czytało się szybko, płynnie i całkiem przyjemnie. Historia nie była wyjątkowa czy odkrywcza, sam zamysł uważam za interesujący, ale czegoś mi jednak zabrakło. Zakończenie trochę mnie zawiodło, chętnie przeczytałabym kilka dodatkowych stron uzupełniających historię.