Moje dwie głowy

WSPANIAŁA! Taka literatura powinna być wpisana w kanon lektur szkolnych, szczególnie na etapie licealnym, gdzie młode dziewczęta zmagają się z różnorodnymi problemami - zarówno rodzinnymi, jak i tymi uczuciowo-relacyjnymi.
Choć przypuszczam, że moje marzenie się nigdy nie ziści :)

Autorka porusza tematykę skrajnie wyniszczających zachowań drugiej osoby, szczegółowo charakteryzuje schematy działania i konsekwencje szkodliwych interakcji z toksycznymi jednostkami.

Bardzo podobało mi się również opisanie kroków wychodzenia z żałoby po rozstaniu i przedstawienie szeregu zaleceń, co do pracy nad sobą, jak również wykazanie wskazówek pozwalających osobom po rozstaniu wrócić do normalnego funkcjonowania i wzmocnienia swojego poczucia własnej wartości po traumatycznych przeżyciach.

WSPANIAŁA! Taka literatura powinna być wpisana w kanon lektur szkolnych, szczególnie na etapie licealnym, gdzie młode dziewczęta zmagają się z różnorodnymi problemami - zarówno rodzinnymi, jak i tymi uczuciowo-relacyjnymi.
Choć przypuszczam, że moje marzenie się nigdy nie ziści :)

Autorka porusza tematykę skrajnie wyniszczających zachowań drugiej osoby, szczegółowo...

Wspaniała, uratowała mi głowę, serce i życie. Dała nadzieję. Napisana w cudowny sposób, czytam ją już trzeci raz - proces wychodzenia ze związku z narcyzem okazał się tak trudny. Książka jest moim drogowskazem, prowadzi ku sobie, wyzwala , budzi do życia, pozwala odpuścić sobie samej poczucie winy za wpakowanie się w trudną relację. Przeczytałam chyba całą dostępna literaturę na rynku na ten temat i tylko ta pozycja tak idealnie odzwierciedla stan duszy, przedstawia możliwości i pozawala wierzyć, że można uciekać do przodu. Jestem autorce bardzo wdzięczna, za to, że ta książka powstała. Jedyne czego żałuję, to że tak późno trafiła w moje ręce. Ogromne dzięki!

Wspaniała, uratowała mi głowę, serce i życie. Dała nadzieję. Napisana w cudowny sposób, czytam ją już trzeci raz - proces wychodzenia ze związku z narcyzem okazał się tak trudny. Książka jest moim drogowskazem, prowadzi ku sobie, wyzwala , budzi do życia, pozwala odpuścić sobie samej poczucie winy za wpakowanie się w trudną relację. Przeczytałam chyba całą dostępna...

Trochę brakuje mi zdradzenia, tego konkretnego przełomu (enigmatycznie wspomnianego dnia Trzech Króli w którym autorka odkryła COŚ ) po którym to COŚ krążyła nocą po mieście wyjąc w aucie. Rozumiem jej wstrzemięźliwość - ale tego mi brakowało. Przełom-COŚ, co pomimo przecież znanych wcześniejszych relacji detektywa i informatyka, wreszcie tak mocno tąpnęło autorką, że postanowiła to ZOSTAWIĆ. TO - czyli chory związek, zawsze przerysowany - raz oferujący prawie raj a raz piekło.
Książka o tym jak bardzo jest człowiek rozhuśtany w emocjach, ocenach sytuacji, w wierze we własne spostrzeżenia i zasady w ROZWINIĘTEJ RELACJI z psychofagiem. KONIECZNIE JUŻ ROZWINIĘTEJ I TRWAJACEJ. To podstawa. To zapis zeskoczenia z huśtawki i wychodzenia z tego ogródka, który daleki jest od "jordanowskiego" - tam tylko jedna osoba nieźle się bawi - BIORCA wszystkiego, psychofag. Ale to nie kolejna książka o psychopatologii.
To zapis wychodzenia z upodlenia, które najpierw w białych rękawiczkach - a potem już otwarcie, zaoferuje człowiek (tak wygląda jak człowiek),który wybierze ciebie na dawcę. Zdobędzie pomimo przeciwieństw i twojego oporu!
Rozpisane są na punkty prawdziwe etapy pracy nad sobą. Realizowane konsekwentnie, by wyskoczyć po tej relacji wyżej, niż wcześniej się było. Podstawowe pytania: "co we mnie go ściągnęło", "dlaczego odpowiedziałam?", i wreszcie "co dał mi takiego czego nie miałam bez niego"? Mężczyzna zada te pytania z końcówką "łem"(dopisek mój). Reasumując: książka dla tej/tego, co był/a, jest lub grozi jej/jemu, że znajdzie się na psychofażej tarczy. Bo jest tam także rozdział, jak odlewa się model przyszłej zdobyczy psychofaga. W książce napisane jest "ofiary" ale jakoś nie godzę się na to określenie - bo w ogólnym pojęciu społecznym, jest ono bardziej pejoratywne, niż wzbudzające empatię.
A chodzi o to, że w takiej relacji składa się odroczoną ofiarę ze wszystkiego co twoje jest - przez dłuższy czas. Zaś w tle trwa praca psychofaga nad głową emocjonalną, trwa o każdej porze dnia i nocy, przy każdej nadarzającej się okazji. Aż do wyczerpania zapasów - lub pojawienia się konkurencji która tu i teraz - daje więcej.
Polecam jako jedną z pozycji sugerującą w skrócie, kogo TAKI rozpracowuje w celu przejęcia kontroli, jaki bywa mechanizm zarzucania sieci, jej podciągania i luzowania w celu pozbawienia oddechu i w wersji pełniejszej wyplątywania się z niej. Paralele można znaleźć w każdej dziedzinie życia, gdzie możemy coś dać lub zostać z czegoś okradzeni.

Trochę brakuje mi zdradzenia, tego konkretnego przełomu (enigmatycznie wspomnianego dnia Trzech Króli w którym autorka odkryła COŚ ) po którym to COŚ krążyła nocą po mieście wyjąc w aucie. Rozumiem jej wstrzemięźliwość - ale tego mi brakowało. Przełom-COŚ, co pomimo przecież znanych wcześniejszych relacji detektywa i informatyka, wreszcie tak mocno tąpnęło autorką, że...

Dla osób, które myślą, że straciły głowę przy osobach, które robiły wszystko żebyś ją straciła. Dzięki niej można dużo zrozumieć i odnaleźć siebie nie tracąc już energii na kogoś innego.

Dla osób, które myślą, że straciły głowę przy osobach, które robiły wszystko żebyś ją straciła. Dzięki niej można dużo zrozumieć i odnaleźć siebie nie tracąc już energii na kogoś innego.

Książka, która totalnie zmienia percepcję i pokazuje drogę wyjścia z przemocowego związku. Wspaniała dla osób, które chcą wyjść z kręgu (często wieloletniej) przemocy, pozwala na spojrzenie z innej perspektywy na swoje życie.

Książka, która totalnie zmienia percepcję i pokazuje drogę wyjścia z przemocowego związku. Wspaniała dla osób, które chcą wyjść z kręgu (często wieloletniej) przemocy, pozwala na spojrzenie z innej perspektywy na swoje życie.

Książkę polecam wszystkich osobom, które tkwią w toksycznych związkach, relacjach albo z nich wyszły, ale nadal nie rozumieją, dlaczego się w nich znalazły i "co z nimi jest nie tak".
Pozycja obowiązkowa dla wszystkich zaślepionych "ale on taki nie jest", "nie, on jest inny".
Idealne dopełnienie podcastów Okuniewskiej.

Książkę polecam wszystkich osobom, które tkwią w toksycznych związkach, relacjach albo z nich wyszły, ale nadal nie rozumieją, dlaczego się w nich znalazły i "co z nimi jest nie tak".
Pozycja obowiązkowa dla wszystkich zaślepionych "ale on taki nie jest", "nie, on jest inny".
Idealne dopełnienie podcastów Okuniewskiej.

Bardzo polecam każdej osobie, która jest w związku z psychofagiem. Czyta się bardzo dobrze!

Bardzo polecam każdej osobie, która jest w związku z psychofagiem. Czyta się bardzo dobrze!

Autorka na początku książki pisze, że to pozycja szczególnie dla tych którzy przeżyli toksyczny związek...że osobom, które tego nie doświadczyły może się wydawać że opisane w książce sytuacje są niewiarygodne....że to niemożliwe. Sama miałam początkowo takie odczucie, że to jakiś absurd ...ale po przeczytaniu "Moje dwie głowy" do końca, stwierdzam, że to pozycja obowiązkowa. Dla tych, które trwają w takim związku, dla tych które z niego wyszły ale też dla tych które jeszcze tego nie doświadczyły i dzięki zawartej tu wiedzy nigdy...przenigdy....nigdy w życiu...nie spojrzą nawet w kierunku psychofaga.

Autorka na początku książki pisze, że to pozycja szczególnie dla tych którzy przeżyli toksyczny związek...że osobom, które tego nie doświadczyły może się wydawać że opisane w książce sytuacje są niewiarygodne....że to niemożliwe. Sama miałam początkowo takie odczucie, że to jakiś absurd ...ale po przeczytaniu "Moje dwie głowy" do końca, stwierdzam, że to pozycja...

Uwielbiam typiary, które z wyższością polerują swoje ego deklarując, że one to są zbyt inteligentne i przenikliwe na tkwienie w takich związkach, ach, wielkie znawczynie ludzkich natur i charakterów, całkowicie odporne na makiaweliczne manipulacje niczym kaczy zad na krople wody. Zaiste aż dziw, że takie samorodne ekspertki lśniące w masie tępych bab niczym diament w kompoście nie są jeszcze zatrudnione jako profilerki w CIA czy FBI. Dobra, koniec sarkazmu :) Profesor Robert Hare, pionier i wybitny badacz "śmietanki" najgorszych psychopatów i wynaturzeńców na świecie, który zjadł na tych popaprańcach zęby, ma w sobie o wiele więcej pokory poznawczej niż kuchenne kwoki gdaczące o swojej domniemanej odporności na zakusy toksycznych typów. Ot, efekt Dunninga Krugera w pełnej krasie.

Jeżeli chodzi o książkę, świetnie przybliża zjawisko i świetnie się czyta. Myślę, że ta książka dała do myślenia niejednej kobiecie unurzanej w toksycznym bagienku, ściągnęła różowe okulary i dała kopa do ewakuacji.

Uwielbiam typiary, które z wyższością polerują swoje ego deklarując, że one to są zbyt inteligentne i przenikliwe na tkwienie w takich związkach, ach, wielkie znawczynie ludzkich natur i charakterów, całkowicie odporne na makiaweliczne manipulacje niczym kaczy zad na krople wody. Zaiste aż dziw, że takie samorodne ekspertki lśniące w masie tępych bab niczym diament w...

Rozczarowała mnie niesamowicie. Nie jestem w stanie pojąć jakozna być tak durnym i tkwić w takich relacjach, ksiazka moich wątpliwości nie rozwiała. Może komuś pomoże, dla mnie czas stracony.

Rozczarowała mnie niesamowicie. Nie jestem w stanie pojąć jakozna być tak durnym i tkwić w takich relacjach, ksiazka moich wątpliwości nie rozwiała. Może komuś pomoże, dla mnie czas stracony.