I góry odpowiedziały echem

Powieść przez cały czas trzyma w emocjonalnym napięciu. I to dobrze. Ewidentnie jest to literatura piękna a nie zwykły obyczaj.
Ukazuje z różnych perspektyw koleje życia w Afganistanie na przełomie prawie 100 lat.

Jednak przez cały czas mam wrażenie, że to nie jest opowieść Afgańczyka dla Afgańczyków tylko Amerykanina dla Amerykanów.

Powieść przez cały czas trzyma w emocjonalnym napięciu. I to dobrze. Ewidentnie jest to literatura piękna a nie zwykły obyczaj.
Ukazuje z różnych perspektyw koleje życia w Afganistanie na przełomie prawie 100 lat.

Jednak przez cały czas mam wrażenie, że to nie jest opowieść Afgańczyka dla Afgańczyków tylko Amerykanina dla Amerykanów.

Całkiem przyzwoicie snuta opowieść o zależnościach rodzinnych, sytuacyjnych, geopolitycznych i ludzkich.

Całkiem przyzwoicie snuta opowieść o zależnościach rodzinnych, sytuacyjnych, geopolitycznych i ludzkich.

Jedna z najlepszych książek jakie czytałem. Równie dobra jak "Tysiąc wspaniałych słońc". Szacun dla pana Hosseiniego.

Jedna z najlepszych książek jakie czytałem. Równie dobra jak "Tysiąc wspaniałych słońc". Szacun dla pana Hosseiniego.

Hosseini jest dla mnie kolejnym — obok Arundhati Roy i Salmana Rushdiego — gawędziarzem z odległych krain, z tą charakterystyczną „wschodnią” wrażliwością. „I góry odpowiedziały echem” to literatura gestów, napięć w dialogach i codziennych obrazków, które układają się w losy jak z baśni. Chwilami gubiłam się wśród wielu bohaterów, ale ostatecznie wszystko łączy się w spójną sieć. Nikt tu nie jest do końca szczęśliwy ani nieszczęśliwy — ten świat po prostu wchodzi w człowieka i zostaje w nim na długo.

Hosseini jest dla mnie kolejnym — obok Arundhati Roy i Salmana Rushdiego — gawędziarzem z odległych krain, z tą charakterystyczną „wschodnią” wrażliwością. „I góry odpowiedziały echem” to literatura gestów, napięć w dialogach i codziennych obrazków, które układają się w losy jak z baśni. Chwilami gubiłam się wśród wielu bohaterów, ale ostatecznie wszystko łączy się w spójną...

Są książki, które się czyta.
I są takie, które się przeżywa.
„I góry odpowiedziały echem” Khaleda Hosseiniego należy do tej drugiej kategorii.
To opowieść, którą można czytać bez reszty. Czytać, wracać do niej myślami, delektować się językiem pełnym cichej wrażliwości. Hosseini z niezwykłą uważnością dostrzega drobne szczegóły, które nadają sens wszystkiemu: gestom, spojrzeniom, niedopowiedzeniom.
Relacje są tu sercem historii. Te, które ranią, i te, które dają szczęście. Autor pokazuje, że miłość bywa ciężarem, a decyzje podejmowane w imię dobra potrafią ciążyć przez całe życie. Każde słowo, każdy wybór zostawia echo.
To książka o emocjach, które wracają po latach. O tym, że nic nie znika bez śladu. Literatura spokojna, czuła, pozbawiona ocen. Taka, która zostaje w czytelniku na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Są książki, które się czyta.
I są takie, które się przeżywa.
„I góry odpowiedziały echem” Khaleda Hosseiniego należy do tej drugiej kategorii.
To opowieść, którą można czytać bez reszty. Czytać, wracać do niej myślami, delektować się językiem pełnym cichej wrażliwości. Hosseini z niezwykłą uważnością dostrzega drobne szczegóły, które nadają sens wszystkiemu: gestom,...

„(…) świat nie widzi twojego wnętrza (…),nie obchodzą go nadzieje i marzenia a także smutki kryjące się pod maską skóry i kości. To absurdalnie proste i równie okrutne.”

To, w jaki sposób Khaled Hosseini nadaje bieg tej powieści to istne mistrzostwo świata. Porażająca legenda o okrutnym dewie porywającym dzieci i dzielnym ojcu babie Ajubie, który traci rozum, po czym wędruje w poszukiwaniu schwytanego syna, by docelowo zawrzeć pakt z okrutną bestią, to sugestywna legenda opowiedziana na dobranoc parze bohaterów książki „I góry odpowiedziały echem”: Abdullahowi i Pari. Opowieść, która mną wstrząsnęła, a która finalnie zapowiada melancholijny bieg całej powieści.

„I góry odpowiedziały echem” to poruszająca saga rodzinna, której akcja rozpoczyna się w latach sześćdziesiątych XX wieku w Afganistanie silną więzią pomiędzy trzyletnią Pari i jej bratem Abdullahem. Bezwarunkowe uczucie i braterska miłość, którą chłopiec darzy siostrzyczkę burzy gwałtowne rozstanie dzieci. Zdarzenie to na zawsze odciśnie na nich piętno a echa silnych emocji tamtejszego rozgoryczenia, smutku, rozczarowania, niedowierzania, niezrozumienia będą grały w ich duszach, co nie będzie bez znaczenia na późniejsze ich wybory i postrzeganie świata.

Rzadko zdarza się, bym po odsłuchanym audiobooku miała ochotę na kupno książki. Tym razem wiedziałam, że jest to tytuł, który muszę mieć fizycznie u siebie, bo to ten rodzaj snutej historii, który zapada w pamięć nie tylko za sprawą ujmującego splotu akcji i wątków, ale też dzięki samemu sposobowi narracji. Owszem, ten bywa wymagający. Autor głośnego „Chłopca z latawcem” bawi się bowiem osią czasu. O całokształcie historii dowiemy się dzięki licznym retrospekcjom i najróżniejszym, często nieoczywistym punktom widzenia niespodziewanie wprowadzanych bohaterów, których odnajdziemy w tej historii mnóstwo. To wszystko wymaga skupienia i cierpliwości, ale uwierzcie, uważność w nieśpiesznym odkrywaniu uniwersum wykreowanego przez Hosseiniego zostaje nagrodzona.

To wspaniała, nieśpiesznie snuta opowieść o poszarpanej rodzinie i niewypowiedzianej tęsknocie, o rozgoryczeniu życiem z całą pokrętnością jego ścieżek, wszystko subtelnie osadzone m. in. w afgańskich realiach. Uwielbiam tego typu nieoczywiste na pierwszy rzut oka książki, których głębia i wielkość odkrywana zostaje powoli i tak naprawdę objawia się dopiero z każdym kolejnym dniem od jej lektury. Stawiam dumnie na półce obok takich tytułów jak chociażby „Siedem księżyców Maalego Almeidy” Shehana Karunatilaki czy „Powrót do Missing” Abrahama Verghese’a.

„(…) świat nie widzi twojego wnętrza (…),nie obchodzą go nadzieje i marzenia a także smutki kryjące się pod maską skóry i kości. To absurdalnie proste i równie okrutne.”

To, w jaki sposób Khaled Hosseini nadaje bieg tej powieści to istne mistrzostwo świata. Porażająca legenda o okrutnym dewie porywającym dzieci i dzielnym ojcu babie Ajubie, który traci rozum, po czym...

Uwielbiam, gdy w opowieści losy różnych bohaterów się przeplatają i w tej książce dokładnie tak było. Poszczególne osoby łączył Kabul, mocniej lub luźniej, ale jednak to miasto miało wpływ na losy wszystkich osób i ich rodzin. Każda historia miała w sobie ogrom uczuć i emocji, była skomplikowana i trudna, ale przez to niesamowicie bogata w doświadczenia. Teoretycznie książka opowiada o rozdzielonym rodzeństwie, ale to co się dzieje wokół nich, pomiędzy ich historiami, to tak na prawdę kwintesencja tej książki, bo tak jak w życiu, opowieść nigdy nie dotyczy tylko dwóch osób, ale wszystkich, z którymi ta dwójka mniej lub bardziej miała styczność. Losy ludzi wzajemnie na siebie oddziałują i w tej opowieści zostało to świetnie pokazane.

Uwielbiam, gdy w opowieści losy różnych bohaterów się przeplatają i w tej książce dokładnie tak było. Poszczególne osoby łączył Kabul, mocniej lub luźniej, ale jednak to miasto miało wpływ na losy wszystkich osób i ich rodzin. Każda historia miała w sobie ogrom uczuć i emocji, była skomplikowana i trudna, ale przez to niesamowicie bogata w doświadczenia. Teoretycznie...

Podziwiałam to, jak Khaled Hosseini potrafi autentycznie i przejmująco wejść w skórę kolejnych osób i sprawić, że przeżywa się z nimi to, czego doświadczają. To nie było tylko odhaczanie jak największej ilości różnych opowieści - ja czułam w tym umiejętność wejścia naprawdę głęboko w myśli, uczucia i motywacje poszczególnych bohaterów. A to robi naprawdę duże wrażenie.

Autor zdecydowanie nikogo nie oszczędza, ale też nie kreuje postaci czarno-białych. Tu nie ma łatwych ocen, prostych odpowiedzi i sztywnego podziału na dobry i złych. Tu ludzie są tylko ludźmi, a życie najczęściej nie jest gładką i ładną układanką, w której wszystkie elementy do siebie pasują. Poszczególne historie wprawdzie najczęściej się domykają, ale nie zawsze tak, jakbyśmy się tego spodziewali.

Dla mnie to była przejmująca książka, pełna emocji i bohaterów, którzy na czas lektury stawali mi się bliscy. Napisana plastycznym językiem, klimatyczna, dająca do myślenia. Powieść z duszą.

Pełna opinia na K-czyta.pl: https://www.k-czyta.pl/2025/08/khaled-hosseini-i-gory-odpowiedziay.html
współpraca reklamowa z Wyd. Albatros ♥

Podziwiałam to, jak Khaled Hosseini potrafi autentycznie i przejmująco wejść w skórę kolejnych osób i sprawić, że przeżywa się z nimi to, czego doświadczają. To nie było tylko odhaczanie jak największej ilości różnych opowieści - ja czułam w tym umiejętność wejścia naprawdę głęboko w myśli, uczucia i motywacje poszczególnych bohaterów. A to robi naprawdę duże...

"Ludzie myślą, że żyją, jak chcą. A tymczasem przeważnie kieruje nimi strach. A tego nie chcą."

Afganistan - kraj pełen bólu i cierpienia. Ale czy zawsze taki było? Khaled Hosseini zachwycił mnie swoim stylem pisania i zdolnością poruszenia serca sprawiając, że po zamknięciu książki emocje jeszcze długo rezonują...Tak było podczas i po lekturze "Chłopca z latawcem". Sięgając po kolejną książkę autora miałam wysokie oczekiwania.

"I góry odpowiedziały echem" to historia wielowarstwowa, sięgająca fabułą do lat 50tych, prowadząc nas przez losy trzech pokoleń kilku rodzin. Podróż zaczynamy od Afganistanu, potem przenosimy się do Grecji, zachaczamy także o Francję poznając wiele wzruszających ale i strasznych historii. Autor co chwila wprowadza nowe postaci i owszem są one wartościowe, a ich życie skłania do refleksji, często smutnej związanej z poświęceniem, którego w końcu się nienawidzi, ale w pewnym momencie jest tego już za dużo.

Fabuła odchodzi od pierwotnego tematu rozdzielnia rodzeństwa, który powraca na końcu spinając całość klamrą tęsknoty za czymś czego nie ma. Po drodze autor zasypuje nas wątkami, które niepotrzebnie wprowadzają chaos. Są one na tyle rozbudowane i ciekawe, że powinny stanowić odrębną historię. Wtedy książkę czytało by się zdecydowanie lepiej. Niektóre postaci warte są swojej własnej, odrębnej historii - chociażby Nila Wahdati, pisarka, kobieta rewolucja, fragment jej rozmowy z dziennikarzem umieściłam w karuzeli.
Kolejną ciekawą postacią jest chirurg Marcus, a także Nabi, który właśnie do Mrcusa wysłał list będący spowiedzią i prośbą o naprawienie tęgo, co Nabi przed laty zapoczątkował.
Z życiem w Afganistanie wiąże się wiele dramatycznych historii. Roszi - jej historia pokazuje jak bezwzględna może być nienawiść i zawiść. Wzruszyła mnie także historia siostr bliźniaczek, gdzie ponownie żal i zazdrość sprawiły, że krzywda drąży dziurę w sercu przez wiele lat.

Książka ta wzrusza i bulwersuje. Autor chce nam pokazać tak wiele...Ale czy nie za wiele?
Gdyby to był zbiór opowiadań o ludziach w kryzysie egzystencjalnym, stajacych na rozdrożu, gdzie każda z dróg nie daje gwarancji na szczęście, to byłabym bardziej na tak.

Współpraca recenz

"Ludzie myślą, że żyją, jak chcą. A tymczasem przeważnie kieruje nimi strach. A tego nie chcą."

Afganistan - kraj pełen bólu i cierpienia. Ale czy zawsze taki było? Khaled Hosseini zachwycił mnie swoim stylem pisania i zdolnością poruszenia serca sprawiając, że po zamknięciu książki emocje jeszcze długo rezonują...Tak było podczas i po lekturze "Chłopca z latawcem"....

@khosseini to autor, który nie pisze opowieści o zdarzeniach, on pisze o emocjach.
Miłość jako seria uczuć, sinusoida emocji, ból i radość, troska, opieka... trudne wybory.

Jak bardzo nasze decyzje mają wpływ na kolejne pokolenia?

Myślałam, że będzie to powieść o rodzeństwie, a dostałam o wiele więcej. To wielowątkowy obraz ludzi, dotykający tak ogromnej ilości zdarzeń. To lektura, która zmusza czytelnika do refleksji, zatrzymania.
Wymaga skupienia i cierpliwego rozplatania nici życia, poplątanych, porwanych, a jednak wciąż istniejących.

Trudno tu mówić o dobrej zabawie. Ta powieść drażni wrażliwe miejsca, wzrusza gdy się tego nie spodziewamy i boli.

Czytałam wiele o książkach autora, ale jakoś wciąż mnie omijały. Teraz wiem dlaczego, ja po prostu potrzebowałam do nich dojrzeć. Myślę, że w tej chwili mogę pełną piersią chłonąć to co ukryte między słowami, zauważyć i docenić emocje wychodzące z każdej strony.

Do tego ten język, tak prosty, a jednocześnie nie do końca oczywisty. Pozwala oswajać tę mnogość wątków i postaci, cierpliwe idzie dalej i nie pozwala się zgubić.

Z mojej strony mogę baaaaaardzo polecić, daję tej pozycji tłuściutkie 7/10 i zabieram się za kolejną książkę spod pióra autora, nie ukrywam, że apetyt i ciekawość są u mnie ogromne.

@khosseini to autor, który nie pisze opowieści o zdarzeniach, on pisze o emocjach.
Miłość jako seria uczuć, sinusoida emocji, ból i radość, troska, opieka... trudne wybory.

Jak bardzo nasze decyzje mają wpływ na kolejne pokolenia?

Myślałam, że będzie to powieść o rodzeństwie, a dostałam o wiele więcej. To wielowątkowy obraz ludzi, dotykający tak ogromnej ilości zdarzeń....