Pępek świata Z dzieckiem w drodze

„Podróże życia” cz. 4 podobnie jak i wcześniejsze części stanowi zbiór felietonów opowiadających o wyprawach do krajów dalekich i tych trochę bliższych. Ponieważ każdy rozdział pisany jest przez inną osobę każdy znajdzie tu coś dla siebie i coś co mu się nie spodoba. Dla mnie np. ciężko nazwać podróżą życia wyjazd do Maroka z biurem podróży na wczasy połączone ze zwiedzaniem. Wiem, że dla niektórych to całkiem poważna wyprawa w nieznane, ale jednak spodziewałem się ambitniejszych wypraw w książce promowanej przez miesięcznik Traveler. Mimo wszystko sam sposób wydania tej książki, czyli teksty stosunkowo krótkie i ogrom pięknych kolorowych fotografii wynagradza te drobne niedociągnięcia i pozostawia po książce miłe wspomnienie dlatego uważam, że warto przeczytać tę bądź inną cześć. Sam chętnie sięgnę po kolejne książki z serii.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Autorce, którą uwielbiam za jej humor i śmiech 🙂 udało się pokazać za co kocha Gruzję. Jest i osobiście, romantycznie. Rozpoczyna się opowieścią o utraconej (ciągle pamiętanej) miłości do gruzińskiego chłopca. Oraz co i jak się wydarzyło gdy po 20 latach udało się go odnaleźć.... Piękne krajobrazy,i historia odwiedzanych miejsc. To przy okazji kręcenia materiału do"Tańcząca z Gruzją" Jest i gruzińska gościnność. Supra-wyjątkowe przyjęcie,uroczystość. Podczas której oprócz wyśmienitego jedzenia nie brakuje morza wina 😉 I rozmów na różne tematy po blady świt. Mnie się ta książka podobała, mimo że pani Kasia w związku z jej publikacją została posądzona o plagiat , nad czym boleję :(

Co ta książka opisuje? Ciekawe miejsca i ciekawe podróże po różnych zakątkach naszej planety. Książka zawiera relacje dziesięciu osób z ich niezwykłych podróży. Zawiera wiele zdjęć, a każda podróż kończy się poglądową mapką. Książka okazała się bardzo ciekawa i może zachęcić do podróży i wypraw w różne niezapomniane zakątki świata. Warto ją polecić, co też czynię. Wstęp do książki napisała Martyna Wojciechowska. Po nim znajdziemy opisy dziesięciu wypraw. Po kolei: do Tanzanii ("Afryka nie taka dzika" autor - Monika Witkowska),Peru ("Śladami Boga Słońca" Barbara Radwańska),Turcji ("Orientuj się na wschód" Agnieszka Franus),Indonezji ("Zaczarowane wyspy" Edi Pyrek),na Madagaskar ("Ósmy kontynent" David Kaszlikowski),do Albanii ("Albańska studnia" Barbara Żukowska),Meksyku ("Ale Meksyk!" Dorota Chojnowska),na Hawaje ("Aloha Hawaii!" Magda Zbrzeska),do Uzbekistanu ("Jedwabnym szlakiem" Wojtek Paczos),Australii ("Kraina kangurów" Marek Tomalik). Książkę przeczytałem z uwagą, zainteresowaniem i z zaciekawieniem. Teksty nie są nudne, zdjęcia bardzo dobre, całość godna uznania.

Czerwcowe wyzwanie LC - motyw podróży. Można przeczytać, ale szału nie będzie. Autorka prześlizguje się po temacie macierzyństwa w innych, często bardzo egzotycznych, krajach. Mnóstwo ciekawostek, ale nic, co by się przydało i zostałoby na dłużej w głowie. Taka niezobowiązująca rozrywka, dla przyszłych rodziców i dziadków. Innych znudzi, jak sądzę.

"Wszyscy jesteśmy nomadami" Autor: Małgorzata Dzieduszycka-Ziemilska Książka "Wszyscy jesteśmy nomadami" Małgorzaty Dzieduszyckiej-Ziemilskiej to bardziej pamiętnik z podróży niż typowy reportaż. Sama narracja nie wyróżnia się szczególnie, choć autorka opisuje swoje doświadczenia z podróży po Mongolii, w tym interakcje z kierowcą, filmowcem oraz koleżanką. Perypetie te nie zawsze przyciągają uwagę, ale nadrabiają to wyjątkowe fotografie. I to właśnie zdjęcia stanowią największy atut tej publikacji. Są one nie tylko piękne, ale wręcz hipnotyzujące, oddając w pełni surowość i piękno mongolskich krajobrazów. Po lekturze mam wrażenie, że sama oprawa wizualna mogłaby z powodzeniem funkcjonować jako osobny album fotograficzny, bez potrzeby rozwodzenia się nad detalami samej podróży. Publikacja może być ciekawym uzupełnieniem dla osób już zaznajomionych z tematyką Mongolii, które szukają bardziej artystycznego spojrzenia na ten kraj. Jednak dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z Mongolią, lepiej sięgnąć po bardziej treściwe i informacyjne opracowania.

Szukałam książki o Nowej Zelandii takiej jak świetna "Julia jest w Australii" autorstwa Julii Raczko. "Czym zadziwi strefa Kiwi", nie do kupienia w formie ebooka czy papierowej, udało mi się znaleźć w Bibliotece Śląskiej (Wydawnictwo Dolnośląskie 2011). Książka jest napisana przez Anke Richter, dziennikarkę z Kolonii, która przeprowadziła się z rodziną do Nowej Zelandii. Pisze o tym, co ją jako Niemkę raziło w nowym kraju, niekoniecznie są to rzeczy, które mnie nie spodobałyby się. Docenia ten piękny, gościnny, tolerancyjny, zlaicyzowany kraj na antypodach, choć zbyt mało pisze o jego zaletach.

Pani Małgorzata Braunek byłą niewątpliwie jedną z najpiękniejszych, najciekawszych i najbardziej zapadających w pamięć polskich aktorek II połowy XX wieku. Z tego powodu książka nie mogła być nudna, czy zła, bo osoba głównej bohaterki na to nie pozwalała. Niemniej mam wielki niedosyt po tej książce. Moim zdaniem autor za bardzo skupił się na buddyzmie i przeżyciach religijnych. Owszem, ja wiem, że to druga połowa życia aktorki. Duchowość to niewątpliwie bardzo ważna rzecz, która musiała zostać omówiona (i bardzo dobrze),zwłaszcza w przypadku Małgorzaty Braunek. Jednakże mam poczucie nierównych proporcji - zdecydowanie zbyt mało "smaczków" na temat życia ekranowego i stricte zawodowego aktorki.

Dorwałam tą książke na jakiejś hiperpromocji i zupełnie przypadkiem, kupiłam ją na prezent dla mojego chłopaka. Ostatecznie to ja pierwsza ją przeczytałam i zdążyłam w międzyczasie poznać p.Monikę osobiście na festiwalu podróżniczym. Wspaniała kobieta, świetnie się jej słucha i stworzyła naprawdę fajne kompedium wiedzy na temat samodzielnego podróżowania. Polecam!

Jeśli ktoś zastanawiał się dlaczego te "chińskie matki" katują swoje dzieci wielogodzinnymi ćwiczeniami gry na instrumencie i rozwiązywaniem zadań matematycznych, książka daje na to odpowiedź. I (spoiler) nie jest to wcale "dla własnej, chorej satysfakcji". A może jednak trochę? Ciekawa perspektywa, warto się zapoznać.

Nie jest winą książki, że się zwyczajnie zdezaktualizowała. Przeszło 10 lat temu z pewnością stanowiła wartościową lekturę dla każdego budżetowego podróżnika. Natomiast teraz ceny nie są już tak atrakcyjne, wielu połączeń (i linii) nie ma, stąd rady podróżnicze wydają się przestarzałe.

„Pieśń Aborygenki” Ros Moriarty to wstrząsający reportaż o tzw. skradzionych pokoleniach w Australii. Mowa o dzieciach z „mieszanych” związków, odbieranych w świetle prawa, a raczej bezprawia. Aż trudno uwierzyć, że ten haniebny proceder trwał do połowy lat 70. minionego wieku! Autorka urodziła się na Tasmanii. Wyszła za mąż za mężczyznę, którego matka była Aborygenką, a ojciec „białym” mężczyzną. Gdy zostawił on żonę i syna, chłopiec został zabrany ze szkoły bez wiedzy matki i umieszczony w oddalonej o tysiące kilometrów szkole z internatem. Miał zaledwie pięć lat. Dopiero dziesięć lat później zrozpaczona i zdeterminowana matka odnalazła go, chociaż nie od razu odzyskała. Ta opowieść to tylko kropla w morzu podobnych dramatów. John Moriarty urasta tu jednak do rangi bolesnego symbolu, szacuje się bowiem, że około 200 tysięcy dzieci odebrano rodzinom, a następnie „cywilizowano” w placówkach prowadzonych przez Kościół i świeckie władze. Ślad po wielu dzieciach zaginął… Autorka w przejmujący sposób opisała losy swojego małżonka, przeplatając jego perypetie opowieścią o pobycie w Australii podczas którego miała okazję wziąć udział w tradycyjnym, trwającym tydzień ceremoniale kobiecym w głębi buszu. Nie pozwolono jej zdradzić tajników obrzędu, co Ros Moriarty uszanowała. Wzruszająco i barwnie opisała jednak życie kobiet z Borroloola, regionu, w którym panuje nędza, lecz nadal kultywowane są duchowe tradycje powoli odchodzące w zapomnienie. Nieraz w książce zderzają się dwa światy – nowoczesnej Australii i tej „zacofanej”, rdzennej, traktowanej jako gorszy sort. Autorka podkreśla, że rasizm panuje nadal, nawet na początku XXI wieku. Niejednokrotnie spotkała się, nawet w środowisku ludzi wykształconych, z uprzedzeniami wobec swojego męża jako „mieszańca”. Okazuje się bowiem, że określenie „Aborygen” wciąż źle się kojarzy, mimo postępu cywilizacyjnego i licznych kampanii społecznych. Czyta się tę książkę ze ściśniętym sercem, ale i zainteresowaniem, gdyż Ros Moriarty bardzo ciekawie pisze o rdzennej kulturze aborygeńskiej, a także o historii swojej rodziny.

ROWEREM PRZEZ ŚWIAT Flaga na maszt Irak jest nasz A rower jest wielce OK Rower to jest świat Lech Janerka Kiedy tak jak ja cierpi się na chorobę lokomocyjną, rower staje się ulubionym środkiem transportu. Jednakże nie tylko dlatego go lubię, choć z różnych przyczyn nie korzystam z niego zbyt często. Rower daje większą swobodę, niż samochodu, większą wolność i przede wszystkim większą kontrolę – również nad wyborem tras przejazdu, w które nie wcisnęłoby się nic większych rozmiarów. Tylko co tu niby można napisać w książce? Jaki stworzyć poradnik? Wsiadasz i jedziesz, prawda? Wystarczy, ze rower się trzyma, w oponach nie brak powietrza i jeszcze że hamulce działają, reszta to rzecz względna, prawda? Nie do końca. Jak się okazuje istnieje wiele aspektów przygody rowerowej, które warto jest uwzględnić zanim takową się rozpocznie i to je stara się przybliżyć czytelnikom niniejsza pozycja. Całość mojej recenzji: https://sztukater.pl/ksiazki/item/20779-podrecznik-przygody-rowerowej.html

Jeżeli biegasz, pływasz czy jeździsz na rowerze, to dużo mocniej poczujesz czego ten facet dokonał dla swojego syna. Jak nadać sens własnemu życiu jest często zadawanym pytaniem. W tej książce mamy jeden z przykładów jak sprawić, aby chciało nam się żyć. Po tej lekturze paradygmat ludzkiej bezsilności musi zostać zrewidowany. Czytać się szybko, przyjemnie ...

Gruzja to chyba nadal niezbyt popularny cel dla turystów, według jednych to kraj niebezpieczny, według innych biedny i nie mający nic do zaoferowania. Jednak są tacy którzy byli, zobaczyli i w Gruzji się zakochali. Do takich z pewnością zaliczają się autorzy tej książki. "...Z drugiej jednak strony nie udajemy obiektywnych obserwatorów: przyznajemy uczciwie - jesteśmy Gruzją zaczadzeni." Ja po niedawnej lekturze "Dzieci lwa" nabrałam ochoty na bliższe poznanie Gruzji, póki co nie byłam tam osobiście, ale za sprawą "Gaumardżos" mogłam spojrzeć na ten kraj oczami autorów. Dowiedziałam się nieco o tradycjach, jedzeniu, piciu, historii i życiu zwykłych ludzi. Anna Dziewit - Meller opowiada o czasach współczesnych, o tym gdzie byli, co widzieli, o ludziach, których poznali i ich ugościli. Nawiasem mówiąc, ja bym się chyba obawiała takiego ugoszczenia, z przymrużeniem oka oczywiście. Marcin Meller w swoich wspomnieniach przenosi się również do wcześniejszych lat, kiedy pojechał do Gruzji jako reporter, w trudnym czasie dla narodu gruzińskiego. To pozwala nam zaobserwować zmiany, jakim ulega lub nie tamten kraj i jego mieszkańcy. Oczywiście w tej książce nie brakuje anegdot, zabawnych sytuacji, ale znajdziecie również sprawy cięższe i trudniejsze, które są plamą na historii kraju. Książkę wypełniają liczne zdjęcia, oraz mapa, co jest świetnym dopełnieniem. Moim zdaniem książka jest ciekawa zarówno dla tych, co jeszcze nie byli nigdy w tamtych stronach, ale może myślą o tym, aby tam pojechać, tak samo jak dla tych co już odwiedzili Gruzję, i mogą porównać swoje doznania z opisami autorów. Dla mnie to była bardzo interesująca lektura. Polecam wam ją serdecznie.

Na początku jesieni trafiłam na niezwykle intrygującą książkę, która bardzo mi się spodobała! Autor - Peter Kerr - to wielokrotnie nagradzany, szkocki autor humorystycznego majorkańskiego pamiętnika podróżniczego pt.: "Pomarańcze w śniegu". To także były muzyk jazzowy, producentem muzycznym i rolnik. Miałam możliwość przeczytać o dobrych ( i nie tylko takich),przygodach jego szkockiej rodziny, która postanawia przeprowadzić się na Majorkę, aby uciec od zima, deszczu i wilgotności. Małżeństwo kupuje farmę i zaczyna, razem z synami, nowe życie, uprawiając pomarańcze na śródziemnomorskiej wyspie. Peter i jego żona nie mogą uwierzyć własnym oczom, gdy Majorka wita ich bielą śniegu i dziwacznym krajobrazem pełnym cytrusowych choinek i pomarańczowych kul śniegowych. Autor pisze o krajobrazie wyspy i samej farmie i robi to z prawdziwą pasją i oryginalnością. "Zatoka Palmy nigdy nie wyglądała wspanialej./.../południowe słońce, złota kula zawieszona na tle błękitnej zasłony, zalewająca blaskiem bezmiar Morza Śródziemnego, na którym skrzyły się cekiny odbitego światła. Śnieg odświeżył krajobraz. Zielone, zalesione wzgórza, które otaczały beżową,okrągłą bryłę zamku Bellver, odbijały przejrzyste światło słoneczne i oferowały subtelne zapachy sosny i mirtu" Dodatkowo czytelnik otrzymuje zabawne anegdoty o żonie pisarza, sąsiadach oraz o tym, jak został oszukany przez poprzedniego właściciela. Większość opisanych interakcji z tubylcami dostarcza mnóstwo momentów śmiechu, głównie z powodu barier językowych, zwyczajów i różnic w stylu życia. Nie muszę dodawać, że nic nie idzie gładko, a kłopoty z językiem hiszpańskim tylko potęgują zamieszanie. Ale pomimo wszystkich nieszczęść - a nawet toalety, która przestaje działać w Boże Narodzenie - opisy widoków, ludzi i ogólnego poczucia joie de vivre ( radości życia) dają czytelnikowi prawdziwe, dobre samopoczucie. Polecam przeczytać tę pełną humoru i ironii książkę , w której głównym bohaterem jest wyspa! Książka bierze udział w wyzwaniu tematycznym-20-ksiazek-na-rok-2024 Pkt 8. Książka, która ma w tytule owoc.

Nie spodziewałam się, że Syberia może być tak ciekawa. Ksiądz Sowa z każdą kolejną kartką co raz bardziej wciągał mnie w swoje opowieści o tej niezwykłej krainie i jej ludziach. Przy tej lekturze czas się nie dłuży, czeka się z zainteresowaniem, co jeszcze nasz przewodnik nam pokaże. A robi to w bardzo dobrym stylu, opowiada bez oceniania, bez uprzedzeń, z dużą otwartością i sympatią do ludzi i krainy. Polecam.

Nie wiedziałam, że będę tutaj czytała o ludziach, którzy są w przedsionku śmierci. Czytam o chorych ludziach, którzy odliczają swój czas, o chorobach dzieci, o matce, która straciła syna. Wszystko kręci się wokół śmierci. Podane jest to jako krótki wywiad prowadzony przez Szymona. Z ciekawością czyta się tę książka, choć temat jest bardzo trudny. Lubię poznawać perspektywę drugiego człowieka, stąd moje zainteresowanie. Ciekawa była rozmowa z profesorem uczącym studentów medycyny na spreparowanych ciałach. Jaki niesamowity ma to wkład w naukę. Jedne z podejść do życia i Boga i wiary były jak najbardziej normalne, inne zupełnie surrealistyczne. Polecam

Było kolorowo, pięknie i zachwycająco nie tylko dzięki opowieściom dyktowanym sercem i pasją, ale i ich licznym ilustracjom tak, jak tylko potrafi być książka o podróżach wydana w formie albumowej, na kredowym papierze, z dołączoną płytą zawierającą 4 filmy je dokumentujące. I chociaż przy tytule tej książki umieściłam tylko jedno nazwisko redaktora, który, zebrawszy te wszystkie pojechanie i szalone wyprawy, pomysłowo ją opracował, to tak naprawdę autorów jest 21, w pełni zaprezentowanych na okładkowych skrzydełkach. To są właśnie wszyscy uczestnicy 17 relacji z podróży do miejsc ludnych w Maroku i bezludnych w Australii, gorących jak Indie i zimnych jak Antarktyka, wiejskich na Madagaskarze i miejskich w Kathmandu, położonych wysoko w górach Kolumbii i ukrytych w głębinach wielkiego błękitu mórz i oceanów. A wszystkie tak różnorodne, wielobarwne, wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju tak, jak tylko potrafi być planeta Ziemia. W tym zachwycie wszystkimi nie miałam jednak problemu, od czego zacząć, a ponieważ formuła publikacji nie narzucała mi kolejności, otworzyłam ją najpierw na stronie 118. Dlaczego, napiszę później, bo to trochę dłuższa historia, a przecież czeka jeszcze pozostałych 16 opowieści, które łączyło jedno – podróżnicza pasja, a wszystko pozostałe było tak odmienne i indywidualne, jak potrafi być sam człowiek. Sposób narracji od ogromnego luzu i stoickiego spokoju miłośników motocykli nawet w obliczu legendarnego ducha górskiego, których nic nie dziwiło i nie zaskakiwało, poprzez przekazywaną miłość, serdeczność i zachwyt dla mieszkańców Madagaskaru, atmosferę niebezpieczeństwa stwarzaną przez lodowe przepaście Antarktyki, kruchy lód na rzecznym szlaku w Czadarze, wojnę w Kongu czy spotkanie z maoistami w Himalajach, aż po kuchenne smaki świata, które zawsze ostatecznie przypominały kurczaka czy zachwyt australijską naturą przypominającą pradawne czasy sprzed tysięcy lat. A każdy z autorów wspomnień przemieszczający się na ulubionych i odmiennych środkach transportu. Zarówno tych tradycyjnych jak własne nogi, samochód, samolot, motocykl, łódka czy rower, jak i mniej tradycyjnych jak koń, i bardzo nietradycyjnych, jak pakistańska ciężarówka, która w nocy świeciła niczym choinka, a także bardzo niekonwencjonalny, jak poczciwy, polski traktor. Można więc podróżować na wszystkim, co tylko myśl podsunie, by dotrzeć tam, gdzie serce dyktowało, przygoda wzywała, zrządził przypadek i sprzyjające okoliczności lub przewidywał plan lub program. Do krajów czasami niebezpiecznych, również tych zniszczonych przez człowieka, gdzie cywilizacja afiszowała się workami foliowymi roznoszonymi przez wiatr, czasami do miejsc nieistniejących, które pozostały już tylko na fotografii tak , jak krater wulkanu Merapi na Jawie,a czasami do krainy jak z bajki, której krajobraz, jak napisał autor - "powalił nas na kolana". Zamarzyło mi się być chociaż raz, przez moment, częścią tego Korytarza Wachańskiego i poczuć to samo albo poczuć jedność z dzikim światem zwierząt tak ufnych, bo jeszcze nieznających drapieżnej, ludzkiej natury. Jedna ze scen jest dla mnie symbolem przesłania prostego przekazu, że żyjemy w ziemskim raju, w którym dzikie zwierzę może przytulić się do największego drapieżnika – człowieka, jeśli tylko mu na to pozwolimy, jeśli tylko damy sobie taką szansę. Zwiedzanie, bo tylko tak mogę określić moją przygodę z tą książką, zaczęłam jednak od wyjątkowej dla mnie wyprawy, o czym wspomniałam na początku. Wyprawy, z powodu której sięgnęłam po tę pozycję. To opowieść Tomasza Grzywaczewskiego, który z dwoma towarzyszącymi mu kolegami, pod wpływem przeczytanej książki "Długi marsz" Sławomira Rawicza, wybrał się szlakiem jej bohatera Witolda Glińskiego. W podobne mapki podróży, pozwalające mi na śledzenie szlaku, wyposażony był każdy rozdział. To dzięki tej wyprawie wzruszyłam się, słysząc niezwykłe pożegnanie polskiej ekipy, z ust rodowitego Jakuta, wypowiadane płynną polszczyzną – "Jeszcze Polska nie zginęła, chłopcy!!!" To tak, jakbym odebrała ustny list przekazany za pośrednictwem tubylców od tych wszystkich Polaków skazanych, wywiezionych i zamordowanych w łagrach sowieckich. Chciało mi się odpowiedzieć – Nie zginęła, jesteśmy, trwamy i nie oddamy! Może usłyszą… Wróciłam do rzeczywistości z innego wymiaru, w którym dzięki różnorodności osobowości autorów i ich sposobu patrzenia na świat, jego przyglądaniu się i pojmowaniu, mogłam nie tylko dotrzeć tam, dokąd nigdy nie wybrałabym się (chociażby na dno morza),ale i zachwycić się, zadumać i po prostu wzruszyć. Ta cząstka świata zamknięta między okładkami to pokłosie Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły, który premierę miał w 2004 roku, skupiający znanych i mniej znanych, zawodowców i początkujących globtroterów, chcących podzielić się swoimi przeżyciami na krańcach świata. Autor opracowania miał więc w czym wybierać, by podzielić się z tym ze mną, zapowiadając kontynuację tej formy pokazywania świata. Jego młodszym bratem są Trzy Żywioły Festiwal Filmów Świata prezentujący filmy dokumentalne z wypraw. Cztery z nich dołączono do książki na płycie CD, wśród których jest "Długi marsz 70 lat później". To książka, która inspiruje do ruszenia się z domu, kusząc pięknem widoków i mamiąc radością kontaktu z odmiennym sposobem myślenia ludzi z różnych krajów. Pozwala również uwierzyć, że wędrować każdy może, przestrzegając przed nieodłącznym niebezpieczeństwem i ryzykiem czekającym na podróżniczych żółtodziobów, ale przede wszystkim ukazuje spektrum możliwości, otwierając szeroko bramę świata na oścież. naostrzuksiazki.pl

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!