Profil użytkownika: Paulina

Po pierwszym tomie, który mimo kilku potknięć naprawdę dobrze wspominam, byłam bardzo ciekawa, w jakim kierunku pójdzie zakończenie tej historii. I muszę przyznać, że to całkiem solidne domknięcie dylogii.

Zacznę od tego, co ponownie zrobiło na mnie największe wrażenie, czyli system magii. Już w pierwszej części był świetny, ale tutaj wchodzimy w niego jeszcze głębiej i zaczynamy dostrzegać, jak bardzo potrafi być mroczny i niebezpieczny. Nadal jest to jeden z ciekawszych i bardziej oryginalnych systemów, jakie ostatnio spotkałam w fantastyce.

Świat też w końcu dostaje więcej przestrzeni. Są inne królestwa, jest ich historia, są zależności i polityczne napięcia. I dokładnie na to liczyłam po pierwszej części, więc bardzo się cieszę, że autorka to rozwinęła 🤭

Jeśli chodzi o bohaterów, to Mancella naprawdę nie ma lekko. I o ile rozumiem, że jest rozdarta (dosłownie i w przenośni), to momentami miałam ochotę nią potrząsnąć. Bo niby uwolniła się spod wpływu ojca, a jednocześnie sama narzuca sobie rygor, który wcale nie jest dużo lepszy. Zamykanie emocji w lochach? Serio? To aż się prosiło o katastrofę 😅

Silver za to bardzo zyskał w moich oczach. Nadal ma swoje wątpliwości i momentami się gubi, ale koniec końców to ten typ bohatera, który zrobi wszystko dla ludzi, na których mu zależy. I co najważniejsze potrafi być tym głosem rozsądku, kiedy wszystko zaczyna się sypać. Widać jak bardzo dojrzał pod wpływem wydarzeń z poprzedniej części.

Ich relacja w tym tomie zdecydowanie nie należy do najłatwiejszych (delikatnie mówiąc). Aranżowane małżeństwo, obowiązki, emocjonalny chaos. Tutaj jest wszystko. I chociaż czuć między nimi przywiązanie i uczucie, to osobiście nadal nie do końca widzę te fajerwerki.

Fabuła? Całkiem dobra, chociaż nadal mam podobny problem jak w pierwszym tomie. Momentami wszystko idzie bohaterom zbyt łatwo. Co prawda jest trochę trudniej niż wcześniej, niby mamy widmo wojny, ale ja ani przez chwilę nie czułam, że coś faktycznie może pójść bardzo źle.

Mimo tego uważam, że to dobre zakończenie dylogii. Autorka wyraźnie poprawiła to, co wcześniej trochę mi zgrzytało, rozbudowała świat, pogłębiła magię i dała bohaterom więcej przestrzeni.

To nadal nie jest historia bez wad, ale ma w sobie coś, co sprawia, że po prostu dobrze się ją czyta. I wiecie co? Ja bardzo chętnie sięgnę po kolejne książki autorki, bo drzemie w niej ogromny potencjał 😊

[ współpraca reklamowa @wydawnictwo.aura ]

Po pierwszym tomie, który mimo kilku potknięć naprawdę dobrze wspominam, byłam bardzo ciekawa, w jakim kierunku pójdzie zakończenie tej historii. I muszę przyznać, że to całkiem solidne domknięcie dylogii.

Zacznę od tego, co ponownie zrobiło na mnie największe wrażenie, czyli system magii...

Rozwiń

Zwiń

Po pierwszym tomie, który naprawdę bardzo dobrze wspominam, miałam wobec tej części spore oczekiwania. I chociaż momentami było naprawdę dobrze, to jednak całościowo czuję niedosyt.

Dalej bardzo lubię ten świat i bohaterów. Widać, jak bardzo są dla siebie ważni, jak się wspierają i próbują być obok mimo tego całego chaosu. I to nadal działa. Szczególnie cieszy mnie to, że postacie drugoplanowe w końcu dostały więcej przestrzeni. Ash i reszta chłopaków zdecydowanie bardziej zaznaczają swoją obecność i wnoszą do historii trochę luzu, który fajnie balansuje cięższe momenty.

Jeśli chodzi o Lavender, to nadal mam z nią problem. Rozumiem, przez co przechodzi i że jej zachowanie wynika z tego, co ją spotkało, ale momentami naprawdę potrafiła mnie zirytować. To ciągłe unikanie rozmów i ukrywanie ważnych rzeczy przed Stormem było po prostu męczące.

Relacja Lav i Storma ma w tym tomie więcej miejsca i widać, że się rozwija. Jest więcej scen skupionych na ich emocjach i byciu razem, ale mimo wielu ładnych momentów jakoś nie do końca to do mnie trafiało. Oboje mają ogromny problem z komunikacją, a wiele ich problemów rozwiązała by zwykła, spokojna rozmowa.

Mam też spory problem z wątkiem Przeklętych. W pierwszym tomie zapowiadał się naprawdę dobrze i liczyłam, że tutaj zostanie jeszcze bardziej rozwinięty. A mam wrażenie, że trochę go rozmyto. Coś się niby dzieje, ale jak już dochodzi do konkretów, to rozwiązanie przychodzi zaskakująco szybko. Dostajemy za to sporo scen zebrań, przesłuchań, planowania, które momentami są powtarzalne i zwyczajnie przeciągnięte.

Przez to książka chwilami traci tempo i nie wciągnęła mnie aż tak, jak pierwszy tom. Nadal czyta się ją dobrze, styl autorki dalej sprawia, że przez historię się płynie, ale jednak czegoś zabrakło.

Ale żeby nie było! Zakończenie zrobiło robotę. Ostatni plot twist był naprawdę dobry i właśnie on sprawił, że mimo mojego lekkiego zawodu nadal chcę sięgnąć po kolejny tom. Mimo wszystko nadal uważam, że potencjał tej historii jest ogromny.

[ współpraca reklamowa @wydawnictwojaguar ]

Po pierwszym tomie, który naprawdę bardzo dobrze wspominam, miałam wobec tej części spore oczekiwania. I chociaż momentami było naprawdę dobrze, to jednak całościowo czuję niedosyt.

Dalej bardzo lubię ten świat i bohaterów. Widać, jak bardzo są dla siebie ważni, jak się wspierają i próbuj...

Rozwiń

Zwiń

Drugi tom "Wampirzego Cesarstwa" tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że Jay Kristoff absolutnie wie, co robi. I chyba nawet robi to lepiej niż w pierwszej części, bo czy spodziewałam, że "Cesarstwo Potępionych" aż tak mnie wciągnie? Trochę tak. Ale nie, że AŻ TAK.

Jay Kristoff po raz kolejny pokazuje, że jego świat to absolutne mistrzostwo. Mroczny, brutalny i kompletnie bezlitosny. Tutaj nie ma miejsca na przypadek ani wygodne rozwiązania. Wampiry, religijny fanatyzm, wojna i polityczne rozgrywki tworzą rzeczywistość, która momentami aż przytłacza, ale właśnie dlatego działa tak dobrze. To wszystko żyje, oddycha i ma swoje konsekwencje.

Walki? Krwawe, chaotyczne i nieprzewidywalne. I to tak naprawdę. Tutaj nie ma pewniaków, nie ma gwarancji, że ktoś wyjdzie z tego cało. Nikt nie jest bezpieczny. Często wygrywa nie ta strona, której kibicujemy i dokładnie to sprawia, że napięcie ani na chwilę nie siada.

Gabriel de Leon. Kochani, ile ten facet musi jeszcze przejść?

To jest bohater, którego życie naprawdę nie oszczędza. Ilość rzeczy, które na niego spadają, spokojnie wystarczyłaby na kilka osób, a on mimo wszystko dalej brnie do przodu. Uparty, zniszczony, zmęczony, ale nadal walczący. I gdzieś z tyłu głowy pojawia się ta naiwna nadzieja, że może tym razem dostanie chociaż odrobinę spokoju.

Spoiler: Kristoff miał inne plany 🥲

Bardzo podoba mi się też to, jak rozwijana jest jego wewnętrzna walka. Żądza krwi, poczucie winy, ciężar decyzji. To wszystko coraz mocniej w nim siedzi i czuć, że balansuje na granicy. I to realnie wpływa na jego wybory.

I muszę to powiedzieć. Relacja Gabriela i Dior to absolutne złoto.

Jedna z moich ulubionych relacji w tej serii i ogromny plus za to, że nie poszła w żadną romantyczną stronę. Gabriel jest wobec niej opiekuńczy, troskliwy, momentami wręcz ojcowski i to działa perfekcyjnie. Zero dziwnych podtekstów, zero kombinowania. Po prostu szczera, silna więź, która w tym brutalnym świecie daje trochę człowieczeństwa.

Fabuła? Gęsta, momentami ciężka, pełna intryg i powiązań, które powoli zaczynają się układać w większy obraz. I kiedy wydaje się, że już coś rozumiemy, Kristoff dorzuca kolejne elementy i nagle okazuje się, że jeszcze nic nie wiemy.

"Cesarstwo Potępionych" jest jeszcze bardziej intensywne, jeszcze bardziej brutalne i jeszcze bardziej emocjonalne niż "Wamprze Cesarstwo". I jeśli myśleliście, że po pierwszym tomie jesteście na wszystko gotowi, to mogę Wam powiedzieć, że nie jesteście 😅

Drugi tom "Wampirzego Cesarstwa" tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że Jay Kristoff absolutnie wie, co robi. I chyba nawet robi to lepiej niż w pierwszej części, bo czy spodziewałam, że "Cesarstwo Potępionych" aż tak mnie wciągnie? Trochę tak. Ale nie, że AŻ TAK.

Jay...

Rozwiń

Zwiń

Po zakończeniu drugiego tomu miałam naprawdę duże oczekiwania. Finał zapowiadał rozróbę na pełną skalę, wielkie starcie, wypełnienie przepowiedni i emocjonalny rollercoaster. Wszystko wskazywało na to, że dostaniemy epickie zwieńczenie. I chyba właśnie dlatego boli mnie to, że ten tom okazał się najsłabszy z całej trylogii.

Początek bardzo mi się dłużył. Mimo wysokiej stawki trudno było mi się wciągnąć, a momentami czułam zwyczajne zmęczenie. Napięcie, które powinno wisieć w powietrzu praktycznie od pierwszej strony, gdzieś się rozmyło. Fabuła wydaje się rozwleczona i krąży wokół tych samych emocji, zamiast konsekwentnie prowadzić do wielkiego finału.

Największe rozczarowanie? Zakończenie i sposób rozegrania przepowiedni. Po tylu zapowiedziach, tylu znakach i budowaniu atmosfery nieuchronności spodziewałam się czegoś naprawdę mocnego. Czegoś, co zostawi mnie z opadniętą szczęką. Tymczasem wszystko rozwiązało się w sposób, który wydał mi się mało logiczny i zaskakująco mało spektakularny. Jakby cała przerażająca przepowiednia ostatecznie nie miała aż takiego znaczenia.

I jeszcze ten epilog. Zbyt ckliwy, zbyt przesłodzony i zamiast wzruszenia poczułam lekkie zażenowanie 🥲

Żeby jednak nie było, że widzę same minusy to są też elementy, które nadal bardzo lubię. Chociażby świat przedstawiony. Podział królestw, konflikty wojenne, magia, zmiennokształtni, wiedźmy i fae.

Relacja Arwen i Kane’a wciąż ma w sobie coś, co działa. Ich miłość jest gotowa na poświęcenia, wybaczająca, stawiająca drugą osobę ponad wszystko. Działają razem i czuć między nimi chemię.

No i postaci drugoplanowe! Kurcze naprawdę idzie ich polubić i się do nich przywiązać. Bardzo chętnie przeczytałabym więcej o Mari, Griffinie czy Aleksandrze, bo ich wątki nie dostały wystarczającej przestrzeni.

Trylogia Świętych Kamieni miała ogromny potencjał i przez pierwsze dwa tomy naprawdę wierzyłam, że będzie to jedno z moich ulubionych romantasy. Niestety finał nie przyniósł emocji, których się spodziewałam i skutecznie wypchnął całą trylogię z mojej topki.

Po zakończeniu drugiego tomu miałam naprawdę duże oczekiwania. Finał zapowiadał rozróbę na pełną skalę, wielkie starcie, wypełnienie przepowiedni i emocjonalny rollercoaster. Wszystko wskazywało na to, że dostaniemy epickie zwieńczenie. I chyba właśnie dlatego boli mnie to, że ten tom okaz...

Rozwiń

Zwiń

Romantasy w wykonaniu Agaty Polte to dla mnie już pewniak. "Niszczycielka " to moje kolejne spotkanie z jej twórczością i tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że autorka doskonale wie, jak budować wciągające, dopracowane światy i wrzucać bohaterów w sam środek chaosu.

Tę książkę się dosłownie pochłania, bo jest tak płynnie napisana i naładowana akcją. Co chwilę coś się dzieje, a bohaterowie (i czytelnicy) ledwo mają moment, żeby złapać oddech. Portale, inne wymiary, demony, tajemnicze znaki i widmo czegoś znacznie większego czającego się w tle. Napięcie jest wyczuwalne od pierwszych rozdziałów i konsekwentnie rośnie.

Ogromnym plusem jest świat i zasady, które nim rządzą. System magiczny został naprawdę przemyślany. Moce są zhierarchizowane, różnorodne, mają swoje ograniczenia i wymagają kontroli. Magia nie jest wygodnym narzędziem do rozwiązywania problemów, tylko siłą, nad którą trzeba panować.

Wszyscy bohaterowie wypadają bardzo dobrze. Każdy ma swój charakter, własne motywacje i zachowuje się konsekwentnie wobec swojej osobowości i przeszłości. Ale mała rada? Nie warto przywiązywać się do postaci drugoplanowych, mimo że się o to proszą. Autorka nie ma oporów przed ich uśmiercaniem, ale w tym brutalnym świecie ma to pełne uzasadnienie, bo demony, nawet te niższego rzędu, są realnym zagrożeniem.

Jeśli chodzi o Reagan to początkowo nie do końca się polubiłyśmy. Wydawała mi się dziecinna i odrobinę irytująca. Jednak wraz z rozwojem historii wyraźnie dojrzewa. I co najważniejsze, mimo odkrytej mocy pozostaje bardzo ludzka. Popełnia błędy, odczuwa strach, nie staje się nagle wszechwiedząca ani niezwyciężona. Nadal błądzi i nie do końca panuje nad swoją siłą.

Za to Hugh? Kupił mnie od pierwszej sceny. Mam ogromną słabość do bohaterów, którzy na potrzeby świata zakładają maskę bezwzględnego, chłodnego i bezkompromisowego chama. A potem co jakiś czas ta maska pęka i widać, jak dużo tak naprawdę w nich siedzi. Hugh jest twardy, obciążony odpowiedzialnością i ewidentnie przyzwyczajony do dźwigania wszystkiego na własnych barkach.

Jako mentor bywa kontrowersyjny, jego metody nie zawsze są delikatne, ale widać, że ta brutalność nie wynika z okrucieństwa, tylko z potrzeby przygotowania Reagan na świat, który nie wybacza błędów. Co jest też istotne w jego postaci? Potrafi się przyznać do błędu. Jeśli wie, że przesadził, przeprasza. Rozmawia. Reflektuje się. To niby drobiazg, ale jak dla mnie zrobiło robotę 🤭

Ich relacja nie przytłacza fabuły, ale jest cudowna! Ich przekomarzania to absolutne złoto. Sarkazm na wysokim poziomie, riposty lecą jedna za drugą, a chemia między nimi jest wyczuwalna nawet wtedy, gdy oboje próbują udawać, że wcale jej nie ma. Z początku nie pałają do siebie sympatią, ale w sytuacjach zagrożenia instynktownie stają po swojej stronie. I to wahanie między "nie znoszę cię" a "zrobię wszystko, żebyś przeżyła" działa tu znakomicie.

Zakończenie zostawiło mnie w zawieszeniu i z ogromną potrzebą natychmiastowego sięgnięcia po kontynuację. To jeden z tych finałów, po których siedzisz chwilę w ciszy i zastanawiasz się, jak długo trzeba będzie czekać na dalszy ciąg.

"Niszczycielka" to dynamiczne, dopracowane fantasy z brutalnym światem, przemyślanym systemem magii i relacją, która ma w sobie odpowiednią dawkę ognia. A ja? Ja zdecydowanie chcę więcej. I świata. I historii. I Hugh.

[ współpraca reklamowa @wydawnictwonowestrony ]

Romantasy w wykonaniu Agaty Polte to dla mnie już pewniak. "Niszczycielka " to moje kolejne spotkanie z jej twórczością i tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że autorka doskonale wie, jak budować wciągające, dopracowane światy i wrzucać bohaterów w sam środek chaosu.

Tę książk...

Rozwiń

Zwiń