Nie mam pojęcia czy ta książka została napisana dla kobiet potrzebujących wrażliwego i delikatnego mężczyzny, czy dla wrażliwych i delikatnych mężczyzn którzy chcą się dowartościować. Jedno jest pewne, z pewnością nie została napisana dla mnie.
Główny bohater był najbardziej irytującym mężczyzną o jakim kiedykolwiek miałam nieprzyjemność czytać. Jego "loveinterest" natomiast, została sprowadzona do poziomu "nagrody" dla naszego bohatera, bowiem żadna kobieta o zdrowych zmysłach nie związałaby się z kimś do tego stopnia niedojrzałym i nieogarniętym.
Dopiero gdy zobaczyłam zdjęcie Pana Camerona zrozumiałam skąd taki wydźwięk. On sam bowiem wygląda jak życiowa sierota która winę za swoje niepowodzenia zrzuca na okrutne kobiety które go skrzywdziły.
Magii świąt również można tu szukać jak igły w stogu siana.

Nie mam pojęcia czy ta książka została napisana dla kobiet potrzebujących wrażliwego i delikatnego mężczyzny, czy dla wrażliwych i delikatnych mężczyzn którzy chcą się dowartościować. Jedno jest pewne, z pewnością nie została napisana dla mnie.
Główny bohater był najbardziej irytującym mężczyzną o jakim kiedykolwiek miałam nieprzyjemność czytać. Jego "loveinterest"...

Jedna z bardziej niezwykłych i ciężkich do ogarnięcia książek jakie ostatnio czytałam. Fascynująca fabuła i niezwykły świat stworzony przez Bakera zdecydowanie na długo zostaną w mojej pamięci.
Jaffe nigdy nie był człowiekiem szczególnie szczęśliwym. Nie można go też nazwać człowiekiem sukcesu. Pewnego dnia dostaje prace na poczcie w Ohio, gdzie sortuje nie doręczone listy. Każdy list musi osobno otworzyć i przejrzeć, a dzięki temu poznaje Największą Tajemnicę Ameryki. Postanawia zrobić wszystko by dowiedzieć się o niej więcej. Tak poznaje byłego chemika, Fletchera, i razem z nim, przy pomocy magii i nauki tworzą nuncjo... Nie powiem Wam więcej bo zepsułabym całą zabawę z
odkrywania sensu tej niezwykłej powieści. Jedyne co mogę jeszcze powiedzieć to fakt że fabuła ma tak niezwykłe zwroty akcji, i jest do tego stopnia nieprzewidywalna, że każde kolejne słowo które czytałam było dla mnie ogromną niespodzianką. "Wielkie Sekretne Widowisko" jest zarazem zabawne, straszne, ale tez daje do myślenia w kwestiach moralnych i duchowych. Jeśli szukacie ambitnej rozrywki to zdecydowanie jest to pozycja dla Was.

Jedna z bardziej niezwykłych i ciężkich do ogarnięcia książek jakie ostatnio czytałam. Fascynująca fabuła i niezwykły świat stworzony przez Bakera zdecydowanie na długo zostaną w mojej pamięci.
Jaffe nigdy nie był człowiekiem szczególnie szczęśliwym. Nie można go też nazwać człowiekiem sukcesu. Pewnego dnia dostaje prace na poczcie w Ohio, gdzie sortuje nie doręczone listy....

Chciałabym zacząć od tego, że jest to książka historyczna. Nie ma ona na celu skrytykowania religii chrześcijańskiej, a jedynie przedstawienie mrocznych aspektów historii dochodzenia tej religii do władzy. Autorka zaznacza że to ortodoksyjne odłamy były powodorem masowych mordów, prześladowań i rozwojowej stagnacji w okresie średniowiecznym. Zaznacza że nie wszyscy księża byli skąpi i okrutni, że nie wszyscy papieże dążyli do zdobycia władzy nad światem i zastraszenia wszystkich swych poddanych. Uważam że jest to pozycja którą powinien przeczytać każdy chcący się wypowiadać na temat chrześcijaństwa, nie ważne czy w sensie pozytywnym czy nie. Na ambonie kościoła nie mówi się o tym że ewangelie Nowego Testamentu, zostały wyselekcjonowane z kilkudziesięciu, jako te najbardziej korzystne dla wizerunku kościoła. Nie mówi się też o tym że w późniejszym okresie zostały one dodatkowo poprawione i wręcz sfałszowane by ułatwić kościołowi egzekwowanie jego nakazów. Wszyscy wiemy o inkwizycji i heretykach, nie wiemy jednak że kościół jako organizacja, wymordował więcej ludzi niż hitlerowcy. Podejrzewam że większość z Was nie wie też że w okresie rozkwitu religijnego, mianowicie w okolicach XV wieku, papież zabraniał ludziom uczyć się gramatyki, i nakazywał im nienawiść do swoich ciał. Medycyna i nauka były pogardzane, a gdy niewinna kobieta umierała podczas tortur mających wymusić na niej wyznanie że jest wiedźmą, mówiło się że to diabeł skręcił jej kark.
Chciałabym dodać tu swój komentarz, ale wolę się nie narażać. Wiem że przedstawiciele różnych odłamów mojej wiary składali w ofierze Bogom ludzi, więc mam świadomość tego że każda religia ma coś za uszami. Tylko czemu w przypadku jednych jest to oczywiste, a w przypadku innych zamiata się to pod dywan, i uczy dzieci że fakt umycia się w średniowieczu był śmiertelnym grzechem, nie jest w cale winą religii która jest tak wszechobecna w naszej kulturze.

Chciałabym zacząć od tego, że jest to książka historyczna. Nie ma ona na celu skrytykowania religii chrześcijańskiej, a jedynie przedstawienie mrocznych aspektów historii dochodzenia tej religii do władzy. Autorka zaznacza że to ortodoksyjne odłamy były powodorem masowych mordów, prześladowań i rozwojowej stagnacji w okresie średniowiecznym. Zaznacza że nie wszyscy księża...

Nie jest to najgorsza książka, jaką czytałam, ale bez dwóch zdań jest to mój największy literacki zawód. Ciekawa i niebanalna fabuła, ładny i fascynujący język, genialne opisy, od których momentami ewidentnie robiło mi się mdło. I wszystko psuje fakt, że jest to najbardziej amerykańska książka, jaka kiedykolwiek wpadła w moje ręce. Jest tak obrzydliwie zamerykanizowana, że momentami zastanawiałam się czy Masterton specjalnie pisał ją dla patriotycznych niedorozwojów z u-es-ej i czy miał świadomość tego, jaka okropna miernota wychodzi spod jego dłoni.
Pozwólcie, że wytłumaczę. Zaczyna się standardowo: ojciec i nastoletni syn jedzą w restauracji. Ojciec rozwiódł się z matką i nie ma dobrego kontaktu z synem. W pewnym momencie na ogrodzie pojawia się blada, skarlała postać kojarząca się z duchem, a kelnerka namawia ich do odwiedzenia tajemniczej restauracji „Le Reposoir”. Parę stron później okazuje się, że restauracja ogarnięta jest złą sławą, a rozszerzenie jej nazwy można przetłumaczyć na „Stowarzyszenie Nietypowych Smakoszy”. Ja już wiedziałam, z czym będziemy mieli do czynienia, zwłaszcza, że w pewnym momencie syn głównego bohatera ginie w tajemniczych okolicznościach. Zapowiada się ciekawie, nieprawdaż? No i teoretycznie jest ciekawie, ale Masterton wsadza tu tak makabrycznie przewidywalne sytuacje, że aż mi się niedobrze robiło… Główny bohater poznaje dziennikarkę. Nie ma ani słowa o tym czy jest gruba, chuda, blond, ruda, ładna czy brzydka. Ale oczywiście, co dzieje się dwa rozdziały później? Lądują w łóżku. Strasznie, strasznie bym chciała opowiedzieć wam o tym, co wywołało we mnie największe „WTF”, ale byłby to spojler zdradzający całe zakończenie… Ujmę to tak. Ortodoksyjnym chrześcijanom może by przypadło do gustu. Ale ja nie dość, że jestem poganką, to jeszcze do tego nie trawię katolików. Przepraszam, ale większość z nich nie trawi mnie, więc czuję się usprawiedliwiona.
Jakby to podsumować? Jeśli nie macie wykształconego zmysłu przewidywania, co stanie się następne, interesujecie się religijnymi świrami i sektami, a do tego macie ochotę poczuć dreszczyk emocji, to pewnie wam się spodoba. Ale w mojej opinii, jeśli macie, choć minimum poczucia dobrego gustu, wyśmiejecie tą książkę i nigdy nikomu nie polecicie tego chłamu.

Nie jest to najgorsza książka, jaką czytałam, ale bez dwóch zdań jest to mój największy literacki zawód. Ciekawa i niebanalna fabuła, ładny i fascynujący język, genialne opisy, od których momentami ewidentnie robiło mi się mdło. I wszystko psuje fakt, że jest to najbardziej amerykańska książka, jaka kiedykolwiek wpadła w moje ręce. Jest tak obrzydliwie zamerykanizowana, że...

Wyjątkowa, filozoficzna książeczka. Malutka a jednocześnie bardzo intensywna. Rozdziały są krótkie, bardzo dynamiczne i w ciekawy i subtelny sposób przemycające ważne wartości. Dla prostej osoby jest to tylko opowiadanie SF, jednak każdy obeznany tyle o ile z filozofią i humanizmem zobaczy, że „Kocia Kołyska” to coś wiele więcej.
Fabuła jest prosta i jednocześnie bardzo ciekawa, przynajmniej dla mnie. Początkujący pisarz, dziennikarz, Jonasz, postanawia napisać książkę o tym, co wielkie umysły odpowiedzialne za konstrukcję bomby atomowej, robiły w dniu, gdy spuszczano ją na Hiroszimę. Jego poszukiwania prowadzą do doktora Hoenikkera, jednego z ojców bomby, i na pewno tego najbardziej zdziwaczałego. Sam doktor popełnił samobójstwo, ale Jonasz dociera do jego syna i córki, Newta i Angeli. Jednakże poszukiwania trzeciego dziecka doktora, prowadzą go na utopijną wyspę San Lorenzo, zarządzaną przez dyktatorskiego „Papę” Monzano. Tam też poznaje religię zwaną bokononizmem, której głównym założeniem jest to, że wszystkie jej aspekty to łgarstwa. Później do historii wkracza tajemnicza substancja o nazwie lód-9, która narobi bohaterom książki bardzo dużej ilości kłopotów.
O fabule wiele więcej powiedzieć się nie da. Jak już mówiłam jest prosta i nieskomplikowana. Jednakże sens tej opowieści jest tak głęboki, że mógłby to być materiał na osobną książkę. Generalnie rzecz biorąc, widzimy tu bardzo wyraźnie antywojenne motywy. Poza tym możemy się tu dopatrzeć satyry na amerykańskie społeczeństwo, sztukę i religię. Każdy jednak rozumie tą książkę na własny sposób. Jedyne co mi pozostaje, to gorąco ją wszystkim polecić.

Wyjątkowa, filozoficzna książeczka. Malutka a jednocześnie bardzo intensywna. Rozdziały są krótkie, bardzo dynamiczne i w ciekawy i subtelny sposób przemycające ważne wartości. Dla prostej osoby jest to tylko opowiadanie SF, jednak każdy obeznany tyle o ile z filozofią i humanizmem zobaczy, że „Kocia Kołyska” to coś wiele więcej.
Fabuła jest prosta i jednocześnie bardzo...

Szczerze powiem że dawno już nie czytałam książki która wciągnęłaby mnie aż do tego stopnia. Nie czytam kryminałów, nie jestem ich wielką fanką i nie spotykam się z nimi zbyt często. Jednakże pierwsza część sagi „Millenium” wywołała we mnie zachwyt, ekscytacje, śmiech i strach. Czy nie to właśnie powinny wywoływać w człowieku dobre książki?
Ostatnimi czasy zaobserwowałam zalew skandynawskich, najczęściej szwedzkich kryminałów. Mam wrażenie że jedyne czym ostatnimi czasy zajmują się mieszkańcy Sztokholmu to pisanie zło-mrocznych opowieści o zbrodni. Jednakże muszę przyznać że w tym konkretnym przypadku, pochodzenie autora sporo mi dało. Nawet nie wiecie jakie to miłe uczucie gdy czyta się książkę i pamięta jak wyglądają ulice które są w niej wymieniane. Tak więc, akcja toczy się w Szwecji. Główny bohater, Mikael Blomkvist, jest obiecującym dziennikarzem, który jednak wpakował się w niezłe tarapaty. Postanawia wyjechać za miasto by odpocząć, i przy okazji zająć się rozwikłaniem zagadki pewnej istotnej dla szwedzkiej gospodarki rodziny. W tym samym czasie, młoda resercherka, Lisbeth Salander dostaje zadanie dowiedzenia się czegoś o Blomkviscie i aferze w którą został wplątany. Ot, tak pokrótce można opisać fabułę. Nic szczególnego mówicie? Zapewniam Was że grubo się mylicie. Intryga którą stworzył Larsson jest szokująca, wręcz nieludzka i ciężko wyobrażalna. Mamy tu do czynienia między innymi z religijnymi fanatykami, sadystami i oczywiście mordercami. A to wszystko napisane niezwykle lekkim i przyjemnym językiem, bez zbędnej ilości opisów. Bardzo szybko poczułam ogromną sympatię zarówno do Lisbeth jak i do Mikaela. Podejrzewam że w najbliższym czasie sięgnę po kolejne części sagi.
Książka wypłynęła na pierwsze miejsca sprzedaży dzięki dwóm filmom nakręconym na jej podstawie. Szczerze powiedziawszy, książka zdecydowanie lepsza. Polecam!

Szczerze powiem że dawno już nie czytałam książki która wciągnęłaby mnie aż do tego stopnia. Nie czytam kryminałów, nie jestem ich wielką fanką i nie spotykam się z nimi zbyt często. Jednakże pierwsza część sagi „Millenium” wywołała we mnie zachwyt, ekscytacje, śmiech i strach. Czy nie to właśnie powinny wywoływać w człowieku dobre książki?
Ostatnimi czasy zaobserwowałam...

Po tej książce można wnioskować że po pierwsze, Turion został oficjalnie uznany za najbardziej popularną postać sagi „Pieśń Lodu i Ognia”, a po drugie że Martinowi bardzo nie chce się kończyć wyczekiwanych przez wszystkich „Wichrów Zimy”, i że robi wszystko inne co tylko możliwe, by pieniążki nadal płynęły do jego przepastnych kieszeni.
Nie ukrywam że Tyrion, już od pierwszego pojawienia się w „Grze O Tron” (chciałabym zaznaczyć że przeczytałam ją zanim stało się to modne i nie poprzestałam na jednej części) stał się jedną z moich ulubionych postaci. Co prawda żadnej części sławetnej sagi jeszcze tu nie opisywałam, ale jeśli taka będzie wasza wola i na to przyjdzie czas. Ze względu jednak na ogrom mądrości jakie Martin wtłoczył w postać bystrego karła, na jego niezwykłą kreację, chciałabym właśnie tę książkę wam przedstawić.
Książka jest malutka, ozdobiona pięknymi ilustracjami o karykaturalnym zabarwieniu, i co dla mnie istotne, bazowanymi na postaci opisanej w książce, a nie tej którą widzimy na ekranach telewizorów. Podzielona jest na kilkanaście rozdziałów skupiających się na różnych zagadnieniach. Na przykład mamy rozdział z aforyzmami „O Byciu Karłem”, „O Mocy Słów”, „O Muzyce”, „O Jedzeniu i Piciu” i „O Sztuce Ratowania Własnej Skóry”. Genialna rzecz dla fanów sagi, zarówno tej filmowej jak i książkowej. Powinna zachęcić każdego do przeczytania wszystkich tomów. No i nie zapominajmy że jak mówił Tyrion, „Moją bronią jest mój umysł. Brat ma swój miecz, król Robert ma młot, a ja mam umysł… umysł zaś potrzebuje książek, podobnie jak miecz potrzebuje kamienia do ostrzenia, jeśli, oczywiście, ma zachować ostrość”.

Po tej książce można wnioskować że po pierwsze, Turion został oficjalnie uznany za najbardziej popularną postać sagi „Pieśń Lodu i Ognia”, a po drugie że Martinowi bardzo nie chce się kończyć wyczekiwanych przez wszystkich „Wichrów Zimy”, i że robi wszystko inne co tylko możliwe, by pieniążki nadal płynęły do jego przepastnych kieszeni.
Nie ukrywam że Tyrion, już od...

Jest to jedna z bardziej interesujących książek, jaka ostatnio wpadła w moje ręce. Wyjątkowo fascynujące studium ludzkiej natury i tego jak bardzo zależni jesteśmy od naszych zmysłów. Wystarczy, że stracimy jeden z nich a już cały świat pogrąża się w niekontrolowanym chaosie. Zacznijmy od tego, że uwielbiam wszystkie historie, których opis można rozpocząć od zdania „wirus opanował świat”. W tym konkretnym przypadku mamy do czynienia z tajemniczą „białą chorobą”
Efekt zachorowania jest łatwy do przewidzenia: ślepota. Ale nie zwykła ślepota a biała ślepota, która rozprzestrzenia się lotem błyskawicy. Objawy choroby z jednej strony nie wydają się być niebezpieczne. W końcu ile ślepych osób chodzi codziennie po naszych ulicach. Oczy zainfekowanego spowija nieprzeniknione białe mleko. Zaczyna się od jednej osoby i powoli rozchodzi coraz głębiej powodując coraz większą panikę.
Książka jest napisana wyjątkowo spokojnym, obojętnym a jednocześnie dynamicznym językiem co sprawia że czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Historia tu pokazana jest bardzo dramatyczna, napięcie rośnie ze strony na stronę. Już na początku książki zaczynamy czuć sympatię do bohaterów, i przede wszystkim zaczynamy się zastanawiać, co byśmy zrobili będąc w ich sytuacji.
Książka jest dziennikiem przebiegu zarazy. Jednak ciężko jest nie odnieść wrażenia że jest to metafora dotycząca naszego codziennego zaślepienia. Mijamy się choć nie widzimy nawzajem. Jesteśmy ślepi na ludzkie uczucia i przede wszystkim na piękno. Ślepo podążamy za irracjonalnymi trendami. Nie widzimy tego co w życiu naprawdę istotne czyli szczęścia. Po przeczytaniu „Miasta Ślepców” pozostaje w człowieku taki specyficzny rodzaj niepokoju albo lepiej, zadumy. Po przeczytaniu ostatnich słów, patrzymy w okno, widzimy spadające powoli płatki śniegu i dziękujemy losowi za to że mamy oczy, z tą różnicą że od tej pory będziemy bardziej doceniać to co nimi zobaczymy.

Jest to jedna z bardziej interesujących książek, jaka ostatnio wpadła w moje ręce. Wyjątkowo fascynujące studium ludzkiej natury i tego jak bardzo zależni jesteśmy od naszych zmysłów. Wystarczy, że stracimy jeden z nich a już cały świat pogrąża się w niekontrolowanym chaosie. Zacznijmy od tego, że uwielbiam wszystkie historie, których opis można rozpocząć od zdania „wirus...