Profil użytkownika: amadar1

Minęły wieki od czasu kiedy inkwizytorzy i kapłanki jasności zniszczyły i wypleniły czarną magię ze znanego świata. Zginęli wyznawcy czarnych kultów, mordercy i zbrodniarze, dla których ludzkie życie miało znaczenie tylko jako ofiary dla ciemnych bogów wzmacniających swoją siłę. Świat płonął rozświetlany łunami ogni stosów czarownic i magów strasznych mrocznych kultów. Krzyże znaczyły drogi cesarstwa od Renu do Nilu. Niedobitki ostatnich adeptów zła uciekły w niedostępne góry lub pod ziemię, chroniąc się przed śmiercią. Wielu z nich tej śmierci doświadczyło. Jednak ci, którzy mieli wystarczająco wiele wiedzy i siły życiowe czerpali z samego dna piekieł trwali. Nawet jeśli pozostały tylko kości a czarną duszę zaklęli w przedmiot trwali lata i eony. Czekając na inny świat i człowieka. Czekając na głupca, który obudzi ich wraz z wiedzą, doświadczeniem i złym sercem w świecie głupców w którym zapomniano już jak się bronić przed taką potęgą. W tym miejscu zaczynają się nasza książka. Zaczyna się niewinnie. Od cichego głosu gdzieś na granicy sennego postrzegania proszącego o pomoc. Od spojrzenia najpiękniejszej kobiety świata z wiekowego obrazu czy ciepłych słów starej piastunki niewidomego dziecka. Głosy obiecują pomoc, siłę i nagrodę dla tych, którzy je uwolnią. A wszystkie łączy głód krwi, śmierci i ofiar. Świat rzeczywiście się zmienił. Przestało istnieć inkwizytorium a jego wiedza przepadła wraz z ostatnimi błogosławionymi wojownikami. Dawna wiedza jak walczyć z magią stawała się często powodem do śmiechu, szyderstwa czasami zamkowej legendy. Pośród świata nihilizmu i zapomnienia na straży światła jak skała trwa jeszcze jasny klasztor, którego kapłanki wraz z inkwizytorami wypełniały w dawnych czasach zło. Jedynie one stoją jeszcze na straży świata i życia. Starzy magowie i czarownice się budzą a pomagają im w tym mali chciwi, grzeszni, próżni, aroganccy i po prostu głupi ludzie. Czy same kapłanki poradzą sobie z powracającym złem?

Minęły wieki od czasu kiedy inkwizytorzy i kapłanki jasności zniszczyły i wypleniły czarną magię ze znanego świata. Zginęli wyznawcy czarnych kultów, mordercy i zbrodniarze, dla których ludzkie życie miało znaczenie tylko jako ofiary dla ciemnych bogów wzmacniających swoją siłę. Świat płonął rozświetlany łunami ogni stosów czarownic i magów strasznych mrocznych kultów....

Pierwszy raz z książką zetknąłem się jeszcze w latach osiemdziesiątych. To były czasy rozkwitu wszelkiej fantastyki w Polsce, która niosła ze sobą powiew zachodu i kolorów świata jakże innych od naszej siermiężnej wtedy komunistycznej jeszcze rzeczywistości. No niestety w osiemdziesiątym piątym roku portal "lubimy czytać" jeszcze nie istniał, więc opinię o książce pisze dopiero teraz. Lubiliśmy wtedy myśleć, że już za chwilę, za klika lat dotkniemy gwiazd i zasiedlimy wszechświat, a przynajmniej naszą galaktykę. I na kanwie tych marzeń projektowano uniwersa światów gdzie człowiek panował nad niezliczoną ilością planet i ciągle zdobywał kolejne. Taki jest świat Jasona dinAlta przemierzającego galaktykę i zarabiającego w międzygwiezdnych szulerniach i domach gier. Na jednej z takich planet zostaje zwerbowany do gry w której ma zarobić ogromne pieniądze. Nie bez pewnych oporów, przyjmuje jednak zlecenie. Przedsięwzięcie się udaje. Po wszystkim trafia na Pyrrusa, planetę zleceniodawcy, która okazuje się tak inna niż wszystkie. Różnica polega na tym, że planeta chce zabić ludzi na niej mieszkających. Cała Fauna i flora ewoluuje tylko w jednym jedynym celu a jest nim wyeliminowanie ludzi żyjących w jedynym mieście na planecie. Jednak oprócz ludzi w mieście żyje tam jeszcze pewna liczba mieszkańców, którzy oddzielili się od głównych osadników i zamieszkali w lesie. Okazuje się, że planeta nie dla wszystkich jest jednakowo śmiertelna i doskonale wie, kto jest jej wrogiem. Nagle zjawia się człowiek z zewnątrz a właściwie znikąd, staje się mesjaszem i ratunkiem dla planety.

Pierwszy raz z książką zetknąłem się jeszcze w latach osiemdziesiątych. To były czasy rozkwitu wszelkiej fantastyki w Polsce, która niosła ze sobą powiew zachodu i kolorów świata jakże innych od naszej siermiężnej wtedy komunistycznej jeszcze rzeczywistości. No niestety w osiemdziesiątym piątym roku portal "lubimy czytać" jeszcze nie istniał, więc opinię o książce pisze...

Uwielbiam książki pana Philipiuka. Unikalnie potrafi łączyć elementy Polski i właściwie wszystkiego co mu przyjdzie do głowy. Ze swoistą literacką gracją przemieszcza się pomiędzy wsią Jakuba Wedowycza, magią wplecioną w historię "Kuzynek" a fantastycznymi przygodami w alternatywnych rzeczywistościach na kartach "Operacji Dzień Wskrzeszenia". W jego książkach nie ma miejsca na nudę. Nigdy nie mamy wrażenia, że wiemy już wszystko co chciał powiedzieć jeszcze zanim skończymy czytać, co niestety czasem się zdarza.
Postapokaliptyczna wizja świata jest u niego tłem na którym umieszcza wspaniałe przygody młodych ludzi ratujących nasz świat. Nie są oni typowymi przedstawicielami pokolenia. Są mądrzy i wykształceni. Są patriotami kochającymi swój kraj. Zresztą w ogóle w ich zniszczonym świecie słowa patriotyzm, poświęcenie i Polska mają swoje prawdziwe znaczenie.

Uwielbiam książki pana Philipiuka. Unikalnie potrafi łączyć elementy Polski i właściwie wszystkiego co mu przyjdzie do głowy. Ze swoistą literacką gracją przemieszcza się pomiędzy wsią Jakuba Wedowycza, magią wplecioną w historię "Kuzynek" a fantastycznymi przygodami w alternatywnych rzeczywistościach na kartach "Operacji Dzień Wskrzeszenia". W jego książkach nie ma...