Imię Bestii

Tytułowa „Bestia” to nie tylko konkretna postać, ale metafora bestialstwa wojny i ludzi wciągniętych w jej tryby.

Tytułowa „Bestia” to nie tylko konkretna postać, ale metafora bestialstwa wojny i ludzi wciągniętych w jej tryby.

Trzeba przyznać, że pomysł aby to właśnie Francois Villon stał się bohaterem tomu opowiadań - jest trafiony w punkt. Poeta niezwykle znany, a zarazem tak niewiele o nim wiemy. Jego życie spowija mrok niewiedzy, tym łatwiej Autorowi umieścić go w dekoracjach XV-wiecznego Paryża. Villon omal nie skończył na szubienicy, po czym słuch o nim ginie, czy nie można wykluczyć że jego ostatnie lata miały przebieg zgoła fantastyczny ?
Muszę przyznać, że klimat epoki został oddany znakomicie. Niemal czuje się zapach zgnilizny, odór nieświeżych i chorych ciał, krew mordowanych ludzi, kruszące się pod palcami mury budynków. Towarzystwo złodziei, nierządnic, fanatycznych księży – widzę te postacie oczami wyobraźni. Nie spodziewałem się wiele po tej książce, a jednak… poczułem mile oczarowany.

Trzeba przyznać, że pomysł aby to właśnie Francois Villon stał się bohaterem tomu opowiadań - jest trafiony w punkt. Poeta niezwykle znany, a zarazem tak niewiele o nim wiemy. Jego życie spowija mrok niewiedzy, tym łatwiej Autorowi umieścić go w dekoracjach XV-wiecznego Paryża. Villon omal nie skończył na szubienicy, po czym słuch o nim ginie, czy nie można wykluczyć że...

Książka utrzymana w świetnym klimacie historycznym. Jest to druga książka Komudy przeczytana przeze mnie (pewnie nie ostatnia) i nie wiem czy to regułą ale w obu tytułach pojawiają się postacie sepleniący lub z wadą wymowy z jednej strony dodaje to smaczku książki ale mnie irytuje jak parę razy trzeba przeczytać tekst żeby go zrozumieć

Książka utrzymana w świetnym klimacie historycznym. Jest to druga książka Komudy przeczytana przeze mnie (pewnie nie ostatnia) i nie wiem czy to regułą ale w obu tytułach pojawiają się postacie sepleniący lub z wadą wymowy z jednej strony dodaje to smaczku książki ale mnie irytuje jak parę razy trzeba przeczytać tekst żeby go zrozumieć

Książka jest na pewno ciekawa, język bardzo ładny. Fajny zamysł fabularny. Polecam

Książka jest na pewno ciekawa, język bardzo ładny. Fajny zamysł fabularny. Polecam

Znowu okazało się, że to nie moja bajka próbować trzeba.
Przeczytane tylko pierwsze opowiadanie - Diabeł w kamieniu i całkiem zgrabna historia, tajemnica, ciekawe rozwiązanie... za to niewątpliwy plus, no ale świat przedstawiony oraz Villon jako detektyw, no to już mi nie pasowało. Niemniej jednak warto spróbować.
Największy minus i to co mnie najbardziej irytowało - używanie raz polskich a raz francuskich imion dla różnych, jest François, Justin, Colette, Etienne czy bardzo podobnie brzmiące do francuskich Henryk, Ludwik a później już rdzennie polskie Małgorzata, Wawrzyniec czy najbardziej jaskrawy przykład - Piotrek Kręcikoło

Znowu okazało się, że to nie moja bajka próbować trzeba.
Przeczytane tylko pierwsze opowiadanie - Diabeł w kamieniu i całkiem zgrabna historia, tajemnica, ciekawe rozwiązanie... za to niewątpliwy plus, no ale świat przedstawiony oraz Villon jako detektyw, no to już mi nie pasowało. Niemniej jednak warto spróbować.
Największy minus i to co mnie najbardziej irytowało -...

Imię Bestii to opowieść historyczna z elementami fantastyki dzięki czemu książka jest oryginalna i nietuzinkowa. Takiego Jacka Komudy jeszcze nie czytałem. Opis biednych francuskich dzielnic oraz języka tamtejszej ludności na mistrzowskim poziomie. Czasami włos jeżył się na głowie a czasami było trochę śmiechu czytając niniejszą książkę. Super książka warta przeczytania.

Imię Bestii to opowieść historyczna z elementami fantastyki dzięki czemu książka jest oryginalna i nietuzinkowa. Takiego Jacka Komudy jeszcze nie czytałem. Opis biednych francuskich dzielnic oraz języka tamtejszej ludności na mistrzowskim poziomie. Czasami włos jeżył się na głowie a czasami było trochę śmiechu czytając niniejszą książkę. Super książka warta przeczytania.

Jak bardzo cenie sobie książki Jacka Komudy, to ta mi przypasowało bardzo średnio. Trochę za bardzo rozwlekłe opisy spowolniały akcje i powodowały niechęć do czytania. Plus za świetne rozeznanie historyczne do którego autor przyzwyczaił nas w swoich książkach. Same historie nie wciągnęły mnie wcale

Jak bardzo cenie sobie książki Jacka Komudy, to ta mi przypasowało bardzo średnio. Trochę za bardzo rozwlekłe opisy spowolniały akcje i powodowały niechęć do czytania. Plus za świetne rozeznanie historyczne do którego autor przyzwyczaił nas w swoich książkach. Same historie nie wciągnęły mnie wcale

Po nastu latach od przeczytania Herezjarchy w moje ręce wpadł pierwszy tom przygód Villona. Nie zawiodłem się, zupełnie tak jak wtedy kiedy wypożyczyłem z biblioteki tom drugi. Autor świetnie opisuje akcje i krajobraz otaczający głównego bohatera, a historie poboczne idealnie domykają się z głównym opowiadaniem.

Po nastu latach od przeczytania Herezjarchy w moje ręce wpadł pierwszy tom przygód Villona. Nie zawiodłem się, zupełnie tak jak wtedy kiedy wypożyczyłem z biblioteki tom drugi. Autor świetnie opisuje akcje i krajobraz otaczający głównego bohatera, a historie poboczne idealnie domykają się z głównym opowiadaniem.

Kompletnie nie porywająca książeczka o średniowiecznym Paryżu, wierszoklecie, inkwizycji i maszynach tortur. Minął ledwie tydzień, a już w zasadzie nie pamiętam o czym to było.

Kompletnie nie porywająca książeczka o średniowiecznym Paryżu, wierszoklecie, inkwizycji i maszynach tortur. Minął ledwie tydzień, a już w zasadzie nie pamiętam o czym to było.

Po prostu średniowiecze - nie w moim klimacie, dlatego ciężkawe to było.

Po prostu średniowiecze - nie w moim klimacie, dlatego ciężkawe to było.