Wskazówki zegara pędzą w tej powieści jak szalone.

„Pustynia Tatarów” jest doskonałą lekturą dla czytelnika przekonanego, że ma przed sobą całe życie, a wszystko co najlepsze jeszcze przed nim, kogoś beztrosko trwoniącego dni, miesiące i pory roku, przekonanego, że nie musi się spieszyć, wierzącego, że dar młodości nie może zniknąć bezpowrotnie zanim zostanie poznany, dwudziestolatka, który zamienił się w czterdziestolatka i ma za sobą setki podobnych do siebie jak dwie krople wody dni, dla kogoś kto tkwi w bezruchu z powodu drętwoty życiowych przyzwyczajeń, by z biegiem lat czy dekad zmienić się w odczuwającego gorycz marzyciela opłakującego stracone okazje, by coś w swoim życiu zmienić.

Podzielam zachwyt nad tym tytułem, jedna z tych książek, dzięki którym „zaczynamy rozumieć, że czas przemija, a droga któregoś dnia będzie musiała dobiec końca”.

Czas, „niestrudzony rzemieślnik”, ubrany w kostium pozornie monotonnej, eleganckiej narracji, jest w tej powieści głównym bohaterem, mija szybko i niepostrzeżenie, bohaterem jest także forteca Bastiani, nie jest ani imponująca, ani piękna, a pejzaż wokół jest raczej monotonny, dokładnie takie jest ludzkie życie, rzadko kiedy imponujące i piękne, pejzaż rzadko kiedy zachwyca, porucznik Giovanni Drogo i odchodzący na emeryturę podporucznik Ortiz w momencie pożegnania zastygają w milczeniu, to piękny i bardzo naturalny moment, w takich chwilach wypowiadamy słowa wymuszone i banalne, odmienne i uboższe od tego, co nosimy w sercach.

Książka piękna, pogoda nad polskim morzem zachwyca nieco mniej ; )

Wskazówki zegara pędzą w tej powieści jak szalone.

„Pustynia Tatarów” jest doskonałą lekturą dla czytelnika przekonanego, że ma przed sobą całe życie, a wszystko co najlepsze jeszcze przed nim, kogoś beztrosko trwoniącego dni, miesiące i pory roku, przekonanego, że nie musi się spieszyć,...

Rozwiń Zwiń

Przenosimy się w czasie i przestrzeni, by na czas trwania opowieści stać się częścią wielobarwnego tłumu przesiedleńców ze starej Polski do nowej, zagubionego, połączonego wspólnotą nieszczęść, niepewnego jutra, skrzywdzonego przez wojnę, wygrażającego lub dziękującego Bogu, wyrwanego z korzeniami z rodzinnych pól i przydomowych ogrodów, zmuszonego by zmierzyć się z losem, przeznaczeniem i historią, podejmującego próbę zapuszczenia korzeni w nowych miejscach.

„Ziemie Odzyskane kwitły wszystkimi barwami na powitanie przesiedleńców […] Powitał je i Jędrzej, błogosławiąc w dawnej mowie Rzymian nadchodzące dni. Piękna to była ziemia, udekorowana zielenią, leśna, gdzieniegdzie przetykana błękitnym różańcem jezior i stawów, na straży których czuwały budynki z czerwonej cegły. A każdy kryty dachówką, nie strzechą, w każdym podłoga z desek, nie z gliny, i w każdym chłód, wrogość, obcość, wyzierające na powitanie nowych gospodarzy.”

„Dom popadł w przygnębienie. Okiennice tęsknie wyglądały za starymi gospodarzami, miłującymi ład i czystość. Nowego gospodarza obchodził jedynie bimber i handel.”

„Często siadywaliśmy po pracy, wieczorami, na tej ławeczce. Wszystko pachniało tak jak teraz. I cicho było, spokojnie. Tyle rzeczy chcieliśmy jeszcze zrobić, ale Bóg pozmieniał plany, a ludzie graniczne słupy.”

Liryczna, subtelna, wyrazista proza o dużym ładunku emocjonalnym i przemyślanej konstrukcji, unikająca niesprawiedliwych ocen i popadania w martyrologiczny patos, dialog pomiędzy wczoraj a dziś pozostawia czytelnikowi pełną swobodę interpretacji, zaskakująco wiarygodny obraz wojennej i powojennej zawieruchy, Polacy, Ukraińcy, Niemcy, Rosjanie, jednym wojna zabrała dom, innym rozum, jeszcze innym dzieciństwo, niektórzy po prostu nie wiedzą, co robić z cudownie ocalonym życiem.

Czereśniowy sad jest w tej opowieści symbolem nadziei na ocalenie.

W moim odczuciu niezwykle ciekawy debiut prozatorski.

„Wojenna makatka, plecionka ludzkich losów.”

Przenosimy się w czasie i przestrzeni, by na czas trwania opowieści stać się częścią wielobarwnego tłumu przesiedleńców ze starej Polski do nowej, zagubionego, połączonego wspólnotą nieszczęść, niepewnego jutra, skrzywdzonego przez wojnę, wygrażającego lub dziękującego Bogu, wyrwanego z ko...

Rozwiń Zwiń

Literatura piękna w pełnym tego słowa znaczeniu, naturalna i szlachetna, budująca głęboką więź pomiędzy pisarzem a czytelnikiem, pozornie opowieść o śmierci, tak naprawdę zapadająca w pamięć historia zachwycającej nietrwałości życia oparta na głębokim współczuciu i jeszcze głębszym współodczuwaniu tego, co nazywamy ludzkim losem, niezależnym od miejsca, kultury czy języka.

Pierwsze zdania książki absolutnie fantastyczne.

„Mój ojciec był ogrodnikiem. Teraz jest ogrodem.”

Georgi Gospodinow, pisarz bułgarski, za pomocą prostych środków stylistycznych: czereśnie, róże, hiacynty, pomidory, pszczoły, dzika mięta, opowiada o ludzkim życiu, robi to w możliwie najczulszy sposób, lokuje odkładaną bliskość, antyczny smutek i nieodbyte rozmowy w strefie sezonowej nieśmiertelności, tym miejscem jest ogród, przestrzeń poza czasem linearnym.

„Weźmy głęboki oddech i przejdźmy przez to razem.”

„To nic takiego.”

Literatura piękna w pełnym tego słowa znaczeniu, naturalna i szlachetna, budująca głęboką więź pomiędzy pisarzem a czytelnikiem, pozornie opowieść o śmierci, tak naprawdę zapadająca w pamięć historia zachwycającej nietrwałości życia oparta na głębokim współczuciu i jeszcze głębszym współod...

Rozwiń Zwiń

Triest, starość i ironia.

Monolog wewnętrzny mężczyzny pozbawionego wszelkich złudzeń, przygnębiających obrazów rozpadu ciała i depresyjnych refleksji nad przemijaniem brak, miniatura literacka na temat relacji rodzinnych, miłości ojcowskiej, prawach dziedziczności, potrzebach chwili oraz nieuniknionych porażkach życia rodzinnego i społecznego.

Warto przeczytać w duecie ze zbiorem opowiadań „Zakrzywiony czas w Krems” Claudio Magrisa, urodzeni w Trieście autorzy kierują bowiem pisarską soczewkę w stronę bezradności człowieka wobec losu, przeznaczenia i opatrzności, przemijania utożsamianego ze stratą osób, miejsc i siebie samego z przeszłości oraz samego życia.

Claudio Magris urodził się w roku 1939.

Italo Svevo przyszedł na świat w roku 1861.

Triest, starość i ironia.

Monolog wewnętrzny mężczyzny pozbawionego wszelkich złudzeń, przygnębiających obrazów rozpadu ciała i depresyjnych refleksji nad przemijaniem brak, miniatura literacka na temat relacji rodzinnych, miłości ojcowskiej, prawach dziedziczności, potrzebach chwili oraz...

Rozwiń Zwiń

„Kiedyś sądziłem, że Bóg jest prawdą.
Teraz powiedziałbym, że prawda jest Bogiem.”

Rozmowa rzeka z włoskim podróżnikiem Tiziano Terzanim.

Metafora życia jako podróży pojawia się w twórczości wielu pisarzy, rzecz to niezwykła, bowiem życie bohatera tej książki było jedną wielką podróżą, głównie po krajach Azji, poszukiwaniem społecznej i ekonomicznej alternatywy dla zachodniego świata i naszej cywilizacji mierzącej postęp ilością ubrań składowanych na półkach w szafie.

Jest to opowieść o podróżach w poszukiwaniu prawdy nieleżącej w faktach, ale gdzieś poza nimi, historia dziennikarza szukającego sposobu wyzwolenia ludzkości z otchłani materializmu, mającego odwagę, by żyć na swój własny sposób, potrafiącego „zobaczyć świat w ziarenku piasku”, „w godzinie - nieskończoność czasu”.

Charakterystyczny dla Iwaszkiewicza „błękit oddalenia”, inkrustowany ciekawością świata, siłą charakteru i mocnym przekonaniem, że wolność wewnętrzna to jedyna wartość dla której warto narażać skórę, łączy się w tej jedynej w swoim rodzaju rozmowie ojca z synem z rozsmakowaniem w barwnym i szczodrym życiu podróżniczym.

Jest to biografia wytrawnego reportera i korespondenta wyznającego zasadę „świat jest otwarty dla tych, którzy chcą go odkryć”, człowieka na ostatniej prostej, oddalającego się od zgiełku świata, zbliżającego się do ciszy wiatru przeganiającego chmury, męża, ojca, dziadka, przyjaciela zostawiającego bliskim w testamencie piękne wspomnienia.

Nasycona bólem i chorobą narracja nie zachwyca literackim kunsztem, nadal jednak jest to książka wartościowa, jeśli bowiem przyjmiemy, że ludzkie życie jest rzeką, ma swój początek i koniec, jest to próba opisania nurtu tej rzeki połączona z wędrówką w stronę swego wnętrza, co prowadzi do jednego: stawiania pytań o sens życia.

„Kiedyś sądziłem, że Bóg jest prawdą.
Teraz powiedziałbym, że prawda jest Bogiem.”

Rozmowa rzeka z włoskim podróżnikiem Tiziano Terzanim.

Metafora życia jako podróży pojawia się w twórczości wielu pisarzy, rzecz to niezwykła, bowiem życie bohatera tej książki było jedną wielką podró...

Rozwiń Zwiń

Przepełniona światłem ojca intymna historia autobiograficzna, bolesna i niekomfortowa, tematycznie bliska dwóm innym powieściom przepełnionym tym samym światłem, pierwszą jest „Śmierć przychodzi nawet latem” niemieckiej pisarki pochodzenia węgierskiego Zsuzsy Bánk, drugą „Koziołek za dwa grosze” litewskiego prozaika Grigorija Kanowicza.

„Śmierć przychodzi nawet latem” jest poetyckim kalejdoskopem zapisanych w pamięci obrazów, autorka wspomina rok 1956, ucieczkę rodziców przed reżimem komunistycznych Węgier do Niemiec, zaczarowany ogród domu dziadków i beztroskie chwile dzieciństwa spędzone z ojcem nad Balatonem.

„Koziołek za dwa grosze”, powieść z dedykacją „Ojcu poświęcam”, saga Żydów zamieszkujących wsie i miasteczka Wielkiego Księstwa Litewskiego jest literaturą piękną sięgającą głębią czasów króla Salomona, główny bohater książki poszukuje wszystkiego, co dodaje gasnącemu życiu sensu.

Książki pożegnania, nostalgiczne i pełne melancholii, zbawienne wobec świata, który zapomina tak szybko, dodające czytelnikowi tak bardzo potrzebnej w życiu otuchy, odruchowej i bardzo ludzkiej, ich niezwykłość polega nie na tym, że każdy z autorów chciał upamiętnić ojca, lecz na tym, że każdy z nich pragnął czegoś większego, chciał go uczynić nieśmiertelnym.

Przepełniona światłem ojca intymna historia autobiograficzna, bolesna i niekomfortowa, tematycznie bliska dwóm innym powieściom przepełnionym tym samym światłem, pierwszą jest „Śmierć przychodzi nawet latem” niemieckiej pisarki pochodzenia węgierskiego Zsuzsy Bánk, drugą „Koziołek za dwa g...

Rozwiń Zwiń

„Zmienić adres to zmienić przeznaczenie, mówi Talmud.”

Pod wieloma względami interesujący i wiarygodny portret psychologiczny syna chasydzkiego rabina urodzonego w Leoncinie pod Warszawą w roku 1902, jest nim amerykański pisarz Isaac Bashevis Singer, przedstawiciel narodu żydowskiego, który zdążył opuścić Europę zanim stała się królestwem cieni, „nie jestem ani Izraelczykiem, ani Polakiem, ani Amerykaninem, jestem tylko Żydem”.

„Pamięć jest światem o zstępujących schodach, a może zaświatem o kręgach piekielnych, czasem wydaje się wielkim szacownym zwierciadłem o złoconych, spękanych ramach, to zwierciadło jest bramą, przez którą przedostać się można w dawny obszar i czas.”

Biografia kronikarza, gawędziarza, humorysty, kobieciarza i noblisty, człowieka wierzącego, że w literaturze, podobnie jak w snach, śmierć nie istnieje, portret pisarza patrzącego przez ocean w stronę Europy, w kierunku Warszawy: Krochmalnej, Twardej, Śliskiej, Gnojnej, kogoś, kto wykreślił słowo „zdziwienie” ze słownika i boleje nad tym, że Żydzi pamiętają zbyt wiele.

„Tyle ludzi chodzi do dziś nieistniejącymi ulicami nieistniejących miast, przedziera się przez labirynty pamięci. Ci nieliczni, którzy ocaleli, odbudowali wewnętrzne pejzaże, oswoili obce miejsca na tyle, by dało się w nich żyć, ale ciągle są fragmentami dawnej rzeczywistości, stare przesadzone drzewa.”

Bardzo dobra i ciekawie napisana książka o głębokiej potrzebie odbudowania wewnętrznego pejzażu, wysłuchałam audiobooka w interpretacji Marcina Popczyńskiego, co jest zaletą samą w sobie, lektor mógłby przeczytać instrukcję obsługi zmywarki i zapewniam, że byłaby to lektura interesująca ; )

„Zmienić adres to zmienić przeznaczenie, mówi Talmud.”

Pod wieloma względami interesujący i wiarygodny portret psychologiczny syna chasydzkiego rabina urodzonego w Leoncinie pod Warszawą w roku 1902, jest nim amerykański pisarz Isaac Bashevis Singer, przedstawiciel narodu żydowskiego, któ...

Rozwiń Zwiń

Saulė (Słońce) i Rasa (Rosa) wychowały się w domu Kostasa i Dominiki.

Inkrustowana zwrotami zaczerpniętymi z gwary litewskiej narracja przenosi czytelnika w okolice jeziora Sejwy, krainy położonej pomiędzy Sejnami a Puńskiem, jest to północno-wschodni kraniec Polski, prowincja, ale nie etnograficzny skansen.

Przed nami powieść polsko-litewskiego pogranicza.

„Że niby w Polsce są Litwini? I to całe wsie? Niemożliwe!”

A jednak, Szyłajnie, Sejwy, Szlinokiemie.

Dom Kostasa i Dominiki jest w tej powieści symbolicznym sercem krajobrazu geograficznego, społecznego i kulturowego Sejneńszczyzny, poznajemy dramatyczne losy wielodzietnej rodziny doświadczonej trudami zgrzebnej prostoty życia na wsi, a do tego okupacją hitlerowską i bolszewicką.

Na czas trwania książki stajemy się częścią świata tajemnic przekazywanych dzieciom i wnukom na łożu śmieci, bogata w gorzką wiedzę poetycka wędrówka prowadzi do wielu refleksji, najważniejszą z nich jest myśl, że niezależnie od tego jak bardzo zawinili nasi najbliżsi istnieje na to tylko jedno lekarstwo, wybaczyć.

Saulė (Słońce) i Rasa (Rosa) wychowały się w domu Kostasa i Dominiki.

Inkrustowana zwrotami zaczerpniętymi z gwary litewskiej narracja przenosi czytelnika w okolice jeziora Sejwy, krainy położonej pomiędzy Sejnami a Puńskiem, jest to północno-wschodni kraniec Polski, prowincja, ale nie et...

Rozwiń Zwiń

Pamięć serca sięga dalej, niż pamięć rozumu i jest trwalsza.

W oczekiwaniu na życie pozagrobowe Tom znajduje się chwilowo w strefie czyśćca, jest nim przeplatana atakami demencji starość połączona z życiem na emeryturze, były irlandzki policjant „z duszą poszarpaną jak stara koszula” spędza dni w wiklinowym fotelu spoglądając na wyspę kormoranów i irlandzkie morze.

Stracił wszystkich, których kochał i zaczyna tracić także samego siebie.

Odpływa w iluzoryczny czas istniejący poza pamięcią, to czas starego Boga.

Czytelnik nigdy nie odgadnie, co jest w tej opowieści prawdą, a co fikcją,

W zależności od przestrzeni wewnętrznej odbiorcy opowiedziana historia może budzić zdumienie, oburzenie lub zachwyt, jednak odwagi autorowi nie sposób odmówić, na celowniku imperium irlandzkiego kapłaństwa, na szczęście nie tylko, także liryka, wdzięk i miłość zamienione w szlachetny kruszec literatury.

Przeczytałam na jednym wdechu, sposób prowadzenia narracji niezwykły, niespokojny dryf umysłu błądzącego niestrudzenie między przeszłością a teraźniejszością, rzeczywistością a wyobrażeniem, prawdą a zmyśleniem, za sprawą talentu pisarza zamienia się w żałobny psalm połączony z pieśnią pochwalną na cześć istnienia.

„To, co dawniej było świeże, bliskie, straszne, odpływa w czas starego Boga, jak ludzie spacerujący po Killiney Strand tak daleko, że przychodzi chwila, kiedy zmieniają się w maleńkie czarne kropeczki, aż wreszcie znikają.”

Pamięć serca sięga dalej, niż pamięć rozumu i jest trwalsza.

W oczekiwaniu na życie pozagrobowe Tom znajduje się chwilowo w strefie czyśćca, jest nim przeplatana atakami demencji starość połączona z życiem na emeryturze, były irlandzki policjant „z duszą poszarpaną jak stara koszula” spęd...

Rozwiń Zwiń