Profil użytkownika: artemiabook

Wszystko, co dobre kiedyś się kończy i tak oto nadszedł dzień finału epickiej sagi o wojownikach, która skradła moje serce od pierwszych stron. Autor stworzył wspaniałą historię, z rozmachem, akcją, intensywnymi emocjami oraz licznymi uniwersalnymi przesłaniami, co podkreślił w zakończeniu tego tomu.

Saga o Krwiozaprzysiężonych obfituje w brutalizm, nie oszczędza nikogo. Tutejszy świat oferuje ciągłą walkę o przetrwanie, nurzanie się we krwi wrogów, ale również we własnej. Ta opowieść, choć surowa, ma w sobie też mnóstwo ciepła rodzinnego, oczywiście w wydaniu pasującym do nordyckiego klimatu. Nie brakuje tu wzruszeń, szczególnie w ostatnim akcie "Gniewu Bogów". Bowiem, szczęście tutaj to pojęcie względne i ulotne niczym podmuch wiatru. Dla jednych to chwała, dla innych władza, a dla kolejnych zemsta. Bohaterowie ciężko pracują na to, żeby osiągnąć swoje cele, które często wyślizgują im się z rąk. Jednak John Gwynne konsekwentnie prowadzi fabułę i każdy z nich dostaje swój dopasowany do historii koniec.

"Gniew Bogów" to wachlarz podstępów, zawiązywania sojuszy, epickich pokazów mocy. Daje również ogrom emocji związanych z domykaniem wątków bohaterów, do których czytelnik przywiązał się od pierwszej części. Do samego końca nie jest wiadome, kto przetrwa, a kto polegnie, więc napięcie powoduje chęć jak najszybszego pochłonięcia tekstu. Natomiast z drugiej strony naprawdę trudno kończy się tak dobrą trylogię i podświadomie chce się to przeciągnąć.

Polecam serdecznie, jeśli lubicie wielowątkowe fantasy, kilka perspektyw, różnorodnych bohaterów, epickość oraz liczne walki. Czeka was naprawdę mnóstwo emocjonujących godzin!

Wszystko, co dobre kiedyś się kończy i tak oto nadszedł dzień finału epickiej sagi o wojownikach, która skradła moje serce od pierwszych stron. Autor stworzył wspaniałą historię, z rozmachem, akcją, intensywnymi emocjami oraz licznymi uniwersalnymi przesłaniami, co podkreślił w zakończeniu tego tomu.

Saga o Krwiozaprzysiężonych obfituje w brutalizm, nie oszczędza nikogo....

Na początku książki znajduje się przypomnienie fabuły poprzedniego tomu i na pewno jest to ułatwienie w ponownym wejściu w świat Krwiozaprzysiężonych. A ten oferuje mrok, krew, ból i łzy, ale również epicką kontynuację na najwyższym poziomie. Autor jest po prostu stworzony do snucia opowieści w tym gawędziarskim stylu, który nie nuży, a przenosi na sto procent w opisane wydarzenia i sprawia, że nie chce się ich opuszczać.

Wędrówka bohaterów się nie kończy, a ich drogi często się krzyżują, po to aby znowu się rozdzielić, więc autor zdecydował się na dodanie kolejnych rozdziałów z perspektywy dwóch postaci, które również mają duży udział w wydarzeniach. Dodaje to nową perspektywę, bo obie postacie są zdecydowanie odmienne niż Orka, Varg i Elvara. Dzięki temu czytelnik ma ogląd na cały Vigrid i może śledzić fabułę z jeszcze większą wiedzą i snuć teorie, jak to wszystko się potoczy. Cała ta historia okraszona jest specyficznym humorem, który nie dość, że świetnie oddaje ducha opowieści, to dodatkowo idealnie kontrastuje z obrzydliwością i brutalizmem. W tym tomie wyjątkowo oba te aspekty są mocno eksploatowane, co odebrałam nieironicznie pozytywnie.

Nadal jest krwawo, surowo, brutalnie. Rozmach niektórych scen zdecydowanie nadaje się do przełożenia na media audiowizualne. To by było coś epickiego! John Gwynne natomiast nie byłby sobą, gdyby nie dołożył do pieca zakończeniem, po którym siedziałam z myślą - "no, chyba niecenzuralne słowa, no nie"). Czekanie na finał to wielki test cierpliwości i ogromne utrapienie...

Na początku książki znajduje się przypomnienie fabuły poprzedniego tomu i na pewno jest to ułatwienie w ponownym wejściu w świat Krwiozaprzysiężonych. A ten oferuje mrok, krew, ból i łzy, ale również epicką kontynuację na najwyższym poziomie. Autor jest po prostu stworzony do snucia opowieści w tym gawędziarskim stylu, który nie nuży, a przenosi na sto procent w opisane...

To już szósty tom, a ja nadal świetnie spędzam czas z bohaterami serii "Drużyna do zadań specjalnych" i raczej nigdy mi się nie znudzi.

W tej części czuć, że akcja gęstnieje i zdecydowanie jest poważniej niż na początku tej szalonej przygody. Autor kilka razy przyprawił mnie o ból serca, dosłownie! Jednak charakterystyczny humor pozostaje ten sam, czego kwintesencją są sceny z Eliahem, wymyślne groźby Żychłonia i Kula Błota, która dosłownie pozamiatała. (Jak przeczytacie, to zrozumiecie to nawiązanie xD). Uwielbiam te wszystkie gagi, które autor dopasowuje idealnie do profilu swoich postaci.

O warsztacie pisarskim, wspaniałych dialogach i porywającej fabule przy szóstym tomie raczej pisać nie trzeba, ale warto wspomnieć, że Marcin Mortka też potrafi przyprawić o nerwy swoich czytelników, nie zawsze jest sielanka i wszyscy są bezpieczni, cali i zdrowi.

Niezmiennie uwielbiam i polecam!

To już szósty tom, a ja nadal świetnie spędzam czas z bohaterami serii "Drużyna do zadań specjalnych" i raczej nigdy mi się nie znudzi.

W tej części czuć, że akcja gęstnieje i zdecydowanie jest poważniej niż na początku tej szalonej przygody. Autor kilka razy przyprawił mnie o ból serca, dosłownie! Jednak charakterystyczny humor pozostaje ten sam, czego kwintesencją są...