Gniew bogów

Epickie zakończenie epickiej trylogii. Muszę przyznać, że choć na początku zdarzały się momenty, w których książka mnie nużyła i męczyła, ostatnie 150 stron całkowicie to wynagrodziło, nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam finał w jeden dzień. Podobnie jak w poprzednich częściach, pojawiają się tu pewne problemy. Opisy bywają powtarzalne, szczególnie te dotyczące przygotowań do walki czy charakterystyki miejsc. Chwilami miałam też wrażenie, że liczba bitew jest zbyt duża, przez co brakuje przestrzeni na oddech między kolejnymi starciami. Dodatkowo cała trylogia obfituje w bardzo dużą liczbę postaci, przez co momentami łatwo się pogubić w tym, kto jest kim i jaką pełni rolę w historii. Być może to po prostu kwestia mojego gustu, taki typ fantasy, skupiony niemal nieustannie na walce, nie do końca do mnie przemawia. Jednak druga połowa książki stanowi prawdziwe zwieńczenie całej serii i pokazuje, że warto było przebrnąć przez wcześniejsze wydarzenia. Wyraźnie czuć narastające napięcie, stopniowe budowanie kulminacji, a finał potrafi zaskoczyć ciekawym zwrotem akcji. Choć ostatecznie dobro zwycięża nad złem, nie wszystkie wątki zostają całkowicie domknięte, co pozostawia czytelnika z przyjemnym niedosytem. Kto wie być może autor kiedyś powróci do świata umarłych bogów i spaczeńców. W całej trylogii wyraźnie widać ogromną fascynację autora historią średniowiecznych krajów nordyckich, ich kulturą, uzbrojeniem i sztuką wojenną. Ta pasja jest odczuwalna na każdej stronie powieści i nadaje jej autentyczności. Na szczególne wyróżnienie zasługuje Orka, świetnie napisana, wyrazista bohaterka. Rzadko spotyka się w fantasy postać kobiety w średnim wieku, która jest matką i której główną motywacją jest ochrona dziecka oraz pomszczenie męża. Pod wieloma względami przypomina Geralt z Rivii. Jej wątek czytało mi się zdecydowanie najlepiej. Równie interesująca jest Elvara, której historia w tej części wypada, moim zdaniem, najciekawiej. To trylogia, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom epickich bitew, dynamicznej akcji i rozbudowanych światów fantasy.

Epickie zakończenie epickiej trylogii. Muszę przyznać, że choć na początku zdarzały się momenty, w których książka mnie nużyła i męczyła, ostatnie 150 stron całkowicie to wynagrodziło, nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam finał w jeden dzień. Podobnie jak w poprzednich częściach, pojawiają się tu pewne problemy. Opisy bywają powtarzalne, szczególnie te dotyczące...

Jakież to było dobre! W moim odczuciu "Gniew bogów" to najlepsza część cyklu, cudowne i poruszające zwieńczenie historii o spaczeńcach i bogach. Niesamowite opisy walk, wzruszające powroty i rozstania w otoczeniu bitewnej chwały i poświęcenia. Na długo zapamiętam tę opowieść.
I to, że to nasze decyzje zmieniają świat.

Jakież to było dobre! W moim odczuciu "Gniew bogów" to najlepsza część cyklu, cudowne i poruszające zwieńczenie historii o spaczeńcach i bogach. Niesamowite opisy walk, wzruszające powroty i rozstania w otoczeniu bitewnej chwały i poświęcenia. Na długo zapamiętam tę opowieść.
I to, że to nasze decyzje zmieniają świat.

Koniec trylogii. Bitwy, krew, czary, pojedynki bitewne, szkarady, bogowie, uczucia, zemsta, nienawiść. Wszystko to zazębiało się w kończącym tomie. Ogólnie dobro zwyciężyło, a główni bohaterowie - oczywiście ci dobrzy żyli długo i szczęśliwie. I było im zielono 😂😂😂

Koniec trylogii. Bitwy, krew, czary, pojedynki bitewne, szkarady, bogowie, uczucia, zemsta, nienawiść. Wszystko to zazębiało się w kończącym tomie. Ogólnie dobro zwyciężyło, a główni bohaterowie - oczywiście ci dobrzy żyli długo i szczęśliwie. I było im zielono 😂😂😂

To nie jest ani historia ani żadna opowieść. To jest opis jednej wielkiej bitwy, która się niemiłosiernie dłuży! Mnóstwo kartonowych postaci i praktycznie zero ciekawych zwrotów akcji. Zakończenie kompletnie przewidywalne. Bardzo się cieszę, że wreszcie dobrnąłem do końca (nie lubię zostawiać niedokończonych książek). Nie polecam i szczerze odradzam. Istnieje mnóstwo dużo ciekawszych i lepszych pozycji do czytania. Szkoda czasu. Cała trylogia do szybkiego zapomnienia.

To nie jest ani historia ani żadna opowieść. To jest opis jednej wielkiej bitwy, która się niemiłosiernie dłuży! Mnóstwo kartonowych postaci i praktycznie zero ciekawych zwrotów akcji. Zakończenie kompletnie przewidywalne. Bardzo się cieszę, że wreszcie dobrnąłem do końca (nie lubię zostawiać niedokończonych książek). Nie polecam i szczerze odradzam. Istnieje mnóstwo dużo...

"Gniew bogów" to epickie zwieńczenie serii o Krwiozaprzysiężonych. W tym tomie Bogowie zbierają swe armie zapowiadając krwawą walkę o ustalenie nowego porządku świata. Kto z bohaterów dotrwa do końca tej nawałnicy?
Ksiażka utrzymuje klimat i charakter świata budowanego od 1 tomu. Świata brutalnego w którym nawet dzieci muszą uczyć się sztuki walki i przertwania. W którym mimo utraty bliskich życie pędzi dalej a zemsta nie zawsze przynosi ukojnie. W książce jest mnówstwo opisów walki i potyczek między bohaterami, w ostatnej bitwie ciężko nadążyć za kolejnymi cięciami saxa i topora, wbrew pozorom, czytając ksiażkę można by utknać na naszpikowanymi akcją stronami.
Uważam że wątki zostały dobrze poprowadzone, zakończenie może przewidywalne ale pozostawia nadzieję na sprawiedliwszy świat i miło kończy historię.
Świetnie się bawiłam poznając brutalny, norycki świat bohaterów i ich losy.

"Gniew bogów" to epickie zwieńczenie serii o Krwiozaprzysiężonych. W tym tomie Bogowie zbierają swe armie zapowiadając krwawą walkę o ustalenie nowego porządku świata. Kto z bohaterów dotrwa do końca tej nawałnicy?
Ksiażka utrzymuje klimat i charakter świata budowanego od 1 tomu. Świata brutalnego w którym nawet dzieci muszą uczyć się sztuki walki i przertwania. W którym...

„Gniew bogów” Johna Gwynne’a to finał, bez wątpienia uszyty na miarę prawdziwie epickiego fantasy. Problem w tym, że ta epickość momentami przytłacza – zakończenie jest krwawe i głośne, ale jednocześnie bardzo nużące.

Fabuła stopniowo zamienia się w wielką, niekończącą się bitwę, w której trup ściele się gęsto, a kolejne starcia zlewają się ze sobą, tracąc swoją emocjonalną wagę. Gwynne świetnie radzi sobie z opisywaniem brutalności i chaosu walki, jednak w pewnym momencie zaczyna to działać na niekorzyść narracji. Paradoksalnie jej tempo z jednej strony pędzi naprzód bez wytchnienia, z drugiej – przez powtarzalność scen bitewnych – lektura potrafi się dłużyć.

Również domknięcie wątków fabularnych pozostawia jakiś zgrzyt. Niektóre są udane (Orka),niektóre zaskakujące (choć niedopracowane – Elvara),większość zaś… mocno przewidywalna. Postacie, którym poświęcono sporo miejsca we wcześniejszych tomach, ostatecznie okazują się z perspektywy finału wręcz zbędne (Varg, Guddvar). Typowe zapychacze.

Finał „Gniewu bogów” imponuje skalą, ale nie zawsze trafia w emocje. We mnie zostawił uczucie przesytu flaków i mięsa oraz niedosytu relacji i worldbuildingu.

„Gniew bogów” Johna Gwynne’a to finał, bez wątpienia uszyty na miarę prawdziwie epickiego fantasy. Problem w tym, że ta epickość momentami przytłacza – zakończenie jest krwawe i głośne, ale jednocześnie bardzo nużące.

Fabuła stopniowo zamienia się w wielką, niekończącą się bitwę, w której trup ściele się gęsto, a kolejne starcia zlewają się ze sobą, tracąc swoją...

Świetnie zakończona historia. Wszystko jest domknięte, każdy wątek zakończony, coś świetnego brak jakiś niedomówień 😄

Świetnie zakończona historia. Wszystko jest domknięte, każdy wątek zakończony, coś świetnego brak jakiś niedomówień 😄

świetnie wykreowany świat, wątki łączące się, dość ciekawe, ale jakoś nie zapałałam sympatią do bohaterów, nie wciągało...Tak na prawde od krwawej jatki do bitwy i... od poczatku. Po prostu nie moje, ale doceniam.

świetnie wykreowany świat, wątki łączące się, dość ciekawe, ale jakoś nie zapałałam sympatią do bohaterów, nie wciągało...Tak na prawde od krwawej jatki do bitwy i... od poczatku. Po prostu nie moje, ale doceniam.

Och jak ja ją męczyłam... Ale proszę się tym nie zrażac, tylko czytając co kilka stron bitwy z mocnym rozlewem krwi po prostu poczułam znużenie... Ktonjeszcze zginie? Wytrwa ktoś w ogóle? Miałam wrażenie, że zginęła polowa conajmniej mieszkańców Vigridu. Mało bogów, zawiodłam się Snaką i tylko z jego powodu brnęłam dalej, przecież jest na okładce! Chcę epickiej bitwy! I była, fakt, ale i tak czegoś mi brakowało. Elvara... jej nie umiałam przeboleć, Einara w sumie też. Podsumowując trylogia dobra, świat trochę mały się wydawał ale bohaterowie nadrabiali. Zakończenie prosi się o dopowiedzenie jakimś opowiadaniem lub wstępem do kolejnej sagi. Przecież bogów było wiecej, nie?

Och jak ja ją męczyłam... Ale proszę się tym nie zrażac, tylko czytając co kilka stron bitwy z mocnym rozlewem krwi po prostu poczułam znużenie... Ktonjeszcze zginie? Wytrwa ktoś w ogóle? Miałam wrażenie, że zginęła polowa conajmniej mieszkańców Vigridu. Mało bogów, zawiodłam się Snaką i tylko z jego powodu brnęłam dalej, przecież jest na okładce! Chcę epickiej bitwy! I...

Finał kochani, finał jednej z lepszych trylogii fantasy, jakie miałam szczęście czytać. I to jaki finał! Gniew bogów jest genialnym zwieńczeniem drogi, którą pokonaliśmy razem z Krwiozaprzysiężonymi, Orką i innymi mieszkańcami Vigridu.

Cała trylogia, a zwłaszcza Gniew Bogów jest historią o wolności, człowieczeństwie i tym, jak interpretacja tych dwóch pojęć wpływa na nasze życie. Oraz, jak już wielokrotnie powtarzałam, przestwór oceanu krwi, flaków i wartkiej akcji. Jest to też historia o bezwarunkowej miłości rodzicielskiej, odnalezieniu rodziny z wyboru i domu, choć ten może przyjmować przeróżne formy.

Gwynne zrobił coś niebywałego - napisał wielowątkową, wielowarstwową przygodę z plejadą postaci i narracją wieloosobową, która nie jest ciężka w odbiorze. Próg wejścia może wydawać się wysoki, ale jak już czytelnik “wgryzie się” w ten świat i zapamięta kto jest kim i gdzie, to przez tę książkę się płynie. Każdy narrator był dla mnie tak samo angażujący - naprawdę, przy tego typu książkach zawsze jest ten jeden bohater, którego POV sprawia, że wywracam oczami, co u Krwiozaprzysiężonych nie miało miejsca.

Jestem fanką krwawych fantasy, im krwawiej tym weselej, ale w przypadku tego finału nawet nie o te bitwy się rozchodziło. Zachwyciło mnie to, jak autor skrzętnie utkał losy każdego narratora i podczas wydarzeń rozciągniętych na 3 tomy zaczął je subtelnie splatać. Po to by w wielkim finale czytelnik mógł zapoznać się z punktem widzenia każdej strony konfliktu i z opiniami istotnych figur na tej nordyckiej planszy.

Jest to niewątpliwie jedno z lepszych epickich fantasy, jednak wymaga od czytelnika cierpliwości. Opisy są długie i szczegółowe, a droga bohaterów do ostatecznej bitwy kręta. Nieodmiennie, jednak, polecam tę serię w audio, narrator jest świetny, a czytane jego głosem przydługie opisy mają tendencje do ożywania.

Świetna trylogia dla fanów wikingów, krwi i epickich przygód! ❤️

Finał kochani, finał jednej z lepszych trylogii fantasy, jakie miałam szczęście czytać. I to jaki finał! Gniew bogów jest genialnym zwieńczeniem drogi, którą pokonaliśmy razem z Krwiozaprzysiężonymi, Orką i innymi mieszkańcami Vigridu.

Cała trylogia, a zwłaszcza Gniew Bogów jest historią o wolności, człowieczeństwie i tym, jak interpretacja tych dwóch pojęć wpływa na nasze...