Psychika postaci i ogólny zarys fabuły to psychologiczne mistrzostwo. Przerażające bardzo. Trzeba to zaznaczyć.
Czemu moja ocena jest więc taka niska? Bo ja się nudziłam. Niestety.

Psychika postaci i ogólny zarys fabuły to psychologiczne mistrzostwo. Przerażające bardzo. Trzeba to zaznaczyć.
Czemu moja ocena jest więc taka niska? Bo ja się nudziłam. Niestety.

Mogę teraz z całą pewnością stwierdzić, że pierwszy tom jest najlepszy. Tutaj było kilka ciekawych wątków, które mnie zainteresowały. Te potwory i przemiany w nie, były dobrym dodatkiem. Chciałam się dowiedzieć jak skończą bohaterowie. Przynajmniej część. Choć ten zabieg, że nie wszędzie czas biegnie tak samo wydał mi się tanią zagrywką. Wygodne narzędzie, by nie musieć posuwać fabuły mocno do przodu.

Mogę teraz z całą pewnością stwierdzić, że pierwszy tom jest najlepszy. Tutaj było kilka ciekawych wątków, które mnie zainteresowały. Te potwory i przemiany w nie, były dobrym dodatkiem. Chciałam się dowiedzieć jak skończą bohaterowie. Przynajmniej część. Choć ten zabieg, że nie wszędzie czas biegnie tak samo wydał mi się tanią zagrywką. Wygodne narzędzie, by nie musieć...

Ciągłe wtrącenia narratora są męczące. Moim zdaniem były zbędne. Do tego te szkoły w stanach zawsze brzmią tak okropnie.
Główny bohater poznaje jednak dwójkę rodzeństwa, która pomaga mu rozwiązać zagadkę tej miejscowości. Bo w końcu ktoś musi! Razem tworzą całkiem zgrabny zespół.
Książka przyjemna, choć taki średniak.

Ciągłe wtrącenia narratora są męczące. Moim zdaniem były zbędne. Do tego te szkoły w stanach zawsze brzmią tak okropnie.
Główny bohater poznaje jednak dwójkę rodzeństwa, która pomaga mu rozwiązać zagadkę tej miejscowości. Bo w końcu ktoś musi! Razem tworzą całkiem zgrabny zespół.
Książka przyjemna, choć taki średniak.

Lepszy niż pierwszy tom, ale jeju jakie to dłuuuuugie. Do tego wątków jest tyle i wszystko jest tak zagmatwane, że nie polecam odkładać tego na dłużej, bo można się pogubić.
Tym razem mamy trójkę ciekawych bohaterów: Huberta, Weronikę i Szerszenia. Umilają oni czas, jednak mogłoby być to trochę krótsze.

Lepszy niż pierwszy tom, ale jeju jakie to dłuuuuugie. Do tego wątków jest tyle i wszystko jest tak zagmatwane, że nie polecam odkładać tego na dłużej, bo można się pogubić.
Tym razem mamy trójkę ciekawych bohaterów: Huberta, Weronikę i Szerszenia. Umilają oni czas, jednak mogłoby być to trochę krótsze.

Muszę przyznać, że nie mogłam wykombinować, kto jest sprawcą. Wszyscy byli tak podejrzani w jednej chwili, by wydawać się totalnie pobocznymi postaciami w drugiej. I na odwrót.
Dobra sprawa.

Muszę przyznać, że nie mogłam wykombinować, kto jest sprawcą. Wszyscy byli tak podejrzani w jednej chwili, by wydawać się totalnie pobocznymi postaciami w drugiej. I na odwrót.
Dobra sprawa.

Nie podobało mi się to. Miałam wrażenie, że zbyt dużo było tutaj ściągniętego z innych książek Kinga. Jakbym to już czytała wcześniej. Nudziło mnie. Klimatu nie czułam. Horroru w tym też nie wyłapałam.

Nie podobało mi się to. Miałam wrażenie, że zbyt dużo było tutaj ściągniętego z innych książek Kinga. Jakbym to już czytała wcześniej. Nudziło mnie. Klimatu nie czułam. Horroru w tym też nie wyłapałam.

Niektóre postaci nieźle odwalały, lecz ostatecznie każdy zrobił co musiał. Sprawa znów była interesująca. Dość brutalna. Nie rozumiałam tylko, czemu od samego początku oni mówili o seryjnym. Nic na niego nie wskazywało. Choć prawda, że zostawiał im sporo poszlak, by ich zmylić.
Zastanawia mnie, czy autorka przez natłok postaci zawsze dodawała ich pełne imię i zawód, ale brzmiało to dość śmiesznie. Do tego Weronika potrzebuje więcej koni, by otwierać stadninę XD Po pierwsze, bo jej biedny koń stoi sam (a nie powinien!). Po drugie, bo nie może przecież prowadzić jazd na niesprawdzonych, nowo kupionych, nietrenowanych koniach. A tym bardziej na jednym.
Może sporo uwag, ale ogólnie czytało mi się to dobrze i podobało mi się.

Niektóre postaci nieźle odwalały, lecz ostatecznie każdy zrobił co musiał. Sprawa znów była interesująca. Dość brutalna. Nie rozumiałam tylko, czemu od samego początku oni mówili o seryjnym. Nic na niego nie wskazywało. Choć prawda, że zostawiał im sporo poszlak, by ich zmylić.
Zastanawia mnie, czy autorka przez natłok postaci zawsze dodawała ich pełne imię i zawód, ale...

Kociołkowe Bullerbyn! Ten opis jest idealny. Oddaje wszystko to co czułam czytając to.
Byłam uśmiechnięta przez cały czas. To dobry tytuł dla dzieci i dorosłych, na znaczącą poprawę humoru.
Jeszcze nie Drużyna, ale już Banda. Fajnie poczytać o nich dłużej, a nie tylko krótkie wstawki w głównej serii. Szczególnie, że opowieści, do których wydarzenia się odnosiły są mi znane.

Kociołkowe Bullerbyn! Ten opis jest idealny. Oddaje wszystko to co czułam czytając to.
Byłam uśmiechnięta przez cały czas. To dobry tytuł dla dzieci i dorosłych, na znaczącą poprawę humoru.
Jeszcze nie Drużyna, ale już Banda. Fajnie poczytać o nich dłużej, a nie tylko krótkie wstawki w głównej serii. Szczególnie, że opowieści, do których wydarzenia się odnosiły są mi znane.

Rzadko sięgam po paragrafówki. Ta wydawała się porządnie zrobiona. Przeczytałam parę ścieżek, choć nie wszystkie. Są ważniejsze i mało znaczące wybory.
Na jeden wieczór był to przyjemny tytuł.

Rzadko sięgam po paragrafówki. Ta wydawała się porządnie zrobiona. Przeczytałam parę ścieżek, choć nie wszystkie. Są ważniejsze i mało znaczące wybory.
Na jeden wieczór był to przyjemny tytuł.

Ten tom podobał mi się trochę mniej, gdyż Paige irytująco popełnia te same błędy i jest zdecydowanie zbyt ufna.
Początek i koniec dobry, jednak środę się ciągnął. Budowa świata pozostaje na wysokim poziomie. Możemy dowiedzieć się jeszcze więcej szczegółów, nawet o miejscach poza Londynem.
Sajon spiskuje coraz bardziej i sprawia, że miasto jest coraz bardziej niebezpieczne. Knucie intryg to podstawa do przetrwania. Z chęcią zobaczę ich więcej w kolejnym tomie.

Ten tom podobał mi się trochę mniej, gdyż Paige irytująco popełnia te same błędy i jest zdecydowanie zbyt ufna.
Początek i koniec dobry, jednak środę się ciągnął. Budowa świata pozostaje na wysokim poziomie. Możemy dowiedzieć się jeszcze więcej szczegółów, nawet o miejscach poza Londynem.
Sajon spiskuje coraz bardziej i sprawia, że miasto jest coraz bardziej niebezpieczne....

Nie jest to zbyt potrzebny dodatek. Wszystkiego co tutaj się znajduje, dowiadujemy się podczas czytania głównej serii.

Nie jest to zbyt potrzebny dodatek. Wszystkiego co tutaj się znajduje, dowiadujemy się podczas czytania głównej serii.

Czytając to, brzmiało to dla mnie podobnie do dzieł Camilii Lagberg. Na koniec autorka napisała, że lubi jej twórczość, więc moje odczucia się zgadzały. Dla mnie świetnie, bo lubię jej styl.
Książka ma skomplikowaną sprawę kryminalną. Podejrzanych jest wielu. Niektórzy są, aż za bardzo podejrzani... Dlatego nie spodziewałam się, że to będą oni. I zakończenie nie zawiodło. Do tego wątek obyczajowy jest też mocny. Dużo się dowiadujemy o głównych bohaterach (których polubiłam (Kopp też)), oraz o mieszkańcach Lipowa.
Policjanci z lokalnego posterunku popełnili masę błędów podczas dochodzenia, więc dobrze, że zostało to wypomniane już w trakcie historii. Inaczej bym się tego czepiała XD

Czytając to, brzmiało to dla mnie podobnie do dzieł Camilii Lagberg. Na koniec autorka napisała, że lubi jej twórczość, więc moje odczucia się zgadzały. Dla mnie świetnie, bo lubię jej styl.
Książka ma skomplikowaną sprawę kryminalną. Podejrzanych jest wielu. Niektórzy są, aż za bardzo podejrzani... Dlatego nie spodziewałam się, że to będą oni. I zakończenie nie zawiodło....

Opowiadanie "Jest Krew" jest moim ulubionym. Holly wraca i to z ciekawym dochodzeniem. Inne postaci też są bardzo dobre.
Opowiadanie "Telefon Pana Harrigana" też jest moim ulubionym. Było tak samo dobre. Zaciekawiło mnie od razu i trzymało poziom przez cały czas. Fajnie rozwiązane.
"Szczur" plasuje się na trzecim miejscu. Główny bohater nie jest zbytnio do polubienia, lecz fabuła nadrabia.
"Życie Chucka" zostaje na ostatnim miejscu. Nie było złe. Dobrze mi się je czytało, po prostu tamte mnie bardziej porwały.

Opowiadanie "Jest Krew" jest moim ulubionym. Holly wraca i to z ciekawym dochodzeniem. Inne postaci też są bardzo dobre.
Opowiadanie "Telefon Pana Harrigana" też jest moim ulubionym. Było tak samo dobre. Zaciekawiło mnie od razu i trzymało poziom przez cały czas. Fajnie rozwiązane.
"Szczur" plasuje się na trzecim miejscu. Główny bohater nie jest zbytnio do polubienia, lecz...

Teoretycznie dostałam to o co prosiłam - więcej magi, więcej bitew. Jednakże, nie chciałam tego w taki sposób, bo akcja wlecze się bardzo. Niestety jest to gorszy tom od poprzedniego.
Nie wiadomo gdzie są bohaterowie (chowają się i przede mną). A ich dywagacje o wszystkim, bardzo mnie nudziły. Ja miałam ochotę ich porzucić. Szczególnie, że za dobrzy to oni nie byli. Choć dwie postaci dość polubiłam.
Najlepsze momenty były z nauczycielem. To było dobrze poprowadzone, żwawym tempem i wszystko miało sens. Jego historia była najbardziej interesująca.

Teoretycznie dostałam to o co prosiłam - więcej magi, więcej bitew. Jednakże, nie chciałam tego w taki sposób, bo akcja wlecze się bardzo. Niestety jest to gorszy tom od poprzedniego.
Nie wiadomo gdzie są bohaterowie (chowają się i przede mną). A ich dywagacje o wszystkim, bardzo mnie nudziły. Ja miałam ochotę ich porzucić. Szczególnie, że za dobrzy to oni nie byli. Choć...

"Małgorzata Rogala – mistrzyni kryminału, tym razem zabiera nas w świat stworzony dla nieco młodszych czytelników i pokazuje tym samym, że pisze świetnie nie tylko dla dorosłych! - A dorosłym też się to podoba! Haha
Jak to Pełnia to musiałam sięgnąć po tą skiążkę. Była bardzo przyjemna. Dalej dostajemy tajemniczą zagadkę do rozwikłania, lecz tym razem otoczoną dużą dozą fascynacji i radości jaką dzieci emanują.
Młodzi bohaterzy są fajni. Dobrze też było ponownie się spotkać ze znanymi już postaciami.

"Małgorzata Rogala – mistrzyni kryminału, tym razem zabiera nas w świat stworzony dla nieco młodszych czytelników i pokazuje tym samym, że pisze świetnie nie tylko dla dorosłych! - A dorosłym też się to podoba! Haha
Jak to Pełnia to musiałam sięgnąć po tą skiążkę. Była bardzo przyjemna. Dalej dostajemy tajemniczą zagadkę do rozwikłania, lecz tym razem otoczoną dużą dozą...

Te krótsze książki Bondy są jednak lepsze. Co dziwne nie jest, gdyż tamte są też późniejszymi pracami.
Ten tytuł bym skróciła, ciągną się trochę i ilość wątków porażała. A nie wszystkie wnosiły coś ważnego.
To powiedziawszy, to dalej mi się to podobało. Sprawa nie była oczywista, od początku wiadomo, że ma drugie dno. Sasza jest interesującą postacią. Nie do końca ją polubiłam, ale ma miejsce do rozwoju, więc zobaczę co z niej będzie dalej.

Te krótsze książki Bondy są jednak lepsze. Co dziwne nie jest, gdyż tamte są też późniejszymi pracami.
Ten tytuł bym skróciła, ciągną się trochę i ilość wątków porażała. A nie wszystkie wnosiły coś ważnego.
To powiedziawszy, to dalej mi się to podobało. Sprawa nie była oczywista, od początku wiadomo, że ma drugie dno. Sasza jest interesującą postacią. Nie do końca ją...

Opowiadanie, które wygrało w konkursie. Historia jest ciekawa, jest to też dobrze napisane. Jedynie praca policji była mało prawdziwa, wiarygodna.

Opowiadanie, które wygrało w konkursie. Historia jest ciekawa, jest to też dobrze napisane. Jedynie praca policji była mało prawdziwa, wiarygodna.

Zbyt krótkie, by zostało ze mną na dłużej. Czytało się dobrze.

Zbyt krótkie, by zostało ze mną na dłużej. Czytało się dobrze.

Antykwariaty/biblioteki - to zawsze magiczne miejsca. Szczególnie dla takich kśiążkoholików, jak Ci, którzy przesiadują na tej stronie ;)
Podoba mi się sposób w jaki autor połączył przygodę z filozoficznymi przemyśleniami. Tak to się powinno robić.
Do tego bohaterowie są bardzo sympatyczni.

Antykwariaty/biblioteki - to zawsze magiczne miejsca. Szczególnie dla takich kśiążkoholików, jak Ci, którzy przesiadują na tej stronie ;)
Podoba mi się sposób w jaki autor połączył przygodę z filozoficznymi przemyśleniami. Tak to się powinno robić.
Do tego bohaterowie są bardzo sympatyczni.

Bardzo się cieszę, że bohaterowie zwrócili uwagę na to, jak bardzo naciągana jest ta cała sytuacja. Nie mogłam tego pojąć jak policja mogła dopuścić do sprawy podejrzanych, którzy po 2 miesiącach studiów, to jeszcze niewiele wiedzą. Na szczęście, to było zamierzone i wypomniane w książce. I takim sposobem zawędrowaliśmy w ciekawy spisek, który ma satysfakcjonujące i zawiłe zakończenie. Od kiedy jednak wiadomo, kto zabił, to możemy się domyślić co oni planują. Dalej dobrze się to czyta.
Misia, jako postać, jest dobrze napisana, prawdziwa. Jej rodzinka jest najlepsza. Jako bohaterka jest natomiast trochę głupiutka. To jak wszyscy ją nazywają nie pomaga, by traktować ją poważniej. Dobrze, że zrozumiała swoje błędy i zaczęła polegać na innych.

Bardzo się cieszę, że bohaterowie zwrócili uwagę na to, jak bardzo naciągana jest ta cała sytuacja. Nie mogłam tego pojąć jak policja mogła dopuścić do sprawy podejrzanych, którzy po 2 miesiącach studiów, to jeszcze niewiele wiedzą. Na szczęście, to było zamierzone i wypomniane w książce. I takim sposobem zawędrowaliśmy w ciekawy spisek, który ma satysfakcjonujące i zawiłe...