Sprawiedliwość królów

Po książkę sięgnąłem bez większego przekonania, bardziej dla zabicia czasu bez jakiegokolwiek zaangażowania. Trudny, zagmatwany początek mnie w tym utwierdził, aż tu nagle, z rozdziału na rozdział, zacząłem śledzić losy bohaterów z wypiekami. Nie wiem czym to było spowodowane, ale na pewno nie oryginalnością, bo o bohaterach podróżujących po świecie i egzekwujących prawo pisał już kiedyś na przykład Sebastien de Castell. Po jakimś czasie zauważyłem, że to powieść jakich wiele, ale ma tak bardzo widoczne i solidne podstawy świata i bohaterów, że trudno było się oderwać. Wszystko dopięte na ostatni guzik, bez większych niedopowiedzeń, a przedstawienie historii w formie spisanych wspomnień wyszło świetnie.

Konrad Vonvalt, wraz z podopieczną, Heleną Sedanką oraz ich pomocnikiem wyruszają do małej wioski, aby zbadać, jak przestrzegane są w niej prawa i czy mieszkańcy, zgodnie z cesarskimi postanowieniami, wyrzekli się pogaństwa. W trakcie podróży towarzyszy im Claver, powiązany z dworem młody człowiek, który nie uznaje odejść od norm, wchodzi w kompetencje Vonvalta i stara się wpłynąć na jego osąd.

Po inspekcji wioski i pozbyciu się ciężaru w postaci Clavera bohaterowie wyruszają do Galen's Vale, gdzie dosłownie po chwili wplątują się w sprawę morderstwa arystokratki, a sama sprawa prowadzi ich spisku, który sięga cesarskiego dworu. Od tej chwili bohaterowie bez przerwy będą narażenie na niebezpieczeństwo, a Claver okazuje się być dosyć znaczącą osobą z sięgającymi nieba ambicjami i celami.

Gdyby usunąć wszystkie elementy fantastyczne, czyli niesamowite moce Vonvalta i innych sędziów, oraz przenieść miejsce akcji do jakiejś europejskiej miejscowości, książkę śmiało możnaby zaliczyć do kryminału albo thrillera, a i tak byłaby w tym dobra i całkiem nieźle by się broniła.

Na uwagę zasługują również bohaterowie. Pomijając fakt, że Helenie Sedance kibicuje się od początku do końca, tak Vonvalt chyba celowo zmusza czytelnika do niechęci wobec siebie. Osobiście przez większość książki chciałem, żeby ktoś utarł mu nosa i wydobył z niego coś 'ludzkiego'. Jego prostackie zachowanie, bezczelność i ignorowanie, albo raczej niedopuszczanie do myśli swoich słabości i nieprzyznawanie się do swoich błędów działało na nerwy.

Książkę polecam, świetnie miesza gatunki i w każdym z nich ma sporo do zaoferowania, co równocześnie może być problemem dla czytelników, którzy szukają porządnej, czystej fantastyki.

Po książkę sięgnąłem bez większego przekonania, bardziej dla zabicia czasu bez jakiegokolwiek zaangażowania. Trudny, zagmatwany początek mnie w tym utwierdził, aż tu nagle, z rozdziału na rozdział, zacząłem śledzić losy bohaterów z wypiekami. Nie wiem czym to było spowodowane, ale na pewno nie oryginalnością, bo o bohaterach podróżujących po świecie i egzekwujących prawo...

Jestem w trakcie czytania ale nie wiem czy skończę.
Książka napisana z pozycji jednej z bohaterek, która co chwila powtarza frazy typu: "gdyby wiedział, to od razu pojechał gdzie indziej", "jaka wtedy byłam naiwna" itp. Nie wiem, czy taki był cel, ale mi osobiście bardzo to nie pasuje. Takie niby spojlerowanie tylko denerwuje i rozprasza. A szkoda bo sama akcja i bohaterowie skonstruowani dość ciekawie.

Jestem w trakcie czytania ale nie wiem czy skończę.
Książka napisana z pozycji jednej z bohaterek, która co chwila powtarza frazy typu: "gdyby wiedział, to od razu pojechał gdzie indziej", "jaka wtedy byłam naiwna" itp. Nie wiem, czy taki był cel, ale mi osobiście bardzo to nie pasuje. Takie niby spojlerowanie tylko denerwuje i rozprasza. A szkoda bo sama akcja i...

Ani ta książka dobra, ani zła. Według mnie jest to książka, która nie wyróżnia się niczym, ale też nie można jej potraktować jej jako słabej.

Ani ta książka dobra, ani zła. Według mnie jest to książka, która nie wyróżnia się niczym, ale też nie można jej potraktować jej jako słabej.

Niczego nie urywa ale też nic nie wlecze po ziemi.
Dla odprężenia i do zapomnienia.

Niczego nie urywa ale też nic nie wlecze po ziemi.
Dla odprężenia i do zapomnienia.

Jedyne co kojarzy mi się z tą książką, to ziewanie. Niemożebnie nijaki tytuł.

Jedyne co kojarzy mi się z tą książką, to ziewanie. Niemożebnie nijaki tytuł.

Niczego nie urywa i momentami czuć jeszcze sztywność pióra, ale to solidna prosta przygoda w klimacie europejskiego średniowiecza, zakonów, wiary i tajemnej wiedzy.

Niczego nie urywa i momentami czuć jeszcze sztywność pióra, ale to solidna prosta przygoda w klimacie europejskiego średniowiecza, zakonów, wiary i tajemnej wiedzy.

Zaskakująco interesująca powieść fantasy. Zaskakująco jak na stosunkowo niskie oceny i opinie przeciętnej jakie zbiera. W moich oczach daleko tu od przeciętności. Fantasy potraktowane wątkami poltycznymi, państwotwórczymi podlane sosem kryminalnej zagadki i przedstawione z punktu widzenia stosowania prawa do poddanych jako podstawy autorytetu państwa ścierającego sie z erozyjnymi ruchami znajdującymi w ruchach religijnych przeciwwagę dla państwa i podstawę do niesubordynacji w stosunku do wladzy, stawia akcenty inaczej niż ma to miejsce w standardowych przeciętnych powieściach fantasy i ma to działanie niezwykle odświeżające co w parze z niestandardowym zabiegiem narracyjnym prowadzenia opowieści niejako w formie wspomnień starszej już bohaterki opisującej swoje przeżycia z młodości gdy była pomocą sędziowską i została zamieszana w wydarzenia na imperialną skalę, nie raz, nie dwa odwołując się do wydarzeń późniejszych niż te akurat opisywane i w związku z tym specyficzny forshadowing stawiają te powieść na miejscu nowego spojrzenia, niejako z innej strony na znane schematy .
Warto.

Zaskakująco interesująca powieść fantasy. Zaskakująco jak na stosunkowo niskie oceny i opinie przeciętnej jakie zbiera. W moich oczach daleko tu od przeciętności. Fantasy potraktowane wątkami poltycznymi, państwotwórczymi podlane sosem kryminalnej zagadki i przedstawione z punktu widzenia stosowania prawa do poddanych jako podstawy autorytetu państwa ścierającego sie z...

Dość przeciętna książka. Dla mnie przede wszystkim było bardzo nie równe tempo. Czasami wszystko było opisywane dokładnie, a czasami mijały całe dnie gdy nic się nie działo, co w kontekście zagadki kryminalnej nieco nie pasuje. Za to całkiem polubiłem bohaterów, choć zachowanie Sędziego czasami było niezrozumiałe. Zagadka kryminalna słaba i do tego rozwiązanie dosyć głupie. Natomiast bardzo słabo opisane zarówno sceny walki jak i bitwy. Dla mnie było za dużo chaosu w tych scenach. Wątek miłosny przyzwoity i nie nachalny, choć może nieco zbyt szybki.
Ogólnie nic specjalnego ale zobaczę co będzie w kolejnym tomie.

Dość przeciętna książka. Dla mnie przede wszystkim było bardzo nie równe tempo. Czasami wszystko było opisywane dokładnie, a czasami mijały całe dnie gdy nic się nie działo, co w kontekście zagadki kryminalnej nieco nie pasuje. Za to całkiem polubiłem bohaterów, choć zachowanie Sędziego czasami było niezrozumiałe. Zagadka kryminalna słaba i do tego rozwiązanie dosyć głupie....

Jeśli szukacie w książkach fantasy pasjonującej historii, świetnie wykreowanych bohaterów, barwnego romansu, a do tego wciągającej zagadki kryminalnej to… nie tutaj.

Sprawiedliwość Królów jako powieść porównałbym do kotleta. Z zewnątrz wydaje się, że wszystko jest z nim w porządku. Odpowiednio wysmażony, panierka chrupiąca. Ale kiedy tylko go spróbujecie zjeść od razu okazuje się, że kucharz zapomniał kompletnie o dodaniu soli i pieprzu. Innymi słowy pierwszy tom cyklu to książka mocno nijaka.

Autor przedstawia czytelnikowi Imperium Wilka, państwo, które w ciągu krótkiego czasu gwałtownie się rozrosło i podbiło sąsiednie krainy. Jego ziemię przemierzają cesarscy sędziowie, specjalnie wyszkoleni w znajomości prawa, ale też posługiwania się magicznymi mocami, które pomagają zdobyć im informacje w śledztwach. Śledzimy losy jednego z nich – Vovalta, oraz jego pomocnika Bressingera i uczennicy Heleny. Trafiają oni do handlowego miasta Galen’s Vale, gdzie badają sprawę zabójstwa żony jednego z ważniejszych mieszczan. Oczywiście sprawy szybko się komplikują, a odkryty spisek może zagrozić całemu Imperium…

Jeśli chodzi o wspomniany powyżej wątek śledztwa i zagadki kryminalnej to jest on, no cóż, kompletnie nijaki (przepraszam za powtórzenie, ale to słowo idealnie pasuje do tej książki). Niby są tu elementy, które powinny budować ciekawą narrację, nie brakuje scen walki i ucieczek, stopniowo są przed czytelnikiem odsłaniane kolejne informacje dotyczące intrygi. Autor wplótł też do historii wątki dotyczące polityki i starć różnych stronnictw. Niemniej coś tu ewidentnie nie zagrało i przez sporą część powieści odczuwałem znużenie i niespecjalnie chciałem przerzucać kolejne strony.

Niestety, nie mogę też powiedzieć zbyt wielu pozytywnych słów o bohaterach. Najciekawszy jest sędzia Vonvalt, widać że to człowiek absolutnie wierzący w zasady, czasem tak mocno, że aż ślepy na zmieniającą się rzeczywistość. Jeśli zaś chodzi o Helenę Sedankę – główną protagonistkę i narratorkę powieści - to jest to postać zupełnie bezbarwna, jej losy absolutnie mnie nie obchodziły. Pozostali bohaterowie niczym się specjalnym nie wyróżniają (poza antagonistami, którzy są mocno sztampowi).

Chyba największą wadą powieści jest wątek romantyczny. Wyjątkowo dobrze widać tutaj, że autor nie ma w tej kwestii żadnego doświadczenia. Ani przez sekundę nie mogłem uwierzyć w uczucie łączące Helenę i Matiasa, ich kontakty były nudne i momentami wręcz niezręczne.

Mimo powyższego marudzenia nie mogę powiedzieć, że Sprawiedliwość Królów to książka wyjątkowo zła. Autor wykreował mroczny świat, który może zainteresować czytelnika. Sama historia, choć nie porywa, jest prowadzona w uporządkowany sposób, nie ma tu żadnych poważnych błędów logicznych czy porzuconych wątków. Doceniam też początek i końcówkę powieści, gdzie dzieje się więcej i historia jakkolwiek potrafi zainteresować.

Dam tej serii jeszcze szansę, podobno następne tomy porzucają rozwiązywanie zagadek na rzecz epic fantasy, może to wyjdzie cyklowi na dobre. Póki co pierwszy tom dostaje ode mnie ocenę 5/10.

Jeśli szukacie w książkach fantasy pasjonującej historii, świetnie wykreowanych bohaterów, barwnego romansu, a do tego wciągającej zagadki kryminalnej to… nie tutaj.

Sprawiedliwość Królów jako powieść porównałbym do kotleta. Z zewnątrz wydaje się, że wszystko jest z nim w porządku. Odpowiednio wysmażony, panierka chrupiąca. Ale kiedy tylko go spróbujecie zjeść od razu...

dobra książka, lepsza niż się spodziewałam po ocenach. Napisana dobrym , nie nudnym językiem, z pełnokrwistymi bohaterami . Bez wahania sięgam po następny tom.

dobra książka, lepsza niż się spodziewałam po ocenach. Napisana dobrym , nie nudnym językiem, z pełnokrwistymi bohaterami . Bez wahania sięgam po następny tom.