Maria Król-Fijewska

Tę pozycję należałoby odchudzić o co najmniej dwieście stron — być może wtedy stałaby się przystępniejsza w odbiorze. Liczyłam na przytulną, spokojną i niestresującą lekturę, niestety bardzo się zawiodłam. Początek rzeczywiście zapowiadał się obiecująco, jednak z czasem miałam wrażenie, że w kółko czytam o tym samym. Powtarzalność i rutyna, zamiast dawać poczucie spokoju oraz czytelniczego bezpieczeństwa, szybko zaczęły męczyć. Nie oczekiwałam fabularnych fajerwerków — sięgnęłam po tę książkę z zupełnie innym nastawieniem — ale trudno mówić tu o wciągającej historii. Czytelnik zostaje wrzucony w świat pana Henryka i aż do samego końca mozolnie przez niego brnie, niczym tytułowy bohater wspinający się po schodach na drugie piętro. Towarzyszą temu długie opisy spacerów, parzenia herbaty oraz gorących uczuć do pani Elżbiety, powtarzane niemal bez końca. O ile początkowo te elementy potrafią zaciekawić i rozczulić, o tyle z czasem stają się po prostu nużące. Na plus należy jednak zaliczyć sam pomysł uczynienia głównym bohaterem mężczyzny u schyłku życia — to rozwiązanie rzadko spotykane i warte docenienia.