Ludowe czarownictwo. Magiczne tradycje, praktyki i wierzenia z polskiego folkloru

Jakoś ta książka mnie nie urzekła. Jest dla mnie zbyt chaotyczna. Wydaje mi się, że temat z dużym potencjałem - ale takie "słownikowe" wypisywanie tematycznych zaklęć strasznie męczące. Samo wydanie jest super. Bardziej przemęczyłem niż pochłonąłem, ale był fragmenty, które mnie zaciekawiły.

Jakoś ta książka mnie nie urzekła. Jest dla mnie zbyt chaotyczna. Wydaje mi się, że temat z dużym potencjałem - ale takie "słownikowe" wypisywanie tematycznych zaklęć strasznie męczące. Samo wydanie jest super. Bardziej przemęczyłem niż pochłonąłem, ale był fragmenty, które mnie zaciekawiły.

„Ludowe czarownictwo” to dla mnie książka, która nie porywa w klasycznym sensie. Nie jest to historia, od której nie można się oderwać, ale ma w sobie coś bardzo przyjemnego i spokojnego. To lektura, którą czyta się z ciekawością i bez pośpiechu.

Coraz bardziej interesują mnie tradycje słowiańskie, dlatego szczególnie doceniłam to, jak szczegółowo autorka opisuje dawne wierzenia, praktyki i codzienne życie ludzi. Widać tu mocne zakorzenienie w naturze, rytmach przyrody, świętach i obrzędach, które porządkowały życie dawnych społeczności.

To właśnie ten klimat — bliskości natury i prostoty życia — zrobił na mnie największe wrażenie. Nie jest to książka pełna dynamicznej akcji, ale raczej spokojna podróż w świat dawnych wierzeń i sposobów myślenia.

Jeśli ktoś interesuje się tematyką słowiańską, folklorem i dawnymi tradycjami, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. 📚🌿✨

„Ludowe czarownictwo” to dla mnie książka, która nie porywa w klasycznym sensie. Nie jest to historia, od której nie można się oderwać, ale ma w sobie coś bardzo przyjemnego i spokojnego. To lektura, którą czyta się z ciekawością i bez pośpiechu.

Coraz bardziej interesują mnie tradycje słowiańskie, dlatego szczególnie doceniłam to, jak szczegółowo autorka opisuje dawne...

Jest to ciekawa pozycja dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego nasze prababki sypały sól pod próg, jednocześnie żegnając się przed obrazem Matki Boskiej. Autorka bez zbędnego lania wody pokazuje, że chrześcijaństwo na polskiej wsi wcale nie wyparło dawnych bogów, a jedynie narzuciło im nowe płaszcze. Mamy tutaj opowieść o konkretach: ziołach, szeptuchach, obrzędach (często szokująco obrzydliwych) i tym dziwnym momencie, gdy sacrum miesza się z profanum. Agiles pokazuje, że "magia" zawsze była naturalną częścią naszej codzienności. Ciekawe są też historie czarownic palonych na stosie. Nie ukrywam, że zachęca mnie to do dalszego zgłębiania tematu.

Jest to ciekawa pozycja dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego nasze prababki sypały sól pod próg, jednocześnie żegnając się przed obrazem Matki Boskiej. Autorka bez zbędnego lania wody pokazuje, że chrześcijaństwo na polskiej wsi wcale nie wyparło dawnych bogów, a jedynie narzuciło im nowe płaszcze. Mamy tutaj opowieść o konkretach: ziołach, szeptuchach, obrzędach...

Myslalam, ze bedzie wiecej o przedchrzescijanskich praktykach i wierzeniach ,a tu niestety duzo wierzen,ale juz po chrystianizacji naszych terenow.na dodatek ciezko mi sie czytalo, czulam przesyt informacji.

Myslalam, ze bedzie wiecej o przedchrzescijanskich praktykach i wierzeniach ,a tu niestety duzo wierzen,ale juz po chrystianizacji naszych terenow.na dodatek ciezko mi sie czytalo, czulam przesyt informacji.

Podsumowując, „Ludowe czarownictwo” to książka, która bardziej odzwierciedla osobiste przekonania i duchowe zaplecze autora/ki niż stanowi rzetelne studium ludowych praktyk magicznych. Jej największą słabością jest brak wyraźnego oddzielenia tradycji historycznej od współczesnej ideologii, co sprawia, że publikacja traci na wiarygodności jako źródło wiedzy, a zyskuje charakter subiektywnej interpretacji.

Podsumowując, „Ludowe czarownictwo” to książka, która bardziej odzwierciedla osobiste przekonania i duchowe zaplecze autora/ki niż stanowi rzetelne studium ludowych praktyk magicznych. Jej największą słabością jest brak wyraźnego oddzielenia tradycji historycznej od współczesnej ideologii, co sprawia, że publikacja traci na wiarygodności jako źródło wiedzy, a zyskuje...

Po przeczytaniu "Słowiańskiej Wiedźmy" spodziewałam się czegoś bardziej w tym stylu - więcej o naszych pogańskich korzeniach. Za to dostałam zdecydowanie za dużo z wiary chrześcijańskiej.
Choć z jednej strony może to i dobrze, bo książka świetnie pokazuje, że całe chrześcijaństwo przede wszystkim opiera się na poprzednich pogańskich wierzeniach, tak szeroko gnębionych po dziś dzień przez zagorzałych wyznawców katolicyzmu. Myślę, że to trochę szpila wbita w instytucję kościoła, która zbudowała coś na czymś, co starała się wyplenić.
Mam więc mieszane uczucia co do tej książki.

Po przeczytaniu "Słowiańskiej Wiedźmy" spodziewałam się czegoś bardziej w tym stylu - więcej o naszych pogańskich korzeniach. Za to dostałam zdecydowanie za dużo z wiary chrześcijańskiej.
Choć z jednej strony może to i dobrze, bo książka świetnie pokazuje, że całe chrześcijaństwo przede wszystkim opiera się na poprzednich pogańskich wierzeniach, tak szeroko gnębionych po...

Bardzo ciekawa. Momentami trochę obrzydliwa ale nie oszukujemy się, tak kiedyś wyglądało rzucanie zaklęć

Bardzo ciekawa. Momentami trochę obrzydliwa ale nie oszukujemy się, tak kiedyś wyglądało rzucanie zaklęć

Jeśli ktoś lubi obracać się w temacie magii, wierzeń i przesądów, to jest to z pewnością pozycja idealna dla niego. Widać, że autorka włożyła w ten tytuł wiele pracy. Książka jest przesycona faktami, do których z pewnością ciężko było dotrzeć. Pamiętajmy, że wiele z informacji było utajnianych lub po prostu przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Wiele z nich uległo przekształceniu, zapomnieniu lub zostały celowo zatajone. Dzięki tej pozycji mogę zrozumieć wiele zachowań mojej babci (90 lat) czy jej pogadanek. Nie oceniam, czy dany rytuał był w porządku czy też nie - mam na uwadze to, że kiedyś były inne czasy i inne warunki. Niektóre przytoczone wierzenia są obrzydliwe, mroczne i okropne, inne zaś śmieszne bądź błache. Tak jak powyżej - kiedyś ludzie w to wierzyli. Po prostu tak się żyło i wszystkim było dobrze. Świat się zmienia tak samo jak zmieniają się „trendy”. Świetna pozycja. Oby więcej takich. Polecam z całego serca.

Jeśli ktoś lubi obracać się w temacie magii, wierzeń i przesądów, to jest to z pewnością pozycja idealna dla niego. Widać, że autorka włożyła w ten tytuł wiele pracy. Książka jest przesycona faktami, do których z pewnością ciężko było dotrzeć. Pamiętajmy, że wiele z informacji było utajnianych lub po prostu przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Wiele z nich uległo...

Sporo informacji, w niektórych momentach można się pośmiać. Jednocześnie, nie jest to jakaś porywająca lektura, ale jako uzupełnienie pewnego zakresu wiedzy na temat stosowania magii przez zwykłych ludzi na naszych terenach jak najbardziej.

Sporo informacji, w niektórych momentach można się pośmiać. Jednocześnie, nie jest to jakaś porywająca lektura, ale jako uzupełnienie pewnego zakresu wiedzy na temat stosowania magii przez zwykłych ludzi na naszych terenach jak najbardziej.

Mam mały problem z tą książką, nie potrafię się zdecydować czy jest przydatna, czy szkodliwa?
Niby prowadzi przez słowiańskie koło roku, ale mocno umniejsza obrzędowość "pogańską" skupiając się przede wszystkim na bardziej "kościelnych" obrządkach. Autorka niby podaje fakty, ale pomija ważne wątki, a tym samy opowieść o "ludowym czarostwie" nie jest już wiarygodna. Ze zdumieniem czytałam o Nocy Świętojańskiej, której Autorka nie zróżnicowała z Kupalnocką (Sobótką),powracających bocianach, ich znaczeniu ludowym, a zupełnie pominięcie kwestii kruka, czy też skąd są korzenie gromnicy... Takich przykładów jest mnóstwo. Dla mnie to praca mocno odtwórcza, okraszona przemyśleniami Autorki. Brak rozwinięcia czy dopowiedziana ciągu dalszego ważnych wątków, powoduje, że ktoś, kto sięga po tego typu literaturę, ma spaczony obraz wielu wierzeń ludowych.
Chcę się też odnieść, do mocno zniekształconej opowieści o procesach czarownic. Wydaje mi się, że zabrakło pogłębiania wiedzy, i chociaż każdy ma prawo do wyrażenia własnego zdania, to interpretacja wydarzeń serwowana przez pisarkę jest dość jednostronna i nieobiektywna.
To moje pierwsze spotkanie z Autorką i raczej nie sięgnę po jej kolejne książki. Świat mógłby się spokojnie obejść bez tej pozycji, bo nie wnosi niczego do opowieści o ludowości, a raczej ją zaburza.

Mam mały problem z tą książką, nie potrafię się zdecydować czy jest przydatna, czy szkodliwa?
Niby prowadzi przez słowiańskie koło roku, ale mocno umniejsza obrzędowość "pogańską" skupiając się przede wszystkim na bardziej "kościelnych" obrządkach. Autorka niby podaje fakty, ale pomija ważne wątki, a tym samy opowieść o "ludowym czarostwie" nie jest już wiarygodna. Ze...