Profil użytkownika: Darkness_Queen

‎ Dziś porozmawiamy trochę o sporcie, bo właśnie wokół niego kręci się fabuła książki z tej recenzji. Osobiście bardzo lubię oglądać siatkówkę mężczyzn - uwielbiam emocje, które jej towarzyszą, szczególnie podczas meczów polskiej reprezentacji. Nasi siatkarze są świetni, choć czasami brakuje mi kilku starszych zawodników, których nie widujemy już w składzie. Gdzie się podziali Michał Winiarski, Mariusz Wlazły i Michał Kubiak? No gdzie…? Oczywiście każdy z nich ma już swoje życie i własną drogę, ale mimo wszystko czasem brakuje mi ich na boisku.
‎
‎ Czasami sięgam po książki w ciemno - bo są napisane przez autora, którego lubię, mają piękną okładkę, zachęcający opis albo pojawia się w nich motyw, który mnie interesuje. Tak właśnie było z „Volleyball Heart”. W tym przypadku skupiłam się głównie na tym ostatnim. Zaciekawiła mnie oryginalność głównego motywu. Po raz pierwszy miałam okazję czytać romans osadzony w świecie siatkówki - ostatnio wszędzie królują przecież romanse hokejowe. A tu taka perełka! Jako wielka fanka polskich siatkarzy nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu - to byłoby wręcz niewybaczalne. Chociaż nie jest to najwybitniejsza pozycja literacka, myślę, że z czystej ciekawości warto po nią sięgnąć.
‎
‎ Główna bohaterka prowadzi popularnego bloga o siatkówce. Co więcej - pracuje również dla drużyny, o której pisze. A to już spory prestiż. Jej matka jest z niej bardzo dumna, w przeciwieństwie do ojca, który uważa, że córka marnuje swój dziennikarski talent. To właśnie przez niego dziewczyna przy każdym spotkaniu musi wysłuchiwać wykładów o tym, jak bardzo zaprzepaściła swoją przyszłość i że jej praca jest mało istotna. Czyta się to dość przykro, ale gdy się nad tym zastanowić, to znam osoby, które mają podobne doświadczenia - dlatego ta sytuacja wydaje się całkiem realistyczna. Everly skrywa jednak pewien sekret - swoje drugie „ja”.
‎
‎ W książce poznajemy również perspektywę siatkarza, który od lat unika wszelkich wypowiedzi dla dziennikarzy. Nie chce, by ktoś ponownie przeinaczył jego słowa. Unika także Everly - ale z jeszcze jednego powodu… o którym na razie cicho sza. Podczas jednego z meczów Ethan niechcący trafia ognistą piłką prosto w serce tej dziewczyny. I wcale nie jest to przenośnia - chłopak naprawdę uderza rozpędzoną piłką (a niektórzy siatkarze potrafią nadać jej prędkość nawet 130–139 km/h) wprost w jej klatkę piersiową. Na szczęście kończy się to jedynie ogromnym siniakiem, a nie połamanymi żebrami.
‎
‎ Dalszy rozwój wydarzeń jest już dość klasyczny - relacja romantyczna rozwija się zdecydowanie zbyt szybko. Zastanawia mnie, dlaczego ostatnio tak wiele romansów jest właśnie w ten sposób pisanych: trach, bach i bohaterowie są już parą albo przyjaciółmi z korzyściami. Nie wiem, czy wy też to zauważyliście - koniecznie dajcie znać. Podsumowując, jako fanka siatkówki jestem może w jednej czwartej usatysfakcjonowana tą historią. Natomiast jako czytelniczka - mniej więcej w połowie.

‎ Dziś porozmawiamy trochę o sporcie, bo właśnie wokół niego kręci się fabuła książki z tej recenzji. Osobiście bardzo lubię oglądać siatkówkę mężczyzn - uwielbiam emocje, które jej towarzyszą, szczególnie podczas meczów polskiej reprezentacji. Nasi siatkarze są świetni, choć czasami bra...

Rozwiń

Zwiń

‎ Gdybym miała wskazać jeden tytuł, do którego nie zamierzam już nigdy wrócić, to z całą pewnością… nie byłby to ten. 😂 Mimo że książka ma naprawdę sporo wad, momentami potrafiła mnie rozbawić - a to już coś. Autorka napisała romans. Czy wnosi on coś szczególnego do życia czytelnika? Niekoniecznie, ale może z czasem będzie lepiej. W końcu to dopiero pierwszy tom… 🙈 Może i absurd goni absurd, jednak największym z nich jest zakończenie, które w zasadzie zaprzecza głównej koncepcji historii. Przez całe wieki w królewskich rodach fae powielał się jeden schemat narodzin - aż nagle autorka wprowadza zupełnie inny pomysł. Czy było to komukolwiek potrzebne? Moim zdaniem nie.
‎
‎ Pewnie zapytacie: a co z bohaterami? Otóż już odpowiadam - oni po prostu są. Nie należą do szczególnie interesujących i nie zapałałam sympatią do żadnego z nich. Za to zdążyłam potwornie znielubić Orę. Co to za postać… Irytowała mnie od początku aż do samego końca. Ogólnie bohaterowie są dość nijacy i bardzo do siebie podobni. Czas przejść do kolejnej kwestii - relacji między głównymi bohaterami. Jest ona przesiąknięta erotyzmem praktycznie od startu. Z jednej strony to romans, więc nie jest to nic zaskakującego. Z drugiej jednak zdziwiły mnie dość osobliwe prezenty, jakie przyszły król fae wysyła naszej bohaterce. Oj, zdziwiły i to bardzo. Wiele jestem w stanie zrozumieć… ale odlew członka? Serio?
‎
‎ Podsumowując - nie jest to książka wysokich lotów i raczej nie należy oczekiwać po niej zbyt wiele. Mimo wszystko momentami potrafiła mnie rozbawić, więc nie był to całkowicie stracony czas. Może kolejne tomy okażą się lepsze. W końcu to dopiero początek serii.

‎ Gdybym miała wskazać jeden tytuł, do którego nie zamierzam już nigdy wrócić, to z całą pewnością… nie byłby to ten. 😂 Mimo że książka ma naprawdę sporo wad, momentami potrafiła mnie rozbawić - a to już coś. Autorka napisała romans. Czy wnosi on coś szczególnego do życia czytelnika? Nie...

Rozwiń

Zwiń

‎ „Whispers on Ice” Lori Rave to wzruszająca, ciepła historia miłosna z hokejem w tle, która pokazuje, że nawet w najbardziej lodowatych momentach życia można odnaleźć nadzieję. Autorka po raz kolejny zabiera czytelnika do uniwersum Cup of Coffee, serwując opowieść o zderzeniu dwóch zupełnie różnych światów. I wszystko byłoby w porządku… gdyby nie wyraźne powielanie schematu z pierwszego tomu. Rozumiem, że to nowa historia z innymi bohaterami, jednak trudno pozbyć się wrażenia, że autorce zabrakło świeżego pomysłu na motyw przewodni. O ile pierwszy tom opowiadał o samotnej dziewczynie z dzieckiem, która odnajduje miłość u boku znanego hokeisty, o tyle drugi różni się właściwie tylko tym, że to hokeista jest samotnym rodzicem. Brakuje tu oryginalności, która wniosłaby do fabuły nową energię.
‎
‎ Hope to bohaterka zasadniczo pozytywna, jednak mimo prób stworzenia wokół niej aury niedostępności, jest to postać, która zaskakująco szybko otwiera się na nieznajomych. Trochę kłóci się to z kreowanym obrazem odpowiedzialnej, twardo stąpającej po ziemi kobiety. Z jednej strony ciężko pracuje, by utrzymać siebie i chorą matkę, rezygnując z przyjemności i stawiając obowiązki na pierwszym miejscu, a z drugiej - wystarczy miły mężczyzna i nagle pojawia się „światełko w oczach”. Całość wypada dość sztucznie i sprawia wrażenie przereklamowanej postaci. Nieco podobnie jest z Loganem - hokeistą NHL, który samotnie wychowuje córeczkę. Mężczyzna ma być rozczarowany relacjami i zdystansowany wobec kobiet… do momentu, w którym poznaje Hope i zakochuje się niemal natychmiast. Gdyby autorka pozwoliła tej relacji rozwijać się wolniej, stopniowo budując emocje, historia zyskałaby na wiarygodności.
‎
‎ „Whispers on Ice” czyta się bardzo szybko - to lekka, niewymagająca lektura, idealna na wieczorny relaks po ciężkim dniu. Niestety, po raz kolejny muszę zwrócić uwagę na tempo budowania relacji między bohaterami, które jest zwyczajnie zbyt szybkie. To absolutnie nie jest zła książka - po prostu w moim odczuciu to ,,odgrzewanie kotleta". Pierwszy tom był dla mnie znacznie bardziej angażujący emocjonalnie i autentyczny. Tutaj zabrakło intensywności i tej iskry, którą czułam wcześniej. Jeśli również czytaliście chętnie poznam Wasze opinie.

‎ „Whispers on Ice” Lori Rave to wzruszająca, ciepła historia miłosna z hokejem w tle, która pokazuje, że nawet w najbardziej lodowatych momentach życia można odnaleźć nadzieję. Autorka po raz kolejny zabiera czytelnika do uniwersum Cup of Coffee, serwując opowieść o zderzeniu dwóch zupe...

Rozwiń

Zwiń

‎ ‎‎ „Dzień Przeznaczenia. Tom I” jest klasyczną epicką polską fantastyką. Bartosz Tchórz od pierwszych stron pokazuje, że główną rolę gra tu ciekawie rozbudowany świat przedstawiony. Widać w tym zabiegu pasję i determinację - a to zawsze jest w cenie. Lubię sięgać po debiuty ponieważ zdarzają się być kreatywnym zaskoczeniem, tak jak w przypadku tej powieści. Autor przenosi nas do świata planety Erismy, doświadczonej przez starą wojnę z najgorszymi fantastycznymi postaciami - demonami. Wspomnienia i pozostałości po niej wciąż nękają w koszmarach jej mieszkańców. Motyw pradawnego zła, a także cena jaką przyszło zapłacić za powstrzymanie go - to całkiem solidny fundament powieści Bartosza Tchórza.
‎
‎ To co szczególnie przykuwa uwagę czytelnika to właśnie ten świat przepełniony różnorodnością ras, ciekawą mroczną historią i własną mitologią. Kartkując strony nie można nie zauważyć, jak dużo pracy zostało włożone w dopracowanie całości. Dreszczyku nadaje tu temat odradzania się pradawnego zła, z którym ponownie trzeba będzie się zmierzyć. W głowie pojawia się pytanie: czy wszystkie ludy Erismy staną ramię w ramię przeciwko wrogowi? Autor fajnie, bo bardzo naturalnie wplata w fabułę wątek wybrańców, którzy trafili na pierwszą linię frontu. Mamy tu dużo akcji, tematykę podróży i to czego nie może zabraknąć w tego typu powieści... Intrygi!
‎
‎ Tym co poszło trochę gorzej Bartoszowi Tchórzowi są bohaterowie. Nad czym ubolewam, bo lubię kiedy bohaterowie mają złożoną osobowość, a tu tego zabrakło. Postacie są albo dobre albo złe - a przecież w życiu tak nie ma. Ludzie dobrzy czasami robią coś złego i na odwrót. Szkoda również, że postacie kobiece zostały trochę zamiecione pod dywan - a można było je troszeczkę podkręcić. Może przy następnej części autor bardziej je doceni kto wie... Na pewno powieść na tym nie ucierpi. Kolejną sprawą jest tu język i jego używanie szczególnie w dialogach - momentami są sztuczne przez co czytelnik może wybić się z czytelniczego rytmu. Gdyby troszkę popracować nad bardziej naturalnymi dialogami na pewno wyszłoby to na plus.
‎
‎ Jednak są to niedociągnięcia, które mają prawo zdarzyć się w debiucie! Na czymś w końcu trzeba się uczyć i później wyciągać wnioski, aby kolejne książki były tylko lepsze. Dlatego sądzę, że mimo tych kilku wad ,,Dzień Przeznaczenia" jest kawałkiem dobrej fantastyki i warto po niego sięgnąć. Chociażby po to, aby samemu się przekonać czy warto. Mnie osobiście mocno zachęca tak bogato rozbudowane uniwersum.

‎ ‎‎ „Dzień Przeznaczenia. Tom I” jest klasyczną epicką polską fantastyką. Bartosz Tchórz od pierwszych stron pokazuje, że główną rolę gra tu ciekawie rozbudowany świat przedstawiony. Widać w tym zabiegu pasję i determinację - a to zawsze jest w cenie. Lubię sięgać po debiuty ponieważ ...

Rozwiń

Zwiń