Profil użytkownika: esclavo

"Śmierciologia" to jedna z tych książek, które od początku budzą ciekawość, bo temat śmierci niby jest wszystkim znany, a jednak wciąż nie do końca oswojony. Podchodziłam do niej z dużym zainteresowaniem, tym bardziej znając autora z mocniejszych, kryminalnych klimatów. I tutaj też momentami jest brutalnie, ale podane w taki sposób, że nie przytłacza - raczej intryguje i wciąga.

Największym zaskoczeniem był dla mnie styl. Bardzo lekki, momentami wręcz gawędziarski. Do tego ogrom wiedzy, ciekawostek, przykładów (często z polskiej historii) i zdjęcia, które jeszcze bardziej urealniają całość. Mimo sporej objętości książkę czyta się naprawdę szybko, a nawet w wersji audio świetnie się sprawdza, widocznie to taka opowieść, której po prostu dobrze się słucha i doświadcza.

To zdecydowanie nie jest książka dla każdego, bo temat może być trudny albo po prostu nie dla wszystkich interesujący. Ale jeśli ktoś lubi takie klimaty i chce spojrzeć na śmierć z trochę innej strony, to naprawdę warto. Ja bawiłam się przy niej (choć brzmi to źle) świetnie.

"Śmierciologia" to jedna z tych książek, które od początku budzą ciekawość, bo temat śmierci niby jest wszystkim znany, a jednak wciąż nie do końca oswojony. Podchodziłam do niej z dużym zainteresowaniem, tym bardziej znając autora z mocniejszych, kryminalnych klimatów. I tutaj też momenta...

Rozwiń

Zwiń

Standardowo zaczynam czytanie od drugiego tomu, nie wiadomo dlaczego, ale nie przeszkadzało mi to podczas czytania, ani teraz gdy jestem zachwycona. To dokładnie ten typ historii, który łapie od pierwszych stron i nie daje chwili wytchnienia. Ledwo zaczęłam, a już mamy mocne wejście, trup ściele się gęsto, napięcie rośnie i od razu wiadomo, że to będzie coś dobrego. Bardzo lubię, kiedy wszystko zaczyna się tak dynamicznie, a tu dodatkowo czuć, że te wszystkie wydarzenia nie są przypadkowe.

Miałam moment, że ciężko było mi się zebrać do czytania, ale jak już wróciłam do tej historii, to przepadłam. To, co się tu dzieje, jest momentami tak nieprawdopodobne, że aż bardzo realne. Wątki zaczynają się zazębiać, napięcie rośnie, a ja totalnie nie miałam pomysłu, jak to się wszystko skończy. I właśnie to uczucie niepewności było tu najlepsze.

Na zakończenie wszystko wskakuje na swoje miejsce, ale sposób, w jaki autor to rozgrywa musi się spodobać każdemu. Mnie się bardzo podobało. Teraz czekam na ciąg dalszy tej serii i biorę sie za nadrabianie pierwszego tomu.

Standardowo zaczynam czytanie od drugiego tomu, nie wiadomo dlaczego, ale nie przeszkadzało mi to podczas czytania, ani teraz gdy jestem zachwycona. To dokładnie ten typ historii, który łapie od pierwszych stron i nie daje chwili wytchnienia. Ledwo zaczęłam, a już mamy mocne wejście, trup ...

Rozwiń

Zwiń

"Ziemia okryta zielenią" to historia, która już od pierwszych stron ma w sobie coś spokojnego, ale jednocześnie bardzo emocjonalnego. Osadzona w realiach XVII-wiecznej Ziemi Łowickiej, pokazuje świat, w którym życie nie było łatwe, a uczucia często musiały ustąpić miejsca obowiązkom i społecznym zasadom. To bardziej opowieść o ludziach i ich losach niż dynamiczna akcja, która pędzi do przodu.

Najmocniej wybrzmiewa tu motyw kobiet i ich siły. To właśnie one dźwigają ciężar codzienności, milczenia i trudnych decyzji, a ich historie zostają z czytelnikiem na dłużej. Czuć też ten klimat sagi, rodzinne tajemnice, rany przekazywane z pokolenia na pokolenie i próby odnalezienia siebie w świecie, który nie zawsze daje wybór. To wszystko tworzy historię spokojną, ale pełną emocji i znaczeń.

To książka, która nie porywa akcją, tylko atmosferą i tym „czymś” między wierszami. Trzeba się w nią trochę wczytać, wejść w jej rytm, ale jeśli się to zrobi potrafi naprawdę wciągnąć. A czyta się lekko pomimo swojego ciężaru emocjonalnego. Dla mnie to była dobra, klimatyczna lektura z wyraźnym akcentem na emocje i relacje, bardziej do odczuwania niż analizowania.

"Ziemia okryta zielenią" to historia, która już od pierwszych stron ma w sobie coś spokojnego, ale jednocześnie bardzo emocjonalnego. Osadzona w realiach XVII-wiecznej Ziemi Łowickiej, pokazuje świat, w którym życie nie było łatwe, a uczucia często musiały ustąpić miejsca obowiązkom i społ...

Rozwiń

Zwiń

Ta powieść ma dokładnie ten klimat, na który liczyłam po przeczytaniu "Rdzenia" od tej samej autorki. Już od pierwszych stron czuć napięcie, bo przeszłość z brutalnym zabójstwem, i teraźniejszość z tajemniczą śmiercią nastolatka, zaczynają się przeplatać w sposób, który wciąga bez reszty. To historia ciężka, momentami duszna, ale właśnie przez to tak angażująca. Czytałam i wiedziałam, że to będzie coś dobrego.

Im dalej, tym robi się jeszcze bardziej niepokojąco. To jedna z tych książek, gdzie atmosfera gra pierwsze skrzypce, jest mrocznie, emocjonalnie i trochę przytłaczająco. Cały czas próbowałam rozgryźć, co się wydarzyło i kto za tym stoi, a odpowiedzi wcale nie przychodzą łatwo. I właśnie to napięcie, sprawiło, że naprawdę ciężko było się oderwać. I w dodatku cały czas wracałam myślami do tej książki.

Zakończenie zostawiło mnie z lekkim mętlikiem w głowie, bo zabrakło mi odpowiedzi i choć nie wszystko zostało powiedziane wprost, to całość naprawdę zrobiła na mnie duże wrażenie. To historia, która nie tylko wciąga, ale też zostaje gdzieś z tyłu głowy na dłużej. Klimat, emocje i sposób prowadzenia fabuły zdecydowanie zasługują na mocne polecenie.

Ta powieść ma dokładnie ten klimat, na który liczyłam po przeczytaniu "Rdzenia" od tej samej autorki. Już od pierwszych stron czuć napięcie, bo przeszłość z brutalnym zabójstwem, i teraźniejszość z tajemniczą śmiercią nastolatka, zaczynają się przeplatać w sposób, który wciąga bez reszty. ...

Rozwiń

Zwiń

"Rodzina Delaneyów" to historia, która na pierwszy rzut oka wydaje się spokojną opowieścią o rodzinie, ale bardzo szybko widać, że pod tą „normalnością” kryje się coś więcej. Zniknięcie matki sprawia, że zaczynają wychodzić na wierzch napięcia, sekrety i niedopowiedzenia, które narastały latami. To nie jest thriller, który pędzi na złamanie karku, bo autorka raczej powoli buduje napięcie.

Najbardziej podobało mi się to, jak autorka pokazuje relacje rodzinne. Każdy z bohaterów ma swoją wersję wydarzeń, swoje emocje i swoje tajemnice. Czytając, miałam wrażenie, że poznaję tę rodzinę kawałek po kawałku, a jednocześnie cały czas próbuję zrozumieć, co tak naprawdę się wydarzyło. To bardziej historia o ludziach niż o samej zagadce i to działa naprawdę dobrze.

Całość czytało mi się bardzo płynnie, choć momentami tempo było spokojniejsze. To książka, która nie szokuje zwrotami akcji, ale wciąga atmosferą i tym ciągłym poczuciem, że coś tu nie gra. Dla mnie to była solidna, ciekawa lektura, idealna jeśli ktoś lubi bardziej obyczajowe thrillery.

"Rodzina Delaneyów" to historia, która na pierwszy rzut oka wydaje się spokojną opowieścią o rodzinie, ale bardzo szybko widać, że pod tą „normalnością” kryje się coś więcej. Zniknięcie matki sprawia, że zaczynają wychodzić na wierzch napięcia, sekrety i niedopowiedzenia, które narastały l...

Rozwiń

Zwiń

Reportaż Antonii Hylton to książka, która od początku uderza ciężarem tematu. Opowiada o historii szpitala psychiatrycznego w Crownsville i pokazuje, jak bardzo system może zawodzić, zwłaszcza gdy w grę wchodzą rasizm i uprzedzenia. To nie jest łatwa lektura i raczej nie czyta się jej "na raz”, bo momentami naprawdę trzeba się zatrzymać.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak bardzo odczłowieczani byli pacjenci. To nie są tylko suche fakty, ale historie ludzi, którzy trafiali do tego miejsca, często bez realnej pomocy, za to z ogromnym cierpieniem. Autorka pokazuje, jak wyglądało to od środka i bez upiększania, bez łagodzenia. Czyta się to momentami ciężko, ale właśnie dlatego ta książka robi takie wrażenie.

To reportaż, który zostaje w głowie i daje do myślenia, choć nie jest idealny. Chwilami miałam wrażenie, że tempo jest nierówne i niektóre fragmenty mogłyby być bardziej uporządkowane. Mimo to całość uważam za bardzo wartościową i potrzebną. Dla mnie to trudna, ale ważna lektura.

Reportaż Antonii Hylton to książka, która od początku uderza ciężarem tematu. Opowiada o historii szpitala psychiatrycznego w Crownsville i pokazuje, jak bardzo system może zawodzić, zwłaszcza gdy w grę wchodzą rasizm i uprzedzenia. To nie jest łatwa lektura i raczej nie czyta się jej "na ...

Rozwiń

Zwiń

To moje drugie spotkanie z autorem i mam to samo odczucie - ten człowiek ma niesamowite pomysły na fabułę. Od początku jest intrygująco, trochę dziwnie, trochę niepokojąco i dokładnie tak, jak lubię w thrillerach. To jedna z tych historii, gdzie czujesz, że coś jest nie tak i coś tu nie gra, ale nie jesteś w stanie tego uchwycić.

W trakcie czytania miałam w głowie tylko jedno: co tu się właściwie dzieje? Kto jest tym złym? Komu można ufać? Pytań jest mnóstwo, odpowiedzi brak i to właśnie napędza całą historię. Książka naprawdę wciąga i momentami ciężko się od niej oderwać, bo cały czas masz poczucie, że zaraz coś się wyjaśni, tylko że nic nie jest takie oczywiste.

A końcówka? Totalny rollercoaster. Dawno żadna książka nie zostawiła mnie z takim „co tu się właśnie wydarzyło”. Do samego końca nie wiadomo, kto jest winny, kto mówi prawdę, a finał jest tak niepokojący, że aż trudno go sobie poukładać w głowie. To zdecydowanie jeden z tych thrillerów, które zostają z czytelnikiem na dłużej.

To moje drugie spotkanie z autorem i mam to samo odczucie - ten człowiek ma niesamowite pomysły na fabułę. Od początku jest intrygująco, trochę dziwnie, trochę niepokojąco i dokładnie tak, jak lubię w thrillerach. To jedna z tych historii, gdzie czujesz, że coś jest nie tak i coś tu nie gr...

Rozwiń

Zwiń

To było moje pierwsze spotkanie z "Dumą i uprzedzeniem" i wchodziłam w tę historię totalnie w ciemno, bez znajomości fabuły, bez filmu, bez oczekiwań. I szczerze? Początek był dla mnie ciężki. Niewiele się dzieje, dużo rozmów, dużo „bywania” i kręcenia się wokół tematów małżeństwa. Zamiast zachwytu miałam raczej lekkie znużenie i zastanawiałam się, kiedy coś mnie tu wciągnie.

W połowie był bardzo podobnie. Czytało mi się to dobrze, ale bez większych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że to historia o „rynku matrymonialnym” i konwenansach, które dziś są już totalnie abstrakcyjne. Najbardziej ciekawiło mnie właśnie to tło społeczne, jak szybko rodziły się uczucia, jak ogromne znaczenie miał majątek i status. No i w końcu pojawił się moment skandalu, który trochę ożywił tę spokojną historię.

Finalnie mam bardzo mieszane odczucia. Nie wiem, czy mi się ta książka podobała, ale bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. To spokojna, wyważona i bardzo „lekturowa” historia i może właśnie to sprawia, że jest takim klasykiem. U mnie to bardziej ciekawość niż zachwyt, ale nadal było to wartościowe doświadczenie.

To było moje pierwsze spotkanie z "Dumą i uprzedzeniem" i wchodziłam w tę historię totalnie w ciemno, bez znajomości fabuły, bez filmu, bez oczekiwań. I szczerze? Początek był dla mnie ciężki. Niewiele się dzieje, dużo rozmów, dużo „bywania” i kręcenia się wokół tematów małżeństw...

Rozwiń

Zwiń

Powieść zapowiadała się na bardzo emocjonalną, życiową historię i faktycznie, temat miał duży potencjał. Mamy trudne doświadczenia, próbę odnalezienia się na nowo i sporo refleksji o życiu. Problem w tym, że gdzieś te emocje trochę się rozmyły i nie uderzyły tak mocno, jak by mogły.

Bohaterowie są w porządku, ale zabrakło mi z nimi większej więzi. Ich historie są ciężkie, momentami naprawdę poruszające, ale miałam wrażenie, że stoję trochę obok tego wszystkiego. W żaden sposób mnie to nie dotyczyło. Zamiast przeżywać razem z nimi, raczej ich obserwowałam. I chyba to jest największy minus tej książki, bo przez to nawet ważniejsze momenty nie wybrzmiewają w pełni.

Czyta się to lekko i całkiem szybko, ale bez tego poczucia, że chce wiedzieć co będzie dalej. To taka spokojna obyczajówka, która ma swoje dobre momenty, ale finalnie nie zostawia we mnie nic na dłużej. Jest po prostu dobra, ale bez zachwytów.

Powieść zapowiadała się na bardzo emocjonalną, życiową historię i faktycznie, temat miał duży potencjał. Mamy trudne doświadczenia, próbę odnalezienia się na nowo i sporo refleksji o życiu. Problem w tym, że gdzieś te emocje trochę się rozmyły i nie uderzyły tak mocno, jak by mogły.

Boha...

Rozwiń

Zwiń

Od pierwszych stron wiedziałam, że to będzie jedna z tych książek, które na pierwszy rzut oka wydają się lekkie i trochę inne, ale bardzo szybko pokazują, że kryje się pod tym coś więcej. Mamy bohatera, który próbuje uporządkować świat za pomocą własnych zasad i teorii, i to jest jednocześnie urocze, ale też momentami smutne. Ta historia ma w sobie dużo ciepła, ale nie jest tylko przyjemną opowiastką.

Najbardziej podobało mi się to, jak autorka pokazuje emocje i relacje, zwłaszcza te rodzinne. Wszystko jest tu trochę nieoczywiste, czasem wręcz dziwne, ale przez to bardzo prawdziwe. To książka o stracie, o próbie zrozumienia świata i siebie, ale podana w sposób lekki, momentami nawet zabawny. Taki balans między humorem a czymś bardziej poruszającym naprawdę dobrze tu działa.

To nie jest historia, która pędzi z akcją, a raczej płynie swoim tempem i zostawia czytelnika z przemyśleniami. Dla mnie to była spokojna, trochę inna lektura, która wyróżnia się na tle innych. Może nie dla każdego, ale jeśli ktoś lubi bardziej refleksyjne historie, to zdecydowanie warto.

Od pierwszych stron wiedziałam, że to będzie jedna z tych książek, które na pierwszy rzut oka wydają się lekkie i trochę inne, ale bardzo szybko pokazują, że kryje się pod tym coś więcej. Mamy bohatera, który próbuje uporządkować świat za pomocą własnych zasad i teorii, i to jest jednocześ...

Rozwiń

Zwiń