Profil użytkownika: Matimajczyta

Początek tego tytułu jest poniekąd o mnie. Im dłużej słuchałam książki, tym bardziej rozpadała się moja ciekawość tematyką i dalszym słuchaniem. Ale pod koniec roku byłam dziwnie uparta i stwierdziłam, że na pewno ta książka mnie zaskoczy. Początek był ciekawy i podobał mi się styl omawianych obszarów, czy historii ludzi chorych. Lecz uważam tę książkę za bardzo przydługą, bo gubiłam się w rozmyślaniach i analizach, może dlatego że nie jestem specjalistką z dziedziny analizowania chorób psychicznych.
Sięgnęłam po nią, bo parę podobnych książek mam już na swoim koncie i to bardzo dobrych, co sprawiło, że bardzo lubię odkrywać psychiczne podłoża rozwoju chorób i zrozumieć jak były odkrywane, no i ciekawi mnie ludzki mózg. Więc siłą rzeczy ta książka była dla mnie z automatu na wygranej pozycji. Niestety ta szczegółowość i pewne rozciąganie historii momentami dawały efekt lania wody i powtarzania tematów, że odpływałam i nie mogłam złapać skupienia. Tego było dużo.
Chociaż warto zauważyć, że jeśli byłabym osobą, która pracuje z osobami chorującymi, albo planuje rozwijać się zawodowo w tym obszarze, albo zna kogoś kto jest chory lub potencjalnie może być chory (tak, ta choroba nie zawsze jest od razu widoczna), to uważam tę książkę za ważną i dobrą. Bo pokazuje skalę, historię jak kiedyś ją widziano albo nie widziano. Jest też o dużym smutku, samotności i walce z władzą, co jest według mnie bardzo ważną historią, którą trzeba pamiętać, gdyż czasem zdarza nam się wpadać w poczucie pewności wiedzy i myślenia, że dotarliśmy do miejsca, w którym nie trzeba wiedzieć więcej.
Ta książka jest bardzo wielowymiarowa, choć trzeba momentami zaciskać zęby, aby dotrzeć do końca rozdziału czy książki. Mimo to uważam, że dobrze że ją przeczytałam bez powodu innego niż ciekawość.

Początek tego tytułu jest poniekąd o mnie. Im dłużej słuchałam książki, tym bardziej rozpadała się moja ciekawość tematyką i dalszym słuchaniem. Ale pod koniec roku byłam dziwnie uparta i stwierdziłam, że na pewno ta książka mnie zaskoczy. Początek był ciekawy i podobał mi się styl omawian...

Rozwiń

Zwiń

Kolejny raz podchodzę do napisania tej recenzji. Choć od lektury minął blisko miesiąc, emocje wciąż są tak samo silne i pozytywne. Zaczęło się niepozornie podczas wizyty w bibliotece moją uwagę przykuł tytuł na regale. Okładka, nieco podręcznikowa, sugerowała merytoryczną treść, a ponieważ ostatnio pewne kwestie zawodowe dawały mi się we znaki, uznałam, że dodatkowa wiedza nie zaszkodzi.
Już po dwudziestu stronach wiedziałam, że to nie będzie zwykła lektura. Zaczęłam zaznaczać fragmenty, planując zrobienie zdjęć najważniejszych stron. Jednak przy setnej stronie, gdy liczba zakładek wskazujących już nie tylko pojedyncze zdania, ale całe tabele i rysunki, przekroczyła piętnaście, podjęłam jedyną słuszną decyzję: muszę mieć tę książkę na własność. Zanim egzemplarz do mnie dotarł, przestałam się ograniczać i zaznaczałam niemal wszystko. Niezależnie od tego, co przeczytacie poniżej, wiedzcie jedno: polecam ją bez mrugnięcia okiem.
Dlaczego uważam tę pozycję za wybitną?
- Struktura: Podręcznikowy styl jest tu ogromną zaletą. Treść jest niezwykle uporządkowana i zrozumiała, niezależnie od poziomu wiedzy wyjściowej czytelnika.
- Wielowymiarowość: Autorzy w bardzo przystępny sposób prezentują różne perspektywy rozumienia odporności psychicznej.
- Realizm: Książka zawiera mnóstwo opisów sytuacji z życia wziętych. Pokazuje, jak codzienne bodźce wpływają na naszą kondycję psychiczną i jak ta odporność ewoluuje raz rośnie, a raz maleje.
Dla mnie ta publikacja to swego rodzaju instrukcja obsługi własnej psychiki. Daje konkretne ramy i narzędzia do tego, by zacząć świadomie kontrolować swoją odporność. Oczywiście, jak w każdym modelu, nie każdy element dopasuje się do każdego czytelnika w skali 1:1, ale temat jest omówiony tak szeroko, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Co więcej, mam poczucie, że ta książka będzie „rosła” wraz ze mną. Fragmenty, które dziś wydają mi się mniej istotne, za kilka lat w innym otoczeniu czy na innym etapie życia mogą okazać się kluczowe. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto mierzy się ze stresem w codziennym życiu.

Kolejny raz podchodzę do napisania tej recenzji. Choć od lektury minął blisko miesiąc, emocje wciąż są tak samo silne i pozytywne. Zaczęło się niepozornie podczas wizyty w bibliotece moją uwagę przykuł tytuł na regale. Okładka, nieco podręcznikowa, sugerowała merytoryczną treść, a ponieważ...

Rozwiń

Zwiń

Z tą książką mam pewien problem, bo moje oczekiwania były naprawdę wysokie. Trudno mi jednoznacznie stwierdzić, z czego wynikały – może z podświadomego przekonania, że osoby publiczne wiedzą o świecie nieco więcej? Niewątpliwym atutem rozmówców jest ich warsztat: jako osoby znane nauczyli się sprawnej komunikacji, co przekłada się na klarowność wypowiedzi. Ta otwartość u każdego z panów była dużym plusem i właściwie to ona motywowała mnie, by dotrwać do końca lektury.
Niektóre rozmowy wypadły lepiej, inne gorzej, co w dużej mierze kładę na karb moich osobistych preferencji dotyczących komunikacji. Momentami czuć, że mimo świadomości tematu – męskich uczuć – niektórzy rozmówcy ostro wyznaczali granice swojego komfortu, podczas gdy inni robili to w sposób bardziej przemyślany. Utwierdziło mnie to w przekonaniu, że niezależnie od wieku czy profesji, można zupełnie nie umieć rozmawiać o sobie i swoim postrzeganiu życia.
Ciekawe było odkrywanie ludzkiej twarzy rozmówców, jednak uważam za zbędne zbyt osobiste wstawki z życia prywatnego. Nie sądzę, by publiczne dzielenie się szczegółami dotyczącymi kłótni czy agresji w domach było zdrowe. Rozumiem, że takie mogło być założenie, by opowiedzieć „coś więcej”, ale wachlarz ludzkich emocji jest tak szeroki, że można o nich rozmawiać bez nadmiernego obnażania prywaty.
Wizualnie książka prezentuje się świetnie. Zdjęcia rozmówców są dopracowane, a oprawa graficzna spójna, widać, że pracowali nad nią profesjonaliści. Tekst jest płynny i dobrze się go czyta, jednak całościowo pozycja jest nierówna. To lektura głównie dla osób szukających ciekawostek o celebrytach. Zabraknie tu treści dla tych, którzy liczą na rzetelne, dziennikarskie odkrywanie kolejnych warstw podczas wywiadu. Mam wrażenie, że autorka nieco zgubiła się w obranej formule, dając się „zjeść” swoim gościom, którzy przejęli narrację, co znacząco osłabiło ogólny odbiór książki.

Z tą książką mam pewien problem, bo moje oczekiwania były naprawdę wysokie. Trudno mi jednoznacznie stwierdzić, z czego wynikały – może z podświadomego przekonania, że osoby publiczne wiedzą o świecie nieco więcej? Niewątpliwym atutem rozmówców jest ich warsztat: jako osoby znane nauczyli ...

Rozwiń

Zwiń

Nie sądziłam, że tego typu książka mi się spodoba. Po pierwsze jest krótka i zwięzła, mimo że opisuje wiele lat z życia bohaterów. Momentami brzmi wręcz jak nowela i z pozoru lekka, niewnosząca nic szczególnego, a jednak w bardzo przystępny sposób pokazuje to, co wielu z nas nosi w sobie: nieustanny głód poprawiania rzeczywistości. Mamy minimum, więc chcemy więcej; mamy więcej, a chcemy jeszcze więcej. Nawet jeśli uda się ten głód wyciszyć, to nieprzepracowany i niezrozumiany sprawia, że wciąż gdzieś biegniemy.
Chwilami brakowało mi głębszych emocji i wglądu w to, co dzieje się w głowach bohaterów. Widać jednak, że autor pozostawił sporo w domyśle – być może chciał, aby czytelnicy sami odkryli to, co ukryte między wierszami. Przez to książka sprawia wrażenie niepełnej, ale właśnie ta niepełność daje najwięcej do myślenia. Podobały mi się subtelne zwroty akcji, które sprawiają, że wiele opisanych sytuacji można utożsamić z obecnymi czasami. To intrygująca i zdecydowanie warta polecenia lektura.

Nie sądziłam, że tego typu książka mi się spodoba. Po pierwsze jest krótka i zwięzła, mimo że opisuje wiele lat z życia bohaterów. Momentami brzmi wręcz jak nowela i z pozoru lekka, niewnosząca nic szczególnego, a jednak w bardzo przystępny sposób pokazuje to, co wielu z nas nosi w sobie: ...

Rozwiń

Zwiń

Czy ja po przeczytaniu umówiłam się do dentysty? Tak. Czy ja przez kilka dni po przeczytaniu tej książki myłam znacznie dłużej zęby oraz bardziej świadomie do teraz patrzę na zęby? Również tak. Ta książka w miękki sposób sprawiła, że jeszcze bardziej doceniłam że mam jeszcze wszystkie swoje zęby.
Rozmowy prowadzone przez Panią Agnieszkę są bardzo lekkie, mimo że poruszane tematy w dużym stopniu większość pacjentów krzeseł stomatologicznych przerażają. Widać, że rozmówcy wykonują swoje działania z pasją. W końcu też zrozumiałam, czemu tak drogie bywają zabiegi, nie zawsze jest to wynikiem czynszu lokalu i utrzymania ekspertów, ale też produkty które są stosowane oraz mechanizmy narzędzi wkładanych do naszych buzi nie są tanie, a ważne jest to że muszą być bezpieczne i dokładne, bo jednak jako dorośli mamy jeden skład uzębienia i warto go mieć dłużej niż krócej.
Temat higieny najmocniej mnie dotknął, bo z tych wypowiedzi można sobie sporo wyobrazić, ten właśnie element sprawił, że doceniłam jak wiele rzeczy jest dostępnych poza gabinetami, które warto stosować, aby pomóc naszym ząbkom trwać z nami długo, aby dentyści nie mieli wiele pracy nad naszym uzębieniem. Co gorsze okazuje się, że pielęgnacja ciała również bywa wyzwaniem dla niektórych pacjentów, jak wspomniane było w książce pacjenci przyjeżdżają w drogich autach, z drogimi dodatkami, a potem się okazuje że użycie dezodorantu nie jest przez nich stosowane. Więc dentysta zamiast skupić się na zębach walczy o każdy oddech aby przetrwać.
Dużym plusem było to, że w rozmówcach widać zainteresowanie tematami, chęć rozwijania nauki i technologii, co pokazuje że moje złe wspomnienia sprzed lat 2000 mogą dla wielu być już tylko złymi wspomnieniami.
Co prawda i tak pewnym wyzwaniem jest to, aby znaleźć dobrego specjalistę, bo jak wspomniano wszędzie da się znaleźć dobrego i nawet szacunkowo taniego, ale znacznie więcej tanich idzie w parze ze złymi i bardzo złymi specjalistami. Trzeba uważać przed i w gabinecie.

Czy ja po przeczytaniu umówiłam się do dentysty? Tak. Czy ja przez kilka dni po przeczytaniu tej książki myłam znacznie dłużej zęby oraz bardziej świadomie do teraz patrzę na zęby? Również tak. Ta książka w miękki sposób sprawiła, że jeszcze bardziej doceniłam że mam jeszcze wszystkie swoj...

Rozwiń

Zwiń

Książkę wypatrzyłam u wydawnictwa, które ostatnio bardzo polubiłam. Ponieważ była to nowość, postanowiłam „wyjątkowo” przeczytać coś niemal od razu. Nieważne, że recenzję piszę miesiąc później, a jej publikacja zajmie pewnie kolejne tyle. Cóż, znowu nie uda mi się opowiedzieć o nowości, gdy faktycznie nią jest.
Lektura wzbudziła we mnie spokojny entuzjazm. Nie jestem pewna, czy to dobry, czy zły efekt, ale to pierwsza książka tego wydawcy tak silnie ze mną skorelowana. Wiele przedstawionych w niej informacji albo już znałam, albo w pełni się z nimi zgadzam. W przypadku tej pierwszej grupy to miłe doświadczenie zamiast tylko przyswajać tekst, mogłam kontemplować modele mentalne autora i konfrontować je z własnymi przemyśleniami. Okazało się, że mnóstwo opisanych metod stosuję od lat. Może nazywam je inaczej lub dotarłam do nich inną drogą, ale są mi niezwykle bliskie.
Przez to ta książka stała się dla mnie bardziej osobista niż stricte rozwojowa. To nowe i bardzo przyjemne doświadczenie. Świadomość, że obcy człowiek, żyjący gdzieś daleko, ma tak podobne podejście, daje miłe poczucie, że nie jestem w swoim sposobie myślenia odosobniona (choć z tą moją „dziwnością” piszę oczywiście z przymrużeniem oka).
Liczyłam, że książka okaże się odkrywcza. Dla mnie ze względu na ugruntowane poglądy i techniki rozwoju, które stosuję od lat taka nie była. Jednak jeśli szukacie sposobu na uporządkowanie wiedzy oraz chcecie spojrzeć na świat i własne życie w bardziej klarowny sposób, to myślę, że ta pozycja i ja możemy w tym pomóc. 😉

Książkę wypatrzyłam u wydawnictwa, które ostatnio bardzo polubiłam. Ponieważ była to nowość, postanowiłam „wyjątkowo” przeczytać coś niemal od razu. Nieważne, że recenzję piszę miesiąc później, a jej publikacja zajmie pewnie kolejne tyle. Cóż, znowu nie uda mi się opowiedzieć o nowości, gd...

Rozwiń

Zwiń

Książka jest ciekawa, chociaż przez pierwszą godzinę zastanawiałam się, czy jej jednak nie porzucić. Styl i kultura przedstawiona w książce sprawiały wrażenie nudnych i trochę zbyt luźnych jak na ten gatunek. Dotarłam jednak do końca i jestem trochę zaskoczona pomysłem na zakończenie, bo cała historia, choć bez większych fanfar, ostatecznie się broni.

Mimo wszystko mam wrażenie, że ja jej kulturowo nie rozumiem. Żyję w Polsce i nasza kultura osobista oraz wychowanie sprawiają, że jesteśmy zupełnie inni niż bohaterowie z książki. Przez to ta historia do mnie nie przemawia. Odczuwam duży dystans i nie rozumiem zachowań postaci.

Gdy odetnę to niezrozumienie bohaterów, pozostaje mi trochę za długa historia, w której widać, że autor miał wizję, ale za bardzo rozwlekał akcję i chwilami po prostu się nudziłam. Słuchałam jej w pewnym momencie na przyśpieszeniu 2,25, czego prawie nigdy nie robię, ale tylko w ten sposób byłam w stanie poczuć, że to kryminał i że powinna być tu jakaś cięższa akcja. A przez większość czasu było to jedynie nudne czekanie i wprowadzanie kolejnych wątków i postaci po to, aby niby zagłuszyć zbrodnię, ale ostatecznie na nic nie czekałam. W zasadzie czekałam tylko na koniec, i to nie koniec historii, ale koniec książki. Kiepsko.

Książka jest ciekawa, chociaż przez pierwszą godzinę zastanawiałam się, czy jej jednak nie porzucić. Styl i kultura przedstawiona w książce sprawiały wrażenie nudnych i trochę zbyt luźnych jak na ten gatunek. Dotarłam jednak do końca i jestem trochę zaskoczona pomysłem na zakończenie, bo c...

Rozwiń

Zwiń