Zawód wiedźma

Te książkę należy oceniać jako książkę z serii young adult a nawet teenage i jako tak pozycja jest naprawdę niezła, lekka, z szybko płynącą fabułą, uroczo nierealistycznym wątkiem romantycznym. Miło, kiedy książki dla młodych odbiorców nie próbują ociekać seksualnością, wręcz przeciwnie, bardzo subtelnie obchodzą się z tematem. Bawiłam się świetnie, choć dla dorosłej kobiety taka konstrukcja postaci jak zaproponowana jest absolutnie niestrawna. Ale każdy czasem musi obudzić w sobie ukrytą nastolatkę marzącą o uwodzicielskim…. Ci! Bez spoilerów 😂

Ola i Otto zostają parą Mistrzów Artefaktników. Od tej pory uczą się razem, przechodzą praktyki, staże, przygody. Wspólnie przeżywamy z głównymi bohaterami sukcesy i porażki, kończymy studia, walczymy z nieumarłymi czy uciekamy ze stepu, gdy porywają nas orkowie. Jest oczywiście tutaj wątek miłosny, ale nie stanowi osi fabularnej, bo sam świat przedstawiony jest tak bogaty i wciągający, a intrygi polityczne, międzyrasowe, spory ze stolicy, tajni agenci i masa innych zawiłości tak żywa, wylewająca się z kart książki zgrabnymi opisami, że dodatkowi narzeczeni Oli są naprawdę miłym ubarwieniem jej codziennej walki z rzeczywistością, gdy musi się odnaleźć jako dorosła kobieta, gospodyni, narzeczona itd. a wszystko to pomiędzy zebraniami z krasnoludami czy zamachami na elfy. CD: https://smokadom.blogspot.com/2025/10/ola-i-otto-aleksandra-ruda.html

Druga część nie zawodzi. Akcja toczy się wartko. Humor jest. Bohaterowie powoli dorastają. Wątek romansowy obecny. Intryga przepleciona jak kłębuszek wątkami pobocznymi. Jednak Flossia chwyta za koniec i dociera do początku, ale tylko tej niteczki, co pozwala żywić nadzieję na nowe przygody w egzotycznych plenerach.

Bardzo polubiłem serię z udziałem W. Rednej. Z perspektywy lat nadal oceniam ją jako solidną dawkę niewymuszonego humoru. Był czas, kiedy zaczytywałem się książkami, które wyszły spod ręki Pani Olgi. Ba, nawet udało się spotkać w ramach konwentu fantastyki, z udziałem tłumaczki Pani Mariny Makarewskej. Pomysł ze Szkołą Magów był na tyle nośny, iż znalazło się kilku naśladowców. Trudno mi przesądzić jednoznacznie, czy jest to lepsza część Kronik Belorskich, osobiście wszystkie tomy traktuję na tym samym, wysokim poziomie. Sam dysponowałem wersją dwutomową wydaną pierwotnie przez Fabrykę Słów – zdziwiłem się, że ta edycja uchodziła wśród młodzieży za „białego kruka”. O ile nie zawsze zgadzam się z ogólną notą czytelników, to tym razem 7.8/10 wcale nie jest przesadą. Serdecznie polecam.

Początek mało zachęcający, wręcz nudny. Ot taka rosyjska kalka Harryego Pottera z Hermioną Granger w roli głównej. Warto przez niego przebrnąć. Okaże się, że nic bardziej mylnego. Izmajłowa nie wykreowała nowego universus z zestawem praw. Universum prawie nie ma, jest wzmianka o przemyśle filmowym i bodajże roli magów bojowych. A magię się po prostu wybiera. Jako kierunek studiów tak jak socjologię, handel itp.. Nietypowa konwencja, babskie podejście Nainy, dużo humoru i zabawnych perypetii sprawiają, że jest to przyjemne czytadło na 1 - 2 wieczory.

Wiedźma Naczelna to lekka, przyjemna lektura, idealna dla osób, które nie mają zbyt wiele czasu na czytanie, a mimo to chcą oderwać się na chwilę od codzienności. Fabuła jest ciekawa, miejscami zabawna, z wyczuwalnym dystansem autorki i sympatycznym poczuciem humoru, które nadaje całości lekkości i swojskiego klimatu. Choć historia wciąga, to jednak momentami można odczuć pewne rozwleczenie akcji. Brakuje momentami większej dynamiki czy punktów kulminacyjnych, które na długo zapadałyby w pamięć. Nie znaczy to, że książkę czyta się źle — wręcz przeciwnie. To idealna pozycja do czytania „na raty”, w wolnej chwili: parę stron przy kawie, kilka przed snem. Nawet przy dłuższych przerwach w lekturze nie ma ryzyka, że pogubimy się w wątkach. To nie jest tytuł, który wywołuje zachwyt czy zostaje z czytelnikiem na długo, ale jako niezobowiązująca, poprawiająca humor książka na rozluźnienie — sprawdza się bardzo dobrze.

Jestem rozdarta. Z jednej strony humorystyczny i lekki styl pisania autorki bardzo przypadł mi do gustu. Główna bohaterka ma beztroskie podejście do życia, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Z drugiej strony fabuła mogłaby być lepiej przemyślana. Zbyt długie wędrówki i zbyt krótkie zakończenie sprawiają, że czegoś mi zabrakło. Mimo wszystko "Jesienne ognie" czytało się przyjemnie.

Na plus tej książki działa lekki humor, zabawne postacie oraz nawiązania do klasyki gatunku fantasy. Na minus: brak jakiejś konkretnej fabuły, w połowie książki już wszystko zaczęło się w kółko powtarzać więc zdecydowanie skróciłabym o połowę książkę. Lekka pozycja na "odmóżdżenie" i odstresowanie. Nic poza tym.

Trochę pogmatwana, ale całkiem zajmująca i zabawna książka. Czuć w niej pochodzenie autorki, czyli mocne wpływy wschodnie. Podoba mi się pomysł na uniwersum, główna bohaterka Olga jest przesiedleńcem, ale z innego świata i w dodatku nie jest w nim jedyną, gdzie z tego powodu miesza się średniowiecze ze współczesnością i przyszłością. Bardzo ciekawa lektura, już sięgam po następny tom.

Zabawna kontynuacja przygód mistrza i jego uczennicy. Może to nie lektura najwyższych lotów,(Tołstoj to to nie jest) ale jako przerywnik między bardziej wymagającymi lekturami w sam raz. Mam jednak wrażenie, że pierwsza część była pełna pomysłów na akcję, w drugiej wszystkie wątki troszkę się przeciągały, trochę te pomysły kulały. Mimo wszystko zabawna lektura, rozrywkowa i odprężająca pełna dobrego złośliwego humoru. Mimo niedociągnięć polecam.

To nie jest Karina jaką znacie z poprzedniej książki. Nie jest to pozycja zła, ale w zupełnie innym stylu, brak mi humoru i lekkości. Jeśli szukacie intrygi fantasy - śmiało. Jeśli liczycie na humor rodem z "Prawa i Powinności" - to nie jest książka, której szukacie.

Moja ukochana seria. Czytana po kilka razy, to co wydane po polsku to po polsku, a wszystkie kolejne tomy w oryginale. Rachel jest ciekawą bohaterką, nieidealną, z konkretną osobowością i poczuciem humoru, przez co pewnie nie każdy ją polubi. Za to wypada dzięki temu ludzko, jakoś tak namacalnie. Poboczni bohaterowie mają sens, mają swoje historie, osobowości i uczucia i nie są jedynie tłem. Fabuła - na przestrzeni tomów naprawdę się dzieje. Czytając pierwszy tom, przysięgam że nikt by nie wpadł na to co przeczyta w tomie 12 (tak, to ma tak wiele tomów i kocham Kim Harrison za to). Wątki romantyczne są i je kocham. Nie ma nudy. Drogie wydawnictwo MAG - może jednak wznowicie serię? Myślę że czytelnicy mają już dosyć bohaterek odrysowanych od linijki i chcieliby czegoś autentycznego ;)

Myślałam, że na tym etapie życia nie będę zainteresowana literaturą tego typu (nie obrażając tej pozycji i fantastyki w ogóle!), niemniej bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Było kilka momentów, które mi się dłużyły, kilka dialogów, które właściwie uznałam za zbędne, niemniej pochłonęłam książkę szybko i mogę powiedzieć, że czułam się wciągnięta. Z chęcią będę kontynuować serię.

Bezwstydnie przyznaję, że ocenę podwyższam ze względu na autorkę (autorów). Niestety wyczuwam tu dopiero naukę prowadzenia tego typu opowieści, więc elementy romansowe były nieco, dla mnie, żenujące. Miałam wrażenie, że Andrews napisała (napisali) połączenie Buffy, pogromczyni wampirów z Twarzami Greya i Domkiem na prerii.

W książkach fantasy pełno jest patriarchalnych zależności i zbudowanych na uchodzących za męskie wartości drabin społecznych, na których mężczyźni mogą pysznić się swoją siłą, mądrością, wybawiać świat i pozwalać podziwiać się kobietom. W takich realiach nie jest łatwo być przedstawicielką „płci słabej/pięknej”. Zwłaszcza, kiedy ma się wielką moc, sporo wie o świecie i potrafi się tę mądrość pyszałkowatych książąt i rycerzy ocenić. Książka Mileny Wójtowicz to piękna satyra właśnie o takich patriarchalnych światach, w których mamy „bohaterskich” mężczyzn ratujących wioski przez zbirami i potworami, księciów zaklętych w żaby, łaskawych królów troszczących się o los służących. Płeć brzydka ciągle zachwyca się sobą. Pisarka pokazuje wszystko w krzywym zwierciadle uwypuklającym wady męskich bohaterów, wpisujących się w schematy kulturowe kobiet. Wszystkie złe cechy wynikające z oczekiwań kulturowych wobec określonej płci są tu mocno zarysowane. Trafiamy do świata, w którym patriarchalne zależności są niesamowicie ważne. Gdzieś ponad tymi normami jest Salianka, księżniczka, Pani Twierdzy Wrota, Czarownica. Opowieść otwiera obraz dziewczynki, do której trudno dotrzeć. Opiekunka z trudem uczy ją podstawowych czynności. Bohaterka wydaje się nie reagować na otoczenie, nie dostrzega tego, co się wokół niej dzieje. Jest jakby wyłączona, odpływająca, a kontakt z nią wydaje się być taki jakby przez szybę, a może nawet lustro weneckie. Służąca jednak się nie poddaje i każdego dnia z uporem uczy swoją podopieczną prostych czynności. Małą księżniczką przypominającą dziecko z autyzmem nikt poza tą służącą się nie interesuje. Jej codzienność zakłóca zamęt w Twierdzy. Pan Twierdzy Wrota, a jej ojciec, zostaje podstępnie zabity przez współrządzących. A wszystko przez to, że stał się tyranem wypuszczającym przez Wrota zbyt wiele demonów. Rada ma dość tyrani. Pragnie zmiany. Uśmiercenie władcy jest momentem ożywienia jego córki, ponieważ znajdujące się w jego umyśle Wrota przeskakują do umysłu córki. Salianka nie tylko zaczyna normalnie funkcjonować, ale też zyskuje wiedzę i doświadczenie. Wszystko jak za dotknięciem różdżki i wypowiedzeniem czarów. Księżniczka obejmuje władzę po ojcu. Jednak nie są to typowe rządy. Ogranicza się tylko do przytakiwania Radzie oraz chowania się pod tronem w czasie burzy, ponieważ pioruny mogą bez jej wiedzy i kontroli otwierać Wrota, a z nich zawsze wydobywają się demony siejące spustoszenie. Dziewczyna nie chce być taka jak ojciec. Planuje panować nad swoją mocą. Jednak dbanie o bezpieczeństwo poddanych nie jest łatwe. Po pewnym czasie czuje się zmęczona, znudzona. Wrota także mają dość tkwienia w Twierdzy. Chcą ruszyć w świat. I okazja pojawia się niespodziewanie. Księżniczka po zakończonym spotkaniu z Radą wychodzi na korytarz, zdejmuje uwierającą ją koronę i jak z nieba pojawia się książę, który postanawia ją uratować. Wbrew jej woli, ale zgodnie z wolą Wrót. Salianka przerażona rusza posłusznie z pyszałkowatym Gawarkiem. Z każdym krokiem okazuje się, że jej wybawcy do księciów pojawiających się w baśniach i legendach bardzo daleko, ponieważ jego miecz jest starym, zardzewiałym złomem. Do tego często był karcony i pouczany przez rodziców, bo ma tchórzliwy charakter. Leniwy młodzieniec postanawia zmienić swoją reputację i opowiedzieć, że uratował służącą. Jakoś mu do głowy nie chce przyjść, że jego towarzyszka może być mu równa urodzeniem oraz przewyższać zdolnościami. Traktuje ją z góry. Salianka przyzwyczajona do takiego traktowania oraz pragnąca ukryć swoje prawdziwe pochodzenie nie wyprowadza swojego „wybawcy” z błędu. Na zamku jego rodziców dostaje posadę służącej. Jednocześnie często pomaga Gawarkowi stać się bohaterem. Oczywiście młodzieniec jest tak zapatrzony w siebie, że tej pomocy nie dostrzega. Codzienność zaczyna być nudna, przewidywalna. Jednak pewnego dnia do zamku przyjeżdża hrabia pragnący wyswatać piękną księżniczkę z księciem. Jego służącemu wpada w oko Salianka, która na dworze jest sprzątaczką. Pragnie ją poślubić. Wszyscy wychodzą z założenia, że niezbyt urodziwa służąca powinna być wdzięczna za taką możliwość. Jak potoczą się dalsze losy Pani Twierdzy Wrota? Musicie przekonać się sami. Mogę Was zapewnić, że Milena Wójtowicz zapewni Wam niesamowicie dużo zabawy, zabierze do przerysowanego świata, w którym wszelkie patriarchalne wartości i obowiązujące w fantasy schematy zostają wyszydzone. Salianka to bohaterka ironiczna, sarkastyczna i świadoma swojej wartości, doskonale zdająca sobie sprawę ze słabości innych bohaterów, potrafiąca zdystansować się do obowiązujących norm. Gawarek jest całkowitym przeciwieństwem naszej bohaterki. Niby dobry, pragnący ratować świat, ale jednocześnie zapatrzony w siebie. Ciekawe zestawienie postaci. „Wrota” Mileny Wójtowicz to książka bogata w różnorodne motywy z innych książek. Wszystkie oczywiście pokazane z innej perspektywy, przerysowane, wyszydzone. Pisarka w wątkach z baśni i legend czuje się jak ryba w wodzie i bawi się nimi jak szkla

Co się stanie, gdy dość złośliwy sumeryjski mag o wielce nienowoczesnych poglądach na temat kobiet i niewolnictwa obudzi się po 5 tysiącach lat i wpadnie na dość nowoczesną policjantkę? Ano - jak się okazuje sporo zabawnych sytuacji. W sumie całkiem niezła fantastyka, w bardziej wakacyjnym, luźniejszym wydaniu. Do pośmiania i raczej na raz, ale pozostawia po sobie bardzo miłe wspomnienia. Przede mną część II - na pewno sięgnę.

Książka z pogranicza fantastyki, kryminału, komedii. Mała Czcinka, odziedziczony domek po miejscowej wiedźmie i nowa właścicielka. Samotna matka sześciolatka, mieszkająca kątem u rodziców, uzależniona od internetu, kawy i papierosów. Niby normalna kobieta ,ale to też wiedźma, ale dobra i współczesna. Dodajmy do tego przystojnego doktora alkoholika i duchy. Komedia romantyczna paranormalna gotowa. Dla tych co lubią niebanalne bohaterki i humor słowny. Dodatkowy plusik za wielkiego karaczana!

Król Damian to największy skurwysyn jakiego napotkałam w swojej czytelniczej karierze. Bezwzględny, bystry oraz manipulujący drań, który dla swoich korzyści potrafi sprawić, że jeden z rodów ugnie się przed jego majestatem w nadziei, że przywróci im utracony status. Dopuścił się do intrygi tak głębokiej, że czytelnik zdał sobie sprawę o tym na końcu książki, gdy już wszystkie karty zostały odkryte. Wykorzystał do swych niecnych celów naiwną i pełną buty dziewczynę, która w przeciwieństwie do niego jest zwykłą szarą myszą zmagającą się ze stanami depresyjnymi. Nic ją nie cieszy, jest bezczelna i strasznie bierna. Król omamił ją swoim wdziękiem, a ona próbowała mu się oprzeć, walczyła z motylkami w brzuchu na jego widok. W końcu doszła do wniosku, że jedyne co ją cieszy na wyspie to właśnie widok tego skurwysyna. Brzmi jak romans? No i troszkę jest. Autorka nie skupiła się na Akademii, świecie przedstawionym, w ogóle systemie magii. Od czasu do czasu rzuciła jakąś ciekawostką lub istotną informacją, ale prędzej skupiła się na postaci głównej bohaterki oraz jej odczuciach. Początki prześladowania jej w wiosce, spotkanie wuja oraz nauka magii w akademii na wyspie, która była bardzo brutalna i bezwzględna. Wymagała od uczniów całkowitego posłuszeństwa i pokory. Wiele zrezygnowało, wiele z nich przypłaciło życiem lub depresją jak nasza bohaterka, która swoją bierną postawą doprowadzała mnie do furii. Książka ma otwarte zakończenie. Czy kiedykolwiek pojawi się kontynuacja? Szczerze wątpię. Szkoda, bo pomysł nawet ciekawy, postać tego skurwysyna intryguje i czytelnik domaga się dalszych części. Jeszcze tyle rzeczy zostało do wyjaśnienia i już pewnie nigdy się nie dowiemy.

Jestem zdziwiona,że książka ma tak dużo niskich ocen. Nie jest to może lektura na najwyższym poziomie,ale świetnie się bawiłam czytając. Czasami fajnie się rozerwać przy czymś tak prostym. Polecam,bo naprawdę odpręża mózgownicę,a dla wiecznie zestresowanych ludzi to potrzebne

Początek cyklu Zapadlisko był interesujący, zdecydowałam się zatem kontynuować przygodę z czarownicą, wampirzycą & spółką. Szkoda, że wydawnictwo nie dotłumaczyło serii do końca i musiałam ją czytać w innych językach. Jenks superkomiczny, teksty na tampony Dzwoneczka wybitne, uśmiałam się na maxa. Wszystkim, którzy narzekają na zachowanie głównej bohaterki, przypominam, że jest ona według standardów długości życia własnego gatunku nastolatką na pierwszym etapie dojrzewania. Może dożyć minimum 160 lat a ma zaledwie 24. Więc przeżywa rozterki, pierwsze zauroczenia i wszystko co wiąże się z czasem ludzkiej podstawówki. Kto o tym czytać nie chce, nie musi. Z drugiej strony rodzaj nieludzki jest ewidentnie dyskryminowany, zmuszony dostosowywać do praw oraz zwyczajów im obcych. Rachel ma problemy finansowe, jako półsierota musi zarabiać na chleb i tyle, stara się zatem jak może. Niestety hormony buzują, jej niedojrzałość ogromnie wszystko utrudnia. Lubię Zapadlisko, mam do wiedźmy cierpliwość, rozumiem ją, z błędów rozgrzeszam. Ivy jest ok, Trent standardowo niebezpieczny, bezkompromisowy i okrutny, a pixie pod każdym względem wymiata 🤣 Niektóre sceny moim zdaniem nie nadają się dla młodzieży, ale ogólnie bardzo fajne urban fantasy