Tu i teraz

" — Skąd mam wiedzieć że mogę ci ufać? - spytała wreszcie. — O to właśnie chodzi w zaufaniu. - Rozgryzł kostkę lodu. — Nigdy nie masz pewności." 🌻 Małe miasteczko, parne lato, grupa przyjaciół, brak nadziei na przyszłość oraz niebezpieczna gra - Panika 🌻 Tę książkę znam od bardzo dawna, postanowiłam przeczytać ją znów i kolejny raz bawiłam się wspaniale. Uwielbiam książki w tym stylu. Troszeczkę przypomina Igrzyska Śmierci, ale z drugiej strony jest bardziej przyziemna. Samym klimatem miasteczka kojarzy mi się z serialem "Ostre przedmioty". "Panika" to młodzieżówka opowiadająca o grupce przyjaciół, którzy biorą udział w corocznej grze, a jej stawką jest olbrzymia suma pieniędzy. Gra jest ściśle ukrywana przed władzami miasta i kontrolowana przez anonimowych sędziów, a sam udział w niej może być podstawą do aresztowania. Uwielbiam tę książkę, pewnie też dlatego, że mam do niej ogromny sentyment. Fabuła mnie pochłonęła za pierwszym jak i za drugim czytaniem oraz trzymała w napięciu do samego końca. Na przestrzeni lat jednak widzę, że nie jest ona idealna i ma swoje niedociągnięcia. Boli mnie serce, że niektóre wątki nie zostały w pełni wyjaśnione..., a końcówka pozostawiła mnie z głosem w głowie "ale jak to? to tyle?". Mimo to strasznie spodobał mi się pomysł z grą i zaintrygowały mnie historie bohaterów, którzy łatwo w życiu nie mieli i co chwilę dopadały ich kłopoty.

Jakbyście się poczuli, gdybyście nagle przestali widzieć? Nie mogli dostrzec samych siebie, otoczenia, kolorów? Gdybyście zaginęli w ciemności? Gdybyście nagle musieli nauczyć się wszystkiego od nowa?     Właśnie przed takim wyzwaniem staje siedemnastoletnia Maggie, która w wyniku zapalenia opon mózgowych traci wzrok. Dziewczyna z trudem przystosowuje się do nowej sytuacji. Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia po upadku i uderzeniu w głowę, jej oczom ukazuje się dziesięcioletni chłopiec, Ben... Całość recenzji dostępna: https://kolekcjonerkaksiazek.blogspot.com/2025/08/cos-mojego-marci-lyn-curtis.html?m=1 Zapraszam również do zapoznania się z moimi innymi recenzjami oraz postami: https://kolekcjonerkaksiazek.blogspot.com/?m=1

Książka może z opisu brzmieć dziecinnie, ale miłą niespodzianką jest to, że wcale infantylna nie jest. Historia jest ciekawa i przyjemnie się ją czyta. Codzienna walka z nieśmiałością jest opisana w błyskotliwy i niemęczący sposób. Aż samemu się chce spróbować jakichś nowych wyzwań w życiu ;-) Nie dajcie się zniechęcić okładce czy opisowi - warto przeczytać nawet, gdy się już dzieckiem nie jest.

"Kołysanka"Sarah Dessen to obyczajowa książka z wątkiem romantycznym, której akcja rozgrywa się w ciągu trzech wakacyjnych miesięcy. Główna bohaterka – Remy - to dziewczyna, która nie miała łatwego dzieciństwa. Nie wierzy w miłość i chyba trudno jej się dziwić. "Miłość to tylko usprawiedliwienie, żeby znosić szajs, którego nie powinno się tolerować (...) Miłość zaburza równowagę, więc to, co powinno być ciężarem, wydaje się lekkie jak piórko. To pułapka." (str.220) Ojciec odszedł a matka miała jak do tej pory już kilku mężów. "Miłość jest nieprzewidywalna. Czasem znasz mężczyznę od lat i nagle pewnego dnia bum! Widzi się go inaczej. A czasami dzieje się to od pierwszego spojrzenia. Dlatego miłość jest wspaniała" (str. 233) "(...) nie ma idealnych związków. Czasem trzeba trochę ustąpić, iść na kompromis. Dać coś z siebie, żeby zyskać coś większego" (str.234) – to poglądy Barbary Starr Doświadczenia damsko – męskie dziewiętnastolatki nie zawsze okazywały się miłe i przyjemne. Relacje z chłopakami były najczęściej kończone przez nią, w momencie przez nią wybranym. To ona odchodziła, bo nie umiała inaczej. Nie potrafi nawet policzyć ile razy to robiła. Wymyśliłam dla niej ksywkę: "związkowa pesymistka". Dziewczyna z charakterem i zasadami, mająca swoje zdanie, zorganizowana i uporządkowana. W salonie samochodowym najnowszego ojczyma została zaczepiona przez chłopaka – Dextera – nieco szalonego muzyka, dorabiającego sobie w myjni. Ma wszystkie cechy, których ona nie toleruje. Dzięki zbiegom okoliczności ale też jego cierpliwości i determinacji, jakiś czas później zbliżyli się do siebie. Miał być tylko chłopakiem na lato, do czasu wyjazdu na Uniwersytet Stanforda w Kalifornii. Czy wszystko poszło zgodnie z planem Remy? Przeczytasz i będziesz wiedzieć. Brakowało mi w tej książce ... trochę więcej emocji i humoru. Całość była jak gdyby pokryta delikatną powłoką nieprzepuszczającą. Jakby autorka pisała tę powieść "z pewną dozą nieśmiałości", bojąc się poruszyć pewne kwestie. Być może takie właśnie było zamierzenie autorki i zrobiła to celowo. Tego nie wiem. Ogólne wrażenie po przeczytaniu książki – pozytywne. Fabuła może nie jest specjalnie oryginalna, ale dzięki bohaterom stworzonym przez autorkę, nabrała innej jakości. A "niepoprawny optymista" Dexter dodał jej wiele uroku. Podsumowując jednym zdaniem: W życiu nie można wiecznie chronić siebie i nie ryzykować dla uczucia a tylko stać obok, patrzeć, obserwować, zastanawiać się, bo traci się czas. "Trzymanie ludzi na dystans i pozbawianie się miłości nie dodaje siły. Jeśli już, to osłabia, bo człowiek robi to ze strachu." (str. 235) Książka z pozytywnym przesłaniem. Polecam

Nie będę się wyjątkowo czepiał miałkości formy, młodzieżowego sznytu i prostoty cechującej przekaz, gdyż w końcu dla nastolatków ma to być dzieło. A jest to dzieło jednego pomysłu, ale fajnie i konsekwentnie rozwijanego. Pal licho, że pomysł z odcięciem głowy i przyszyciem jej do innego ciała nie broni się w żaden fantastyczno-naukowy sposób, równie dobrze możemy udawać, że po prostu główny bohater na pięć lat zapadł w śpiączkę. Głównym punktem programu jest właśnie to jak sobie radzi z powrotem do życia, które zmieniło się diametralnie, choć przecież on sam dopiero co tu był. I jest to ciekawe, fajne, przyjemne...obserwować jak próbuje sobie radzić z tym, że dziewczyna, którą kocha jest pięć lat starsza i zaręczona jest z innym, najlepszy przyjaciel jest już na studiach, a rodzice, no cóż jak to rodzice... Niestety mam wrażenie, że ciekawej by było, gdyby autor spróbował podejść do tematu jeszcze bardziej wielowątkowo, pokazując jeszcze więcej rzeczy, które młodemu Travisowi "uciekły" i się "postarzały". Na początku jeszcze to jakoś wygląda, w druga połowa historii to jednak już tylko gonitwa za dziewczyną, którą kocham, ma ona być ze mną, bo to moja bratnia dusza i tak ma być. W pewnym momencie dosłownie kibicowałem za tym, żeby ten cały plan runął mu na łeb. Ostatecznie autor wybrnął z tego poprawnie, i myślę, że lekcja, którą dostał Travis na koniec ukontentuje zarówno romantyków jak i realistów.

W świecie gdzie wszystko musi być idealne, coś takiego jak jeden człowiek z dwiema duszami jest surowo zabronione i neutralizowane. Takie osoby muszą się ukrywać by przetrwać. Jedna dziewczyna posiadająca dwie dusze. Eve i Addie dzielą jedno ciało przez co są dla siebie najbliższymi osobami na świecie i nie wyobrażają sobie życia bez tej drugiej. Co się stanie gdy zawiśnie nad nimi groźba zdemaskowania? Kto im pomoże? I co się z nimi stanie czy obie przetrwają?

Jedna z moich ulubionych książek. Spodobała mi się główna bohaterka, motyw przewodni oraz fabuła. Utożsamiałam się z Alexis, która świat oglądała przez obiektyw aparatu. Lekkie pióro, przystępny język i ciekawe opisy sprawiały, że dostawałam gęsiej skórki w co straszniejszych momentach i myślę, że książka ruszy zarówno młodszych jak i starszych czytelników.

Kupując i zaczynając tę książkę, nie sądziłam, że to będzie taka historia. Nie zwracałam uwagi, jaki typ książki to jest, myślałam, że będzie bardziej młodzieżowa, prosto napisana. Zdziwiłam się bardzo i w sumie to pozytywnie się zdziwiłam, kiedy się okazało, że jest inaczej. Historia daję do myślenia na różnych płaszczyznach. Co robi z nami elektronika? Jak bardzo jej ufamy? Jak bardzo jesteśmy gotowi, by oddać za nią wręcz życie? Czy umiemy bez niej żyć? Dużo pytań, a odpowiedzi nie są takie proste, jakby się wydawało. Do czego obecnie są zdolne firmy, by zawładnąć naszym życiem i naszą psychiką. Wszystkim. To jest straszne, że to, o czym jest książka, w niedalekiej przyszłości może być rzeczywistością.

"Ale czasem jeszcze gorsza od choroby jest nadzieja." Tella ma za sobą przerażającą przeprawę przez dżunglę i pustynię. Nie może się już wycofać. W kolejnych etapach wyścigu zmierzy się z ukrytymi niebezpieczeństwami oceanu, mrożącym oddech górskim zimnem oraz… nowymi, pokrętnymi zasadami wyścigu. Co jednak, jeśli niebezpieczeństwo leży jeszcze głębiej? Jak można ufać komukolwiek, skoro wszyscy mają jakieś sekrety? Co zrobić, gdy osoba, na której najbardziej polegasz, nagle przestaje cię wspierać? Jak wybrać między jednym życiem a drugim? Wyścig dobiega końca. Wystartowało stu dwudziestu dwóch uczestników. Kiedy Tella i ci, którzy przeżyli, stają do ostatniego etapu, jest ich zaledwie czterdziestu jeden… i tylko jedna osoba może zwyciężyć. Oszałamiający thriller Victorii Scott sprawi, że twój puls przyspieszy! Jakiś czas temu spędziłam miło czas z powieścią Ogień i Woda, ale kiedy już skończyłam ogarnął mnie smutek i rozpacz bo nie miałam pod ręką kolejnego tomu, a byłam tak ciekawa dalszych przygód bohaterów których tak polubiłam. Na szczęście Kamień i Sól już do mnie dotarła i mogę się nią z wami podzielić, bo naprawdę jest o czym mówić. Książka nie jest jakoś mega obszerna ale wszystko jest na swoim miejscu, historia nie jest ani za bardzo przyśpieszana ani za powolna, więc jest idealna. Każdy wątek jest przemyślany i dopracowany przez co książka jest jeszcze przyjemniejsza w czytaniu. Zacznijmy może od głównej bohaterki czyli Telli która musiała uciec z domu i wziąć udział w Piekielnym Wyścigu aby móc zawalczyć o lekarstwo dla brata, o jego życie. Pierwsza połowa wyścigu była bardzo męcząca i pokazała zawodnikom że zdobycie lekarstwa nie jest takie proste i nikt nie jest bezpieczny. Organizatorzy wyścigu nie przejmują się czy ktoś będzie ranny a co gorsza czy zginie, tak naprawdę nikt nie wie o co im chodzi, ale w drugim tomie zostaje odkrytych coraz więcej kart, ale co gorsza nie wszystkie. Wydaję mi się że od momentu kiedy poznaliśmy Tella mogliśmy zauważyć jak wydoroślała i stała się bardziej odważna i współczująca dla innych. W drugim tomie jej relacje z Guy'em się rozwija ale tak naprawdę nawet sama Tella nie wie w jakim kierunku ich związek zmierza, gdyż zwycięzca może być tylko jeden. Trochę denerwowało mnie zachowanie Guy'a kiedy uważała że Tella bez niego sobie nie poradzi w dalszej części Piekielnego Wyścigu, chociaż już kilkakrotnie pokazała że umie walczyć o swoje i jest bardzo odważna. Jak w pierwszym tomie uwielbiam wątek z pandorami, do teraz uważam że to najlepszy pomysł jaki niedawno czytałam. Zachowanie Telli wobec ich również się nie zmienia, i mogę nawet powiedzieć że jeszcze bardziej się o nie troszczy. Ale czy dobrze postępuję ? Może przed innymi zawodnikami wygląda na niebezpieczną skoro posiada więcej niż jedną pandorę a inni zawodnicy nie mają nawet jednego pomocnika, ale czy na pewno Tella wyjdzie na tym dobrze ? Nie wiem czego się spodziewałam po drugim tomie ale na pewno autorka mnie nie zawiodła i lektura była przyjemna i lekka. Fabuła książki jest bardzo chaotyczna ale nie możemy narzekać na nudę, bohaterów książki cały czas spotyka coś zaskakującego, ale na pewno nic miłego dla nich. Pojawiają się nam nowe postacie, i nowe pandory więc idealnie dla mnie. Poza tym szata graficzna jest wprost nieziemska tak samo jak pierwszego tomu, naprawdę wielki podziw dla wydawnictwa bo są to jedne z moich ulubionych okładek. Serdecznie polecam wam tą serię jak i ten tom. Victoria Scott ma naprawdę wielki talent i nic tylko czekać na kolejne jej publikacje którą również podbiją serca czytelników. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/04/victoria-scott-ogien-i-woda-kamien-i-sol.html

W życiu 16-letniej Telli Holloway wszystko jest nie tak. Jej brat jest umierający, a gdy kilkunastu lekarzy nie może ustalić, co mu dolega, rodzice decydują się zamieszkać w „Zapadłej Dziurze w Montanie", by Cody miał „świeże powietrze". Tella traci ukochane życie w Bostonie i przyjaciół, rodzice doprowadzają ją do szału, jej brat jest bliski śmierci, a ona – kompletnie bezradna... Dopóki nie odbiera tajemniczych instrukcji, jak wystartować w Piekielnym Wyścigu prowadzącym przez dżunglę, pustynię, ocean i góry, by wygrać nagrodę, której Tella rozpaczliwie pragnie: lekarstwo na chorobę brata. Ale wszyscy uczestnicy pragną leku dla kogoś, kogo kochają, i walczą zaciekle – nie ma gwarancji, że Tella (lub ktokolwiek inny) przetrwa wyścig. Może liczyć tylko na swoją pandorę – zwierzątko, które powinno mieć niezwykłe zdolności, ale Tella nie ma pojęcia jakie, a nawet... czy w ogóle je ma. Wyprawa jest mordercza, zegar tyka, a Tella wie, że nie może ufać nikomu, nawet członkom swojej grupy. Czy może zaufać przynajmniej Guyowi? Czy rodzące się uczucie pomoże jej wygrać wyścig, czy będzie przyczyną jej klęski? Książka Woda i Ogień nie zainteresowała mnie tylko przepiękną szatą graficzną która z pewnością przyciąga ludzkie oko i bardzo nawiązuję do samej opowieści, mnie zainteresował sam opis. Po przeczytaniu kilku recenzji i przejrzeniu rozmaitych opinii na jej temat, postanowiłam zapoznać się z tą powieścią. Muszę przyznać że stawiłam jej wysoka poprzeczkę chociaż sama nie wiem dlaczego, sądziłam że będzie to książka która będzie podobna do innych, ale jakże się myliłam. " Zakrywam usta, starając się nie rozpłakać. Lek. Lekarstwo dla Cody'ego. Zrobiłabym wszystko, żeby je zdobyć. Słyszę, jak kobieta jeszcze dodaję : Zwycięzca może być tylko jeden. " Z pewnością głównym wątkiem książki jest Piekielny Wyścig i jak groźnie brzmi tak też wygląda, nie jest to wyścig w którym udział mogą brać wszyscy, to jest walka z samym sobą, ze swoimi lekami oraz osobami które również tak samo jak ty chcą zdobyć nagrodę, lekarstwo dla bliskiej osoby. Nic więcej się nie liczy. Aby ułatwić uczestnikom tą niebezpieczną grę, każdy dostaję pandorę, zwierzaka który nie jest podobny do tych które sami posiadamy no chyba że z wyglądu chociaż i tutaj mogłabym się długo zastanawiać. Zwierzęta są tak zaprogramowane aby pomagać swoim uczestnikom, w razie konieczności nawet zginąć. Sama nie wiem czy te pandory ułatwiają wyścig swoim uczestnikom, na pewno czują się raźniej że jest ktoś kto i ich obroni, jednak kiedy rywalizujemy chcemy sprawić ból konkurentom, zrobimy wszystko żeby wygrać. Ciesze się jednak że autorka wprowadzał ten wątek do książki, sprawiał on że była ona unikatowa i jeszcze bardziej wciągająca. I tutaj również mogę pokazać dlaczego tak bardzo lubię Telle, inni zawodnicy nie dbali o swoje pandory, zdarzało się nawet że odnosili się do nich w sposób karygodny, natomiast to właśnie Tella pokazała im że te zwierzęta nie zrobiły im nic złego i one też maja uczucia, i to jest wprost niesamowite. Zawsze byłam przeciwna maltretowaniu zwierząt, a kiedy widziałam sytuacje kiedy małe bezbronne zwierzątko było krzywdzone nie stałam z założonymi rękami tylko działałam i właśnie tak robiła Tella i za to ją uwielbiam. Nie często zdarza mi się znaleźć podobną cechę do bohatera z książki ale ciesze się że jest nią Tella. " Wtedy się uśmiecham. To jajo jest brzydkie i wydaję mi się , że wydziela lekki smrodek. Ale jest moje. I mam zamiar zaopiekować się tym, co jest w środku. " Książka na początku bardzo mi przypominała Igrzyska Śmierci, ale po bliższym poznaniu się z dziełem Pani Scott, muszę przyznać z czystym sercem że Woda i Ogień podbiły moje serce jeszcze bardziej niż trylogia Suzanne Collins. Sama rywalizacja w książce czasami była brutalna ale autorka chyba bardziej skupiała się na tym aby opisać jak to wygląda od zewnątrz, pokazać jak czuli się uczestnicy, zwłaszcza Tella, jej relacje z Madoxem i Guyem. Jedyne co mnie zastanawiało to sami uczestnicy, jak wiemy Tella jest z bogatej rodzinny, trochę rozpieszczona dziewczyna która ma wszystko, zdziwiło mnie więc że bez problemu zdołała zaaklimatyzować się w wyścigu który prowadził przez miejsca w których trzeba być twardym, mieli ogromną motywację która ich prowadziła ale mimo to słowa skargi nie pojawiały się zbyt często a nawet można powiedzieć że zbyt rzadko. Główną bohaterką książki jest Tella, i uwierzcie mi oryginalne imię to nie wszystko czym może się pochwalić. Tella jest bardzo odważna, pewna siebie a dla swojej rodziny potrafi wyjechać z domu, dołączyć do wyścigu, a nawet zabić. Dobrze wykreowany bohater w książce jest podstawą a ja przywiązuje do tego bardzo dużą wagę, ciesze się że mogłam czytać tą książkę i nie musieć narzekać na główną bohaterkę. Jej relacje z Madoxem czy z Guyem czytało się przyjemnie i płynnie, dialogi nie były wymuszane a wypowiedzi nie wzbudzały żadnych nieprzyjemnych uczuć z czego się ogromnie cieszę. Wątek miłosny to z pewnością miód na moje serce, uwielbiam Guya, tajemniczy i niebezpieczny chłopak, który już od początku pomaga dziewczynie. "- Po prostu nie podoba mi się, że nie ma żadnych zasad. Powinny być zasady. Nikt nie odpowiada. Wiem, że mówi o wyścigu. Z pewnością wszyscy to wiedzą. Po prostu nie wiemy, co odpowiedzieć." Bardzo serdecznie polecam wam tą powieść. Nie możecie przejść koło niej obojętnie. Jest to książka która zaparła mi dech w piersiach, akcja jest bardzo magnetyczna i wciągająca. Dobrze wykreowani bohaterzy no i oczywiście główny wątek Piekielny Wyścig, przeplatany z wątkiem romantycznym. Uwielbiam tą powieść i tą autorkę która pokazała swój potencjał w tej książce , nie mogę się doczekać aż będę mogła przeczytać kolejną część stworzona przez tą genialną pisarkę. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/02/victoria-scott-ogien-i-woda.html

Zastanawialiście się kiedyś nas tym, jak to jest móc prowadzić podwójne życie? Mieć dwie twarze, różnych ludzi dookoła siebie, inny status, znać jak własną kieszeń dwa odrębne domy, po prostu żyć za dwóch? Tak się składa ze Sabine doświadcza na własnej skórze tej dziwnej sytuacji i wcale nie jest jej do śmiechu. Poznajcie jej ŻYCIA i to kim jest w każdym z nich. Od kiedy pamięta, jej życie co 24 godziny zmienia się w inne. Po przeskoku występującemu każdej nocy, z bogatych dzielnic Wellesley przenosi się do skromnego domu w Roxbury. Komu można powierzyć ten sekret, skoro dziewczyna boi się swojej inności? Czy znajdzie się osoba, która będzie ja wspierać a nie uważać za chorą psychicznie? Książka bardzo przewrotna w akcji, ale mega się w nią wciągnęłam. Pojawił się wątek romansu, więc przyjemnie dopełniało to akcje owianą tajemnicą.. Razem z główną bohaterką żyłam i czułam za dwóch i zdecydowanie było to coś, czego nigdy wcześniej nie czytałam haha. Gorąco polecam! ZAPRASZAM NA IG @azetowa

Myślę, że gdyby "Stigmata" została wydana w 2024/2025 miałaby znacznie więcej miłośników. Mroczna, gotycka, klimatem przypominała mi "Nocne godziny" czy "Dom sióstr marnotrawnych". W pewnym momencie nie wiedziałam komu mogę zaufać, komu wierzyć. Książka długo trzymała w napięciu, niestety zakończenie mnie nieco rozczarowało. Niemniej jednak serdecznie polecam. Bardzo dobra rozrywka!

Susan Vaught – Szaleństwo „𝕋𝕪𝕝𝕜𝕠 𝕡𝕒𝕞𝕚𝕖̨𝕥𝕒𝕛: 𝕟𝕚𝕖 𝕨𝕤𝕫𝕪𝕤𝕥𝕜𝕠, 𝕔𝕠 𝕫ł𝕖 𝕨 𝕥𝕪𝕞 𝕞𝕚𝕖𝕛𝕤𝕔𝕦, 𝕛𝕖𝕤𝕥 𝕞𝕒𝕣𝕥𝕨𝕖”. Never w stanie Kentucky to spokojne miasteczko. Jest jednak miejsce, gdzie żywi i martwi nie mogą zaznać spokoju – Szpital Psychiatryczny im. Lincolna. To właśnie tam zatrudnia się 18-letnia Forest. Chce zarobić na studia i wyrwać się w świat, nie wie jednak, że szpital to nie tylko „monstrum zrobione z kamieni, cegieł i metalu. To także brama pomiędzy dwoma światami: naszym oraz miejscem, gdzie zmarłe istoty oczekują Sądu Ostatecznego”. Nie jest to książka z nowości wydawniczych. Sięgnęłam po nią, bo została wybrana jako ta, którą omówimy na prowadzonym przeze mnie Dyskusyjnym Klubie Książki. Nie spodziewałam się jednak, że będzie to tak dobra i wciągająca historia, że przeczytam ją za jednym razem! „Szaleństwo” to historia z gatunku fantastyki skierowanej do młodzieży. Akcja jest w niej naprawdę wartka, coś jak w historiach przygodowych, kiedy to grupa dzieciaków próbuje wygrać ze złem. Dodatkowo mamy odrobinę mroku, który wprowadza samo miejsce akcji – „W bajkach zamki zawsze są promiennie śliczne i pękają w szwach od jednorożców. Psychiatryk Lincolna nie jest takim zamkiem”. Wpływa na to również język, jakiego używa autorka – „Jej martwe usta poruszyły się, a martwy głos wyświszczał jej ostatnie słowa prosto w moje ucho – Tym razem będzie głodne”. Autorka postawiła tutaj na solidny przekrój postaci. Po pierwsze jest Imogena – kobieta potężna, która – „powstrzymuje inwazje naprawdę przerażających rzeczy, które usiłują się wydostać z Lincolna.”. Po drugie, mamy tutaj grupkę młodzieży o różnych cechach osobowości oraz doświadczeniach, każda jednak osoba jest niezwykle ważna dla pozytywnego zakończenia historii. Nie mogło również zabraknąć wątku miłości, ale jest on tylko drobnym dodatkiem do przedstawionych wydarzeń. Jest to książka zawiła, wciągająca i przedstawiona z perspektywy czterech różnych postaci. Każda opisuje inne wydarzenia, które tak naprawdę zazębiają się ze sobą. Całościowo czytelnik dostaje naprawdę kompletną historię, od której nie sposób się oderwać. Świetna młodzieżówka, polecam! 7💀/10

To świat w którym odnajdą się młodzi ludzie, młodzi wiekiem ale i duszą, rządni oderwania os codzienności. Takie sytuacje mają miejsce w prawdziwym życiu. Czasem każdego nastolatka dopada chęć prowadzenia takiego stylu życia choć przez chwilę by poczuć jak tak jest. Ciekawa seria, łatwo i przyjemnie się czyta. Intrygująca opowieść o świecie nastolatków, warstw społecznych rządzy sławy, popularności i pieniędzy w imprezowej oraz nie tak łatwej rzeczywistości jakby mogło się wydawać .

Książkę czyta się bardzo szybko i z zainteresowaniem - wciąga na tyle, że chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. To zdecydowanie jej największy atut. Niestety, wątek romantyczny w wielu momentach okazał się zbędny, a niektóre sceny były dość niezręczne i wręcz „cringowe”. Podsumowując - przyjemna, lekka lektura, ale z elementami, które spokojnie mogłyby zostać pominięte bez szkody dla fabuły.

Nie powiedziałabym, że ta powieść to thriller, mimo iż wieści tak opis z tyłu. Jest to raczej fantasy o niezbyt rozbudowanej fabule. Bohaterka wyjątkowa, bardzo naiwna i mająca jak zawsze dużo szczęścia do wychodzenia z najgorszych tarapatów. Podoba mi się, że tytuł bardzo ładnie podsumowuje całą książkę, a nie jest wyssany z palca jak często się zdarza. Książka ciekawa, ale przewidywalna.

David lubi przemierzać Londyn górą, mknąc po dachach czuje się wolny i szybciej może dostarczać zamówione "białe kruki" z antykwariatu gdzie pracuje. Pewnej nocy spotyka na dachu piękną Heaven, która potrzebuje pomocy. Mówi mu, że właśnie kroś wyciął jej serce i okazuje się, że nadal ją ściga. Najpierw David nie chce wierzyć, ale gdy udają się do szpitala wszystko się potwierdza i muszą uciekać Pewien zbir wycina ludziom serca, a oni muszą się dowiedzieć dlaczego.. oraz dlaczego Heaven nadal żyje, czyżby nie była człowiekiem? Trochę mnie zmęczyło to ciągłe uciekanie.

Długo miałam problem z tą historią, bo cały czas porównywałam ją do trylogii "Przez Burze Ognia" (mają podobny vibe), przez co nie do końca mogłam ją doceniać, ale w pewnym momencie to wrażenie się rozeszło i mogłam się w pełni skupić na opowieści. Ale był inny problem - nie wiedziałam, czy to jest sci fi, czy może jednak romans, bo miałam jakieś wyobrażenie na temat tej historii. Dopiero kiedy poznałam całą historię i wszystkie puzzle wskoczyły na swoje miejsce, stwierdzam, że to była naprawdę spoko i jestem mega ciekawa drugiego tomu, bo nie jestem w stanie przewidzieć, w jaką stronę to pójdzie.

C.J. Daugherty tak skonstruowała świat w książce TAJEMNY OGIEŃ, że po przeczytaniu pierwszej części od razu musiałam sięgnąć po kolejną. Ona dosłownie mnie pochłonęła. Fabuła skupiona jest wokół dwójki głównych postaci — Taylor oraz Sashy. I podczas gdy ta pierwsza to pilna uczennica z Oxfordu to ten drugi pochodzi z Francji i od urodzenia skazany jest na tajemnicze niebezpieczeństwo. Pozornie nic ich nie łączy, jednak ich losy splatają się w najmniej oczekiwany sposób, co może wydawać się niemożliwe. Szybko okazuje się, że to część większej i mrocznej układanki, w której zagościła magia, przeznaczenie i starożytne siły. I to właśnie ta tajemnica dotycząca chłopaka była najciekawsza w tej historii. Nie została ona do końca wyjaśniona w pierwszej części. Wręcz przeciwnie, była pełna niedopowiedzeń, które spowodowały, że musiałam poznać ich dalsze losy. Ja wręcz musiałam poznać odpowiedzi na nurtujące mnie pytania i dowiedzieć się, o co chodzi z klątwą Sashy. Autorka doskonale stopniuje napięcie w opowieści, co pozostawiało mnie w ciągłej niepewności. Natomiast chemia, która niezaprzeczalnie jest między bohaterami, rozwijał się w sposób naturalny i niewymuszony. Nie było przesadnego dramatyzmu, a fabuła całej książki osadzona została w bardzo ciekawym klimacie: czasem nawet lekko mrocznym. Uważam, że autorka ma bardzo lekki i przyjemny styl pisania — dzięki czemu książkę dosłownie się pochłania. Podsumowując, jest to świetna historia młodzieżowej fantastyki z elementami magii, tajemnicy i romansu. Moim zdaniem po pierwszej części możecie zostać z niedosytem i chęcią rozwiązania zagadki wraz z bohaterami, ale spokojnie, bo druga część niesie ze sobą odpowiedzi na wiele pytań.

Książkę czytało się bardzo przyjemnie i jest to pozycja, po którą powinni sięgnąć zarówno młodzi czytelnicy jak i rodzice, bo to właśnie presja ze strony bliskich, otoczenia może być zapalnikiem, który rozpocznie łańcuch prowadzący do depresji i samobójstwa. Jestem całkiem zadowolona z zakończenia tego cyklu. Co prawda, w głębi serca liczyłam, że więcej "wspomnień" zostanie uratowanych, jednak autorka miała inny pomysł na bohaterów. Miłość jest ważna-w każdym wieku, ale w obliczu tak wielkich tragedii, które otaczają bohaterów, uważam, że rozterki miłosne nastolatków, powinny być zrzucone trochę na dalszy plan. W pierwszej części tego cyklu została opisana epidemia, która przyczyniła się do masowych samobójstw wśród nastolatków. Program od początku stara się "pomóc" osobom, które mają skłonności samobójcze, poprzez wymazywanie złych wspomnień, ale teraz Program idzie o krok dalej. Teraz, oprócz wspomnień możesz stracić całe swoje życie, całe "swoje ja". Dlaczego i w jaki sposób? Program posuwa się do diametralnego kroku-lobotomii, wśród osób, które ponownie pojawiają się w ośrodku, ale sprawiają "kłopoty". Jednak okazuje się, że jest nadzieja-istnieje tabletka, która przywraca usunięte wspomnienia. Ale czy zażycie jej i przypomnienie sobie tylu traumatycznych wspomnień jest dobrym rozwiązaniem, czy może jednak będzie gorsze niż Program? Przed taką zagwostką stają bohaterowie tej części. Na dodatek, po piętach depczą im agenci...