Rok później

Dobra kontynuacja, rozwój wydarzeń z poprzedniej części. Podoba mi się, że problemy głównych bohaterek nie są błahe, tylko poruszają ważne tematy. Teraz już rozumiem skąd pojawiły się różne wątki w drugim filmie z tej serii :) Oczywiście zabieram się za 3 część!

Dobra kontynuacja, rozwój wydarzeń z poprzedniej części. Podoba mi się, że problemy głównych bohaterek nie są błahe, tylko poruszają ważne tematy. Teraz już rozumiem skąd pojawiły się różne wątki w drugim filmie z tej serii :) Oczywiście zabieram się za 3 część!

Jeśli Carmen nie ma żadnego hejtera, to umarłam.

Jeśli Carmen nie ma żadnego hejtera, to umarłam.

Super, polecam.

Super, polecam.

Fajna książka. Krótkie rozdziały. Szybko się czyta. Polecam

Fajna książka. Krótkie rozdziały. Szybko się czyta. Polecam

Pierwszą część tego cyklu przeczytałam mając dwanaście lat. Teraz mam dwadzieścia pięć i dopiero po trzynastu latach udało mi się przeczytać kontynuacje dwukrotnie czytanego rozpoczynającego tomu. Czas zrobił swoje, zachowanie dziewcząt, zwłaszcza Carmen, wprawiało mnie w irytację, ale mimo to...czytałam dalej, chcąc wiedzieć, jak bohaterki, z którymi dorastałam rozwiną się. Mimo, że minęło tyle lat, nie miałam problemu przypomnieć sobie imion i charakteru głównych bohaterek oraz problemów i miłostek, z którymi się zmagały. Może to kwestia dobrej pamięci, może sentymentu, ale podjęcie się lektury drugiej części natchnęło mnie swoistą nostalgią. Oczywiście, będę kontynuować lekturę, przede mną jeszcze dwie części, które mam nadzieję, zaskoczą mnie i pozostawią ciepłe wspomnienia. Zresztą, na wzór bohaterek powieści, wycięłam kieszeń moich ulubionych spodni, które namiętnie nosiłam w czasach gimnazjum. Miło będzie odgrzebać stare graty, aby odnaleźć tą cząstkę nastoletniej siebie, nawet jeśli nie były to szczególnie szczęśliwe czasy.

Pierwszą część tego cyklu przeczytałam mając dwanaście lat. Teraz mam dwadzieścia pięć i dopiero po trzynastu latach udało mi się przeczytać kontynuacje dwukrotnie czytanego rozpoczynającego tomu. Czas zrobił swoje, zachowanie dziewcząt, zwłaszcza Carmen, wprawiało mnie w irytację, ale mimo to...czytałam dalej, chcąc wiedzieć, jak bohaterki, z którymi dorastałam rozwiną...

Drugi raz piszę tę opinię, bo LC skasowało dublet książki (co plus),a z nim recenzje (co minus)...
Zgodnie z tendencją typową dla sequeli drugi tom przemówił do mnie słabiej, zwłaszcza że niektóre bohaterki popełniają te same błędy co w pierwszej części (zwłaszcza Carmen, która sama to w pewnym momencie przyznaje, ale jej samoświadomość nie poprawia sprawy). Duży plus za skupienie się na relacji dziewczyn z matkami. Najlepiej wypada chyba wątek Tibby, jej źle ulokowanych ambicji i poszukiwań artystycznych i uczuciowych. Broni się też wątek Bridget, choć z bardzo melodramatyczną komplikacją w postaci ukrywania swojej tożsamości przed dawno niewidzianą babcią. Nic to jednak w porównaniu z iście telenowelowym wątkiem Leny, który dzisiaj irytuje mnie tylko trochę mniej niż przed laty.

Drugi raz piszę tę opinię, bo LC skasowało dublet książki (co plus),a z nim recenzje (co minus)...
Zgodnie z tendencją typową dla sequeli drugi tom przemówił do mnie słabiej, zwłaszcza że niektóre bohaterki popełniają te same błędy co w pierwszej części (zwłaszcza Carmen, która sama to w pewnym momencie przyznaje, ale jej samoświadomość nie poprawia sprawy). Duży plus za...

Mam wrażenie, że ta część przemówiła do mnie bardziej niż poprzednia, ale nie potrafię wytłumaczyć dlaczego. Od czasu ostatnich opisanych wydarzeń minął rok. Dziewczyny są starsze i dojrzalsze, więc ich problemy również są poważniejsze. Miłość, żałoba po utracie bliskich, ogromna chęć przypodobania się otoczeniu... Polecam dziewczynom w wieku mniej-więcej 13+.

Mam wrażenie, że ta część przemówiła do mnie bardziej niż poprzednia, ale nie potrafię wytłumaczyć dlaczego. Od czasu ostatnich opisanych wydarzeń minął rok. Dziewczyny są starsze i dojrzalsze, więc ich problemy również są poważniejsze. Miłość, żałoba po utracie bliskich, ogromna chęć przypodobania się otoczeniu... Polecam dziewczynom w wieku mniej-więcej 13+.

Książka z biegiem lat nie zmieniła swojej wartości. Czyta się ją jednym tchem, jest bardzo wciągająca. Dość udana kontynuacja. Czytałam ją jako nastolatka, ale jako dorosła osoba chętnie kupię i podaruje dorastającej dziewczynie.

Książka z biegiem lat nie zmieniła swojej wartości. Czyta się ją jednym tchem, jest bardzo wciągająca. Dość udana kontynuacja. Czytałam ją jako nastolatka, ale jako dorosła osoba chętnie kupię i podaruje dorastającej dziewczynie.

Gdy czytałam to pierwszy raz, byłam znacznie młodsza i bardziej naiwna. Teraz, w ramach przypomnienia postanowiłam odświeżyć sobie całą serię. I muszę przyznać, że był to pomysł w dziesiątkę
Zmieniłam się ja, ale książka pozostała taka sama. Nadal wciąg,a intryguje i przyciąga czytelnika, nie pozwalając się od siebie oderwać.

Gdy czytałam to pierwszy raz, byłam znacznie młodsza i bardziej naiwna. Teraz, w ramach przypomnienia postanowiłam odświeżyć sobie całą serię. I muszę przyznać, że był to pomysł w dziesiątkę
Zmieniłam się ja, ale książka pozostała taka sama. Nadal wciąg,a intryguje i przyciąga czytelnika, nie pozwalając się od siebie oderwać.

Cztery dziewczyny i magiczne spodnie, które na wszystkie pasują powracają. Wraz ze wszystkimi problemami i przeżyciami, które je dotknęły w ciągu minionych wakacji. Tym razem dziewczyny mają pozostać w miejscu swojego zamieszkania. Jednak Bee pod wpływem lektury listów babci, które jej ojciec skrzętnie przed nią ukrywał, w ostatniej chwili zmienia zdanie i wyrusza do Alabamy. Tak rozpoczyna się kolejne lato pełne przygód.

Lena dostaje pracę w butiku i tam nieustannie rozmyśla o Kostosie i dzielącej ich odległości. Bardzo by chciała o nim zapomnieć, jednak nie potrafi. Carmen przeszkadza związek jej mamy. Do tej pory dziewczyna była w centrum jej zainteresowań, a naraz pojawił się David, który pochłania praktycznie całą uwagę Christiny. Tibby wyjeżdża na wakacyjne studium reżyserskie, gdzie poznaje nowych kolegów, znacznie się od niej różniących. Nowi znajomi bardzo imponują dziewczynie, do tego stopnia, że zaczyna udawać inną osobę i wstydzić się swojego otoczenia. Bee, udając kogoś innego, zatrudnia się u swojej, niewidzianej przez lata babci jako pomoc domowa.

Brashares po raz kolejny funduje czytelnikowi przekrój nastoletnich przeżyć, tym razem skupiając się na szukaniu siebie i własnego miejsca w świecie oraz ugruntowaniu własnych opinii. Na przykładzie Tibby, starającej się dostosować do wyluzowanych znajomych, ukazuje że nie warto zatracać własnej tożsamości. Bee, która całkowicie się w sobie zamknęła i zmieniła wygląd po ubiegłorocznej historii, jest idealnym odwzorowaniem frazy, że często warto wrócić do korzeni i odszukać wewnętrzny spokój w ramionach najbliższych. Carmen uczy się, że egoizm to najgorsza możliwa cecha i inni też zasługują na chwile szczęścia. Lena natomiast zdaje sobie sprawę, że nie można tłumić swoich uczuć.

Kolejna część powieści potwierdza moje nią zauroczenie. Z czystym sumieniem przyznaję, że Stowarzyszenie Wędrujących Dżinsów jest jednym z najlepszych cykli młodzieżowych, jakie miałam okazję czytać. Wielokrotnie już pisałam, że lubię, jak w książkach dla młodzieży ukryte jest ważne przesłanie, a takiego w książce Brashares nie brakuje. Co więcej, przekonana jestem, że wielu nastolatków odnajdzie w postaciach głównych bohaterek bliźniacze dusze.

Po raz kolejny, z największą przyjemnością polecam lekturę przygód czterech przyjaciółek i jednej pary dżinsów, jakkolwiek dziwacznie to nie brzmi. Książka z pozoru może wydawać się powieścią tylko dla młodzieży lecz ja zapewniam - z niej się po prostu nie wyrasta.

Cztery dziewczyny i magiczne spodnie, które na wszystkie pasują powracają. Wraz ze wszystkimi problemami i przeżyciami, które je dotknęły w ciągu minionych wakacji. Tym razem dziewczyny mają pozostać w miejscu swojego zamieszkania. Jednak Bee pod wpływem lektury listów babci, które jej ojciec skrzętnie przed nią ukrywał, w ostatniej chwili zmienia zdanie i wyrusza do...