Szeptacz

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.

Tajemnica kopalni… W małej wiosce Arnhill do pewnego czasu życie toczyło się wokół kopalni. Do czasu jej zamknięcia. Nieużytek stał się terenem chętnie uczęszczanym przez lokalną młodzież i…miejscem z tajemnicą. Joe po latach powraca do Arnhill, gdzie jego życie nie było usłane różami… Jego młodsza siostrzyczka w wieku kilku lat zniknęła na 48h po czym wróciła… odmieniona. Co się stało feralnego dnia, gdy zniknęła Annie? I czy historia po latach się powtórzyła? C. J. Tudor to autorka poczytnych thrillerów, która w swoich powieściach bardzo często porusza motyw dzieci. Nie inaczej jest w „Zniknięciu…”. Prym wiedzie tu paczka Joego z dziecięcych lat, a perspektywa młodego Joego to jeden z dwóch torów narracyjnych. Drugi to perspektywa Joego po przejściach. Joego, który wraca do Arnhill w sobie tylko znanym celu, akurat, gdy w wiosce dochodzi do samobójstwa nauczycielki i zamordowania jej syna. Syna, który wcześniej również zniknął… Autorka posiada umiejętność świetnego budowania napięcia. Różnorodne wątki pojawiające się w toku historii na koniec splatają się w jedną całość. Całość, która zostaje, dosłownie, wywrócona na drugą stronę. Bowiem Tudor zaskoczy niejednego czytelnika swoimi rozwiązaniami fabularnymi. „Zniknięcie Annie Thorne” to moja trzecia powieść Tudor. Tak jak i wcześniejsze powieści autorki to misternie skonstruowany thriller, w którym nie ma zbędnych słów. To historia z wartką akcją, która pochłania od pierwszych stron i nie odpuszcza aż do ostatnich. Wywołująca uczucie niepokoju. To solidna opowieść, choć motywy na jakich się opiera nie stanowią czegoś innowacyjnego w tego typu powieściach. Niemniej jest warta uwagi. Polecam. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Powolny wstęp do powieści sprawił, że moje początkowe wrażenie było raczej średnie. W momencie gdy pacjentka dostaję się na badanie akcja dzieję się powoli, w miarę jak odbywają się pierwsze sesje. W pewnym momencie jednak schemat badanie jak i relacja między pacjentką a panią doktor zaczynają się zmieniać. Z czasem gdy coraz to więcej sekretów zostaje odkrywanych, powieść pochłania. Czytelnik pragnie dowiedzieć się co wydarzy się dalej i do jakich zachowań posuną się bohaterowie. Przyjemne doświadczenie czytelnicze, interesująca pozycja.

Książkę czyta się bardzo szybko, ma przyjemne, krótkie rozdziały, które zachęcają do czytania dalej i dalej... Ale zacznijmy od początku, książka zaczyna się od ceremonii ślubu Evie i Richarda, jednak nie jest on happy endem. Panna młoda skacze na nim z klifu i zapada się pod ziemię, policja twierdzi, że to samobójstwo, i wtedy poznajemy przyjaciółkę Evie - Rebeccę. Rebecca nie wierzy w tę wersję wydarzeń. Znała Evie zbyt dobrze, żeby uwierzyć, że ta mogła zakończyć życie właśnie w taki sposób, i to w dniu własnego ślubu. Zaczyna więc zadawać pytania, które z czasem prowadzą ją coraz głębiej w przeszłość przyjaciółki. Im więcej szczegółów wychodzi na jaw, tym bardziej oczywiste staje się, że historia Evie wcale nie jest tak prosta, jak początkowo sugerowała policja. Poza tym to Rebecca, wpadła na pomysł, by ta upozorowała swoją śmierć, jednak czy jej przyjaciółka na pewno nie żyje? Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie. Czytelnik razem z Rebeccą odkrywa kolejne sekrety, niedopowiedzenia i niepokojące fakty. Pojawiają się wątpliwości – czy Evie rzeczywiście była taką osobą, jaką wszyscy ją zapamiętali? A może skrywała tajemnice, o których nikt nie miał pojęcia? Czemu chciała wyjść za Richarda, skoro go nie kochała? Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się o mrocznej przeszłości Evie, którą odkrywa jej przyjaciółka. Jest wstrząśnięta, że ta chciała się zabić, że miała kiedyś dziecko, być może była morderczynią, a i teraz zdradza Richarda ze swoim pierwszym chłopakiem - miłością swojego życia. Nie tak Rebecca sobie to wyobrażała, przecież odsunęła się w cień dla Evie, bo na początku Richard też się jej podobał.. Uzmysłowiła sobie, że robiła wszystko dla niej, była cieniem swojej przyjaciółki. Do czasu wymyślenia planu uśmiercenia Evie. „Noc, kiedy umarła” to thriller, który opiera się nie tylko na samej zagadce śmierci Evie, ale też na relacjach między bohaterami i na tym, jak dobrze tak naprawdę znamy ludzi wokół siebie. To historia o sekretach, zaufaniu i o tym, że prawda czasem bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż się wydaje, a przyjaźń nie zawsze wszystko przezwycięży. A na pewno nie taka, w której są tajemnice. Koniec na prawdę mistrzowsko napisany, do końca nie sądziłam, że Evie jednak się uda przeżyć. Jednak najwidoczniej przejrzała na oczy i wiedziała, że przyjaciółka nie chce upozorować jej śmierci, ale naprawdę ją zabić. A sama na nowo rozkochać w sobie Richarda. Czy jej się to uda? Sprawdźcie sami!

Na pewno tak jak ja macie ze 100 książek, które od lat grzecznie czekają na swoją kolej. No więc tym razem szczęśliwcem okazała sie książka pt.: ,,Rodzina" uznanej i utalentowanej autorki, która jak się okazało pisze całkiem zgrabne, wciągające i niegłupie thrillery. Miła odskocznia

Miałem kilka podejść do tej książki i nie wiem, coś mnie jednocześnie do niej przyciągało i odrzucało. Śmiem twierdzić, że przypadku akurat 100 pierwsze stron książka, dla mnie było najsłabszą częścią tej opowieści. Później, już czuć było ten ciężki skandynawski klimat. Dobrze zbudowana i przemyślana historia, widać, że Autor ma smykałkę do tworzenia pełnych napięcia historii. Naprawdę dobrze bawiłem się przy tej książce, mimo swojej brutalności. Polecam!!!

"Wkręceni" była ostatnią książką spod pióra autora, której nie czytałam. I ogromnie żałuję, że tak długo z nią zwlekałam. Ja to tak jak tytuł: zostałam totalnie wkręcona w tę historię, choć ku mojemu zaskoczeniu jest całkiem inna, bo nie znajdziemy tu kolejnych szalonych przygód prawniczych z Eddie Flynnem w roli głównej. Jest niezależną historią, ale równie trzyma poziom. Autor makabrycznych historii jest totalnie anonimową postacią. Na jego trop wpada... jego żona😯 W pewnym momencie on znika, ona zostaje zaatakowana, ktoś ściga jego, ona traci pamięć... Ludzie, ile tu się działo🤯 Jakiż ja miałam misz-masz w głowie podczas czytania🔥🖤 Bierzcie, czytajcie i się nie zastanawiajcie🖤

Książka pana Cravena bardzo długo czekała na swoją kolej. Zaryzykuję stwierdzenie, że co najmniej trzy lata. Wtedy czekałam z przeczytaniem, wierząc, że seria nieco bardziej rozszerzy się w Polsce, by być w miarę na bieżąco. Teraz wiedząc, że u nas ten cykl zatrzymał się na jednym tomie i raczej nic tego nie zmieni, w końcu zdecydowałam się zmienić status tej powieści z nieprzeczytane na przeczytane. Na północy Anglii w Lake District, seryjny morderca upodobał sobie palenie ludzi żywcem. Policja bezradnie rozkłada ręce, ponieważ na miejscu zbrodni sprawca nie pozostawia śladów. Podczas badania trzeciej ofiary, na spalonych szczątkach zostaje odkryty napis Poe. Dzięki temu znakowi od mordercy do służby zostaje przywrócony Washington Poe, któremu ma pomagać genialna, ale lubiąca żyć w odosobnieniu analityczna Tilly Bradshaw. Czy ten duet zdąży rozwiązać sprawę morderstw i złapać mordercę, zanim ten uderzy ponownie? Polubiłam ten kryminał od samego początku. Uwielbiam motyw seryjnego mordercy w kryminałach. Dodatkowo cieszę się, że akurat sprawca z tej historii był normalny, w sensie, nie był to ktoś, kto pojawił się na chwilę i zaskoczenie, że to właśnie on powstało dlatego, że nie mieliśmy okazji go poznać. Cieszę się, że to właśnie ta, a nie inna osoba dokonała tych morderstw, ponieważ ciekawie ta historia dzięki niemu się toczyła. Do głębi zmroziło mnie zakończenie, w którym nie tylko jedna tajemnica zostaje rozwiązana. Żałuję, że w Polsce nie wydano kolejnych powieści, bo Poe to ciekawa postać, która myślę, że rozwija się z tomu na tom. Ode mnie 9/10.

50/52/2026 "Teraz zaśniesz" C. L. Taylor Albatros #recenzja Wieczny odpoczynek Jedna noc, jeden tragiczny wypadek, a potem bezsenność, leki, koszmary i wspomnienia tamtego zdarzenia. Anna chce zasnąć, gdyby nie to poczucie winy... Na dodatek czuje się obserwowana, a tajemnicze wiadomości wzbudzają w niej poczucie lęku. Pragnie od tego uciec. Anna zostawia więc dotychczasowe życie i przyjmuje ofertę pracy w hotelu na szkockiej wyspie Rum. Jej spokój nie trwa jednak długo. Nowy koszmar rozpoczyna się wraz z przyjazdem siódemki gości z których każdy skrywa swoją tajemnicę i miał powód by szukać spokoju na wyspie. Jednak jeden z nich ma jedno zadanie, sprawić by Anna w końcu zasnęła, snem wiecznym. Sztorm, odosobnione miejsce, grupa ludzi, w której nie wiadomo komu można ufać, a kto jest tajemniczym obserwatorem i prześladowcą głównej bohaterki, nieustający lęk, narastające podejrzenia, coraz bardziej napięta atmosfera, to wszystko sprawia, że thriller czyta się szybko, by jak najszybciej poznać tożsamość prześladowcy. Autorka potrafi zwodzić czytelnika na manowce i dzięki temu zakończenie zaskakuje ! To moje pierwsze spotkanie z prozą C.L. Taylor i uznaję je za udane, chętnie sięgnę po inne jej tytuły. A Wy czytaliście "Teraz zaśniesz "? 😀

Co mnie zdziwiło to fakt, że jest to thriller a nie wciągnął mnie aż do setnej strony, tak jak książki tego gatunku "mają w zwyczaju''. Czułam, że coś jest nie tak z narratorem, byłam nawet przekonana, że sam wymyślił istnienie swojej żony. Nie rozumiem jednak po co tyle pobocznych wątków, które ostatecznie nie wnosiły absolutnie nic do fabuły, a było ich mnóstwo np yuri handlujący lekami, czy milosc brata gabriela do alicii. Nie rozumiem jak pacjentka pod wplywem tak silnej dawki morfiny mogla napisac perfekcyjnie co sie wydarzyło jeśli zaraz potem wylądowała całkowicie nieprzytomna w śpiączce. Czytałam w orginale po angielsku i uwielbiam ten klimat pochmurnej anglii i bluszczy i ceglanych domów dodawało to wymaganego nastroju tajemnicy. Coś czego nie mogę książce odmówić to to że wprawiła mnie w przerażenie i aż bałam się chodzić po mieszkaniu. Nierealistycznym elementem było dla mnie to, że przeszukał każdy element pokoju w poszukiwaniu pamiętnika i go nie znalazł, bo nie lubił namalowanego przez Alicie obrazu. Jest to trochę niepoważne i bohater był na to za inteligentny. Pomimo wad , które wymieniłam sądzę, że jest to bardzo dobry thriller, który spełnia swoją funkcję i gdy będęo nim myśleć będę czuć się niekomfortowo. Jest to mój 3 thriller w życiu i muszę przyznać, że wkręcam się w ten gatunek, tylko muszę odczekiwać pomiędzy kolejnymi książkami, żeby zapomniec jak się ich boję.

"M0rderca jest wśród nas" Lucy Foley to powieść, która pod płaszczem wspaniałego wypadu z przyjaciółmi kryje historię wypełnioną zazdrością, podejrzliwością i nieufnością... 😶‍🌫️🤫 Autorka w swojej książce stworzyła grupę przyjaciół, która w teorii jest bez skazy. Każdy z bohaterów jest "idealny" - świetna reputacja, świetnie płatna praca, idealny partner... Jednak każdy z nich coś ukrywa. Lucy Foley wykreowała kilka perspektyw, przez co czytelnik jest w stanie poznać historię z różnych perspektyw. Autorka bardzo skupiła się na pokazaniu psychiki postaci. Od początku analizujemy ich zachowanie i przyglądamy się motywacjom. Nikt z tej grupy przyjaciół nie jest krystalicznie czysty. Widać jak bohaterowie zachowują się wobec siebie - że jednak gdy ludzie widzą siebie raz/dwa razy do roku, można bardzo się od siebie oddalić. W powieści dostajemy również perspektywę dwóch postaci, które nie przynależą do grupki przyjaciół - możemy zobaczyć, dlaczego człowiek nie raz ucieka od drugiego człowieka, dlaczego podejmuje decyzję zaszycia się na uboczu... Może czasami jest właśnie łatwiej uciec i zniknąć gdzieś na odludziu? Autorka stworzyła świetną atmosferę w książce. Mimo że skupiamy się na grupie przyjaciół, widać jak każdy w sobie pielęgnuje nienawiść do drugiej osoby lub w jaki sposób niewyjaśnione sprawy oddziałowują na ich relacje. Polecam zatracić się w tej książce! Nie zmarnujecie swojego czasu, a wręcz będziecie się dobrze przy niej bawić 🥰

Cieszę się że w końcu moglam przeczytać thriller inny niż wszystkie. Co prawda czytałam już książkę z podobnym wątkiem. Pomysł przypominał mi też popularny niedawno serial Netflixa, ale nadal jest to oryginalna pozycja, bo główną bohaterką jest robot. To miła odmiana po niekończącej się ilości thrillerów o zaginionych dzieciach i problemach małżeńskich, a do tego jaka na czasie, w końcu sztuczna inteligencja to coraz częściej nasza codzienność, a nie science fiction. Fabuła jest wciągająca i nie ma miejsca na nudę, emocje podczas lektury cały czas się zmieniają. Jedyne do czego mogę się przyczepić to zakończenie, które mimo zwrotu akcji i zaskoczenia jest bardzo chaotyczne w przeciwieństwie do całej książki napisanej prostym językiem, wręcz nie pasujące do niej i ciężko się w nim połapać. Szkoda.

Książkę dostałam w prezencie i żałuję, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem . Nie wiem dlaczego taka niska średnia ocen tej książki bo historia sama w sobie dosyć ciekawa. Czyta się naprawdę szybko , przyjemnie i jest bardzo lekko napisana . Według mnie zasługuje na lepsze oceny.

Kolejna bardzo fajna książka tej autorki. Natasha niedawno wyszła za mąż. Ma wspaniały dom, kochającego męża i śliczną córeczkę Emily. Żyliby długo i szczęśliwie, gdyby nie Jen, była żona jej męża, która nie chce zostawić ich w spokoju… Pewnego dnia po powrocie do domu Natasha odkrywa, że jej mąż i córka zniknęli bez śladu. Zrozpaczona zrobi wszystko, aby odzyskać Emily. Jest gotowa nawet przystać na propozycję pomocy ze strony Jen. Czy jednak może jej zaufać? I czy obie tak naprawdę znają mężczyznę, za którego wyszły? Sporo tajemnic, zagadek i kłamstw, a autorka tak zmyślnie prowadziła narrację, że już sama nie wiedziałam komu mam ufać. Polecam.

Lubię czytać kryminały złożone, inteligentne i pełne psychologicznych niuansów. Poczułam się wciągnięta w świat, w którym nic nie jest oczywiste, a każdy ruch bohaterów może prowadzić do zguby. Carrisi ponownie pokazuje, że prawdziwy thriller to gra na granicy psychiki człowieka, a nie tylko dramatyczne sceny akcji.

Podszedłem do tej książki bez większego przekonania. Jednak akcja zawiązała się w niej tak szybko, że właściwie nie mogłem się oderwać. Niektórzy mogą stwierdzić, że jest powierzchowna, chwilami przewidywalna. Dla mnie to akurat zaleta; lubię różnorodność w książkach, o które sięgam. Polecam każdemu fanowi dobrego thrillera.

Świetna historia i żałuję, że tak długo czekała na swoją kolej do przeczytania. Książka zaintrygowała mnie już od pierwszej strony. Duszny klimat i główna bohaterka żądna zemsty. I to nie byle jakiej. Z rozdziału na rozdział chciałam tylko więcej, bo byłam bardzo ciekawa zakończenia. Oczywiście nie obyło się bez momentów, gdzie szczerze sama miałam ochotę wejść i otrząsnąć jednego z bohaterów. Za jego obłudę. Za hipokryzję. Za kobiety. Na szczęście zaznałam ukojenia swoich nerwów na końcu historii. Czegoś takiego się nie spodziewałam, byłam pewna, że ta historia pójdzie w zupełnie innym kierunku. Jeśli szukacie thrilleru z motywem zemsty, ale w wersji bezpiecznej, bo nie mamy tutaj rozlewu krwi, to jak najbardziej wam ją polecam. Możecie mi wierzyć, że zakończenie wbije was w fotel.

Trzecia część trylogii Białego Miasta i przygód osobistych i kryminalnych Unai'a Lópeza de Ayali, zwanego Krakenem za mną. Najpierw ocenię książkę "Władcy czasu" a na koniec całą trylogię. Przyznam, że początek książki mnie nie zachwycił, był mocno rozwlekły jak na wstęp do czegoś więcej, ale opłacało się koniec końców być cierpliwym, bo autorka zbudowała naprawdę ciekawą fabułę będącą miksem historycznym Victorii i zamieszkujących ją kiedyś i obecnie rodów z wątkami kryminalnymi czasów obecnych i osobistych Unai'a. A wszystko to w klimacie kultury baskijskiej i nabierającego tempa śledztwa dotyczącego przedziwnych morderstw nawiązujących do przeszłości grodu. Fabuła poprowadzona jest na przemian w dwóch liniach czasowych: historycznej 1192-1200 opisującej wydarzenia oczami hrabiego Diego Veli oraz teraźniejszej 09-12.2019 dotyczącej śledztwa i nie tylko widzianej oczami Unai'a. Nieznany autor, ukrywający się pod pseudonimem Diego Veilaz, publikuje powieść historyczną "Władcy czasu", która elektryzuje mieszkańców Victorii z uwagi na nieznane dotąd fakty dotyczące miasta i zamieszkujących je rodów. Nie brak tu intryg i tajemniczych morderstw, niesprawiedliwości i walk o przetrwanie rodzin i grodu. Publikacja książki zbiega się z tajemniczym morderstwem bogatego przedsiębiorcy w tym samym budynku. Co więcej metoda mordu jest podobna do tej samej, którą poznajemy w nowo opublikowanej książce. Śledztwo zostaje przydzielone Unai'emu, który staje przed zagadką kolejnych zabójstw popełnianych zgodnie ze średniowiecznym modus operandi opisanych w książce "Władcy czasu": otrucie jednej z ofiar proszkiem z hiszpańskiej muchy, zamurowanie dwóch ofiar żywcem, utopienie kolejnej w rzece, zamkniętej w beczce razem z psem, kotem, kogutem i żmiją. Co za psychol dopuszcza się tych zbrodni? Trop prowadzi Unai'a do wieży Nograro, która od wieków jest w rękach bogatego rodu, którego obecny dziedzic cierpi na dysocjacyjne zaburzenie osobowości. Niby wszystko jest jasne tylko trzeba dowodów... Zakończenie zaskoczy nie tylko czytelnika. Fabuła poprowadzona jest bardzo interesująco i wciągająco w obu wątkach czasowych. W zasadzie tak jakbyśmy czytali równolegle dwie książki z wielowymiarowymi bohaterami, pełne zagadek i intryg, które nie tylko pomogą nam w rozwiązaniu zagadki kryminalnej ale również pokazują rys historyczny i kulturowy średniowiecznej Hiszpanii, a konkretnie Basków. Bardzo przypadło mi to do gustu ze względu na moją ostatnio ciekawość tej kultury. Dodatkowo ciągniemy równie ciekawy wątek osobisty Unai'a i Alby i ich niełatwego związku. Podsumowując trzecia część może z nieco słabszym początkiem ale koniec końców ciekawa, wciągającą i z zaskakującym zakończeniem. Takie mocne 7,5, więc zaokrąglając 8 gwiazdek. Polecam. Trylogia, po jej przeczytaniu, zwłaszcza zakończenia ostatniej części doceniam kunszt autorki i zrobiony przez nią research historyczny rodów zamieszkujących dawną Victorię. Każda z części prowadzi do tego zaskakującego zakończenia w części trzeciej dot. Unai'a Lópeza de Ayali i jego rodziny. Każda z części jest świetnym połączeniem historii, ciekawostek kulturowych Basków, wątków osobistych Unai'a i kryminalnych zagadek, które zaciekawiają i wciągają w swoistą gierkę czytelnika. To świetnie spędzony pod względem czytelniczym czas. Gorąco polecam.

„Czemu to jest aż takie poważne?” - ta właśnie myśli pojawiła się w mojej głowie po przeczytaniu kilkudziesięciu pierwszych stron „Czynnika Diabła”. Sieriozne. Pozbawione jakiegokolwiek dystansu. Nie zrozumcie mnie źle, zdawałem sobie sprawę, że czytam napisany na serio i jakże niezwykle ambitny thriller, w którym giną ludzie, często wcześniej okrutnie torturowani i że lżejszy styl w żadnym razie by do tej powieści nie pasował. Mam na myśli trochę co innego. No, jeżeli przez prawie non stop mam do czynienia z punktem widzenia dwóch tylko postaci, z których jedna jest zmęczonym życiem, pozbawionym złudzeń co do istoty ludzkiej natury, ale starającym się i chcącym dobrze policjantem (do tego niewątpliwie będącym fachowcem w swojej dziedzinie), no to naprawdę nie zaszkodziłoby, gdyby jedna z tych postaci, zapewne właśnie ów dzielny stróż prawa, wykazał jakąś ironię, jakiś dystans właśnie, żeby… Wiecie, jak rodzaj cynizmu mam na myśli? Naprawdę przyjemniej by mi się wtedy tę książkę czytało, byłaby żywsza, bardziej przemawiająca do odbiorcy, bardziej atrakcyjna, zwyczajnie można by ją uznać za lepiej napisaną. No, to tutaj nie było absolutnie nic takiego. Zero. I to tyczące postaci wrażenie przenosi się w pewnym momencie na całą tą opowieść. Nie będzie chyba wielkim spoilerem, jeśli napiszę, że dużą część tekstu to sceny, w trakcie których jesteśmy świadkami sesji terapeutycznych. I… czy tylko ja mam wrażenie, że były one zrobione poprawnie, czasami nawet dość wciągająco, ale jakoś tak bez iskry? Bez tego czegoś, co każe nam otworzyć lekko buźki – „o, kur.., to takie mechanizmy też współrządzą ludzką psyche”? Kojarzycie, w pewnym momencie narracja zbliża się do przedstawienia nam myśli Jungowskiej – bo jeden z głównych bohaterów książki był osobistym uczniem tego właśnie spośród ojców psychoanalizy – i zaraz potem ucieka od niej tak szybko, jak się tylko dało. Swoją drogą obyło się również bez nawet próby jakiegokolwiek pokazania nam, jak błyskotliwym psychiatrą jest Kosárek, z którym to Kosárkiem zdaje się mieliśmy zbudować więź emocjonalną. W posłowiu do powieści autor pisze, że dużą rolę odgrywała w niej mitologia słowiańska. Serio? Owszem, Weles jest w niej wzmiankowany pewnie z kilkadziesiąt razy, ale czy to jest ten Weles z mitologii? Czy Russel po prostu użył chwytliwie brzmiącego imienia? No, chyba jednak opcja druga, zrobił tak zresztą przecież nie tylko z prasłowiańskim bóstwem, lecz i z tytułowym diabłem, tu absolutnie niepodobnym do tego z teologii. Najlepiej wychodzi w tym wszystkim wątek stricte kryminalny, mamy fragmenty układanki, składamy je razem ze śledczymi, wszystko układa się naprawdę składnie. Można się wręcz zastanawiać, czemu autor zdecydował się obudować to wszystko taką liczbą ozdobników (za taki trzeba przecież uznać także osadzenie akcji książki z tym konkretnym miejscu i czasie). Cóż, chyba po prostu miało być hiperambitnie :) Nie, no, dobra, czemuś tam to jednak służyło. M.in. za to aż 6,5/10. PS: Nie czytałem „Zamku” Franca Kafki, więc nie wiem, czy w powieści były jakieś nawiązania do tego dzieła.

Ta książka wciąga od pierwszych stron! Dwutorowa narracja - przesłuchania Callie i wspomnienia wydarzeń sprzed tragedii – sprawia, że trudno się oderwać. Momentami zachowanie głównej bohaterki bywa irytujące, ale całość robi naprawdę duże wrażenie. Jeśli lubicie mroczne rodzinne dramaty, polecam z całego serca! 🔥 Tylko uwaga: po przeczytaniu lektury może pozostać lekki smutek😟