Wkręceni

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.

50/52/2026 "Teraz zaśniesz" C. L. Taylor Albatros #recenzja Wieczny odpoczynek Jedna noc, jeden tragiczny wypadek, a potem bezsenność, leki, koszmary i wspomnienia tamtego zdarzenia. Anna chce zasnąć, gdyby nie to poczucie winy... Na dodatek czuje się obserwowana, a tajemnicze wiadomości wzbudzają w niej poczucie lęku. Pragnie od tego uciec. Anna zostawia więc dotychczasowe życie i przyjmuje ofertę pracy w hotelu na szkockiej wyspie Rum. Jej spokój nie trwa jednak długo. Nowy koszmar rozpoczyna się wraz z przyjazdem siódemki gości z których każdy skrywa swoją tajemnicę i miał powód by szukać spokoju na wyspie. Jednak jeden z nich ma jedno zadanie, sprawić by Anna w końcu zasnęła, snem wiecznym. Sztorm, odosobnione miejsce, grupa ludzi, w której nie wiadomo komu można ufać, a kto jest tajemniczym obserwatorem i prześladowcą głównej bohaterki, nieustający lęk, narastające podejrzenia, coraz bardziej napięta atmosfera, to wszystko sprawia, że thriller czyta się szybko, by jak najszybciej poznać tożsamość prześladowcy. Autorka potrafi zwodzić czytelnika na manowce i dzięki temu zakończenie zaskakuje ! To moje pierwsze spotkanie z prozą C.L. Taylor i uznaję je za udane, chętnie sięgnę po inne jej tytuły. A Wy czytaliście "Teraz zaśniesz "? 😀

Książkę dostałam w prezencie i żałuję, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem . Nie wiem dlaczego taka niska średnia ocen tej książki bo historia sama w sobie dosyć ciekawa. Czyta się naprawdę szybko , przyjemnie i jest bardzo lekko napisana . Według mnie zasługuje na lepsze oceny.

Po „Szeptacza” sięgnęłam już po jego głośnym czasie w social mediach i przyznaję, że nie miałam wobec tej książki konkretnych oczekiwań. Tym bardziej pozytywnie się zaskoczyłam. Wiele osób zarzuca tej historii przewidywalność, jednak dla mnie plot twisty okazały się naprawdę zaskakujące. Być może wynika to z tego, że nie sięgam po ten gatunek aż tak często. Na duży plus zasługuje też wątek obyczajowy, a szczególnie poruszająco przedstawiona relacja synów z ojcami. To właśnie ten element nadaje tej historii głębi i wyróżnia ją na tle innych thrillerów. Jedynym minusem jest dla mnie dość powolne rozkręcanie się akcji na początku, które może trochę zniechęcić mniej cierpliwych czytelników. Uważam jednak warto dać tej historii czas, bo jedna z tych książek, które wciągają powoli… a potem już nie wypuszczają.

Tajemnica kopalni… W małej wiosce Arnhill do pewnego czasu życie toczyło się wokół kopalni. Do czasu jej zamknięcia. Nieużytek stał się terenem chętnie uczęszczanym przez lokalną młodzież i…miejscem z tajemnicą. Joe po latach powraca do Arnhill, gdzie jego życie nie było usłane różami… Jego młodsza siostrzyczka w wieku kilku lat zniknęła na 48h po czym wróciła… odmieniona. Co się stało feralnego dnia, gdy zniknęła Annie? I czy historia po latach się powtórzyła? C. J. Tudor to autorka poczytnych thrillerów, która w swoich powieściach bardzo często porusza motyw dzieci. Nie inaczej jest w „Zniknięciu…”. Prym wiedzie tu paczka Joego z dziecięcych lat, a perspektywa młodego Joego to jeden z dwóch torów narracyjnych. Drugi to perspektywa Joego po przejściach. Joego, który wraca do Arnhill w sobie tylko znanym celu, akurat, gdy w wiosce dochodzi do samobójstwa nauczycielki i zamordowania jej syna. Syna, który wcześniej również zniknął… Autorka posiada umiejętność świetnego budowania napięcia. Różnorodne wątki pojawiające się w toku historii na koniec splatają się w jedną całość. Całość, która zostaje, dosłownie, wywrócona na drugą stronę. Bowiem Tudor zaskoczy niejednego czytelnika swoimi rozwiązaniami fabularnymi. „Zniknięcie Annie Thorne” to moja trzecia powieść Tudor. Tak jak i wcześniejsze powieści autorki to misternie skonstruowany thriller, w którym nie ma zbędnych słów. To historia z wartką akcją, która pochłania od pierwszych stron i nie odpuszcza aż do ostatnich. Wywołująca uczucie niepokoju. To solidna opowieść, choć motywy na jakich się opiera nie stanowią czegoś innowacyjnego w tego typu powieściach. Niemniej jest warta uwagi. Polecam. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Powolny wstęp do powieści sprawił, że moje początkowe wrażenie było raczej średnie. W momencie gdy pacjentka dostaję się na badanie akcja dzieję się powoli, w miarę jak odbywają się pierwsze sesje. W pewnym momencie jednak schemat badanie jak i relacja między pacjentką a panią doktor zaczynają się zmieniać. Z czasem gdy coraz to więcej sekretów zostaje odkrywanych, powieść pochłania. Czytelnik pragnie dowiedzieć się co wydarzy się dalej i do jakich zachowań posuną się bohaterowie. Przyjemne doświadczenie czytelnicze, interesująca pozycja.

Świetna historia i żałuję, że tak długo czekała na swoją kolej do przeczytania. Książka zaintrygowała mnie już od pierwszej strony. Duszny klimat i główna bohaterka żądna zemsty. I to nie byle jakiej. Z rozdziału na rozdział chciałam tylko więcej, bo byłam bardzo ciekawa zakończenia. Oczywiście nie obyło się bez momentów, gdzie szczerze sama miałam ochotę wejść i otrząsnąć jednego z bohaterów. Za jego obłudę. Za hipokryzję. Za kobiety. Na szczęście zaznałam ukojenia swoich nerwów na końcu historii. Czegoś takiego się nie spodziewałam, byłam pewna, że ta historia pójdzie w zupełnie innym kierunku. Jeśli szukacie thrilleru z motywem zemsty, ale w wersji bezpiecznej, bo nie mamy tutaj rozlewu krwi, to jak najbardziej wam ją polecam. Możecie mi wierzyć, że zakończenie wbije was w fotel.

Książka pana Cravena bardzo długo czekała na swoją kolej. Zaryzykuję stwierdzenie, że co najmniej trzy lata. Wtedy czekałam z przeczytaniem, wierząc, że seria nieco bardziej rozszerzy się w Polsce, by być w miarę na bieżąco. Teraz wiedząc, że u nas ten cykl zatrzymał się na jednym tomie i raczej nic tego nie zmieni, w końcu zdecydowałam się zmienić status tej powieści z nieprzeczytane na przeczytane. Na północy Anglii w Lake District, seryjny morderca upodobał sobie palenie ludzi żywcem. Policja bezradnie rozkłada ręce, ponieważ na miejscu zbrodni sprawca nie pozostawia śladów. Podczas badania trzeciej ofiary, na spalonych szczątkach zostaje odkryty napis Poe. Dzięki temu znakowi od mordercy do służby zostaje przywrócony Washington Poe, któremu ma pomagać genialna, ale lubiąca żyć w odosobnieniu analityczna Tilly Bradshaw. Czy ten duet zdąży rozwiązać sprawę morderstw i złapać mordercę, zanim ten uderzy ponownie? Polubiłam ten kryminał od samego początku. Uwielbiam motyw seryjnego mordercy w kryminałach. Dodatkowo cieszę się, że akurat sprawca z tej historii był normalny, w sensie, nie był to ktoś, kto pojawił się na chwilę i zaskoczenie, że to właśnie on powstało dlatego, że nie mieliśmy okazji go poznać. Cieszę się, że to właśnie ta, a nie inna osoba dokonała tych morderstw, ponieważ ciekawie ta historia dzięki niemu się toczyła. Do głębi zmroziło mnie zakończenie, w którym nie tylko jedna tajemnica zostaje rozwiązana. Żałuję, że w Polsce nie wydano kolejnych powieści, bo Poe to ciekawa postać, która myślę, że rozwija się z tomu na tom. Ode mnie 9/10.

Trochę z ciekawości, trochę z sympatii do znanego mi autora sięgnąłem po książkę która, tak naprawdę nie leży w kręgu moich czytelniczych zainteresowań. Zazwyczaj omijam powieści apokaliptyczne odwołujące się do cytatów z Pisma Świętego. Wiem, że autorzy szukają inspiracji przytaczając wygodne dla nich wersety z Księg. Wiem też, że tego typu interpretacja na potrzeby fabuły jest mocno naciągana. Czytając łatwo zauważyć, że autor to człowiek religijny, wierzący w ponowne przyjście Jezusa Chrystusa. Jedno z kluczowych pytań, które nasuwa się podczas czytanie tego kryminału brzmi: „Czy ludzkość jest gotowa na przyjście Jezusa?” Czy była gotowa dwa tysiące lat temu? A może Bóg nie istnieje? Dzienikarz Ross Hunter po okropnościach doświadczonych w Afganistanie, które miały również wpływ na jego małżeństwo nie boi się już żadnych niebezpiecznych wyzwań. Ateistyczne poglądy tylko utrzymują go w przekonaniu, że człowiek, który do niego zadzwonił z informacją o posiadaniu dowodu na istnienie Boga jest wariatem. Emerytowany wykładowca historii sztuki doktor Hary F. Cook nie przekonał dziennikarza, ale Ross ujrzał w opowiedzianej przez wykładowcę historii materiał na artykuł, który może mu przynieść sławę. Sprawa komplikuje się w momencie, kiedy Hary zostaje ukrzyżowany we własnym domu. Ktoś torturował staruszka próbując wydobyć pewne informacje. Doskonale przemyślał sobie autor rozwój poszczególnych wydarzeń, które napędzają akcję powieści. Zagadkowa śmierć, wiadomość od nieżyjącego brata bliźniaka oraz tajemnicze współrzędne, które mają doprowadzić dziennikarza do miejsca, w którym miałby ponownie przyjść Chrystus na ziemie. Akcja bardzo dynamiczna, podsycana trzema przeciwnikami; Watykan, nawiedzony kaznodzieja-oszust, koncert farmaceutyczny. W grę wchodzą ogromne pieniądze i śmiertelne niebezpieczeństwo. Nie zabrakło też naukowego wyjaśnienia zaistniałej sytuacji czego przykładem może być eksperyment z małpami. Świat nauki, technologii i wierzeń 1 mld 345 mln chrześcijan zostaje zachwiany. „Życie nie jest darem tylko odpowiedzialnością spadającą na ludzi obdarzonych inteligencją. W zamian za dar życia Bóg oczekuje od nas tylko jednej rzeczy: abyśmy pozostawili po sobie lepszy świat niż ten, na który przyślijmy. Czy możesz to o sobie powiedzieć, bracie Pete?” Moim skromnym zdaniem jest to powieść, którą zapamiętam na długo ze względu na ogrom skali zagadnienia, którą autor porusza. Zostałem niejako zmuszony do zastanowienia się nad własnym życiem. Wiem, że pytania o Boga są trudne, ale ja pytam czy lubisz czytać? Jeśli tak sięgnij po „Niezbity dowód” przekonasz się, że to powieść o nas samych i świecie, w którym przyszło nam żyć.

No, nie była to zemsta trzech eks, tylko jednego eksa. Pan eks jest przemocowym narcyzem. Ciągle szuka nowych obiektów do wyżywania się na nich. Przypadek sprawia, że jego prawie-była-żona zamyka go w piwnicy. Dołącza do niej jego aktualna-partnerka, a potem już faktycznie-była-żona. Wszystkie w trakcie rozwoju narracji nabierają dystansu do faceta, uczą się radzić sobie z przemocą i powoli zaprzyjaźniają się ze sobą. Ale facet i tak - jeden na trzy - maltretuje je psychicznie i fizycznie. Na końcu wyświadcza im przysługę i rzuca się pod samochód, bo zrujnował swoją karierę zawodową i opinię. Tak więc nie jest to zemsta trzech eks na facecie, bo po prostu facet doszedł do ściany.

Dobra, ale bez szału, watek kryminalny ciekawy, motyw bliźniaczek zawsze mnie nurtował, za to romantyczny... No taki harlequinowy jeszcze nawet styl erotyku był tu wciśnięty! Także 4 w jednym, sensacja, kryminał, romans i erotyk w jednym. Pojawily się też przekleństwa, ale jakoś mi tak nie pasowały.

Miałem kilka podejść do tej książki i nie wiem, coś mnie jednocześnie do niej przyciągało i odrzucało. Śmiem twierdzić, że przypadku akurat 100 pierwsze stron książka, dla mnie było najsłabszą częścią tej opowieści. Później, już czuć było ten ciężki skandynawski klimat. Dobrze zbudowana i przemyślana historia, widać, że Autor ma smykałkę do tworzenia pełnych napięcia historii. Naprawdę dobrze bawiłem się przy tej książce, mimo swojej brutalności. Polecam!!!

Na pewno tak jak ja macie ze 100 książek, które od lat grzecznie czekają na swoją kolej. No więc tym razem szczęśliwcem okazała sie książka pt.: ,,Rodzina" uznanej i utalentowanej autorki, która jak się okazało pisze całkiem zgrabne, wciągające i niegłupie thrillery. Miła odskocznia

Wszystko fajnie, tylko mam wrażenie, że autor trochę przedobrzył i wykreował postać zabójcy nieco zbyt doskonałego. Przez to, kiedy bohaterowie zaczynają w końcu łączyć kropki i wpadać na jego trop, trudno było mi do końca uwierzyć, że idzie im to tak sprawnie.

"M0rderca jest wśród nas" Lucy Foley to powieść, która pod płaszczem wspaniałego wypadu z przyjaciółmi kryje historię wypełnioną zazdrością, podejrzliwością i nieufnością... 😶‍🌫️🤫 Autorka w swojej książce stworzyła grupę przyjaciół, która w teorii jest bez skazy. Każdy z bohaterów jest "idealny" - świetna reputacja, świetnie płatna praca, idealny partner... Jednak każdy z nich coś ukrywa. Lucy Foley wykreowała kilka perspektyw, przez co czytelnik jest w stanie poznać historię z różnych perspektyw. Autorka bardzo skupiła się na pokazaniu psychiki postaci. Od początku analizujemy ich zachowanie i przyglądamy się motywacjom. Nikt z tej grupy przyjaciół nie jest krystalicznie czysty. Widać jak bohaterowie zachowują się wobec siebie - że jednak gdy ludzie widzą siebie raz/dwa razy do roku, można bardzo się od siebie oddalić. W powieści dostajemy również perspektywę dwóch postaci, które nie przynależą do grupki przyjaciół - możemy zobaczyć, dlaczego człowiek nie raz ucieka od drugiego człowieka, dlaczego podejmuje decyzję zaszycia się na uboczu... Może czasami jest właśnie łatwiej uciec i zniknąć gdzieś na odludziu? Autorka stworzyła świetną atmosferę w książce. Mimo że skupiamy się na grupie przyjaciół, widać jak każdy w sobie pielęgnuje nienawiść do drugiej osoby lub w jaki sposób niewyjaśnione sprawy oddziałowują na ich relacje. Polecam zatracić się w tej książce! Nie zmarnujecie swojego czasu, a wręcz będziecie się dobrze przy niej bawić 🥰

Książkę czyta się bardzo szybko, ma przyjemne, krótkie rozdziały, które zachęcają do czytania dalej i dalej... Ale zacznijmy od początku, książka zaczyna się od ceremonii ślubu Evie i Richarda, jednak nie jest on happy endem. Panna młoda skacze na nim z klifu i zapada się pod ziemię, policja twierdzi, że to samobójstwo, i wtedy poznajemy przyjaciółkę Evie - Rebeccę. Rebecca nie wierzy w tę wersję wydarzeń. Znała Evie zbyt dobrze, żeby uwierzyć, że ta mogła zakończyć życie właśnie w taki sposób, i to w dniu własnego ślubu. Zaczyna więc zadawać pytania, które z czasem prowadzą ją coraz głębiej w przeszłość przyjaciółki. Im więcej szczegółów wychodzi na jaw, tym bardziej oczywiste staje się, że historia Evie wcale nie jest tak prosta, jak początkowo sugerowała policja. Poza tym to Rebecca, wpadła na pomysł, by ta upozorowała swoją śmierć, jednak czy jej przyjaciółka na pewno nie żyje? Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie. Czytelnik razem z Rebeccą odkrywa kolejne sekrety, niedopowiedzenia i niepokojące fakty. Pojawiają się wątpliwości – czy Evie rzeczywiście była taką osobą, jaką wszyscy ją zapamiętali? A może skrywała tajemnice, o których nikt nie miał pojęcia? Czemu chciała wyjść za Richarda, skoro go nie kochała? Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się o mrocznej przeszłości Evie, którą odkrywa jej przyjaciółka. Jest wstrząśnięta, że ta chciała się zabić, że miała kiedyś dziecko, być może była morderczynią, a i teraz zdradza Richarda ze swoim pierwszym chłopakiem - miłością swojego życia. Nie tak Rebecca sobie to wyobrażała, przecież odsunęła się w cień dla Evie, bo na początku Richard też się jej podobał.. Uzmysłowiła sobie, że robiła wszystko dla niej, była cieniem swojej przyjaciółki. Do czasu wymyślenia planu uśmiercenia Evie. „Noc, kiedy umarła” to thriller, który opiera się nie tylko na samej zagadce śmierci Evie, ale też na relacjach między bohaterami i na tym, jak dobrze tak naprawdę znamy ludzi wokół siebie. To historia o sekretach, zaufaniu i o tym, że prawda czasem bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż się wydaje, a przyjaźń nie zawsze wszystko przezwycięży. A na pewno nie taka, w której są tajemnice. Koniec na prawdę mistrzowsko napisany, do końca nie sądziłam, że Evie jednak się uda przeżyć. Jednak najwidoczniej przejrzała na oczy i wiedziała, że przyjaciółka nie chce upozorować jej śmierci, ale naprawdę ją zabić. A sama na nowo rozkochać w sobie Richarda. Czy jej się to uda? Sprawdźcie sami!

To już moje drugie spotkanie z reporterką Harper McClain. W dalszym ciągu Harper pracuje w gazecie ‘Savannah Daily News’ w dziale kryminalnym. Podczas spotkania z przyjaciółką w barze odbiera wiadomość, że w turystycznym centrum Savannah słyszano strzały i ktoś zginął. Bonnie, przyjaciółka Harper podwozi ją na miejsce zdarzenia i tam rozpoznaje ofiarę strzelaniny. Jest nią Naomi Scott, studentka która dorabia w barze ‘Biblioteka’ – tam gdzie pracuje Bonnie. Rozpoczyna się policyjne śledztwo, a Harper też podejmuje intensywne działania, aby zdemaskować mordercę. Napięcie rośnie z każdą kolejną stroną. Reporterce ciągle dokuczają, a wręcz przeszkadzają policjanci, którzy nie potrafią jej wybaczyć, że znalazła mordercę sprawy sprzed roku – ponieważ okazał się wina, że policjant – ich porucznik dokonał zbrodni. Harper jednak dąży do celu, naciska, sprawdza i nim jeden z nich. Zachowują się tak, jakby to była jej drąży, aż dochodzi do jedynego słusznego wniosku i wskazuje mordercę. Czyta się szybko i przyjemnie, być może za sprawą prostego języka i dużej ilości dialogów. Książka warta przeczytania

Nie po raz pierwszy sięgam po książkę autorstwa Gillian McAllister, choć, jak mawia klasyk, bywało rożnie między nami. Zdarzało się, że fabułę uznawałam za dobrą, choć momentami nieco przegadaną. Zawsze lepiej trzymać się zasady, że to nie ilość, a wyłącznie jakość decyduje o powodzeniu danej historii. Pamiętam jednak i piekielnie dobre, mądre odsłony literackie autorki, dzięki którym jeszcze lepiej zrozumiałam, jak niejednoznaczna jest ludzka natura. Możesz być szczęśliwy, mieć ułożone życie, ale wszystko, co dobre, może zawalić się w sekundę, niemal jak domino, które pociąga za sobą następne kłopoty. A czy tym razem, w przypadku „Nie mam więcej pytań”, byłam zadowolona z lektury? Tak, nawet bardzo. Mam nadzieję, że inni odbiorcy podzielą moje zdanie, choć oczywiście nie muszą. Autorka niemal od razu wrzuca swoich bohaterów do paszczy lwa, a konkretnie na salę sądową. Sprawa jest o tyle poważniejsza, że spór między sobą toczą dwie kochające się dotąd siostry- Martha i Becky. Ta druga została oskarżona o zabicie córeczki Marthy, ośmiotygodniowej Laili. Obrona uważa, że była to śmierć łóżeczkowa, co w biologii jest zjawiskiem naturalnym, choć bardzo smutnym i szokującym. Czy jednak naprawdę dlatego zmarła Laila? Sami to sprawdźcie. Warto też podkreślić, że Becky pełniła rolę niani dla dziecka Marthy. Matka dopiero co urodzonej dziewczynki była osobą zaangażowaną w pracę- sama założyła organizację charytatywną Stop Gap, pomagała uchodźcom, często musiała z tego powodu wyjeżdżać na wyspę Kos. To bardzo piękny gest, lecz przez to kobieta traciła kontakt z dzieckiem- na dodatek wyjątkowo płaczliwym. Jej postawa może wywołać bardzo wiele niezgodnych myśli- z jednej strony pomagamy innym, a sami uciekamy od własnych zobowiązań…? Nie chcę podawać szczegółów, które ujawniałyby relacje między Marthą a Becky, nie opowiem też jak wyglądały ich rodziny, gdyż wszystkie te detale mają niebagatelne znaczenie dla całej opowieści. Jestem jednak przekonana, że tak poważne oskarżenia wpływają na całą rodzinę- nie ma radości, śmiechu, a jednak czas płynie dalej. Nieubłaganie. Inni muszą dalej funkcjonować. A jak mają zachowywać się rodzice obu córek, które teraz patrzą na siebie z dwóch stron sali sądowej? To bardzo istotny temat, który z pewnością rozczuli czytelników. Ogrom pytań, które padają na sali sądowej, nie powoduje, że powieść jest przegadana. Pytania są przecież kluczowym elementem procesów sądowych, więc autorka postawiła na naturalność i autentyczność. Mamy śmierć malutkiej istoty, która nie mogła się bronić, a do tego mnóstwo perspektyw, które nie wyjawiają od razu zakończenia. Autorka celnie podkreśliła, jak źle mogą działać plotki i słynna poczta pantoflowa. Sąsiedzi zawsze przecież wiedzą lepiej, co się u nas dzieje, prawda? Cieszę się, że przeczytałam tę książkę do końca- było warto to zrobić. Podobała mi się cała fabuła i pomysł na mieszanie ze sobą sprzecznych podejrzeń. Warto pochwalić też samą stronę edytorską- okładka jest odpowiednia, czcionka także, zaś tytuł od razu kojarzy mi się z salą sądową. Polecam.

Bardzo fajna książka, niezwykle przystępnie napisana, sprytna narracja prowadząca do finału i sprytnie zrównująca wątki w jeden finał - bardzo mi to przypadło do gustu. Jakiś tam plot twist jest, są wilki w owczej skórze, są też milutkie hieny. Ciężko się do czegokolwiek przyczepić, jeśli ktoś musi. Niestety przewidywalne zakończenie, ale czyż nie oczekujemy wciąż tego samego? :)

Co to była za skomplikowana książka! A jaka ciekawa 😅 Jest to książka z gatunku thrillera psychologicznego, co wiele wyjaśnia 😅 Teoretycznie wszystkie osoby mają ze sobą związek, każda pojawiła się w nieodpowiednim miejscu i w nieodpowiednim czasie. Aby dojść do rozwikłania zagadki trzeba się mocno wysilić. Trzy kobiety zostały połączone, nawet o tym nie wiedząc. Dopiero po latach przez czysty przypadek wszystko zaczyna się układać w logiczną całość. Jak postąpi każda z tych kobiet? Bardzo długo obstawiałam, co każda z nich może zrobić. Ale zakończenie zupełnie wybiło moje pomysły 😅 Bardzo fajna książka. Niepozorna okładka skrywająca ciekawą historię 😊 Bardzo lubię trafiać na takie ciekawości w lokalnej bibliotece 😊