Olive powraca

To debiutancka powieść Julii Phillips . Akcję książki autorka osadziła na Kamczatce wśród gór ,wulkanów i stromych urwisk. Pewnego sierpniowego dnia zostają uprowadzone dwie dziewczynki i to jest główne tło tej powieści .Na jego tle poznajemy ludzi zamieszkujących te tereny ,ich codzienność ,sekrety ,plany marzenia ( opisane tu są głównie kobiety ) oraz to jakie wrażenie na nich wywarło w/w porwanie. Wciągnęła mnie ta dalekowschodnia społeczność , z wielkim zainteresowaniem czytałam o ich życiu na tzw. krańcu świata ale też o problemach ,troskach i niespełnionych oczekiwaniach i o bólu matki ,której życie rozdarło się na milion kawałków tamtego sierpniowego popołudnia. Książka inna ,dająca do myślenia ...

Spodziewałam się, że umieszczenie w tytule kota nada mu jakąś wyjątkową rolę w fabule. Niestety, nie. Kot co jakiś czas pojawiał się i znikał i nie miało to większego znaczenia. Pierwsza połowa książki nawet ciekawa, a potem jakby autorce zabrakło pary. Rozmach był i znikł, tak jak niektóre wątki. Nie czułam wyraźnego powiązania między bohaterami, niektórzy wyskakiwali, jak królik z kapelusza, a niektórzy nagle znikali. Wszystko się jakoś rozmyło, czekałam na finał, ale książka się skończyła i zakończenie było nijakie. Byle jakie, nawet bym powiedziała.

"Jasność" Maji Wolny to intrygująca powieść osadzona w postapokaliptycznym świecie, który wciąga od pierwszych stron. Fabuła, koncentrująca się na Romie Wilk, ukazuje brutalną rzeczywistość po katastrofie nuklearnej, w której kobieta i inne ocalałe muszą zmierzyć się z nowym, opresyjnym reżimem. Mimo, iż autorka zręcznie buduje atmosferę niepokoju i zagrożenia to niestety początek może trochę zniechęcać. Przyznaje że przez pierwsze 50 stron zastanawiam się o co tu tak naprawdę chodzi chodzi. Na szczęście im dalej tym wszystko staje się bardziej jasne. Co ciekawe Wolny eksploruje psychologię bohaterki, która staje się symbolem walki o prawdę w świecie pełnym manipulacji. Jej zmagania z diagnozą choroby popromiennej i codziennym życiem w zamkniętej instytucji są nie tylko emocjonalne, ale również skłaniają do refleksji nad kondycją ludzkości w obliczu kryzysu. Wątek katastrofy ekologicznej i polityki, która umiejętnie steruje ludmi sprawia, że wizja staje się czytelnikowi przerażająco bliska. Styl pisania autorki jest przystępny, a jednocześnie pełen głębi, co sprawia, że książkę czyta się z zaciekawieniem i ciężko się od niej oderwać. "Jasność" to nie tylko opowieść o przetrwaniu, manipulacji czy stracie ale także o poszukiwaniu sensu i prawdy w chaosie. To niezwykle ciekawa lektura.

O tym, że człowiek ma prawo sam decydować z kim chce spędzić życie. Główna bohaterka, Pola, po długiej nieobecności wraca do rodzinnego domu na pogrzeb babci, która od wielu lat cierpiała na chorobę Alzheimera. Staje się to dla niej impulsem, żeby zacząć grzebać w rodzinnych historiach. Opis zapowiada znacznie bardziej intrygującą historię, niż finalnie dostajemy. Tak że jeśli ktoś się spodziewa, że dojdzie tu do jakichś sensacyjnych odkryć i dramatycznych wydarzeń, to się raczej srogo zawiedzie. To jest taka książka do kontemplowania, bardziej nastawiona na nastrój niż akcję czy fabułę. Jest tu dość dobrze oddana atmosfera wakacji na wsi, powrotu do domu czy sprzątania rzeczy po zmarłej osobie. I choć bohaterka dowiaduje się co nieco o różnych członkach swojej rodziny (część z tego to bardziej spekulacje niż fakty), to ciężko uznać, żeby był to szczególnie ważny element w tej historii. Trudno mi się pisze o tej książce, bo choć za bardzo nie da się o niej powiedzieć niczego jednoznacznie krytycznego, to jednocześnie nie jest na tyle wyrazista, żeby pozostać w pamięci na dłużej niż tydzień.

Ciekawa i przyjemna w odbiorze, mimo że porusza stosunkowo trudny temat. Jak zwykle, bardzo podobał mi się motyw akuszerki i zielarki/wiedźmy, a także wątek „pani z wielkiego domu”, arystokratki i jej relacji ze służbą, szczególnie w kontekście wychodzenia poza schemat typowej „bogatej pani”. Doceniam również samo sięgnięcie po tę historię. Jest to druga książka Stacey Halls, jaką przeczytałam, i naprawdę bardzo doceniam zarówno autorkę, jak i jej twórczość. Mimo wszystko zabrakło mi tu jednak tego szczególnego uczucia, które towarzyszyło mi podczas czytania „Rzeki Lodu”. Choć obie książki są do siebie pod pewnymi względami fabularnie podobne, to właśnie historia Marthy Ballard miała w sobie to „coś”, czego w „Czarownicy” trochę mi zabrakło. Nie odradzam, ale myślę po prostu, że w tym gatunku można znaleźć jeszcze inne pozycje, które potrafią mocniej rozkochać w sobie czytelników

„Egorejterować, czyli sprawić, że się znika, że opuszcza się swoją przeszłość. Mówię ci, że nie ma takiego słowa”. A jednak kobiety z książki Daisy Johnson egorejterują – świadomie lub nie (pamięć i niepamięć jako ciche bohaterki książki). A im bardziej pragną oddalić się od przeszłości, tym mocniej się w niej taplają. Przeszłość to bagno, które wciąga i pozbawia wolności. Narratorki mierzą się zatem ze swoją historią, z emocjami i trudnymi relacjami. Z ich opowieści zaś wyłaniają się kolejne sprawy, które warto przepracować. W sferze intymniej i globalnej. To powieść układanka. Trzeba sobie samemu złożyć elementy. Dokładnie tak, jak robią to bohaterowie. Dopasowują, szukają odpowiednich części, a czasem, gdy nic nie pasuje – pozostają z pustym obszarem, licząc, że pola obok przyniosą jakieś podpowiedzi. Albo wypełnią lukę. „Pod powierzchnią” to kalejdoskop ludzkich dramatów, sieć mrocznych sekretów. To powieść, w której słowa pulsują, a między nimi tworzy się gra napięć. Świetny styl i znakomity przekład Jana Kabata.

Maszyny takie jak ja, Ian McEwan, wydawnictwo Albatros, 2019 Książka ta okazuje się niezwykle aktualna we współczesnych czasach. Stawia pytanie o granicę między człowiekiem a maszyną. Co się dzieje, gdy w relacji dwojga kochanków pojawia się trzecia osoba – android, wyglądający jak człowiek i zdolny do uczenia się ludzkich nawyków, zachowań oraz wiedzy? McEwan prowadzi czytelnika przez dylematy moralne i egzystencjalne: gdzie przebiega granica między dobrem a złem, moralnością a niemoralnością, jaką rolę odgrywa przeszłość w naszych wyborach i co tak naprawdę czyni nas ludźmi. Szczególnie wartościowe są fragmenty, w których android snuje własne filozoficzne rozważania nad człowieczeństwem, nad kierunkiem, w jakim zmierza świat. A ja zastanawiam się nad tym, czy pewnych granic nie przekroczyliśmy już dawno. Powieść jest przewrotna: wydaje się zmierzać ku jednoznacznemu zakończeniu, lecz w finale okazuje się, że to, co następuje, nie jest tym, czego się spodziewaliśmy. Autor symbolicznie zdziera maskę z człowieka, pokazując jego prawdziwe oblicze i czyni to na przykładzie trójki bohaterów: Charliego, Mirandy i androida Adama, będącego lustrzanym odbiciem ich samych. Nie znajdziecie tu dynamicznej akcji, futurystycznych walk czy widowiskowej technologii rodem z klasycznego science fiction. To raczej powieść filozoficzna, pełna nostalgii i pytań o przyszłość – bardziej w duchu „Solaris” Lema, tyle że osadzona w świecie współczesnym.

Zaskoczyła mnie ta powieść zarówno ze względu na temat, ale i pod względem warsztatowym bo w trakcie czytania – kilkukrotnie zmieniał się narrator co wpływało na dynamikę i styl opowieści. Główny bohater – którego charakter kształtował się i ujawniał stopniowo w toku całej historii okazał się bardzo ciekawą i intrygującą postacią. Powieść z kolei rzuciła ciekawe światło na środowisko autorów i pisarzy – to w jaki sposób szlifują swój warsztat, jakie mają źródła pozyskiwania historii i to co najbardziej kontrowersyjne - czyli proceder przywłaszczania sobie własności intelektualnej. Okazuje się, że główna bohaterka powieści Yellowface R.F.Kuang to niewiniątko w porównaniu z Mauricem Swiftem, którego w życiu napędzały wyłącznie dwa pragnienia – a w swojej drodze na szczyt nie zawahał się sięgnąć po najbardziej zuchwałe środki.

jest w prozie gruzińskiej autorki coś, co nie pozwala się oderwać, nawet jeśli niektóre opisy stanów wewnętrznych są pretensjonalne, melodramatyczne i zdecydowanie za długie. świetną przygodą było powolne odkrywanie elementów układanki i łączenie ze sobą wątków. zakończenie można interpretować jako wstęp do kolejnej części lub mrugnięcie okiem do osoby czytającej, pozostawiając ją z własnymi domysłami.

Sięgnęłam po tę książkę tylko dlatego ze była w promocji w sklepie. Czasami jestem miło zaskoczona kiedy kupuje coś czego nie znam i nagle okazuje się to świetna powieścią. Tutaj niestety się to nie wydarzyło. Z opisu thriller psychologiczny ale książka do połowy się po prostu wlecze. Za dużo tez według mnie metafor i opisów (chociaż dla niektórych taki ładny język może być plusem). W drugiej części akcja się rozkręca. Historia ogólnie ciekawa ale ciężko się ją czytało

O tym, co jest miarą sukcesu. Pinch jest jednym z wielu dzieci malarza - wybitnego we własnych oczach, ale średnio poważanego przez krytykę, który upiera się, aby jego dzieła trafiały do muzeów, a nie do prywatnych kolekcji. Pinch jest postacią, która może się wydawać żałosna. Nie osiągnął za wiele ani w życiu zawodowym, ani osobistym, a głównym celem jego życia wydaje się przymilanie ojcu, który ledwo go zauważa i regularnie, choć nie zawsze świadomie podcina mu skrzydła. Nie pomaga fakt, że Pinch ma bardzo frustrującą osobowość. To bohater, który wie, że jego życie jest nieciekawe i uważa samego siebie za nieudacznika. Snuje dużo planów, jak odmienić ten stan rzeczy, często poświęca im mnóstwo czasu i energii, tylko po to, żeby wycofać się w ostatniej chwili. Akcja książki toczy się powoli, choć z licznymi przeskokami (bywa, że w ciągu jednego rozdziału mija kilka lat) i raczej pozbawiona jest wielkich emocji czy zwrotów, choć momentami pojawia się trochę większe napięcie. Nie jestem do końca przekonana co do zakończenia - jest przyjemnie przewrotne, choć niezupełnie satysfakcjonujące, aczkolwiek chyba dość dobrze odpowiada osobowości bohatera.

„Czy Erich Fromm wiedział jak żyć?” [1] „Song nauczycielki”. Kiedy po raz pierwszy zetknęłam się z tym tytułem, wydał mi się trochę pretensjonalny, ale złożyłam to na karb tłumaczenia i nawet wtedy, kiedy spoglądałam już na okładkę zakupionej książki, na której, oprócz rysunku stosu rozrzuconych butów, można dopatrzyć się maleńkiej sylwetki ciągnącej wózek, nie skojarzyłam jeszcze „songu” ani z „Księżycem z Alabamy”, ani z Mackiem Messerem (Mackiem Majchrem), ani tym bardziej z Anną Fierling, chociaż dzisiaj trudno mi to zrozumieć. - „A rekiny w oceanie, mają zębów pełen pysk, Mackie ma w kieszeni majcher, lecz kto widział jego błysk...”[2] - nucę sobie teraz cichutko, żeby nikt nie słyszał, bo jednak Ella Fitzgerald, Louis Armstrong, czy chociażby Janusz Radek dali interpretacje doskonałe, które wprawiają potencjalnych naśladowców w deprymujący stan nieśmiałości wykonawczej. Oczywiście, śpiewam nie z powodu jakiegoś specjalnego sentymentu do dość odrażającej postaci Mackiego Majchra, a raczej dlatego, że to jeden z tych utworów, których melodia wspomniana lub usłyszana przypadkiem na przykład o poranku nie opuszcza już słuchacza do wieczora. Mój mózg działa w takich sytuacjach jak rzep. Odbiegłam już trochę od tematu, więc tylko dodam jeszcze, że dopiero niedawno odkryłam, kto dokonał tłumaczenia tego songu z kanonu piosenki aktorskiej: był to Władysław Broniewski. A wracając do utworu, nie bez powodu część krytyków uznała, że to właśnie muzyka Kurta Weilla sprawiła, iż „Opera za trzy grosze”, bo to z niej song pochodzi, zdobyła taką popularność. Teraz skojarzenie wydaje mi się oczywiste i czytelnikowi tego tekstu z pewnością również. Tytułowy „song” jest nawiązaniem do Bertolda Brechta i jego twórczości, a symboliczna postać ciągnąca wózek, to oczywiście Matka Courage. Książka, która ukazała się w Norwegii w 2018 r., przeczytana przeze mnie w ubiegłym tygodniu, w zaskakujący sposób wpisuje się swoją wymową w czas teraźniejszy, a nawet w porę roku. Autorka nie mogła przewidzieć, jak będzie wyglądał świat za lat kilka. Z pewnością nie spodziewała się też, że wojna, o której w treści książki wspomina, i nawet trochę wypomina Norwegom, iż nie zdają sobie sprawy z udziału ich kraju w różnych wojnach, bo te odbywają się daleko od ich spokojnego, dostatniego życia, zajrzy nam wszystkim Europejczykom w okna. Bohaterkę poznajemy w piękny wiosenny poranek, kiedy zadowolona, ubrana swobodnie i prosto, z lekką nonszalancją cechującą pewne swojej wartości kobiety po pięćdziesiątce, zdąża do pracy na uczelni – to Wyższa Szkoła Sztuk w Oslo. Prowadzi tam cykl wykładów o twórczości Brechta. Jest w tym dobra i pasjonuje ją zarówno Brecht, jak ta praca. Jej słuchaczami są studenci pierwszego roku Wydziału Aktorskiego. Tego dnia jest w naprawdę dobrym nastroju, wypiła już swoją poranną kawę z mlekiem sojowym, a pozostałe po zakupie drobne podarowała, tak jak zazwyczaj, rumuńskiej żebraczce, spotykanej często w drodze do pracy. Dzień Lotte Bøk (bo tak nazywa się bohaterka) zapowiada się wspaniale i zupełnie się nie spodziewamy - ani my, czytelnicy, ani ona sama - że z pozoru drobna, altruistyczna, jak mogłoby się wydawać, decyzja radykalnie zmieni jej losy. Cóż, można powiedzieć, że właściwie całe nasze życie składa się z takich drobnych decyzji i postanowień, niekiedy brzemiennych w skutkach. Jednak w tym wypadku to nie los tak sprawił, to sama Lotte i jej gotowość do podjęcia pewnego wyzwania spowodowały, że wszystko w jej życiu się zmieniło. Przed wejściem do sali wykładowej bohaterka spotyka studenta ostatniego roku Akademii Sztuk Pięknych (to część Wyższej Szkoły Sztuk), który chce zrealizować projekt dyplomowy – film o wykładowcach i ewentualnych związkach ich pracy z życiem prywatnym. Autor filmu chce w nim pokazać, że obie dziedziny - praca, polegająca na nauczaniu i życie prywatne - wpływają na siebie wzajemnie. Proponuje udział w filmie i zaznacza, że oprócz jej wykładów będzie chciał nakręcić również sceny z życia prywatnego. To właśnie film, który powstanie, i proces jego tworzenia dokonają takiej rewolucji w ustabilizowanym, spokojnym, dostatnim (bo pamiętajmy, że akcja toczy się we współczesnej Norwegii) życiu bohaterki. „Myslovitz” - kiedyś jeden z moich ulubionych polskich zespołów - śpiewał: „Kolejna strona »Mieć czy być«, Czy Erich Fromm wiedział jak żyć, W rzeczywistości ciągłej sprzedaży, Gdzie »być« przestaje cokolwiek znaczyć”[3] itd. Pytanie postawione w latach 70. przez Ericha Fromma, "Mieć czy być?" właściwie, jak mogłoby się wydawać, nie dotyczy takiej osoby jak Lotte. Ona MA - jest zamożną Norweżką, żyjącą w kraju o takim stopniu dobrobytu i bezpieczeństwa socjalnego, które gwarantują jej byt i zasoby, o jakich inni „lokatorzy” naszej planety mogą tylko pomarzyć. Stara się więc BYĆ - jest osobą wykształconą i bardzo świadomą: dba o środowisko, wpłaca pieniądze na organizacje pomocowe, uczy studentów, jak interpretować antywojenne przesłanie brechtowskiej „Matki Courage” czy wskazówki moralne, przekazywane przez Brechta w „Dobrym człowieku z Seczuanu” albo „Kaukaskim kole kredowym”. Zazwyczaj spotyka się z pozytywnym odbiorem swoich metod nauczania i sama też wydaje się być z siebie zadowolona, do momentu, kiedy dostrzega, że to, jak odbiera swoją osobę, może być do pewnego stopnia autokreacją i że może być postrzegana przez innych w zupełnie odmienny sposób. Podczas kręcenia filmu zaczyna też zdawać sobie sprawę z rozdźwięku pomiędzy teorią, której naucza, a prawdziwym życiem. Mimo wszystko jest gotowa zmierzyć się ze swoim filmowym wizerunkiem i przyjąć ewentualną krytykę. Nie spodziewa się jednak, jak zostanie przedstawiona przez młodego filmowca i odebrana przez widzów podczas projekcji zaledwie kilkunastominutowego filmu. Ta książka dowodzi, poza umiejętnościami literackimi, dużej inteligencji i erudycji jej autorki, a czytelników zostawia sam na sam z wielkim znakiem zapytania. Bo jeśli tylko należą do tzw. świata kultury zachodniej, to pytanie jest bezpośrednio do nich. Nie można też uniknąć konfrontacji z próbą postawienia się na miejscu Lotte – to coś więcej niż niemiłe wrażenie podczas oglądania niektórych fotografii: "- Nie, to niemożliwe! Tak wyglądam?" Bo zazwyczaj, oczyma wyobraźni, widzimy siebie jako troszkę ładniejszych i zgrabniejszych, niż serwuje nam to fotograf, lub w niektórych przypadkach pisarz. Swój wizerunek kreować można zresztą w różny sposób – ot, choćby tutaj - w książkowym serwisie społecznościowym - gdzie poruszanie pewnych tematów, lub przeciwnie, przemilczanie niewygodnych kwestii, sprawia, że być może staramy się pokazać innym w korzystniejszym świetle, dbając o swoją „wyimaginowaną” reputację. A i tak zapewne nie dowiemy się nigdy, co inni sądzą o nas naprawdę, a wszystko to może być tylko próbą dokarmienia swojego „głodnego” ego, do czego tak trudno się przecież przed sobą i innymi przyznać. To świetna książka, bardzo stymulująca do myślenia na temat poruszonych w niej problemów. Może stanowić wstęp do ciekawej dyskusji, bo spotkałam się już z opinią, że to problemy trochę wydumane, a podejście do tematu przeintelektualizowane. Ja tak nie uważam. Zachęcam do lektury, a może nawet rozmowy na temat tej powieści. Recenzja ukazała się wcześniej na innym portalu czytelniczym. [1] Z piosenki zespołu „Myslovitz” pod tytułem „Mieć czy być”, autorzy tekstu i melodii: J. Kuderski, W. Kuderski, P. Myszor, W. Powaga, A. Rojek, z pamięci. [2] Bertolt Brecht, tłum. Władysław Broniewski, kompozytor Kurt Weill, cytat z polskiej wersji piosenki „Die Moritat von Mackie Messer” z „Opery za trzy grosze”, z pamięci. [3] Z tekstu piosenki zespołu „Myslovitz”, op. cit., z pamięci.

Pierwsze ok. 200 stron bardzo przypomina ,,Siedmiu mężów Evelyn Hugo" (T.J. Reid), więc trochę się wynudziłam, bo nie szukałam niczego podobnego (natomiast jeśli ktoś szuka czegoś w tym klimacie, to bardzo polecam). Już miałam zamiar odłożyć książkę, ale zmusiłam się do przeczytania jeszcze kilku stron i nie żałuję. Akcja zdecydowanie nabiera tempa po pojawieniu się Anthony'ego.

Nie jestem do końca pewna czy postawiłabym tę książkę na półce z kryminałem czy jednak z literaturą piękną. Wspaniały, skandynawski styl. Język prosty, ale piękny, wejrzenie w głąb bohaterów, przyroda i białe noce podbijają klimat książki. A im dalej w las tym robi się mroczniej, lato kończy się i nadchodzi zimna, lepka, mokra jesień. Od początku nie liczyłam na happy end, a jednak zamknięcie tej historii było dość satysfakcjonujące i w pewnym sensie pozytywne.

"Kiwam głową, obracam ostatnią kroplę płynu na dnie szklanki, wypijam do końca. Jestem gotów wznieść pierwszy z pięciu toastów: pięć toastów, pięcioro ludzi, pięć wspomnień". Małe irlandzkie miasteczko, hotelowy bar, a w nim 84 - letni Maurice Hannigan. Mężczyzna zamawia drinki, wznosi 5 toastów i zaczyna wspominać osoby, które były najważniejsze w jego życiu. Wspomina ukochanego starszego brata, który zawsze go wspierał, szwagierkę Noreen, z która łączyła go wyjątkowa więź, córeczkę Molly, która żyła tylko 15 minut, syna Kevina mieszkającego w Stanach Zjednoczonych i ukochaną zmarłą żonę Sadie, z której odejściem nie potrafi się pogodzić. A mówi o niej tak pięknie, że można się wzruszyć. Jeden wieczór, wiele wspomnień i on, samotny stary człowiek. Dzięki tym opowieściom poznajemy jego życie. Maurice bardzo tęskni za tym co minęło i już nie wróci. Jest też pewna złota moneta, która odegra znaczącą rolę w jego życiu. Bardzo przyjemna chociaż smutna książka, o miłości, tęsknocie, samotności i stracie. Bawi i wzrusza, ale zmusza też do refleksji. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, ale zapewniam, że czytając ją nie będziecie się nudzić. Całym sercem polecam, mnie ta powieść zauroczyła. " Jestem tu dla wspomnień - dla wszystkiego, co przeżyłem i co już nigdy nie wróci."

Widząc, że tytułem książki jest imię i nazwisko kobiety, założyłam, że cała książka będzie o życiu tej postaci. I trochę jest, a jednak nie tak typowo. Jej losy splatają się z losami mieszkańców małego miasteczka, a całość złożona jest jakby na zbiór opowiadań. Wniosek z fabuły? Życie potrafi być dołujące i smutne! Szczególnie, gdy nie dostrzegamy bądź nie doceniamy małych, pięknych momentów. Warto starać się tak prowadzić życie, żeby czerpać z niego radość. Wartościowa powieść, którą poleciłabym każdemu. Zostaje teraz obejrzeć serial i zobaczyć jak HBO interpretuje treść książki oraz sięgnąć po druga część powieści.

Dla mnie rewelacja. Autor przedstawia losy, przesiedlonych z dawnych polskich kresów na Dolny Śląsk. Głównym narratorem jest Antek Barycki, który opowiada o dzieciństwie i wczesnej młodości na Wschodzie Polski przed II wojną. W trakcie wojny traci całą rodzinę, wymordowaną przez ukraińskich nacjonalistów. To w pewnym sensie rzutuje na późniejszą powojenną postawę. Jest typowym przedstawicielem konformizmu. Z przydziału otrzymuje wraz z ojcem dobrze wyglądające gospodarstwo, niestety zamieszkane — co nie było rzadkością — na terenach zasiedlanych tzw. Ziem Odzyskanych. Śledzimy jego stopniowy awans w drabinie społecznej, poczynając od zdobycia wykształcenia do zajęcia funkcji dyrektorskiej w miejscowej fabryce. Nie chce spojlerować książki, którą uważam, że warto przeczytać, przede wszystkim przez potomków osadników przemieszczonych na Dolny Śląsk, ale i nie tylko, bo z pewnością mogłyby to być biografie także osób zasiedlających Pomorze Zachodnie. W książce urzekła nie prostota tłumaczenia zachowania Antka, który mimo znalezienie się w PRL-owskiej rzeczywistości udaje mu się dochować przyrzeczenia, że do partii się nie zapisze. Jednakże niezmiernie wini wszystkich Ukraińców za śmierć swojej matki i rodzeństwa. Dziki bez przypomina Antkowi krainę dzieciństwa, który także rośnie przy nowym gospodarstwie. Jeszcze jedno, na które należy zwrócić uwagę, awans tak intelektualny, jaki i finansowy. Choć ten finansowy to jednak kwestia przypadku, ale czy w życiu nie mają miejsca zdarzenia, które nierzadko odwracają koło fortuny o 180 stopni? Warto sięgnąć po książkę. Dodam, że mi wpadła w rękę podczas układania mojej biblioteczki, po przeprowadzce. Warto czasem sięgnąć po trochę zakurzone egzemplarze naszych zasobów

Kupiona przypadkiem na kiermaszu i jakie miłe zaskoczenie :) Bardzo dobra książka, tak mnie wciągnęła, że przeczytałam ją w 2 popołudnia. Ciekawa fabuła, choć niełatwa,, dobrze napisana, od pierwszego rozdziału, koniecznie chcesz wiedzieć co było dalej? Jak się skończyło? Zdecydowanie warta przeczytania!

Tylko dwie książki Rosy Ventrelli są dostępne do przeczytania i to było moje drugie spotkanie z ta pisarką. Akcja książki toczy się w latach 80-tych XX wieku, choć momentami miałam wrażenie, że to bardziej odległe lata. Ludzie w biedniejszej dzielnicy Bari tak bardzo są zakorzenieni w przeszłości, tradycji, biedzie. To, że pisarka pochodzi stamtąd, można poczuć praktycznie na każdej stronie książki. Przekazuje emocje z samej głębi duszy. Byłam kiedyś w Bari i pamiętam, jak zaskoczyło mnie to miasto: te babcie robiące makaron na ulicy, siedzące na krzesłach i plotkujące lub po prostu obserwujące ze stoickim spokojem mieszkańców i turystów tak, jakby widziały już wszystko w życiu. A przynajmniej wszystko to, co prawdziwe i potrzebne. Byłam już w wielu włoskich miastach, ale nie ma drugiego takiego jak Bari. Autorka świetnie wykreowała bohaterów, którzy są pełni pasji, emocji tłumionych i kotłujących się w środku. Opowieść krąży wokół skomplikowanej osobowości nastoletniej Marii, zdolnej córki rybaka. To opowieść o dorastaniu, przyjaźni, miłości i niedopasowaniu oraz marzeniach. Wciągającą opowieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych pełnych tarć, tradycyjnych ról, trudnej miłości, a także przemocy domowej. Świetnie przedstawiony klimat nadmorskiego Bari i opis tradycyjnej włoskiej rodziny oraz życia włoskiej społeczności pełnej plotek, przestępstw, wierzeń i przesądów, które tylko tutaj mogły tak się połączyć. Szkoda, że ta książka jest tak krótka. Za szybko się skończyła.

Krótka, ale jakże intensywna i emocjonująca książka Davida Vanna. Po książkach tego autora, które przeczytałem wcześniej ("Ballada o samobójstwie" i "Komodo"), to również rodzinna psychodrama z dogłębną analizą życia najbliższych i sposobem prowadzenia narracji, który nie pozwala przewidzieć następnych zdarzeń.