Maszyny takie jak ja

"Jasność" Maji Wolny to intrygująca powieść osadzona w postapokaliptycznym świecie, który wciąga od pierwszych stron. Fabuła, koncentrująca się na Romie Wilk, ukazuje brutalną rzeczywistość po katastrofie nuklearnej, w której kobieta i inne ocalałe muszą zmierzyć się z nowym, opresyjnym reżimem. Mimo, iż autorka zręcznie buduje atmosferę niepokoju i zagrożenia to niestety początek może trochę zniechęcać. Przyznaje że przez pierwsze 50 stron zastanawiam się o co tu tak naprawdę chodzi chodzi. Na szczęście im dalej tym wszystko staje się bardziej jasne. Co ciekawe Wolny eksploruje psychologię bohaterki, która staje się symbolem walki o prawdę w świecie pełnym manipulacji. Jej zmagania z diagnozą choroby popromiennej i codziennym życiem w zamkniętej instytucji są nie tylko emocjonalne, ale również skłaniają do refleksji nad kondycją ludzkości w obliczu kryzysu. Wątek katastrofy ekologicznej i polityki, która umiejętnie steruje ludmi sprawia, że wizja staje się czytelnikowi przerażająco bliska. Styl pisania autorki jest przystępny, a jednocześnie pełen głębi, co sprawia, że książkę czyta się z zaciekawieniem i ciężko się od niej oderwać. "Jasność" to nie tylko opowieść o przetrwaniu, manipulacji czy stracie ale także o poszukiwaniu sensu i prawdy w chaosie. To niezwykle ciekawa lektura.

„Frankenstein w Bagdadzie” Ahmeda Saadawiego to powieść, która w nieoczywisty sposób łączy realizm, grozę i groteskę, by opowiedzieć o świecie dotkniętym wojną. Już od początku widać, że książka nie chce być klasyczną historią z wyraźnym bohaterem i uporządkowaną fabułą. Saadawi wybiera formę poszarpaną, pełną dygresji i urwanych wątków, jakby chciał pokazać, że o pewnych doświadczeniach da się mówić tylko w takim właśnie, rozchwianym rytmie. I choć ta forma bywa trudna, to z czasem zaczęłam rozumieć, że jest ona częścią sensu tej opowieści. Najsilniejsze wrażenie zrobił na mnie sposób, w jaki autor przedstawia Bagdad. Miasto żyje tu jak osobny bohater: hałaśliwe, napięte, niespokojne. Czytając, czułam, że codzienność jego mieszkańców jest mieszanką przyzwyczajenia i stale obecnego strachu. Ludzie próbują prowadzić zwykłe życie, ale każdy ich gest odbywa się w cieniu możliwej tragedii. Paradoksalnie to nie tytułowy Frankenstein budzi tu największy strach, lecz zwyczajność, która została tak głęboko naruszona, że przestaje przypominać samą siebie. Sam Frankenstein stał się dla mnie niezwykle poruszającą metaforą. To stworzenie zrodzone z potrzeby zachowania godności ofiar, a mimo to coraz bardziej uwikłane w przemoc. Z początku wydaje się kimś, kto niesie sprawiedliwość, jednak szybko traci tę rolę. Wchłania w siebie kolejne elementy i narasta w nim chaos. Aż trudno określić, czym właściwie jest: wyrzutem sumienia, efektem desperacji, a może symbolem społeczeństwa rozbitego na części. Najbardziej przejmujące było to, że z czasem staje się równie zagubiony jak ludzie, których miał bronić. W tej książce uderzyła mnie także nieobecność klasycznego bohatera. Postacie pojawiają się i znikają, czasem na chwilę wracają, ale żadna nie rozwija się w sposób, do jakiego przywykłam. Nawet Mahmud (młody dziennikarz, który początkowo wygląda na kogoś istotnego)ostatecznie błąka się między własnymi pragnieniami a oczekiwaniami innych. W pierwszej chwili brakowało mi postaci, z którą mogłabym się związać, ale im dłużej czytałam, tym bardziej rozumiałam, że to wybór przemyślany. W świecie, który nie daje ludziom przestrzeni na przemianę, trudno oczekiwać, że bohaterowie będą się zmieniali. Nie ukrywam, że w drugiej połowie powieści czułam narastające zmęczenie. Wątki zaczynały wymykać się spod kontroli, pojawiały się kolejne osoby i kolejne motywy, które czasem urywały się zbyt szybko. Miałam momenty, kiedy trudno było mi utrzymać koncentrację i kiedy myślałam, że książka mogłaby być bardziej zwartej formy. Ale kiedy spojrzałam na to z dystansu, zrozumiałam, że ten bałagan jest odzwierciedleniem miasta. Bagdad nie pozwala na logiczny porządek. Wojna zjada strukturę. Autor nie tyle gubi fabułę, co pokazuje, że w takim miejscu fabuła po prostu nie może być równa i przewidywalna. Mimo tych trudności książka zostawiła mnie z silnym poczuciem, że dotknęłam czegoś prawdziwego. Nie w sensie dokumentalnym, ale emocjonalnym. Saadawi pokazuje ludzi uwikłanych w przemoc, która nie znika wraz z końcem konfliktu. A to wszystko bez patosu, czasem z ironią, czasem z czułością, ale zawsze z wyraźnym zrozumieniem dla ludzkiej słabości. „Frankenstein w Bagdadzie” nie jest powieścią, która wzbudza zachwyt. Nie jest łatwa, nie jest gładka i nie dba o komfort czytelnika. Ale porusza. I zostaje w pamięci właśnie dlatego, że opowiada o świecie, którego nie da się ułożyć w spójną opowieść. O świecie, w którym ludzie próbują żyć mimo tego, że wszystko wokół jest zszyte z niepasujących do siebie kawałków

Z jednej strony to świetny pomysł na książkę i przez pryzmat biografii Bronisława Piłsudskiego opowieść jest niesamowita. Autor doskonale zassał życiorys nie tylko głównego bohatera ale i osób pobocznych (czasami stapiając kilka życiorysów w jeden), wspaniale oddał destynacje i obrzędy ludowe. Z drugiej strony narracja jest szalenie nierówna. Czytając, miałam wrażenie, że autor nie potrafi się zdecydować na to, jakim stylem chce pisać. I tak mamy nudne fragmenty wspominkowe, dynamiczne fragmenty przygodowe, trochę akcyjniaka i trochę brutalniaka, są też elementy erotyczne i oczywiście trochę martyrologii. Ja nie jestem fanką takich przeskoków, ale w większości jest to książka akcji, przygód i styczności z dalekimi kulturami, zatem jeśli ktoś przebrnie przez początkową część o młodości Bronisława, to reszta raczej mu się spodoba.

To debiutancka powieść Julii Phillips . Akcję książki autorka osadziła na Kamczatce wśród gór ,wulkanów i stromych urwisk. Pewnego sierpniowego dnia zostają uprowadzone dwie dziewczynki i to jest główne tło tej powieści .Na jego tle poznajemy ludzi zamieszkujących te tereny ,ich codzienność ,sekrety ,plany marzenia ( opisane tu są głównie kobiety ) oraz to jakie wrażenie na nich wywarło w/w porwanie. Wciągnęła mnie ta dalekowschodnia społeczność , z wielkim zainteresowaniem czytałam o ich życiu na tzw. krańcu świata ale też o problemach ,troskach i niespełnionych oczekiwaniach i o bólu matki ,której życie rozdarło się na milion kawałków tamtego sierpniowego popołudnia. Książka inna ,dająca do myślenia ...

Naprawdę świetna historia pokazująca realia życia w Ameryce i problemów, z którymi muszą się zmagać zwykli ludzie. Poruszająca istotne społecznie tematy w sposób bardzo przystępny i prosty. Głównym motywem jest oczywiście kwestia tolerancji osób czarnoskórych i nieheteroseksualnych, ale pojawiają się też wątki, do których każdy może się odnieść, jak np. toksyczni, zbyt wiele oczekujący rodzice, dylematy dotyczące wchodzenia w dorosłość czy pierwsze miłości. Dodatkowo bohaterowie są realistyczni, mający swoje problemy i zachowujący się jak na swój wiek,a ich portrety psychologiczne są porządnie wykreowane.

Krótka, ale jakże intensywna i emocjonująca książka Davida Vanna. Po książkach tego autora, które przeczytałem wcześniej ("Ballada o samobójstwie" i "Komodo"), to również rodzinna psychodrama z dogłębną analizą życia najbliższych i sposobem prowadzenia narracji, który nie pozwala przewidzieć następnych zdarzeń.

"Związek żydowskich policjantów" pozostawił mnie w zachwycie, to jedna z najwybitniejszych książek jakie kiedykolwiek przeczytałem. Pod każdym względem. Chabon z miejsca wszedł do panteonu, zbudowałem ołtarzyk i stałem się wyznawcą. Jednak internety twierdzą, że to nie "Związek..." jest jego największym osiągnięciem, a właśnie "Niesamowite przygody Kavaliera i Claya". Siadałem do lektury pełen wiary i bez złych przeczuć. Skończyło się rozczarowaniem, nie że jakimś wielkim, po prostu zawiedzionymi nadziejami. Chabon znów stał się człowiekiem. Pod względem warsztatu, we wszelkich aspektach, to oczywiście pióro wybitne. Styl i narracja gładkie, giętkie, dialogi naturalne, konstrukcja bohaterów bez zarzutu. Tyle, że fabuła i główne tematy nie zgrały się z moim degustibusem. Jednym z najistotniejszych wymiarów powieści jest kulturoznawcza rekonstrukcja zjawiska powstania i rozwoju komiksu superbohaterskiego. Niewiele jest rzeczy, które nudzą mnie bardziej niż superbohaterowie w komiksie czy gdzie indziej. Na szybko przychodzi mi do głowy jedno, magicy, iluzjoniści i inne tego typu cudaki. Właśnie. Drugim filarem konstrukcyjnym powieści jest światek iluzjonistyczny, główny bohater para się tym "hobby". I niestety przez dwie trzecie lektury zajmujemy się najbardziej nudną kombinacją tych dwóch motywów (w sumie później też, ale pojawia się tam coś jeszcze). Gorszy od nich jest tylko cyrk, który, a jakże, też mignie, szczęśliwie w niewielkiej dawce. Oczywiście w powieści jest mnóstwo innych okoliczności, zjawisk i wydarzeń, ale to po tych torach jedzie ten pociąg. W efekcie otrzymałem powieść doskonale napisaną, ze świetnymi bohaterami, z niewybitną acz całkiem przyzwoitą fabułą, ale opowiadającą o rzeczach, które mnie nudzą, jeśli nie odpychają. Rozumiem skąd Pulitzery i inne achy i ochy, bo oprócz historii komiksu są tam jeszcze Żydzi w kontekście II w.ś. i nie tylko, wątek homoseksualny, a także pewna panorama społeczeństwa amerykańskiego. I wszystko to poukładane jak należy, z rękami, nogami i czym tam trzeba. To dobra powieść, której powszechna ocena jest jednak, moim zdaniem, trochę zawyżona z powodów pozaliterackich. Siląc się na obiektywizm 8/10, całkowicie subiektywnie 6/10. Tak czy siak, do "Związku..." nie ma startu.

CO ZA KSIĄŻKA! Niczego wam o niej nie powiem, żeby nie psuć wam przyjemności odkrywania jej z absolutnie zerową wiedzą. Musicie tylko wiedzieć, że jest to doskonały dramat w trzech aktach, że dawno nic mnie tak nie trzymało w napięciu jak akt drugi, że jest tu trochę klimat książek Ali Smith (to komplement, kocham Ali i to jak piszę o ludziach, a Porter robi to tutaj równie dobrze) i że na długo jeszcze zostanie ze mną postać Praszczura Łuskiewnika, który gdzieś tam nasłuchuje zza drzewa.

Nie jestem pewna jakie towarzyszą mi emocje po skończeniu tej książki - ale są intensywne. Co tu znalazłam? Wrażliwość, brutalność oraz mieszaninę dyscypliny i dążenia do autodestrukcji. Choć być może to wszystko tak naprawdę jedna i ta sama rzecz w człowieku?

Pomimo, że autorka napisała kontynuację po ponad 10 latach, historia zaczyna się krótko po zakończeniu pierwszej części. Poznajemy dalsze losy Olivii oraz mieszkańców Crosby. Nadal jest to zbiór historii ludzkich naznaczonych traumą, chorobami, oraz konsekwencjami podjętych wyborów, które maja wpływ na doczesne losy. Życie ukazane raczej tylko z tej smutnej/dołującej strony.

Książka nietypowa i to zarówno pod względem tematyki, jak i języka. Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek czytała i jeszcze miała kiedykolwiek przeczytać coś podobnego. Mamy tu przedstawione losy Thomasa, 12-letniego chłopaka, którego rodzina umarła z głodu w Irlandii, a on ocalał tylko dlatego, że zakradł się na statek płynący do Ameryki. Tam spotkał Johna Cole`a, chłopaka w podobnym wieku, z którym losy zwiążą go na dobre i na złe. Przeżyją razem pracę w damskich strojach, walkę, tułaczkę i znój podczas Wojny Secesyjnej, niewyobrażalny głód w niewoli, wspólne życie i pracę na polu, wraz z nieoczekiwanymi towarzyszami i przybraną indiańską córką, a także chwile grozy przez bandytami i armią, w której niegdyś walczyli. Jest tu więc niesamowite pomieszanie gatunków, które wraz z charakterystycznym prowadzeniem fabuły, składa się na unikalność tej książki.

Zaskoczyła mnie ta powieść zarówno ze względu na temat, ale i pod względem warsztatowym bo w trakcie czytania – kilkukrotnie zmieniał się narrator co wpływało na dynamikę i styl opowieści. Główny bohater – którego charakter kształtował się i ujawniał stopniowo w toku całej historii okazał się bardzo ciekawą i intrygującą postacią. Powieść z kolei rzuciła ciekawe światło na środowisko autorów i pisarzy – to w jaki sposób szlifują swój warsztat, jakie mają źródła pozyskiwania historii i to co najbardziej kontrowersyjne - czyli proceder przywłaszczania sobie własności intelektualnej. Okazuje się, że główna bohaterka powieści Yellowface R.F.Kuang to niewiniątko w porównaniu z Mauricem Swiftem, którego w życiu napędzały wyłącznie dwa pragnienia – a w swojej drodze na szczyt nie zawahał się sięgnąć po najbardziej zuchwałe środki.

Już dawno nie miałem w rękach książki, którą czytałoby się tak ciężko. Jest piękna, świetnie napisana - to bez dwóch zdań. Jednak losy bohaterów są koszmarnie smutne, a systemowy rasizm i okrucieństwo, opisane w książce, doprowadzały mnie z jednej strony do furii, a z drugiej do poczucia kompletnej bezsilności. Polecam gorąco, ale trzeba mieć do niej dystans.

Sięgnęłam po tę książkę tylko dlatego ze była w promocji w sklepie. Czasami jestem miło zaskoczona kiedy kupuje coś czego nie znam i nagle okazuje się to świetna powieścią. Tutaj niestety się to nie wydarzyło. Z opisu thriller psychologiczny ale książka do połowy się po prostu wlecze. Za dużo tez według mnie metafor i opisów (chociaż dla niektórych taki ładny język może być plusem). W drugiej części akcja się rozkręca. Historia ogólnie ciekawa ale ciężko się ją czytało

Zaskakujące i błyskotliwe opowiadania Atwood. Spędziłam z nimi kilka dni. Chyba najbardziej ekscytowało mnie to będące epilogiem do losów bohaterek "Zbójeckiej narzeczonej", naprawdę byłoby świetnie dołaczyć je do powieści i wydawać razem z nią. Generalnie jednak wszystkie mi się podobały. Nieoczywiste sytuacje, niejednoznaczni bohaterowie, otwarte wątki, relacje pełne emocji i komplikacji. Rzeczywiście każdy czasami ma ochotę kogoś zabić, przekląć lub prześladować, wszyscy jesteśmy potencjalnymi zbrodniarzami.

"Kiwam głową, obracam ostatnią kroplę płynu na dnie szklanki, wypijam do końca. Jestem gotów wznieść pierwszy z pięciu toastów: pięć toastów, pięcioro ludzi, pięć wspomnień". Małe irlandzkie miasteczko, hotelowy bar, a w nim 84 - letni Maurice Hannigan. Mężczyzna zamawia drinki, wznosi 5 toastów i zaczyna wspominać osoby, które były najważniejsze w jego życiu. Wspomina ukochanego starszego brata, który zawsze go wspierał, szwagierkę Noreen, z która łączyła go wyjątkowa więź, córeczkę Molly, która żyła tylko 15 minut, syna Kevina mieszkającego w Stanach Zjednoczonych i ukochaną zmarłą żonę Sadie, z której odejściem nie potrafi się pogodzić. A mówi o niej tak pięknie, że można się wzruszyć. Jeden wieczór, wiele wspomnień i on, samotny stary człowiek. Dzięki tym opowieściom poznajemy jego życie. Maurice bardzo tęskni za tym co minęło i już nie wróci. Jest też pewna złota moneta, która odegra znaczącą rolę w jego życiu. Bardzo przyjemna chociaż smutna książka, o miłości, tęsknocie, samotności i stracie. Bawi i wzrusza, ale zmusza też do refleksji. Nie ma tu gwałtownych zwrotów akcji, ale zapewniam, że czytając ją nie będziecie się nudzić. Całym sercem polecam, mnie ta powieść zauroczyła. " Jestem tu dla wspomnień - dla wszystkiego, co przeżyłem i co już nigdy nie wróci."

Niezwykle błyskotliwa książka. Nie znam tego autora. Nie wiedziałam w sumie za co się biorę, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Od początku do końca byłam ciekawa, co zrobi Patterson. Jak to się rozwiąże. I nie powiem- końcówka wbiła mnie w krzesło. Zszokowała. Że to już. Że w taki sposób. Wow. Taki trochę zawód, a trochę brawa dla autora bo już dawno książka mnie nie zaskoczyła! Kompletnie nie przeszkadzały mi tu pewne udziwnienia w fabule i prehistoria. Kawał ciekawej literatury! "[...] Większość ludzi wolałaby umrzeć, niż zmienić swoje życie w istotny sposób."

Piękna, magiczna i mroczna jest ta książka. Potrafi wciągnąć od pierwszych stron i trzyma w uścisku aż do ostatniej. Napisana po mistrzowsku-literacko wszystko tutaj pięknie gra. Prawdziwa intelektualna uczta. Wrażenia podczas czytania są naprawdę trudne do opisania... Takie prawdziwe, brutalne, niesprawiedliwe i wstrząsające potrafi być tylko życie. Szkoda, że już ją przeczytałam...

" Święte słowo" to wizja świata bez słowa pisanego. Dla człowieka to dobrodziejstwo czy przekleństwo? Ilu ludzi tyle opinii. Bo jeśli się zastanowić, to czy faktycznie potrzebne są historie spisane? Czy nie wystarczyłyby opowieści przekazywane z ust do ust? I tu oczywiście punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Oraz co kto lubi, co kto woli. "Święte słowo" to powieść obyczajowo-społeczno-filozoficzna. Czasem może się dłużyć, ale pozostawia wiele do myślenia. Świetna pozycja. Polecam.

Książka jest niezwykle nastrojowa i - pomimo tematyki - napawa spokojem. Narracja równa, wyważona, choć wydawać by się mogło, że emocje głównego bohatera momentami sięgają zenitu. W końcu próbuje dowiedzieć się za wszelką cenę, kim była jego matka i dlaczego zostawiła swoje dorastające dzieci z obcymi ludźmi, którzy mieli się nimi opiekować. Nie porwała mnie, ale jest w niej coś ujmującego.