Kości księżyca

Przekonałam się, że gdy zmienia się nasze życie, to inaczej odbieramy te same książki, widzimy je w innym świetle - więc przeczytałam "Tato" 3 razy i za każdym razem jest to moja ulubiona powieść. Przedstawia losy kilku pokoleń rodziny, szczerze opisuje niełatwe relacje rodzinne, ale i wzajemną miłość. To jest taka "ludzka" opowieść, bez upiększeń i idealizowania, a zarazem Wharton jest doskonałym pisarzem i wywołuje w nas emocje i zmusza do przemyśleń. Treść tej książki nie uleci nam szybko z pamięci, o nie. Według mnie najlepsza książka Whartona.

Pięknie zakręcona powieść Williama Whartona. Trochę autobiograficzna, przepełniona metaforami, choć z tym autorem nigdy nie można mieć pewności. Tytułowy Franky Furbo to lis posiadający nienaturalne dla swojego gatunku zdolności - potrafi mówić, zna telepatię i umie się przenosić w czasie. Za jego niecodziennym życiem stoją specyficzne, jak na tamte czasy, poglądy, pacyfistyczne i antyrasistowskie. Wharton komplikuje fabułę, żeby to nie była tylko kolejna bajka dla dzieci. Dobrze się to czyta.

Powieść, która zostawiła we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony podobała mi się historia, ciepło bohaterów, ale też i ludzka wredność, i sposób, w jaki autor pokazuje życie w małym miasteczku, z jego codziennością, stagnacją i cichym dramatem. Z drugiej, trudno nie zwrócić uwagi na język i sposób, w jaki Gilbert myśli o Arniem. Określenia, które padają (mam na myśli "przygłupa") dziś trochę kłują i budzą dyskomfort. Rozumiem, że to część kreacji bohatera i jego złości na swojego brata, ale książka czytana obecnie może miejscami uwierać. Gilbert to chłopak rozdarty między obowiązkami a własnymi pragnieniami. Z jednej strony ciąży mu opieka nad rodziną, z drugiej – pragnie czegoś więcej, jakiejś zmiany. Arnie, matka, siostry – każdy z nich jest jego ciężarem, ale też powodem, by trwać. Czytając, często porównywałem książkę z filmem, co prawdopodobnie było błędem. Ekranizacja wydaje mi się bardziej dramatyczna, bardziej chwytająca za serce, a Johnny Depp rzeczywiście świetnie oddaje postać Gilberta. Sama powieść jest spokojniejsza, bardziej kameralna, z większym naciskiem na codzienność i szczegóły życia bohaterów. To w sumie nie wada sama w sobie, jednak książka jest bardziej obyczajowa i chyba nie przedstawia problemu Gilberta jako problemu.

Wydaje mi się, że nie do końca łapię, o co w tej książce chodzi. Może o to, że tak naprawdę gdy dochodzi co do czego to zawsze wychodzi z nas jadowity skorpion? No niech będzie, ale postarajmy się, żeby tak nie było, zwłaszcza wobec naszych przyjaciół... Czytało się przyjemnie, ale nie wiem, czy fantastyczny realizm to mój ulubiony gatunek.

John Fowles bardzo szybko wciągnął mnie w wykreowany przez siebie świat. Bardzo wiarygodnie pod względem psychologicznym ukazana natura socjopaty, jego motywy oraz metodyka działania sprawiły, że losy głównego bohatera, a w zasadzie dwójki bohaterów opowieści śledzi się z zainteresowaniem. Powolne tempo akcji działa w tej historii na korzyść, bowiem Fowles buduje napięcie nie poprzez dynamiczne zwroty akcji, ale poprzez rozbudowę portretu psychologicznego oprawcy i ofiary. Również ukazanie historii z perspektywy dwóch postaci potrafi z narracją zdziałać cuda. Niestety jednak - nie w tym konkretnym przypadku. Historia zaprezentowana oczami Mirandy bardzo szybko staje się nużąca, sama postać bowiem okazuje się mało interesująca, miejscami odpychająca, a znaczna część książki zaczyna sprawiać wrażenie nazbyt sztucznie wydłużonej. Koncentrując się na aspektach związanych ze sztuką oraz wewnętrznych przemyśleniach ofiary, Fowles pokazuje nam Mirandę, jako kobietę, co do której ciężko poczuć jakąkolwiek sympatię. Ten element książki to również ogromny spadek w dynamice całej historii oraz relacji dwojga bohaterów. Przeżywanie ponownie tych samych wydarzeń zaczyna zwyczajnie nudzić. Sytuację ratuje trochę zakończenie, które w moim osobistym odczuciu jest nie tylko satysfakcjonujące, ale też mimowolnie wywołuje uśmiech na twarzy. Finalnie czasu spędzonego z książką nie żałuję, ale spodziewałem się chyba większego efektu 'wow'.

Powieść o tym jak wyrzuty sumienia i raz na zawsze zniszczona samoocena kształtują życie. Pięknie i zgrabnie napisana, wspaniale zainscenizowane wiedeńskie poczucie bezpieczeństwa (jakże fałszywe). Po przeczytaniu tej książki częściej niż zwykle rozważam pójście na terapię.

Ani czytelnikom, ani krytykom ta książka nie przypadła do gustu. Nie sposób się temu dziwić, jeśli zauważymy, że autor nie pisał jej dla publiczności, lecz dla siebie. Był znany i uznany, wiedział, że wydadzą mu, cokolwiek napisze. No to stworzył dialog z samym sobą - to oczywiście moja prywatna opinia, nie stwierdzony fakt. Najczęstszym zarzutem jest pornograficzność, co jest prawdą, ale tylko w odniesieniu do części tekstu. Czytam to jako rozprawę pisarza z własnymi fantazjami seksualnymi, spełnionymi czy nie, jako próbę zrozumienia swojego libido, zrozumienia siebie na poziomie ciała i emocji podstawowych, płynących z ciała właśnie. Odnoszenie tej warstwy znaczeniowej do twórczości literackiej, jego własnej czy literatury w ogóle, może być tylko kamuflażem, bo koniec końców niewiele z tego wynika. Utarczki słowne (i nie tylko) wypełniające powieść są, a raczej miały być, metatekstem o twórczym pisaniu. No i tak jest, do pewnego stopnia, jednak i tutaj Fowles tłumaczy się przed sobą ze swoich doświadczeń małżeńskich i, szerzej, z relacji z kobietami, ze swoich błędów, frustracji, z nieporozumień, z egoizmu (z obu stron) i całej reszty splątanych uczuć nierozerwalnie związanych z miłością. Czy nam, czytelnikom, coś to daje? Obawiam się, że niewiele. Zaletą Mantissy (czyli dygresji, już sam tytuł sugeruje, że czytamy co innego niż czytamy) jest oferowana nam możliwość samodzielnego odkrywania, w których miejscach autor jest pisarzem piszącym o pisaniu, a w których pacjentem na kozetce u terapeuty, którym uczynił ciebie, czytelniku.

Książka warta przeczytania, inteligentna, czasem aż za bardzo, niekiedy nie wiadomo o co kaman, może to wina tłumaczenia. Każdy kto lubi thrillery będzie usatysfakcjonowany, choć nie ma tutaj mordercy, jest za to szalony czarodziej, który gra w dziwną grę z nastolatkami.

Intrygujący pomysł, niestety za dużo tutaj filozoficznych wstawek, patetycznych zdań i górnolotnych słów. Niektóre rozdziały strasznie się ciągnęły. Wiele by zyskała, gdyby trochę ją skrócić, wyrzucając te akapity. Rozwiązanie zagadki również wydawało mi się trochę naciągane. Dodatkowa gwiazdka za parę całkiem zabawnych dialogów.

Ironicznie i z dużą dawką groteski, ale w gruncie rzeczy jest to bardzo przejmująca i wybitnie napisana historia o wyborze własnej ścieżki życia, samotności, traumach, lękach, marzeniach, namiętnościach. Ideowo bardzo postępowa jak na swoje czasy (jak na obecne właściwie również).

Oryginalna i niepowtarzalna. Nigdy jeszcze nie czytałam takiego rodzaju książki. Jakie zrobiła na mnie wrażanie? Piorunujące! Ale były momenty grozy i przyspieszonego bicia serca, były też momenty hamowania (i może o to w tej książce chodziło) karuzela emocji. Nie mogę ochłonąć. Książka też dla tych którzy interesują się psychologią ale nie tylko. ps. Stała u mnie na półce przez ok.25 lat nieprzeczytana aż w końcu ją dopadłam

Początek książki bardzo dobry, świetnie ujęty temat dorastania bohatera, potem... no cóż... Nie jest dobrze. Te romanse opisane zbyt, jak na mój gust, wulgarnie, jakby życie sprowadzało się tylko do jednego. Moja ocena dość wysoka właśnie za początek powieści, jakże obiecujący. I mam wrażenie, że ta książka może się podobać, ale wątki homoseksualne zniechęcają.

Postmodernistyczna książka o antynatalizmie lub aborcji. A może o czymś innym? Główna bohaterka (Maria) zapada w śpiączkę, po zajściu w ciąże, i nikt nie wie czemu. Wątek detektywistyczny jej męża Jakuba wokół śpiączki stanowi rdzeń fabuły. Jednak tajemnica nie jest zbyt głęboka i szybko książka staje się przewidywalna w nie do końca przyjemny sposób. Narrator kombinuje, męcząc i przeciągając tę tajemnicę już gdzieś od połowy książki. Mimo jej długości (174 strony), tempu przydałaby się poprawa lub samej książce odchudzenie. Motyw detektywistyczny będący głównym wątkiem nie jest zatem najlepszy, ale bardzo ciekawe jest to, co się za nim kryje – horror lub thriller psychologiczny. Horror przypominający czasem prozę Kinga, a także niewyobrażalną grozę Przedwiecznych Lovecrafta. Przedwieczni Saramanowicz przejawiają jednak bardziej bibilijne lub freudowskie cechy i pozostaje pytanie, czy mieli być tajemnicą. Sama okładka (lub strona tytułowa) potrafi zaspoilerować, kim są. A jednak w samym tekście prawda jest odkrywana powoli. Wykreowany świat, albo jego metaforyczność jest tym, co jest właśnie najciekawsze, godne refleksji i przede wszystkim – niepokoju. Jest tak, ponieważ poza niezbyt dobrym wątkiem detektywistycznym, postacie są bardzo płaskie i stereotypowe. Służą przede wszystkim pchaniu fabuły mniej lub bardziej nieudolnie. Mąż (Jakub), choć potrafi być zabawny przez swoje filozoficzne podejście, ostatecznie jest antypatyczny. Ma on swoje momenty akcji, co może zachęcać nas do nieco cieplejszego podejścia (czasem wręcz przeciwnie), ale niestety dominuje u niego przede wszystkim bezmyślność. Poza nim obserwujemy świat jeszcze z dwu innych perspektyw, które są pozornie omnipotentne: Przedwiecznych Saramanowicz i Marii, żony Jakuba, która zapadła w śpiączkę. Gdy Jakub stara się mniej lub bardziej odkryć tajemnicę, Przedwieczni i Maria monologują do siebie. Robią to w bardzo metafizyczny i niejasny sposób, co jest ich siłą. Aż do momentu, gdy Przedwieczni stają się narzędziem czystej ekspozycji. Mam co do tego mieszane odczucia. Działają tutaj jak deus ex machina. I to nie dla Marii albo Jakuba, a dla nas – czytelnika. Spełniają swoją rolę dobrze, ale nadal to narrator stworzył sytuację, w której było konieczne odsłonięcie dla czytelników fragmentu tajemnicy. Mimo wad "Siostrę" czyta się sprawnie i szybko, co zawdzięczamy zapewne też krótkości jej rozdziałów. Ale by nie być tak okrutnym, trzeba przyznać, że forma przedstawienia różnych form narracji – różnych postaci, ale też czytanych tekstów – bardzo pobudzająca wyobraźnię. Tekst w cytacie blokowym, pogrubiony lub pochylony pobudza nasz zmysł wzroku lepiej, niż typowa ściana tekstu. Nie jest to jeszcze "Dom z liści", ale graficzne zaznaczenie o zamianie narracji ponad gwiazdkę bardzo ułatwia lekturę. Zauważyłem, że jest audiobook, ale nie wiem, jak rozwiązali tę innowację. Czemu zatem postmodernizm? W książce zanurzamy się w traumy Marii poprzez analizę różnych tekstów kultury. Pojawiają się bezpośrednie odwołania choćby do „Przemiany” Kafki, czy „Sklepów cynamonowych” Schulza. Książka nie tylko nawiązuje do tych i innych dzieł, ale widocznie stara się je przetworzyć. Poza thrillerem psychologicznym i wątkiem detektywistycznym mamy inny wątek – aborcji – kręcący się wokół wątków medycznych. Czyje życie jest ważniejsze, matki, czy dziecka (lub płodu)? Kto powinien decydować za kobietę w śpiączce? Czy dziecko zasługuje na przyjście do tego świata pełnego traum i bólu? Jak opieka zdrowotna traktuje ludzi – jako pacjentów, czy obiekty eksperymentów? W tych refleksjach, a nie w wątku detektywistycznym, leży główny rdzeń powieści. Można też cofnąć się w czasie. W 1996 roku znowelizowano ustawę o aborcji, realnie umożliwiając ją na życzenie. W tym samym roku wyszła recenzowana książka Małgorzaty Saramanowicz. Rok później Trybunał Konstytucyjny wycofał nowelizację, utrwalając tę sytuację na 20 lat. Skłania to do rozpatrywania książki przez pryzmat aborcji jako takiej. Ale czy to na pewno właściwy klucz? Zakończenie książki jest w tej refleksji równie ciekawe. Pozostaje zamknięte, ale niejednoznaczne moralnie. „Siostra” zadaje ciągle pytanie, czy dzieci powinny przychodzić na świat. W końcu świat to tylko ból, traumy i cierpienie, prawda? Może pozbycie się go lub niedopuszczenie do niego, to coś dobrego? „Siostra” Małgorzaty Saramanowicz jest ciekawa. Zadaje czytelnikowi wiele pytań i nie daje odpowiedzi. Jednak ich perspektywa jest tendencyjna i trzeba z nimi uważać. Sama książka pozostawia wiele do życzenia i to, co się za nią kryje, wydaje się najlepsze. Dlatego, jeśli kogoś interesują zawarte w niej tematy, to powinien być w stanie z łatwością przez nią przejść. Jednak jeśli ktoś chce czegoś lekkiego i przyjemnego z dreszczykiem emocji, to nie jest raczej lektura dla niego. Dzieją się tu prawdziwie body horrorowe rzeczy i nie tylko. ANEKS lekkoSPOILEROWY Niżej zostanie zaspoilerowanie, kim są Przedwieczni. Na początek rozpocznę od małego kalendarium, gdzie pojawiają się w latach 90. podobne motywy. 1991 „Nagi lunch” reż. Davida Cronenberga (jest też w książce) 1996 „Karaluchy pod poduchy” reż. Johna Paysona, „Siostra” Małgorzaty Sramanowicz 1997 - „Fallout” Black Isle Studios, „Faceci w czerni” reż. Barry'ego Sonnenfelda 1998 - „Fallout 2” Black Isle Studios, „Ostatni kontynent” Pratchetta We wszystkich tych utworach pojawia się w zauważalnych rolach karaluchy lub robaki. Przypadek??? Nie sądzę. Pewnie tak, albo inspiracja Cronenbergiem. Książka przeczytana dzięki życzliwości Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Targówek m.st. Warszawy.

Niełatwa lektura i raczej dla dojrzałego czytelnika. Okupacja we francuskiej wiosce i jej 9 letnia uczestniczka z rodzeństwem i matką w trudnych uwikłaniach z okupantem. Obecnie ma 64 lata i wraca wspomnieniem do tamtych lat czytając pamiętnik matki. Mając u boku przyjaciela i świadka tamtych zdarzeń uświadamia sobie jakie cenne były dla niej tamte przeżycia. Ciężko się czyta ale zdecydowania warto.

Okazała się ciekawszą niż myślałam i niektóre z opowiadań naprawdę mi się podobały. Zakupiłam przypadkowo, jakoś nie licząc na wiele - jednak po jej przeczytaniu stwierdzam, że zakupu nie żałuję. Ale raczej nie jest to też pozycja, do której jeszcze kiedyś wrócę.

Bardzo osobista, intymna opowieść nastolatki mierzącej się z dramatem własnej matki oraz trudną relacją z nią. Opis bardzo wnikliwy, szczery do bólu. Do 3/4 czytało mi się dobrze, potem już znacznie trudniej - jakby opowieść zmieniła rytm i styl. Mimo wszystko warto.

" Czy baśń byłaby prawdziwą baśnią, gdyby mogła zobaczyć siebie samą? Czy szara codzienność byłaby sensacją, gdyby w kółko wyjaśniała samą siebie?" Na początku książka może się wydawać nieciekawa, wręcz nudna , bo dużo jest tam mowy o ewolucji. Jednak w pewnym momencie zaczyna być naprawdę ciekawie. Podobało mi się rozwiązanie zagadki, dlaczego Ana jest identyczna jak kobieta z obrazu, który namalowano 200 lat przed jej narodzinami. Książka może trochę irytować, bo wydaje się że cała historia mogłaby być o połowę krótsza, ale warto przebrnąć przez np. powtarzanie tego samego tylko innymi słowami. Polecam przed tą książką przeczytać najpierw "Przepowiednię Jokera", bo inaczej można nie do końca zrozumieć o co chodzi. "Stworzenie człowieka trwa kilka miliardów lat. Jego śmierć-zaledwie kilka sekund".

To trzecia przeczytana przeze mnie książka autorstwa Lodge'a. Moim zdaniem najsłabsza. Znowu powraca temat płodności i rozrodczości po katolicku. W latach 60. ubiegłego wieku temat ma czasie Sam autor to przyznaje, dlatego napisał tę powieść. Dla katolika ta książka wcale nie jest śmieszna. Podobnie dla bohatera tej jednodniowej historii czyli Adama Appleby'ego. Temat zajścia w ciążę jego żony Barbary jest jego obsesją . przyćmiewa jegor doktorat. Lodge w posłowiu zwraca uwagę na doniesienia intertektualne w jego powieści. Monolog Barbary ma być pastiszem, ale jest nudny. Monolog Molly jest tylko jeden. Przed każdym rozdziałem jest cytat na temat British Museum. Niby wskazówka do odczytania danego rozdziału. Taki był zamysł autora. Momentami podczas czytania ziewałem. Jakoś tych gier intertekstualnych nie wyczytałem. Dla polskiego czytelnika temat na czasie (90 procent przyznaje się do bycia katolikiem). Dla niewierzących smutna historia zestresowanego młodego katolika i jego żony w szponach strachu. Miało być śmiesznie . Książka, moim zdaniem, tylko dla miłośników literatury angielskiej, jeśli chodzi o gry intertekstualne. Dałem sześć gwiazdek, bo jestem czytelnikiem literatury angielskiej.

Felietony bywają błyskotliwe, poprawne i takie sobie. Tak samo jest z tym zbiorem. Lubię absurdalny humor, jednak czasami Eco przegina, np. "Suplement" jest nieczytalny. Ale już "Jak podróżować z łososiem", " Jak używać piekielnego dzbanuszka", " Jak wyrobić sobie nowe prawa jazdy"-to prawdziwe perełki, na dodatek bardzo autentyczne i trudno powstrzymać śmiech, kiedy się je czyta. Znakomity z powodu ciętych ripost jest też "Jak uzasadnić posiadanie biblioteki domowej". Eco ma duży zbiór książek i na pytanie czy wszystkie je przeczytał, odpowiada w zależności od nastroju:" O wiele więcej, proszę pana, o wiele" lub "Nie, to tylko lektury na najbliższy tydzień, resztę trzymam na uniwersytecie". Ten rodzaj ironii bardzo mi się podoba. Książka jest króciutka, więc warto ją przeczytać - dla tych paru brylantów.

Bardzo dobrze spędziłam czas czytając tę fantazyjną książkę , skłaniającą do refleksji i niejednokrotnie zaskakującą. Ciekawy moment gdy bohater porównuje to czym się zajmuje do konstrukcji biblii. „ A każdy powinien się wystrzegać zbytniego oddalenia od rzeczywistości , do której tak naprawdę należy. „