Język Trolli

Czy w Polsce, a raczej poznaniu żyją trolle? Nie, choć można powiedzieć, że tak. A raczej jedna – Trolla. Choć „Język Trolli” wskazuje na nią jako punkt centralny, książka opowiada o innych relacjach, dla których Trolla jak i jej język są katalizatorami zmian.

W sumie w tym krótkim akapicie możnaby podsumować chyba pierwszy przeczytany przeze mnie w pełni tom „Jeżycojady”. „Opium w rosole” czytałem, podobał mi się i był chyba nawet lekturą, ale… z jakiegoś powodu nie miałem czasu skończyć. I nie wróciłem.

Teraz „Język Trolli” Małgorzaty Musierowicz również był lekturą, ale dla konkursu kuratoryjnego, jak „Szeptane” Pawła Beręsewicza. I jak druga lektura przedstawiała raczej niszczącą rolę języka i komunikacji, tak teraz omawiana – tę pozytywną i budującą.

Na Trollę i świat patrzymy w tej książce oczami Józefa Pałysa. Jego charakterystyczne podejście do życia nie musi podobać się każdemu, ale z pewnością może budzić sympatię. Ta mieszanka dziecięcej buty i dumy naszego niewiarygodnego narratora idealnie prowadzi nas w opowieść o początkowo nieoczywistym skutku.

Choć finałem książki jest postawienie kropki nad relacją Trolli i Pepe (Józefa), to jednak tak jak w całej książce, to nie to jest jej rdzeniem. Zawsze w kąciku oka, w cieniu z tyłu głównym tematem okazuje się, co innego. Nie będę spoilerował co, ale odkrywanie tego z Józinkiem jest satysfakcjonujące.

Jednocześnie przez ten zbiór elementów i motywów „Język Trolli” okazuje się zwyczajnie dobrą powieścią obyczajową. Czy tylko dla dzieci lub młodzieży? Raczej nie. Jednocześnie uniwersalność „Języka Trolli” generuje wrażenie znajomości. Jakby już się czytało tę książkę. Albo po prostu czytałem i zapomniałem.

Sama akcja dzieje się w sylwestra z 2003 na 2004 rok. Mamy tam najróżniejsze tematy, jak to te przy świątecznych stołach. Żadne nie są pogłębione, żadne nie dostają bardzo dużo uwagi, a jednak można dostrzec zależności i komentarze. Nawet te najbardziej nieoczywiste. 2004 rok to oczywiście prawie wejście Polski do Unii Europejskiej i do tego również mamy nawiązania.

Jednak nawiązanie tego, co zaskakująco, łączy się z kolejnym pobocznym wątkiem. Wątkiem, który jest osobisty dla jednych z postaci i pozwala się nad nim dłużej pochylić. W końcu to książka obyczajowa, a nie polityczna. O tym jak czasem spotkanie kogoś otwiera oczy na to, że to co chcemy, może nie być takie dobre. W końcu trawa zielona jest gdzie indziej, tylko gdy nas tam nie ma.

Ostatecznie „Język Trolli” mimo sentymentalnych pozorów, które przypominają mi o „5 centrymetrów na sekundę” z 2007 roku, jest obyczajówką o rodzinie. Nie jest to niezwykłe, z tego, co można przeczytać o serii, ale nie czytałem lub nie pamiętam. Nie wiem, zatem, czy lepsze, czy gorsze, ale mi się zwyczajnie podobało. Jednak nie na tyle, by się wciągnąć i szybko wrócić po więcej.

Książka przeczytana dzięki życzliwości Miejskiej Biblioteki Publicznej w Z.

Czy w Polsce, a raczej poznaniu żyją trolle? Nie, choć można powiedzieć, że tak. A raczej jedna – Trolla. Choć „Język Trolli” wskazuje na nią jako punkt centralny, książka opowiada o innych relacjach, dla których Trolla jak i jej język są katalizatorami zmian.

W sumie w tym krótkim akapicie możnaby podsumować chyba pierwszy przeczytany przeze mnie w pełni tom...