Jadwiga. Król nieświęty

Bardzo przyjemna lektura. Czyta się lekko i szybko. Posłowie od autorki potwierdziło moje przypuszczenia, że inspirowała się stosunkowo niedawno wydanymi hitami na temat kobiet wiejskich i służących. Myślę, że to dobra ilustracja fabularna wprowadzająca do tematu. Chciałoby się jednak, żeby autorka pogłębiła pozostałe postacie, których wątki mogłyby przynieść dodatkową wartość przedstawiając losy czy to zubożałej szlachty, guwernantki czy też służących z różnym bagażem życiowym. Może to jest jakiś pomysł na następne powieści?

Podobnie jak w przypadku "Śmiałego" ciężko czytało mi się tą powieść - ponownie mamy króciutkie rozdziały, scenki właściwie. Historia bardzo ciekawa, jednak napisana w tej formie nie jest dla mnie zbyt przystępna. Mam nadzieję, że historia Władysława Hermana będzie bardziej fabularnie napisana.

Pierwszy tom cyklu powieści kryminalnych ”Sprawy Szustra.” Akcja rozpoczyna się w Wigilię 1894 roku i trwa kilka dni. Sędzia śledczy Jerzy Szuster prowadzi pierwsze samodzielne śledztwo. Dotyczy ono najpierw zaginięcia, a potem morderstwa. Ginie młody, przystojny baron Julian Sierawski Śledztwo nie jest łatwe. Julian to hazardzista i uwodziciel. „Miał wielu wrogów. Kobiety, które porzucił. Mężczyźni, którym naraził się przez kobiety.” Do tego jeszcze przełożeni Szustera nie pomagają. „Instytucja, która miała stać na straży prawa, najwyraźniej dbała tylko o to, aby nie skalać dobrego imienia człowieka, który miał wystarczająco długie ręce i głębokie kieszenie.” Autorka stopniowo buduje napięcie i odkrywa rodzinne tajemnice. To ciekawy retro kryminał rozgrywający się w Warszawie pod koniec XIX wieku z doskonałą kreacją jej mieszkańców.

Delikatna, subtelna, kojąca opowieść. Przywracająca wiarę w uczciwość i dobro. Pouczająca. Pokazująca jak pracowitość, wytrwałość i siła rodziny może doprowadzić do realizacji marzeń. Znajdą się tacy, którzy po tej lekturze poczują się znudzeni, bo tu nie ma akcji, autorka nie buduje napięcia, nie znajdziecie tu spisków, czarnych charakterów i intryg. To historia o życiu prostych ludzi o niezwykle dobrych sercach, pełnych szacunku do innych oraz do pracy. To historia o rodzinnych relacjach, o odpowiedzialności za słowa i czyny. To opowieść po prostu o życiu. O tym, że warto się starać: dla siebie, dla rodziców, dla dzieci a nawet obcych, którzy mogą z nami tworzyć rodzinę. Tak. Taki chcę świat. Taki ciepły, słodki i pachnący wanilią, cynamonem i czekoladą. Warto się starać, warto marzyć, warto być poprawnym, pracowitym, dobrym człowiekiem. Pozdrawiam evaR.

Jak na powieść historyczną fabuła jest mocno przegadana, miejscami wręcz przypomina paplaninę. Wydarzeń historycznych jest tu niewiele — stanowią jedynie blade tło dla narracji. Treść skupia się na życiorysie Marty Skowrońskiej, późniejszej Katarzyny, carycy (w tym tomie jeszcze nie „Pierwszej”). Autorka przyjęła formę opowieści opartej na wspomnieniach, przemyśleniach, odczuciach i emocjach głównej bohaterki. Nie do końca odpowiada mi ta konwencja. Całości bliżej do romansu — i to w stylu a la harlequin. Książka kończy się ślubem Katarzyny i Piotra, można więc przypuszczać, że przed nami kolejne tomy.

Z początku możemy czuć się zagubieni mnogością postaci, tych historycznych i fikcyjnych, jednak z biegiem przeczytanych stron odnajdziemy się w tym wszystkim. Co wyróżnia tę książkę na tle innych o podobnej tematyce, jest to, że autorka przedstawia księcia jako zwykłego, młodego, zagubionego chłopaka, który niespodziewanie zostaje władcą Królestwa Polskiego. Autorka skupia się też na kobietach, żonach, córkach, kochankach, na ich życiu które było podporządkowane ówczesnej polityce. A to wszystko owiane magią, pradawnymi rytuałami i wielką namiętnością.

Książka Lutego w Klubie Czułej Czytelniczki. Powieść historyczna z wątkiem kryminalnym i główna bohaterka, która wymyka się schematom. Martha Ballard jest fantastyczną, niestereotypową postacią, która nie obawia się głośno wyrażać swojego zdania w czasach, gdy kobiety nie mogą nawet same zeznawać przed sądem. Do tego “Rzeka” to doskonała książka na lutowe wieczory - autorka przejmująco pisze o przeszywającym mrozie i maluje realistyczne zimowego krajobrazy. Czytając o skutej lodem rzece Kennebec coraz ciaśniej zawijałam się w gruby koc! Sceny, które zapamiętam: - zeznania Rebecci Foster przed sądem - jedną z ostatnich scen, w której Marta odważnie zrobiła BARDZO zaskakującą rzecz - wytapianie świec i każdą scenę z pisaniem dziennika <3

Ta jedna chwila, niebezpieczeństwo stanęło u bram kraju, a świat rodziny Pielorz zatrzymał się na moment. Wszystko to co do tej pory owiane było wiarą i nadzieją, pękło jak bańka mydlana rozdzielając najbliższych... Florentyna i Franciszek razem z dorosłymi już dziećmi podejmowali działania, by jak najlepiej przygotować się do nadciągającej wojny. Kobieta nauczona wcześniejszymi doświadczeniami przykładała ogromną wagę do zapewnienia rodzinie podstawowych produktów, zamykała w słoikach wszystko co tylko udało się zdobyć. Córka Helena miała na utrzymaniu maleńkiego synka, który zrodził się z bólu fizycznego, ale również psychicznego. Wszyscy od pierwszej chwili bardzo pokochali to dziecko. Paweł od najmłodszych lat potrafił szyć, tworzył cudne stroje, nie do końca podobało się to ojcu. Patriotyzm w rodzinie zawsze był najważniejszy, życie stwarzało nowe zagrożenia, jednak ta wartość dodawała sił. Czas wojny obudził w ludziach strach, niepewność, ale również ogromną wolę przetrwania, niestety coraz trudniej spotykało się z życzliwością i pomocą, nikomu nie można było ufać. Pomimo niesprzyjających, bezwzględnych wydarzeń, pojawiało się uczucie, drżenie serca i czułość, które stały po różnych stronach barykady... Cudowna, ogromnie poruszająca powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, przeplatana fikcją literacką. Fabuła wzruszająca, jednocześnie przerażająca przybliża ówczesne, tragiczne losy ludzi, którym przyszło żyć w wojennej rzeczywistości. Miejscem wydarzeń jest Górny Śląsk, katowicka dzielnica Dąbrówka Mała, ale również okoliczne miejscowości, także Piekary Śląskie. Trudno sobie wyobrazić bolesne przeżycia, których doświadczyli bohaterowie opowieści. Tragiczne zdarzenia jakie wówczas miały miejsce budzą niesamowite emocje. Głód, tort*ury, bru*talna prze*moc, ogrom śmierci, mimo wszystkich uwłaczających, niewyobrażalnych wydarzeń, temat został ukazany w bardzo wyważony sposób, budzący mnóstwo skrajnych uczuć i wrażliwości. Wstrząsająca historia, przeplatana lękiem, bólem rysująca obraz życia i śmierci, oraz nieopisanej ludziej tragedii, ale również dająca nikłą nadzieję. Rewelacyjna, wciągająca powieść, wyciska łzy, skłania do refleksji. Bardzo wartościowa książka, poruszyła mnie do głębi. Gorąco polecam, warto przeczytać

Wojciech Dutka, to jeden z moich ulubionych pisarzy, jeśli chodzi o powieści z historią w tle. Doskonała proza, fantastyczne przygotowanie merytoryczne odnośnie epoki, o której pisze, wiele autentycznych wydarzeń i postaci, które w bardzo umiejętny sposób przemyca w fabułę powieści... "Zdradzona", to pierwsza część powieści o polskiej rodzinie Szymańskich, ludzi z pozycją, z zasadami, obywateli szanowanych... ale nie przez wszystkich. Jesteśmy bowiem na polskich Kresach w roku 1930, gdzie współistnieją ze sobą Polacy, Ukraińcy, Żydzi, Tatarzy, a w tym tyglu zaczyna mocno wrzeć i budzą się nastroje nacjonalistyczne, które już wkrótce doprowadzą do niebywałych tragedii... Rodziną Szymańskich, jedno głupie zauroczenie jednej z trzech sióstr Szymańskich zatrzęsie ich całym światem. Historia szalenie ciekawa, wciągająca i cieszę się, że przede mną jeszcze dwie części tej epickiej powieści. Jedno, co nie bardzo przypadło mi do gustu, to elementy metafizyczne w powieści, która bez nich nie straciłaby na wartości... No ale to moje zdanie.

Wolne miasto Gdańsk, rok 1929. Cieniem na życiu ludzi kładzie się ideologia nazistowska zwiastująca nadejście wojny. Rita jest Niemką, sierotą. Wychowują ją Polacy, wujostwo Kostrzewscy. Razem z Anielą, ich córką , są nierozłączne. Do czasu. Poznają Janka, strażaka i Janek i Rita zakochują się w sobie. Aniela nie wie o niczym. A potem na skutek nieporozumienia Janek poślubia Anielę. I wszystko się zmienia. Rita wyjeżdża na kilka miesięcy na kurs dziennikarstwa o którym marzy. Miłość do Janka jednak nie mija. Oj, wiele się jeszcze wydarzy. Czytajcie, bo tej historii są trzy tomy.

"Dla mnie ważne, abym miała dach nad głową i w dzień święty prostą drogę do cerkwi. Mnie nie przeszkadza, że ktoś inny to Łemko czy Polak, czy Ukrainiec, Żyd albo Madziar. Byle Moskale tu nie rządzili." "Cienie na Połoninach" to 1 część sagi bieszczadzkiej napisanej przez Małgorzatę Garkowską. Autorka na tle wydarzeń historycznych ukazuje losy bohaterów Andrzeja, Bogdana, Anny i Emilii, którzy od początku wzbudzają naszą sympatię. Nadchodzą burzliwe czasy I wojny światowej. Przyjaciele Andrzej i Bogdan, studenci lwowskiej politechniki są zmuszeni przerwać studia i zaciągnąć się do wojska. Oboje zderzają się na froncie z okrutną i brutalną rzeczywistością. Bogdan jest zakochany w siostrze Andrzeja Annie. Natomiast Andrzej zostaje ranny i trafia pod dach bieszczadzkiego majątku rodziny Roszkowskich. I chociaż rodzice Andrzeja widzą syna u boku przyjaciółki jego siostry Jadwigi to przecież serce nie sługa. Andrzej otoczony troską dochodzi do zdrowia i zakochuje się z wzajemnością w Emilii, córce Roszkowskich. Ale czy ta miłość przetrwa próbę czasu? Czy potrafią przeciwstawić się swoim rodzicom i dokonać słusznych wyborów? "Cienie na Połoninach" skradły moje serce od samego początku, a każda strona rozbudzała moją ciekawość. To piękna i poruszająca opowieść o miłości, nadziei, walce o marzenia, ale i o stracie. To wyjątkowo wciągająca i otulająca powieść. Małgorzata Garkowska wzbudza w czytelniku ogromne emocje, zachwyca beskidzkimi pejzażami i klimatem dawnego Krakowa. Świetnie ukazuje też realia kultury Bojków kultywujących swój język, ich codzienność, tradycje, wierzenia i obyczaje. W książce przeplatają się Polacy, Ukraińcy i Rusini i chociaż każdy z nich posługuje się innym językiem to żyją w zgodzie. Na uwagę zasługuje też piękne wydanie książki, cudowna okładka, barwione brzegi, a w środku zdjęcia, które za pomocą kodów QR można ożywić. Świetna lektura, polecam, a ja zabieram się od razu za 2 część.

Opowieść o Marii Teresie Oliwii Cornwallis-West, znanej światu jako Daisy von Pless, Dorota Ponińska rozpoczyna od nakreślenia gęstej sieci koligacji rodzinnych, które definiowały ówczesną Europę. Kluczowym punktem odniesienia jest tu postać cesarza Wilhelma II Hohenzollerna. Choć Daisy była Angielką, jej małżeństwo z Hansem Heinrichem XV uczyniło ją częścią pruskiej elity, nierozerwalnie związanej z dworem berlińskim. Ponińska z niezwykłą precyzją oddaje paradoks tej relacji: Daisy, spokrewniona z brytyjską arystokracją i bliska sercu króla Edwarda VII, staje się „swatką” pokoju w świecie, w którym jej niemiecki kuzyn, cesarz Wilhelm, coraz wyraźniej dąży do konfrontacji zbrojnej. Te rodzinne powiązania, rozpięte między Londynem a Berlinem, stanowią tragiczny fundament, na którym autorka buduje narrację o kobiecie uwięzionej między dwiema ojczyznami. Książka zasługuje na wysoką ocenę 8/10 przede wszystkim za mistrzowskie połączenie faktów historycznych z intymnym portretem psychologicznym. Ponińska nie tworzy suchej biografii, lecz żywy, pulsujący emocjami obraz epoki fin de siècle. Czytelnik zostaje wrzucony w świat niewyobrażalnego przepychu Książa i Pszczyny, gdzie diamentowe tiary i koronkowe suknie maskują narastające poczucie osamotnienia głównej bohaterki. Autorka doskonale rozumie, że namiętności Daisy nie ograniczały się jedynie do romansów czy poszukiwania miłości w nieudanym małżeństwie. Jej największą pasją była chęć bycia słyszaną w świecie zdominowanym przez mężczyzn oraz głęboka, niemal naiwna wiara, że osobiste relacje z monarchami mogą zapobiec nadchodzącej katastrofie I wojny światowej. Styl autorki jest elegancki, a zarazem lekki, co sprawia, że przez ponad pół tysiąca stron płynie się z dużą przyjemnością. Ponińska z wyczuciem dawkuje detale obyczajowe, opisując nie tylko polityczne intrygi, ale i codzienność Daisy – jej walkę z sztywną etykietą dworską, zaangażowanie w działalność charytatywną oraz bolesne macierzyństwo. Postać cesarza Wilhelma II jest tu nakreślona wielowymiarowo; nie jest on jedynie czarnym charakterem historii, lecz człowiekiem pełnym kompleksów, którego relacja z błyskotliwą Daisy balansuje na granicy fascynacji i irytacji. To właśnie te interakcje, podszyte niewypowiedzianym napięciem, stanowią jeden z najmocniejszych punktów powieści. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka ukazuje zmierzch starego świata. Daisy von Pless w interpretacji Ponińskiej to postać tragiczna, symbolizująca koniec ery wielkich rodów i beztroskich bali. Wraz z wybuchem wojny, jej świat – zbudowany na herbatkach u królowej Wiktorii i polowaniach z cesarzem – rozpada się nieodwracalnie. Autorka unika jednak taniego sentymentalizmu, stawiając na rzetelność i głębię historyczną. Choć niektóre wątki poboczne mogłyby być nieco bardziej skondensowane, całość stanowi fascynującą lekturę dla każdego miłośnika historii i biografii kobiet nietuzinkowych. "Daisy i cesarz" to nie tylko historia o wielkiej polityce, ale przede wszystkim o cenie, jaką płaci się za odwagę bycia sobą wbrew konwenansom. Dorota Ponińska stworzyła portret kobiety, która mimo posiadania wszystkiego, o czym marzył ówczesny świat, do końca pozostała outsiderką. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak osobiste namiętności splatały się z wielką historią, tworząc tkaninę losów, której nitki prowadziły prosto ku okopom Wielkiej Wojny. Powieść zostawia czytelnika z poczuciem melancholii, ale i podziwu dla niezłomnego ducha księżnej, która do końca wierzyła w moc dialogu ponad granicami państw i rodzinnych kłótni.

Wybucha wojna. Janek z powodu polskiego pochodzenia przestaje być komendantem straży i musi opuścić Gdańsk. Pod swój dach przyjmuje jego wraz z żoną kuzynka żony Rita. Mieszkają w Lipowym Dworze. Oskar idzie na wojnę. Czy mieszkanie z dawną ukochaną pod jednym dachem nie będzie za trudne dla Janka?. piękna powieść o miłości osadzona w realiach wojny i Gdańska lat 1929 aż do lat 50. Polecam gorąco.

Historie o Granowskiej i Cylejskiej to ten sam okres, ale zupełnie inna perspektywa. Dwie kobiety króla. Anna, w której płynie piastowska krew, kuzynka przyszłej cesarzowej, wychowana na hrabiowskim dworze, druga żona Jagiełły. Elżbieta, z wpływowego, bogatego szlacheckiego rodu, "chrzestna siostra" oraz kochanka Jagiełły a następnie również królowa. I wyłaniający się z fabuły portret samego Władysława, walecznego i sprytnego władcy, lawirującego między tymi dwoma równoległymi światami. W Annie mamy sporo fragmentów z Długosza oraz bogate tło historyczne (na co wskazuje również tytuł). W Granowskiej- ciekawie opisana jest obyczajowość XIV- XV wieku, a autorka Dorota Pająk-Puda Autorka decyduje się tym razem odejść od charakterystycznej dla niej pierwszoosobowej narracji. Tak jak poprzednie książki, historie są fabularyzowane, pisane lekkim, stylizowanym językiem, a dzięki pracy badawczej i odniesieniom do źródeł, posiadają dużą wartość merytoryczną.

Piękna, wzruszająca powieść o miłości doktora Gustawa i pielęgniarki Matyldy w trudnych wojennych czasach. Gustaw nie szuka żony ale zauroczyła go Matylda. Niestety, na Warszawę lecą bomby, Warszawa kapituluje. Matylda poznaje niemieckiego oficera Olafa by przetrwać trudny czas. Ostrzega Gustawa przed aresztowaniem sama wpadając w łapy Gestapo. Czy ta miłość ma szansę? Jak dalej potoczą się ich losy? Czy oficer Gestapo poniesie karę za to co zrobił Matyldzie. Tyle pytań, tyle jeszcze się dzieje. Polecam.

Zawsze, gdy skończę czytać serię/cykl jestem z siebie bardzo dumna. Nie ukrywam, że trudno rozstać się z bohaterami, jednak poznać ich opisane losy w pełni to dla mnie ogromny sukces. Tym bardziej że wybór książek do czytania jest ogromny, a ostatnimi czasy ja także dokładam cegiełkę do literatury. Byłam przekonana, iż #sandomierskiewzgórza to pojedyncza powieść, jakież było moje zdziwienie, gdy po zakończeniu tomu okazało się, że jestem zmuszona czekać na kolejny… doszło do pięciu. Każdy ciekawy, dopracowany, obrazowy. 4. #kobietyniezłomnegoducha 5. #siłamęskiegohonoru Ostatni tom dopowiada historię, kończy przygody, zamyka trudne sprawy z przeszłości. Autorka nie wygładza bohaterów, nie idealizuje poczynań. Prosto, zgodnie z ówczesnymi nastrojami i wychowaniem społecznym kreśli sagę o mieszkańcach miasteczka na początku XX wieku. Emocjonalna opowieść o życiu: • ludzkiej winie, • miłości - romantycznej i rodzinnej, • współczuciu i akceptacji, • drugich szansach. Dużo w powieści poświęcone jest opisom roli kobiety w zbiorowości ludzkiej. Jej niby upadek, wina i brak możliwości, która z perspektywy męskiej, jest potwierdzeniem siły oraz możliwości. Jestem ogromną fanką literatury umiejscawianej na początku ubiegłego wieku. Uczę się zwyczajów, poglądów, staram zrozumieć, czym kierowali się ludzie, podejmując decyzje. Wiedząc, skąd pochodzimy, wiemy, kim jesteśmy.

Przychodzę dziś do Was z książką "Frania Tańska i śmierć na Wiśle" @maja_van_straaten @wydawnictwolira wciągającym kryminałem obyczajowym. Nie jest to powieść brutalna ani mroczna a raczej misternie utkana zagadka, podana z lekkim humorem i dużą dozą empatii. Główną bohaterką jest Frania, emerytowana bibliotekarka, która swoją niepozornością potrafi zmylić absolutnie każdego. Jej życie toczy się spokojnym rytmem, dopóki pewnego dnia na Wiśle nie zostaje odnalezione ciało młodej kobiety. Z pozoru jest to zwykły wypadek, ale Frania świadoma, że rzeka rzadko oddaje swoje tajemnice przypadkiem zaczyna drążyć temat. Co wydarąży? Czy znajdzie zabójcę? Książka idealna na wieczór, kiedy chce się zanurzyć we wciągającą historię, ale niekoniecznie w ciężką atmosferę.

Po książkach Joanny Jax i Idy Żmiejewskiej myślałam, że na rynku powieści historycznych nic mnie nie zaskoczy, ale p. Monice udało się to w pełni! Dołącza do moich ulubionych autorek fabuł osadzonych w przeszłości. Polecam serdecznie! Dobrze przemyślane i świetnie napisane powieści.

Emilia Suchecka początkująca pisarka zostaje niesłusznie oskarżona o plagiat napisanej swojej powieści. Z pomocą przychodzą jej rodzice i udają się mecenasa Iwonowa Żarskiego. Chętnie podejmie się obrony młodej panny. Proponuje jej małżeństwo. W tle pojawia się Stanisław Walewski, który również darzy sympatią piękną, zdolną pannę Emilię. Nad Europą zbierają się czarne chmury. W Sarajewie zamordowano arcyksięcia Ferdynanda, a w Krakowie Józef Piłsudski formuje Legiony. Czy Emilia zgodzi się na małżeństwo z mężczyzną, którego w ogóle nie kocha? Jak uda się Emilii ochronić przed krytyką, która na nią spadła? Czy uda się jej obronić swoją godność? W powieści "Tango dla trojga" przenosimy się do świata gdzie jeszcze jest bezpiecznie, choć nie do końca. Szykuje się wojna, rosjanie uciekają z Polski, a niemcy zajmują Warszawę. Powieść z historią w tle, o bohaterce która wie, że świat się zmienia i wszystko idzie do przodu. Nie boi się wyzwań, stawia na swoim. Pomimo, że jest to szósty tom, przenosimy się do świata romantyzmu, dramatu. Czasy przed I wojną światową, napawają optymizmem i wolnością. Powieść czyta się lekko, ale z dozą nowości wydarzeń historycznych.

Świetna kontynuacja wątków rozpoczętych we wcześniejszych powieściach. Znajomi bohaterowie, wartka akcja i jak zawsze spora dawka historii to atuty tej powieści. Akcja toczy się u wybrzeży Szkocji zatem nie zabrakło też swego rodzaju Nessie. Ciekawe też jest nawiązanie do filmu Szczęki (nie wiem czy zamierzone).