Dzieci Jagiellonów. Zygmunta Starego i Barbary Zapolyi losy podług Elżbiety Jagiellonki w 1517 roku spisane

Chyba najładniejsza i najsmutniejsza z całej serii... Piękna historia o wspaniałej kobiecie...

Chyba najładniejsza i najsmutniejsza z całej serii... Piękna historia o wspaniałej kobiecie...

Miło było przenieść się w czasy Jagiellonów. Dobrze napisana historia.

Miło było przenieść się w czasy Jagiellonów. Dobrze napisana historia.

Jest to kolejna powieść Doroty Pająk-Pudy przybliżająca czytelnikom dynastię Jagiellonów i wydarzenia towarzyszące czasom jej panowaniu. Tak, jak w poprzednich powieściach autorki, narratorką, a zarazem główną bohaterką książki jest kobieta. Tym razem odległe nam czasy historyczne poznajemy dzięki Elżbiecie Jagiellonce, najmłodszemu, trzynastemu dziecku Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Jest to postać mało znana, ale związana bardzo blisko ze swoim bratem, królem Zygmuntem Jagiellończykiem (zwanym później Starym) i jego żoną Barbarą Zapolyą. Powieść rozpoczyna się tuż po śmierci Rakuszanki, a to znaczy, że książka jest bezpośrednią kontynuacją „Matki Jagiellonów”.
Życie Elżbiety przypada na bardzo ciekawy okres historyczny, bowiem na przełom epoki średniowiecza i renesansu, a najbardziej „popularną” kobiecą postacią tego okresu jest bezspornie Królowa Bona, kolejna żona Zygmunta Starego. O najmłodszej Jagiellonce, niestety, niewiele można doszukać się informacji w przekazach sprzed wieków. Czy zatem najmłodsza z córek króla Kazimierza byłą postacią niewartą obecnie bliższego poznania? Zapewniam, że nie :)

Dorota Pająk-Puda przedstawia czytelnikom główną bohaterkę powieści jako kobietę wykształconą, o dobrym sercu, chętna do pomocy zarówno rodzinie, jak i też podwładnym potrzebującym jej wsparcia i opieki. Była ona doskonałą organizatorką i gospodynią na Wawelu, jej brat Zygmunt nie obawiał się pozostawić pod jej zarządem zamku, jej opiece powierzano również królewską córeczkę - Jadwigę. Elżbieta nie była jednak kobietą pokorną, co udowodniła przeciwstawiając się swojemu zamążpójściu za hospodara mołdawskiego, Bogdana Jednookiego. Małżeństwo to zaaranżował poprzednik Zygmunta Jagiellończyka, jego starszy brat Aleksander. Elżbieta, zakochana w Księciu Legnickim, Fryderyku, stanowczo odmówiła wywiązania się z umowy małżeńskiej zawartej przez ówczesnego króla Aleksandra. Jej weto stało się przyczyną konfliktu zbrojnego, Bogdan, który poczuł się poniżony przez Jagiellonkę, najechał na polskie ziemie. Takie stanowcze zachowanie królewny było na owe czasy wyjątkowym precedensem. Wsparciem w walce o uniknięcie poślubienia Mołdawianina był sprzyjający jej Zygmunt, również Rakuszanka na łożu śmierci zwalnia ją ze złożonej w jej imieniu obietnicy. Dzięki swojemu uporowi Jagiellonka postawiła na swoim, po latach doszło do oświadczyn ze strony Fryderyka Legnickiego. Ale czy to małżeństwo, na które czekała kilkanaście lat, okazało się dla niej szczęśliwe?...

Bardzo zaciekawił mnie jeden z wątków powieści, w którym autorka opisuje długoletnią miłość, przyszłego jeszcze wtedy króla Zygmunta, do Katarzyny Telniczanki. Z tego związku na świat przyszły dzieci, lecz mimo trwającej około dekady bliskiej, niemal małżeńskiej relacji, kochankowie nie zostali małżeństwem. Ich nieformalny związek trwał aż do momentu, kiedy po śmierci braci, jako jedyny żyjący syn Kazimierza Jagiellończyka, Zygmunt został koronowany. Wtedy to wydał on ukochaną Katarzynę za mąż za zaufanego mu podskarbiego wielkiego koronnego, Andrzeja Kościeleckiego.

Dzięki narracji prowadzonej w powieści przez Elżbietę poznajemy zwyczaje panujące na dworze królewskim, monotonię jej codziennych dni, ale przede wszystkim relacje głównej bohaterki z jej rodzeństwem. Były one, ze względów oczywistych, dość luźne, oparte przede wszystkim na wymianie korespondencji. Dzieci Kazimierza Jagiellończyka, dzięki jego staraniom, jak również zapobiegliwości Elżbiety Rakuszanki, pozawierały bardzo intratne małżeństwa z przedstawicielami najważniejszych dynastii europejskich, zamieszkiwały w wielu krajach tego kontynentu. Warto pamiętać, że dynastia Jagiellonów była niezwykle ważna na ówczesnej scenie politycznej, a dzięki licznemu potomstwu Kazimierza Jagiellończyka, i nie mniej licznych wnuków, krew Jagiellonów płynęła w kolejnych pokoleniach najważniejszych rodów Europy.

Autorka z niezwykłą precyzją oddala realia, jak również klimat opisywanych czasów. Dostrzec w powieści możemy powiew nowej epoki, coraz bardziej widoczne zmiany w mentalności społecznej, a także rozkwit nauki i sztuki. Dużo miejsca Pani Dorota poświęca samemu Wawelowi, jego wyglądowi, przeprowadzanemu remontowi, wystrojowi komnat.

Część akcji powieści toczy się na Dolnym Śląsku, a także w mieście mojego zamieszkania, gdzie do dziś podziwiać można, opisany przez Panią Dorotę, Zamek Piastów Śląskich, zwany Małym Wawelem. Ciekawa jestem, czy wiecie gdzie znajduje się wspominany w powieści zamek? :)

Niebawem, (29 października 2025),nakładem Wydawnictw MG, ukaże się kolejna powieść Doroty Pająk-Pudy - „Jadwiga. Król nieświęty”, której główną bohaterką będzie Jadwiga Andegaweńska. Czekam na nią z niecierpliwością :)

Jest to kolejna powieść Doroty Pająk-Pudy przybliżająca czytelnikom dynastię Jagiellonów i wydarzenia towarzyszące czasom jej panowaniu. Tak, jak w poprzednich powieściach autorki, narratorką, a zarazem główną bohaterką książki jest kobieta. Tym razem odległe nam czasy historyczne poznajemy dzięki Elżbiecie Jagiellonce, najmłodszemu, trzynastemu dziecku Kazimierza...

Kolejne godziny spędzone z książką Doroty Pająk-Puda, to kolejne zanurzenie się w czasy Jagiellonów. Autorka skupiła się tym razem na dzieciach Anny Rakuszanki i Kazimierza Jagiellończyka. Opowieść zaczyna się w 1505 roku, zaś narratorką jest ich najmłodsze dziecko, córka Elżbieta, która wspomina braci i siostry, którzy już pomarli lub umierali w trakcie trwania opowieści. Elżbieta mocno skupia się na swoim bracie Zygmuncie, choć nie brakowało wspomnień o siostrach Barbarze i Zofii oraz bracie Aleksandrze.

Autorka przedstawiła swoją główną bohaterkę jako kobietę mądrą, szlachetną, urodziwą i empatyczną. Elżbieta według opowieści była kobietą gospodarną, ze zdolnościami organizatorskimi i zarządczymi, tak swoich ziem, jak i Wawelu podczas nieobecności króla. Nie zapominała o biednych i pokrzywdzonych przez los, ceniła także skromność i prawość najbliższej świty. Będąc kobietą, która miała obowiązki względem rodu wyprosiła u brata, aby nie wydawał jej za mąż tylko ze względu na układy polityczne, co jej się udało. Kochała wiernie i naiwnie jednego, a kiedy wreszcie po trzydziestce wyszła za niego za mąż, czar prysł, bo małżonek okazał się nie takim jak zakładała. Umarła tak jak jej bratowa, eteryczna królowa Barbara Zapolya, przy/po porodzie.

"Mętne wody Wisły unoszą się, sięgając mych stóp, piersi, ust. Nic mi nie ostało, prócz pustki i ciszy. Bo widzisz Zofio, Regino, Barbaro, Jadwigo... odchodzimy nieważne. Po nas nic nie ostaje. Znikamy. Przepadamy. Jak oddech na wietrze." (str. 318)

To była szczególnie ciekawa pozycja, właśnie ze względu na narratorkę, najmłodszą, niewiele znaczącą, przywiązaną do rodziny królewnę, która często musiała sobie radzić sama, pozostawiona nie tyle bez opieki ojca, czy braci, ale nawet wobec obowiązków ich wsparcia, czy nawet zastępowania w pewnych działaniach. Była wielbicielką pisma, druku i własnego języka, to chyba w prostej linii po swojej babce Zofii Holszańskiej.

Podsumowując, ja jestem znowu zadowolona z książki tej autorki.

Kolejne godziny spędzone z książką Doroty Pająk-Puda, to kolejne zanurzenie się w czasy Jagiellonów. Autorka skupiła się tym razem na dzieciach Anny Rakuszanki i Kazimierza Jagiellończyka. Opowieść zaczyna się w 1505 roku, zaś narratorką jest ich najmłodsze dziecko, córka Elżbieta, która wspomina braci i siostry, którzy już pomarli lub umierali w trakcie trwania opowieści....

Cudna! Pięknie się ją czyta, wspaniałe opowiedziana historia tak ważnych dla nas postaci, dzieci Jagiellonów. Polecam :)

Cudna! Pięknie się ją czyta, wspaniałe opowiedziana historia tak ważnych dla nas postaci, dzieci Jagiellonów. Polecam :)

Fajna, dla miłośników historii, ale jeśli ktoś się do nich nie zalicza, raczej go nie zainteresuje. Dla mnie pół na pół. Liczyłam na bardziej pogłębiony opis życia na dworze Zygmunta Starego. Niemniej, książka rozbudziła moja ciekawość. Mam ochotę sięgnąć po kolejne tytuły tej autorki.

Fajna, dla miłośników historii, ale jeśli ktoś się do nich nie zalicza, raczej go nie zainteresuje. Dla mnie pół na pół. Liczyłam na bardziej pogłębiony opis życia na dworze Zygmunta Starego. Niemniej, książka rozbudziła moja ciekawość. Mam ochotę sięgnąć po kolejne tytuły tej autorki.

Historia najmłodszej siostry Zygmunta Starego, Elżbiety Jagiellonki opowiedziana z jej perspektywy. To druga książka Doroty Pająk - Pudy, którą przeczytałam. W mojej opinii, mniej ciekawa od poprzedniej, opowiadającej o Sońce, żonie starego Jagiełły. Może z uwagi na język, którym posłużyła się autorka? Pomimo tego książka warta jest uwagi czytelnika. Ogrom pracy musiała włożyć twórczyni powieści, żeby ukazać czytelnikom życie kobiet w XVI wieku! Może nie wszystkie historie miały miejsce, ale muszę przyznać, że cieszę się z tego, że urodziłam się kilka wieków później i nie muszę doświadczać tego co przeczytałam.

Historia najmłodszej siostry Zygmunta Starego, Elżbiety Jagiellonki opowiedziana z jej perspektywy. To druga książka Doroty Pająk - Pudy, którą przeczytałam. W mojej opinii, mniej ciekawa od poprzedniej, opowiadającej o Sońce, żonie starego Jagiełły. Może z uwagi na język, którym posłużyła się autorka? Pomimo tego książka warta jest uwagi czytelnika. Ogrom pracy musiała...

Opowieść o królewnie Elżbiecie Jagiellonce, córce królowej Elżbiety Rakuszanki i króla Kazimierza Jagiellończyka. Poznajemy ją jako młodą kobietę, którą brat Aleksander chce wydać za mąż, za Bogdana mołdawskiego. Elżbieta jednak zakochana jest w księciu Legnickim Fryderyku. Na szczęście ma przychylność swojego brata Zygmunta oraz pismo matki, zezwalające na ślub z Fryderykiem. Wszystko wydaje się układać po jej myśli, a jednak nie wszystko się udaje. Przez dziesięć długich lat Elżbieta przebywa na Wawelu, zaprzyjaźnia się z żoną Zygmunta Barbarą Zapolyą, piastuje ich córkę Jadwigę. Po śmierci królowej Barbary Fryderyk nareszcie się oświadcza Elżbiecie. Czy będzie szczęśliwa na legnickim zamku? Czy Fryderyk to wymarzony książę z bajki? Ciekawa powieść, którą na pewno warto przeczytać.

Opowieść o królewnie Elżbiecie Jagiellonce, córce królowej Elżbiety Rakuszanki i króla Kazimierza Jagiellończyka. Poznajemy ją jako młodą kobietę, którą brat Aleksander chce wydać za mąż, za Bogdana mołdawskiego. Elżbieta jednak zakochana jest w księciu Legnickim Fryderyku. Na szczęście ma przychylność swojego brata Zygmunta oraz pismo matki, zezwalające na ślub z...

Cudownie przedstawiła Dorota Pająk-Puda Elżbietę Jagiellonkę, po prostu współodczuwałam z królewną wszystkie lepsze i gorsze chwile, przy okazji znienawidziłam pewnego księcia...

Cudownie przedstawiła Dorota Pająk-Puda Elżbietę Jagiellonkę, po prostu współodczuwałam z królewną wszystkie lepsze i gorsze chwile, przy okazji znienawidziłam pewnego księcia...

Historia życia Elżbiety Jagiellonki. W tle historia Polski i rządy Zygmunta Starego, jej brata.
Autorka do postaci historycznych dodała kilka postaci fikcyjnych, a tym postaciom historycznym, o których wiemy niewiele dała duszę. W ten sposób powstała fascynująca historia. Przeplatają się tutaj wątki miłosne, sensacyjne oraz oczywiście historyczne.

rozmowa z autorką
https://www.spreaker.com/episode/145-dzieci-jagiellonow--59077391

Historia życia Elżbiety Jagiellonki. W tle historia Polski i rządy Zygmunta Starego, jej brata.
Autorka do postaci historycznych dodała kilka postaci fikcyjnych, a tym postaciom historycznym, o których wiemy niewiele dała duszę. W ten sposób powstała fascynująca historia. Przeplatają się tutaj wątki miłosne, sensacyjne oraz oczywiście historyczne.

rozmowa z...