Cienie na połoninach

Powieść historyczna na faktach prawdziwych ładnie maluje słowem Pani Sylwia,tu fabuła intrygowała mnie,przepadłam z powieścią podczas czytania, Historię poruszającą,smutną porusza autorka w książce,opowiadającą o Halinie i jej rodzinie zesłanej na Syberię ❤️❤️😘😘Zapoznałam się z losami głównej bohaterki książki. Byli postacie w lekturze wyraziści,cudowni każdego polubiłam z osobna. To była przeżyta fajna,wartościowa uczta czytelnicza. Przepiękna książka zaserwowała mnie świetną przygodę.

„Opowieść kataryniarza" to piękna grudniowa opowieść. Historia o winie i przebaczeniu. Bogaty fabrykant nie ma skrupułów w stosunku do ludzi, lubi mieć nad nimi władzę i sprawia mu przyjemność ich wykorzystywanie. Wigilijna noc jest punktem zwrotnym w życiu bogacza. Dokonują się przemiany, które rzutują na życie ludzi, którzy doznali wyzysku i nękania. Dobro zwycięża, a dobrze wydany pieniądz i przemyślane działanie może przynieść radość wielu. „Każdy ma prawo popełniać błędy, pod warunkiem, że je potrafi później naprawić.” Coś w tym jest i czytanie takich książek zatrzymuje do refleksji i motywuje do działania.

W przypadku "Świątecznej zamiany" poznałam Ninę i Blankę - urodzone w adwencie, bliźniaczki. Lustrzane odbicia, ale charaktery zupełnie różne. Blanka to odzwierciedlenie spokoju, opanowania, kierująca się rodzinnymi wartościami, za priorytet stawiająca emocje. Z kolei Nina to istna mieszanka wybuchowa, a jedyną wartością którą obiera jest spontaniczność. Jej temperament odczuć można nawet o akwarium! (nie, to nie pomyłka) Przeciwieństwo charakterów oznacza także inne postrzeganie na święta Bożego Narodzenia. Oczywiście u Blanki w przedświątecznym okresie brakuje chyba tylko lewitującego Mikołaja - cała reszta tradycji musi być dopięta na ostatni guzik. Pomimo tego, że bywają dni iż nogi wchodzą jej w przysłowiowe cztery litery, ta jeszcze upiecze pierniczki, przygotuje dwanaście potraw, udekoruje, posprząta, ubierze choinkę. Jestem pewna, że u większości tak wyglądają grudniowe dni, ale uwierzcie, że Blanka ma gorzej. Do całego zamieszania dodajcie jeszcze KOCHANĄ teściową, którą opisać można w samych pozytywach (sarkazm) - to człowiek z kategorii "zrób to, ja zrobię to lepiej, za słone, to nie tak i obowiązkowe gdzie mój synek miał oczy". A po przeciwnej stronie stoi Nina, która do szczęścia potrzebuje szpilek godnych singielki i sushi, no może jeszcze karmy dla rybek. Jedna nie rozumie życia drugiej, pojawia się zazdrość. Jak zrozumieć osobę? Wkładając jej buty! W tej książce owa zasada wchodzi w życie na poważnie. To tutaj fabuła nabiera tempa - kobiety zamieniają są swoimi rolami. Okres świąteczny, w trakcie którego podjęły tę decyzję nie ułatwia im zadania. Czy nie będzie to zbyt ryzykowna gra? Która z nich skorzysta na tym bardziej? "Świąteczna zamiana" to przyjemna pozycja, z której łatwo odczytać drugie dno i sam jego przekaz. Wypowiedzi, wnioski, opinie na temat innych przychodzą z niebywałą łatwością - dorobienie komuś "łatki" zajmuje chwilę, jednak skutkuje na długi okres czasu. Warto zastanowić się nad swoimi słowami i ugryźć w język. Brak znajomości historii drugiej osoby, a opiniom nie ma końca. "Świąteczna zamiana" to książka, która wprowadziła mnie w magiczny klimat grudnia. Postaci różne niczym ozdoby choinkowe, każda wyjątkowa. Poznałam historię z perspektywy Niny i Blanki co bardzo lubię - "znajomość" bohaterek na innym poziomie. Bawiłam się świetnie! A takiej teściowej nie życzę nikomu! (chyba, że mieszka daleko i jej obecność jest sporadyczna) 😆

"Dopiero dziś znów zrozumiała, że jeśli człowiek nie odetnie się od tego, co było i na co nie ma wpływu, nie może pójść dalej." „Ocalona” to kolejna niezwykła podróż literacka, którą zaserwowała nam Sylwia Winnik, a ja nie mogłam przejść obok tej pozycji obojętnie. Moja przygoda z twórczością tej autorki rozpoczęła się od głośnej publikacji „Dziewczęta z Auschwitz” i muszę przyznać, że była to jedna z pierwszych powieści, jakie w ogóle przyszło mi recenzować w mojej wieloletniej przygodzie z książkami. Od tamtego momentu każdą kolejną premierę spod pióra pani Sylwii darzę niezwykłym, głębokim sentymentem, mimo że poruszają one z reguły tematykę niezwykle trudną, bolesną i wymagającą od czytelnika ogromnego ładunku emocjonalnego. W przypadku najnowszej powieści nie było inaczej, choć autorka zdecydowała się tutaj na nieco inną konstrukcję, prowadząc opowieść dwutorowo. Z jednej strony towarzyszymy małej Letycji, którą poznajemy jeszcze w beztroskich czasach przedwojennych, siedzącą z ojcem w legendarnej pijalni czekolady Wedla, by za chwilę wraz z nią przejść przez piekło obozu zagłady. Z drugiej strony poznajemy Gretę, współczesną młodą kobietę, która zmaga się z własnymi demonami, żałobą po matce i skomplikowaną relacją z ojcem, a której losy w niesamowity sposób splatają się z historią Letycji właśnie za sprawą tego samego, magicznego miejsca w Warszawie. To właśnie ten przypadkowy splot okoliczności sprawia, że między dwiema kobietami z różnych pokoleń rodzi się więź tak silna, że pozwala starszej bohaterce po raz pierwszy wyjawić prawdę o swoim życiu. Letycja otwiera przed Gretą, a tym samym przed nami, szuflady pełne bolesnych wspomnień z Auschwitz, ale też z okresu powojennej odbudowy stolicy, która podnosiła się z gruzów niczym feniks z popiołów. W tych opowieściach najmocniej wybrzmiewa jednak wątek miłości – uczucia, które narodziło się w miejscu, gdzie śmierć była codziennością, i które przez całe dekady pozostawało jedynie niemożliwym do spełnienia marzeniem ukrytym głęboko w sercu. Czytając tę książkę, nieustannie miałam wrażenie, że każda strona przesiąknięta jest mądrością i niezwykłą wrażliwością, co zmusiło mnie do robienia licznych notatek i zapisywania masy sentencji, które zostaną ze mną na bardzo długo. Sylwia Winnik ma niezwykły dar dobierania słów w taki sposób, że trafiają one prosto w najczulsze struny ludzkiej duszy, budząc empatię i zrozumienie dla losów bohaterek. Muszę szczerze wyznać, że podczas lektury wylałam masę łez, bo nie sposób pozostać obojętnym na tak sugestywne opisy tęsknoty, nadziei i czekania, które wydawało się nie mieć końca. Powieść ta jest przede wszystkim poruszającym świadectwem kobiecej siły, która potrafi odmienić życie nawet w najbardziej beznadziejnych okolicznościach. Autorka w mistrzowski sposób ukazała dynamikę relacji między Gretą a Letycją, pokazując, jak wzajemne wsparcie i rodząca się przyjaźń mogą stać się lekiem na traumy z przeszłości i współczesne zagubienie. To historia o ludzkich słabościach, ale i o niesamowitym hartu ducha, który pozwala przetrwać najciemniejsze noce w oczekiwaniu na świt, który w końcu musi nadejść. Wątek powojennej Warszawy został nakreślony z ogromną dbałością o szczegóły, co dla mnie, jako czytelnika ceniącego rzetelność historyczną, było dodatkowym atutem tej lektury. Obrazy miasta, które mimo ran próbuje wrócić do życia, stanowią idealne tło dla wewnętrznej przemiany bohaterek, które również muszą zbudować swój świat na nowo, wyciągając wnioski z tego, co bezpowrotnie utracone. To przypomnienie, że to, o czym warto pamiętać, to nie tylko ból, ale przede wszystkim chwile bliskości i drobne gesty, które nadają sens naszemu istnieniu. Refleksja nad losem Letycji każe nam się zastanowić nad tym, jak wiele historii drzemie w napotkanych przez nas ludziach i jak rzadko mamy odwagę lub czas, by ich wysłuchać. Greta staje się w tej opowieści naszym głosem – głosem pokolenia, które potrzebuje korzeni i prawdy, by móc ruszyć dalej ze swoim życiem. Dzięki ich spotkaniu dostajemy lekcję o tym, że czasami jeden stolik w kawiarni i filiżanka czekolady mogą stać się początkiem uzdrowienia duszy i pogodzenia się z nieuchronnym przemijaniem. Z całego serca polecam tę lekturę każdemu, kto szuka w literaturze czegoś więcej niż tylko rozrywki, kto nie boi się trudnych pytań i głębokich wzruszeń. Choć tematyka jest ciężka, to jednak nadzieja, która przebija przez karty książki, sprawia, że po jej zakończeniu czujemy pewnego rodzaju ukojenie. Sylwia Winnik po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać o sprawach ostatecznych z ogromną klasą i szacunkiem do swoich bohaterów, tworząc dzieło, które na długo zapada w pamięć i serce.

Pracuję w terapii uzależnień- merytorycznie wszystko bardzo okej, na pewno ogromnym plusem tej książki jest odczarowanie choroby alkoholowej. Kocham Frombork! Natomiast dawno już nie irytowała mnie tak główna bohaterka, jak wiecznie ojojojąca Dagmara Drama Queen ;)

Wiem, że już wiosna zagląda do nas nieśmiało i książka , która przenosi na w śnieżne klimaty jest może w tej chwili nietrafiona. Niemniej trafiła właśnie teraz w moje ręce, więc tak na pożegnanie zimy, mała recenzja. Tym bardziej, że powieść zasługuje na uwagę i tych kilka słów. Powieść Joanny Szarańskiej mimo mroźnego tytułu, jest pełna ciepła. Bardzo łatwo przenosi czytelnika do pensjonatu Bajka, gdzie razem z bohaterami szukamy magii świąt i spadku (którego nie ma). Właścicielem Bajki jest Aleksander, który stracił serce do pensjonatu wraz ze śmiercią ukochanej żony Małgosi. Z rodziną nie utrzymuje kontaktu, jest raczej odludkiem unikającym ludzi i świąt, które tak bardzo uwielbiała jego żona. Wyjątkiem jest ciotka Emilia, która stara się, by pensjonat odzyskał dawny blask. Jest jedyną osobą z rodziny, którą Aleksander toleruje. Gdy znów zbliżają się święta okazuje się, że do Czterech Mostów zjeżdżają spadkobiercy, mający chrapkę na Bajkę. A wszystko przez ogłoszenie w gazecie, które tak naprawdę nie wiadomo, kto dodał. Robi się ogromne zamieszanie. Aleksander jest wściekły, jego bratanek Zygmunt już snuje plany przebudowy, bratanica zaś jako miłośniczka kotów marzy o pensjonacie dla tychże czworonogów. Natomiast mała Ania odkrywa, że Bajka jest miejscem magicznym i potrafi spełniać życzenia. Czy tylko na pewno wszystkie? Jedno jest pewne, każdy otrzyma to, na co zasługuje. Niektórzy coś zrozumieją, a niektórzy coś stracą. "Cuda na śniegu" to bardzo odprężająca i pozytywna lektura. Czyta się szybko i z zainteresowaniem. Polecam z czystym sumieniem.

Adiobook - dlatego troche mi zeszlo :) Ksiazka z watkiem historii szlacheckiej splatanym z dniem dzisiejszym .... wstydem nieslubnego potomstwa i wtracania sie rodzicow w zwiazki milosne dzieci. Wszystko to otoczone przyjmna poswiata lampek swiatecznych :) ale tez z przeslaniem Autorki o roznych odcieniach choroby postrzeganej jako "ulomnosc spoleczna". Jedyne co mnie doprowadzalo do szalu to lektorka -poza tym uwazam lekture za udana.

Bardzo polecam książkę , uwielbiam jak jest jakaś tajemnica do odkrycia. Bohaterka Lidka, po tym jak zdradził ją narzeczony,wyjechała do Nałęczowa. Zatrzymała się u przyjaciółki w domu. Tam poznała majstra Mateusza i dziennikarza Rafała. W między czasie znalazła w piwnicy broszkę. Tak zaciekawiła ja tą broszka , że zaczęła szukać informacji do kogo należała przed wojną. Zapraszam do przeczytania książki.polecam 😉📚 pozdrawiam

Jest to ciepła i wzruszająca opowieść wigilijna która skupia się na losach kobiety szukającej własnej drogi w obliczu trudnych relacji rodzinnych. Główną bohaterką jest Irena, właścicielka małego salonu fryzjerskiego. Jej życie dzieli się na dwa światy: Azyl w pracy: W swoim salonie Irena nie tylko strzyże klientów, ale jest też cierpliwą słuchaczką ich historii i osobą niosącą życzliwość. Trudna codzienność domowa: W domu Irena zmaga się z relacją z apodyktycznym i samolubnym mężem, Krzysztofem. Sytuacja komplikuje się tuż przed świętami, gdy do ich wspólnego mieszkania wprowadzają się dwie wyraziste postacie: Babcia Hania – energiczna i pełna życia kobieta. Tekla – teściowa, którą autorka opisuje jako „teściową z piekła rodem”. Znajdziemy tutaj także: ✨Przemiana wewnętrzna: To historia o kobiecie, która uczy się stawiać granice i zaczyna żyć dla siebie, a nie tylko dla innych. ✨Magia świąt: Autorka pokazuje, jak drobne gesty i atmosfera Bożego Narodzenia mogą wpłynąć na ludzkie losy i dać szansę na nowy początek. ✨Emocje: Lektura łączy w sobie humor z momentami refleksyjnymi i wzruszającymi, skłaniając do przemyśleń nad własnymi wyborami życiowymi. Podoba mi się styl autorki i chętnie sięgnę po kolejne książki.

Kolejna wspaniała książka autorki. W moim odczuciu jest realizm wojny, a jednocześnie głębokie ukazanie wewnętrznych przeżyć bohaterów. Jest tajemnica relacji, która narodziła się wbrew szalejącemu przemocą światu oraz docenienie wartości kultury i sztuki. Poruszająca, ale bez zbędnego sentymentalizmu. Dodaję do moich ulubionych książek.

Rodzina Leny zostaje napadnięta przez bolszewików. Rosjanie zabijają jej rodziców, palą dwór, a ją bardzo brutalnie kaleczą na resztę życia. Od śmierci ratuje ją polski żołnierz, Paweł. Mężczyzna bierze na siebie odpowiedzialność za dziewczynę. Niestety Lena nie mogąc poradzić sobie z traumą, wyjeżdża do Paryża. Po 9 latach drogi Pawła i Leny znowu się przecinają... Polecam😊

Lena główna bohaterka jest architektką wnętrz. Mieszka we Wrocławiu. Dostaje wiadomość o śmierci babci. Jedzie do Rachowic na pogrzeb babci i tam wszystko się zaczyna. Poznaje Pawła , który we wsi jest nazywany złotą rączką. Lena postanawia sprzedać dom po babci ponieważ ma złe wspomnienia... W remoncie domu pomaga Jej Paweł. Różni ich wszystko a jednak łączy jeszcze więcej ... Czy Lena zaufa Pawłowi? Co odkryją na strychu podczas remontu? Jaką historię skrywała babcia Leny? Polecam przeczytać 👍 Pozdrawiam 👋

Weronika postanawia zmienić swoje życie i wraca do Kielc, by się USAMODZIELNIĆ. Jej "samodzielność" polega na tym, że ciągle ktoś jej mówi, co ma robić, myśleć i umieścić w stworzonym "przez siebie" gabinecie urody. Aż ma się ochotę nastrzelać jej po pysku. Finalnie dałabym tej historii 7, bo uwielbiam sposób pisania Pani Karoliny, jednak nie niechęć do głównej bohaterki mi na to nie pozwoliła, ooo.

„Kiedy cię odnalazłam” jest pierwszym spotkaniem z piórem Agnieszki Zakrzewskiej. Moim zdaniem pomysł na fabułę powieści trafiony, a cała historia poprowadzona sprawnie i w interesujący sposób. Książka opowiada o dążeniu do rozwikłania rodzinnej zagadki głównej bohaterki Claire Hellemans malarki z Amsterdamu. Poznawanie korzeni oraz przyczyn zachowania matki Claire prowadzi bohaterkę do Polski na Podlasie. W mojej ocenie Autorka świetnie wykreowała wszystkich bohaterów, którzy są wyraziści ale nie przerysowani. Wielu z nich i amsterdamskich i podlaskich bardzo polubiłam. Autorka przepięknie opisała scenerię i klimat zarówno Amsterdamu jak i Drohiczyna oraz mieszkańców. Uważam, że dialogi zostały świetnie skonstruowane i z humorem tam gdzie trzeba, szczególnie w gwarze podlaskiej. Jest to piękna i ciepła książka z przesłaniem, że nie warto przenosić swoich ambicji na dzieci, że nie należy pielęgnować dawnych urazów, że nie powinno się ukrywać rodzinnej prawdy ponieważ nie przynosi to nic dobrego. Lekkie pióro Autorki sprawia, że książkę czyta się szybko i płynnie, natomiast opisana historia pozostawia po sobie przyjemne wrażenie oraz skłania do refleksji nad własnym życiem. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że spotkanie z twórczością Pani Agnieszki było udane i z pewnością sięgnę po kolejne książki. Polecam.

Zawsze, gdy skończę czytać serię/cykl jestem z siebie bardzo dumna. Nie ukrywam, że trudno rozstać się z bohaterami, jednak poznać ich opisane losy w pełni to dla mnie ogromny sukces. Tym bardziej że wybór książek do czytania jest ogromny, a ostatnimi czasy ja także dokładam cegiełkę do literatury. Byłam przekonana, iż #sandomierskiewzgórza to pojedyncza powieść, jakież było moje zdziwienie, gdy po zakończeniu tomu okazało się, że jestem zmuszona czekać na kolejny… doszło do pięciu. Każdy ciekawy, dopracowany, obrazowy. 4. #kobietyniezłomnegoducha 5. #siłamęskiegohonoru Ostatni tom dopowiada historię, kończy przygody, zamyka trudne sprawy z przeszłości. Autorka nie wygładza bohaterów, nie idealizuje poczynań. Prosto, zgodnie z ówczesnymi nastrojami i wychowaniem społecznym kreśli sagę o mieszkańcach miasteczka na początku XX wieku. Emocjonalna opowieść o życiu: • ludzkiej winie, • miłości - romantycznej i rodzinnej, • współczuciu i akceptacji, • drugich szansach. Dużo w powieści poświęcone jest opisom roli kobiety w zbiorowości ludzkiej. Jej niby upadek, wina i brak możliwości, która z perspektywy męskiej, jest potwierdzeniem siły oraz możliwości. Jestem ogromną fanką literatury umiejscawianej na początku ubiegłego wieku. Uczę się zwyczajów, poglądów, staram zrozumieć, czym kierowali się ludzie, podejmując decyzje. Wiedząc, skąd pochodzimy, wiemy, kim jesteśmy.

To powieść, która rozwija się powoli, jak obraz malowany warstwa po warstwie — z pozoru spokojny, a jednak skrywający pod powierzchnią napięcia, których nie sposób zignorować. Historia o pamięci, która nie chce milknąć, i o uczuciach, które mimo upływu lat nie tracą swojej siły. Amelia — artystka, kobieta naznaczona przeszłością — próbuje odnaleźć sens w rzeczywistości, która dawno przestała być prosta i jednoznaczna. Jej życie, rozpięte między wojenną traumą a powojenną próbą odbudowy, staje się przestrzenią spotkania z kimś, kto kiedyś był wrogiem, a dziś burzy uporządkowany świat emocji. Emocji skrywanych za maską.... Jednak czy rzeczywiście ta maska ukrywa tylko emocje? W mojej ocenie powieść nabiera tempa od połowy, jest przewidywalna, ale pełna emocji oraz pięknych opisów, co znacznie podnosi jej wartość.

Znasz takiego ludzkiego Grincha? 😎 "Opowieść prawie wigilijna" Aleksandry Rak, to strzał w dyszkę! W okresie świątecznym zdarza mi się czytać tematyczne książki, ale nie lubię tych napakowanych lukrem i ludzką słodyczą, cukierkowych powieści, które nie oszukujmy się są mało realne. Mogę powiedzieć, że to "Opowieść wigilijna" w nowoczesnym wydaniu. Nie każdy lubi święta z różnych powodów i ma do tego pełne prawo. Marcjanna jest właścicielką salonu kosmetycznego, twardo stąpa po ziemi i święta nie kojarzą jej się z niczym dobrym. Traumatyczne wydarzenie sprzed lat odcisnęło wystarczająco swoje piętno. Jednak bohaterka za sprawą licznych wydarzeń dociera do punktu zwrotnego w swoim życiu. Ściera się ze swoim zagorzałym zgorzknieniem, a przeszłość prosi o domknięcie. Czy uda jej się dostrzec i uratować to, co może stracić? Książkę czyta się szybko i płynnie. Autorka porusza poważne tematy, które mogą dotyczyć każdego z nas. Marcjanna jest bohaterką z krwi i kości, choć pierwotnie wywołała u mnie negatywne emocje. Proces przemiany godny uwagi 😍. Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwodobrestrony ❤️

W oczekiwaniu na cud autorstwa Agnieszka Olejnik to książka, o której warto wspomnieć nawet wtedy, gdy świąteczny czas mamy już dawno za sobą. Choć fabuła osadzona jest w okresie Bożego Narodzenia, jej przesłanie pozostaje uniwersalne i aktualne przez cały rok. 🎄 Główną bohaterką powieści jest kobieta w średnim wieku, która tuż przed świętami ulega wypadkowi samochodowemu i zapada w śpiączkę. Przy jej łóżku gromadzą się dorosłe dzieci, żyjąc nadzieją, że matka obudzi się w Wigilię. W czasie pełnym napięcia, niepewności i świątecznych przygotowań poznajemy historię ich rodziny — naznaczoną milczeniem, konfliktami i niewyjaśnionymi żalami. Autorka kreśli wyraziste portrety rodzeństwa: bliźniaczek, które wskutek dawnych nieporozumień zerwały ze sobą kontakt, oraz brata, od lat skonfliktowanego z ojcem. Przyczyna tego sporu pozostaje tajemnicą, stopniowo odkrywaną w toku narracji. Każda z postaci niesie własny bagaż emocji, niedopowiedzeń i ran, które domagają się konfrontacji. 🎄 „W oczekiwaniu na cud” to powieść o powrocie do siebie, o potrzebie zrozumienia przeszłości, by móc zrobić krok naprzód. Nie jest to cukierkowa, przesłodzona historia wypełniona świątecznym blaskiem. Wręcz przeciwnie — książka działa jak kubeł zimnej wody, bez upiększeń obnażając ludzką naturę, słabości i trudne emocje. To opowieść refleksyjna, momentami bolesna, ale bardzo prawdziwa, skłaniająca do zatrzymania się i spojrzenia na własne relacje rodzinne z nowej perspektywy. Powieść dobitnie pokazuje również, że prawdziwie poznajemy ludzi — także tych najbliższych, własną rodzinę — dopiero w chwilach trudnych, gdy znikają pozory, a na powierzchnię wypływają skrywane emocje, lęki i niewypowiedziane prawdy.

Zastanawiam się, czy tylko ja nucę tytuł tej książki gdy go czytam? “Świeć gwiazdeczko mała świeć” to jedna z moich ulubionych pastorałek z dzieciństwa, a że wykonanie kojarzy mi się głównie z zespołem Arka Noego, to od razu nasunęła mi się myśl, że w książce będą dzieci… nie myliłam się. Magda i Krystian już dawno stracili nadzieję na własne dziecko, zdecydowali się więc na adopcje. Tuż przed świętami otrzymują z pobliskiego domu dziecka zaskakującą propozycję. Niedawno do placówki trafiła 4 rodzeństwa,ich ojciec trafił do szpitala po poważnym wypadku, a najstarsza dziewczynka ma dopiero szesnaście lat, więc nie może zająć się młodszymi. Każde z dzieci jest inne i wyjątkowe. Na początku małżeństwo nie jest przekonane, co do podjęcia się opieki nad dziećmi. Ich sumienia jednak nie pozwalają, na to by rodzeństwo zostało rozdzielone. Tak zaczyna się ich wspólne życie. Nie wiadomo jak dużo czasu dzieci spędzą w domu Kozielskich, jednak Magda postanawia cieszyć się każdym dniem i podarować młodym Banachom jak najwięcej ciepła. Mnóstwo tradycji świątecznych, pomysłów na dekoracje handmade, znajdziemy w książce nawet przepis albo raczej dokładną instrukcję stworzenia tradycyjnego piernika. Cudownie czytało mi się tak przemyślaną i dobrze skonstruowaną książkę, jest w niej dużo emocji i tych pozytywnych, i tych bardziej bolesnych. Każdy z bohaterów ma pewien bagaż, który czasem naprawdę ciężko nieść. Najpiękniejsza jednak była nadzieja, która wlewa się w serce czytelnika dzięki lekturze. ♥️

Byłam bardzo ciekawa twórczości autorki i dlatego z przyjemnością sięgnęłam po "Jesienne Żuławy. Przyjaciółki". Mimo, że jest to czwarta część serii to bez problemu wciagnęłam się w tę historię. Od pierwszych stron zauroczyły mnie Żuławy a Dobrosławę, Beatę i Miriam bardzo polubiłam. To ciepła opowieść o przeciwnościach losu z jakimi mierzą się nasze bohaterki i wsparciu jakie sobie okazują. Autorka nie rozpieszcza swoich postaci, serwując im pożar, ciążę a nawet nowe uczucie. A pięknym tłem wydarzeń jest dzika przyroda Żuław. Ta opowieść bardzo przypadła mi do gustu i z pewnością sięgnę po inne książki autorki. Polecam serdecznie.