Wrak Albionu

Typowa książka do podróży czy na wakacje. Szybka, lekka, pełna przygód z sympatycznymi bohaterami. Nic odkrywczego ale czyta się szybko i wciąga - i o to chodzi. To nie jest Dan Brown. tylko raczej taki "Pan Samochodzik" dla starszych czytelników.

Ojciec retrokryminału tym razem w thrillerze (a może nawet horrorze?) psychologicznym, którego akcja rozgrywa się na Dolnym Śląsku - dokładnie 100 lat temu. Jeśli nie przerażają Was brutalne zabójstwa, okrutne obrzędy, podczas których składa się z ofiary z ludzi, czy egzorcyzmy na młodych kobietach – to znaczy, że nowa, bardzo klimatyczna i wciągająca książka Marek Krajewski Was zachwyci! Choć spotkamy tu kultowego Mocka, główna rola przypadnie młodemu doktorantowi psychiatrii Antwaldtowi, który będzie musiał zbadać i rozwiązać zagadkę rodziny hrabiego von Babbitza: Co się stało z jego zaginioną żoną? Czy córkę faktycznie opętał diabeł? Kto zginie następny? Zakończenie z pewnością Was zaskoczy! Jak zawsze u pisarza nie zabraknie filozofii, języków klasycznych i ciekawych rozważań.

Millennium to już bardzo znany cykl powieści kryminalnych. Co ciekawe, zapoczątkowany przez Stiega Larssona, a po jego śmierci kontynuowany przez innych autorów, dalej z tymi samymi bohaterami. Millennium jest o dziennikarzu Mikaelu Blomkviście, który jest wydawcą magazynu o takim samym tytule i genialnej hakerce Lisbeth Salander. Duet rozwiązuje zagadki i stopniowo pokazuje więcej z życia prywatnego.

Czarna komedia z absurdalnym poczuciem humoru, to twórczość autorki za którą zdążyłam zatęsknić. Historia Małgorzaty, która przez całe życie zajmowała się domem, dziećmi i nagle wyrwała się letargu i chciałaby czegoś więcej. Jednocześnie jej mąż znika, a do domu przysłane zostają przesyłki z niespodziewaną zawartością, żeby było śmieszniej towarzyszące im telefony nie wywierają zamierzonego skutku wystraszenia ich odbiorcy. Świetne dialogi i śmieszne sytuacje bohaterów spowodowały, że książkę przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i rozbawieniem. Polecam tą lekką lekturę :)

Niby wszystko się zgadza, ale... jest tu dużo "ale". Bohaterowie w porządku, rozwiązanie zaskakujące, atmosfera i tło lokalno-historyczne też są. A jednak nie czyta się tej książki zupełnie gładko, zbyt wiele zbiegów okoliczności odbiera historii wiarygodność, nie mówiąc już o tym, że warsztatowy zabieg "oni już wiedzą, ale czytelnikowi nie zdradzimy" jest tu nieznośnie oczywisty. Nie odradzam, ale w topce kryminałów ostatnich lat nie umieszczę - i to nawet mimo tego, że Kotlina Kłodzka jest mi bardzo bliska.

Biologiczny ojciec Zuzanny Lewandowskiej nie pozwala jej żyć, mimo że sam wącha kwiatki od spodu. Po co ktoś wysyła Zuzie czaszki z jej rodzinnego grobowca? Dlaczego giną dzieci Marcinkowskiego i zawsze przy trupie leży 'Opowieść wigilijna'? Czy życie pani mecenas znowu jest zagrożone? Kolejny tom tej ciekawej i zabawnej serii. Tym razem sama Zuza odrobinę mnie zawiodła, jednak nie zmienia to faktu, że wspaniale jest wrócić do jej barwnego świata w komunie.

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to krótka, ale zaskakująco intensywna historia, która pokazuje, jak cienka bywa granica między codziennością a czymś znacznie bardziej niepokojącym. Opowieść czyta się szybko, ale zostawia po sobie lekki niepokój i skłania do refleksji. Autorka dobrze buduje napięcie, mimo że fabuła nie jest rozbudowana. To idealna lektura na jeden wieczór — niepozorna, a jednak zapadająca w pamięć.

Niby jest wszystko, co u Ćwirleja lubię- zagadka, humor, wyraziści i dobrze znani bohaterowie, jednak ta część nie porwała mnie jak poprzednia. Może za wysoko postawiona poprzeczka przez wcześniejsze książki? Niemniej jednak już z niecierpliwością czekam na kolejną część cyklu wojennego.

To książka dla każdego, kto choć raz zastanawiał się, jak powstały wielkie kamienne monumenty, takie jak Stonehenge, i jaką pełniły funkcję. Gdy nastoletnia Joia podglądała tańczące kapłanki, nie przypuszczała, że sama stanie się kiedyś arcykapłanką i poprowadzi swój lud do realizacji wielkiego przedsięwzięcia: sprowadzenia dziesięciu ogromnych głazów i stworzenia kamiennego kręgu. Miejsca, wokół którego podczas przesileń kapłanki tańczyły i śpiewały, a które było w rzeczywistości precyzyjnym kalendarzem i zegarem. Jego tajemnice znały wyłącznie kapłanki, jedyne osoby w społeczności potrafiące liczyć. Autor ukazuje szeroki obraz życia prehistorycznych plemion: rolników, pasterzy, kamieniarzy czy ludzi lasu. Codzienność tych społeczności była nieustanną walką o przetrwanie. Wystarczył jeden rok suszy, by pojawił się głód i widmo śmierci. Brak leków sprawiał, że nawet drobne infekcje mogły okazać się śmiertelne, a jedyną pomocą była znajomość ziół. Ciekawie przedstawiono także relacje społeczne i obyczaje. Spotkania między plemionami, podczas których panowała duża swoboda seksualna, zwane "zabawami", miały swój praktyczny cel: wzmacnianie puli genowej i zwiększenie szans na narodziny zdrowych dzieci. Jednocześnie autor kontrastuje różne modele społeczności: w jednej kobiety traktowane są jak własność mężczyzn, w innej cieszą się pełną niezależnością. Na tym tle pojawia się Joia, charyzmatyczna postać, która potrafi porwać tłumy. Wprowadza do rytuałów coś na kształt „efektów specjalnych” i doskonale rozumie, że aby ludzie podjęli się ogromnego wysiłku transportu kamieni, muszą poczuć sens i wspólnotę działania. Nie brakuje też konfliktów, walk o zasoby, kradzieży i brutalnych mordów, czasem całych plemion. W świecie, gdzie przetrwanie zależy od kilku krzewów owocowych czy stada krów, okrucieństwo staje się narzędziem walki o życie. Autor pokazuje również inne postrzeganie czasu, na przykład tydzień liczący dziesięć dni, co dodatkowo buduje wiarygodność świata przedstawionego. Jedynym zgrzytem była dla mnie wzmianka o mężczyźnie wiążącym starszej kobiecie sznurówki. W realiach neolitu (czyli okresu, do którego nawiązuje budowa Stonehenge, ok. 3000–2000 r. p.n.e.) obuwie istniało, ale najczęściej były to proste skórzane formy wiązane rzemieniami lub paskami, a nie „sznurówki” w dzisiejszym rozumieniu. To drobiazg, ale lekko wybija z klimatu. Akcja rozwija się raczej spokojnie, momentami wręcz leniwie, co nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak co jakiś czas pojawiają się bardziej dynamiczne, dramatyczne wydarzenia, które ożywiają narrację. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Folletta i bardzo udane. Słuchałam audiobooka w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, która nadaje historii niemal teatralny charakter. Jego głos jest jednocześnie pełen emocji i kojący, idealny do słuchania wieczorem, gdy opowieść snuje się spokojnie, aż oczy same się zamykają.

Szwagier wraz z Miśkiem, 4- letnimi bliźniakami Mają i Guciem oraz Jackiem wyrusza w podróż życia. W Berlinie gdzie żegnają swoje żony, które zresztą wyruszają do Japonii, wsiadają w pociąg i mają dotrzeć do Budapesztu. Nie są na szczęście sami, Nestor rodu pomyślał o wszystkim i dzięki temu mają do pomocy nad dziećmi nianię, Ernestynę. Gdy taka ekipa rusza w świat to nie może zabraknąć niespodzianek. Traf chce, iż tym samym pociągiem ruszają złodzieje, a Misiek tymczasem zaczyna swoje śledztwo. Jest śmiesznie. Zapewniam przy tej książce można się zresetować.

Gdańsk, 1807 r. Miasto zostaje zajęte przez wojska napoleońskie, które zaczynają wprowadzać tam swoje prawa oraz rządy. Sympatyzujący z królem Prus mieszkańcy podnoszą bunt przeciwko okupantom. Jednocześie stacjonujący w mieście francuscy żołnierze padają ofiarą brutalnych morderstw. Sprawą ich rozwikłania zajmuje się Victor. Do pomocy zostaje przydzielony mu Halikmar Sterling, młody mężczyzna zajmujący się hipnozą, wykorzystujący w dochodzeniu do prawdy niekonwencjonalne metody. Jednocześnie Halikmar pragnie uwolnić swojego ojca, niesłusznie oskarżonego i osadzonego w więzieniu przez Francuzów o przestępstwo, którego nie popełnił. Tymczasem potencjalni podejrzani o udział w zbrodni zaczynają ginąć w tajemniczych okolicznościach. "Hipnoza" to zaskakujące, nieoczywiste, pełne napięcia oraz gwałtownych zwrotów akcji połączenie retro kryminału i powieści historycznej utrzymane w klimacie noir. Mnóstwo w tej książce intryg, spisków oraz nieoczekiwanych momentów. Bohaterowie są niejednoznaczni. Nie da się tutaj ich zakwalifikować jako dobrych lub złych. Są podejrzliwi wobec siebie i ukrywają przed innymi swoje rzeczywiste intencje. Prawda o nich wychodzi powoli, zaś sam Bochus prowadzi czytelników do emocjonalnego oraz mocnego finału. Po raz kolejny chylę czoła przed Bochusem za stworzenie kolejnego wciągającego kryminału, który wciąga już od pierwszych stron i przyciąga swoim klimatem. Czytało mi się tę książkę z zaciekawieniem oraz wypiekami na twarzy. Ciekawa, intrygująca pozycja.

„Tarocista” Jakuba Rutki to książka, po którą sięgnęłam trochę spontanicznie — i dokładnie taka sama była moja reakcja podczas czytania: pełna emocji, momentami nieuporządkowana, ale bardzo szczera. Od pierwszych stron poczułam specyficzny klimat, który trudno jednoznacznie opisać. Jest w nim coś niepokojącego, ale jednocześnie przyciągającego. Miałam wrażenie, że wchodzę w świat, który rządzi się swoimi zasadami, i choć nie zawsze wszystko było dla mnie oczywiste, to właśnie to mnie intrygowało. Najbardziej podobało mi się to, jak ta książka działa na wyobraźnię. Czułam, że wiele rzeczy mogę interpretować na swój sposób, co sprawiało, że lektura była bardzo osobista. To nie jest historia, którą się tylko „czyta” — raczej taka, którą się odbiera i przeżywa na swój własny sposób. Styl jest dość bezpośredni, ale jednocześnie ma w sobie coś surowego, co dobrze współgra z klimatem całości. Nie jest to lekka ani oczywista lektura — momentami miałam wrażenie lekkiego chaosu, ale nie odbierałam tego jako wady, tylko raczej jako element charakteru tej książki. Po przeczytaniu zostało ze mną sporo przemyśleń i taki dziwny, trudny do nazwania nastrój. To nie była „wygodna” książka, ale właśnie dlatego zapadła mi w pamięć. Cieszę się, że po nią sięgnęłam, bo było to coś innego niż to, co zazwyczaj czytam.

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

No i co tu napisać… Widać warsztat, którego sam jeszcze się nie dorobiłem. Uważam, że książka wpisuje się w pewien paradygmat Ameryki — nawet gdy autor pisze krytycznie o ich służbach, to i tak niesie się w świat obraz ich potęgi. Aż się człowiek zastanawia, czy CIA o tym wie i czy to wykorzystuje 🙂 Pierwsze 200 stron bardzo mnie wciągnęło, ale potem pojawia się moment, w którym wszystko jest nadmiernie tłumaczone — co bohater myśli, dlaczego tak myśli i że czytelnik też powinien to zrozumieć. To trochę spowalnia akcję i zaczyna się dłużyć. Na szczęście później historia znowu nabiera tempa i czyta się ją przyjemnie. Pojawiają się też momenty, które potrafią zaskoczyć. Dla mnie to dobra książka. Nie porównuję jej z innymi powieściami autora, bo ich nie znam, ale uważam, że jest pomysłowa i napisana z bardzo dobrym warsztatem. Nie jest może odkrywcza ani fenomenalna, ale zdecydowanie warta polecenia.

Z początku możemy czuć się zagubieni mnogością postaci, tych historycznych i fikcyjnych, jednak z biegiem przeczytanych stron odnajdziemy się w tym wszystkim. Co wyróżnia tę książkę na tle innych o podobnej tematyce, jest to, że autorka przedstawia księcia jako zwykłego, młodego, zagubionego chłopaka, który niespodziewanie zostaje władcą Królestwa Polskiego. Autorka skupia się też na kobietach, żonach, córkach, kochankach, na ich życiu które było podporządkowane ówczesnej polityce. A to wszystko owiane magią, pradawnymi rytuałami i wielką namiętnością.

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Po poprzednich naprawdę dobrych książkach Pana Rozmusa, mam mieszane uczucia po przeczytaniu ,,W potrzasku,,. Moim zdaniem książka przez większość czasu była nudna, a niektóre problemy bohaterów nie potrzebnie zamulały historię. Do plusów można zaliczyć końcówkę książki, gdzie fabuła nabiera ciekawego tempa.

Trzecia część z serii "Małomiasteczkowy" i żal, że trzeba się rozstać. W tej części jest najgęściej. Wkraczamy w świat gangów, walki o wpływy, pracy policyjnych "przykrywkowców" i wkurzamy się na policyjnego kreta. Momentami można się pogubić, ale zakończenie warte jest tego błądzenia.

Lubicie, gdy dobry kryminał miesza się z rozbudowanym wątkiem obyczajowym? Jeśli tak, to książka Ałbeny Grabowskiej jest propozycją właśnie dla Was. Autorka serwuje nam śledztwo, które zmusza policję do powrotu do lat 70-tych. Chodzi o sprawę zaginięć dzieci, teoretycznie rozwiązaną, ale w praktyce zamkniętą pod presją ówczesnej władzy, społeczeństwa i szybkiego znalezienia sprawcy, a nie zgodnie ze sztuką. W centrum wydarzeń mamy ciekawy duet: doświadczonego komisarza, który wie, że sprawiedliwość i prawda nie zawsze idą w parze, że nie każdy zostanie odpowiednio do swojego czynu ukarany, a w przeszłości, do której muszą wrócić, potrafiły w czasie śledztwa dziać się różne rzeczy, drugą zaangażowaną w śledztwo jest młoda, dociekliwa policjantka, która nie lubi zostawiać nierozwiązanych spraw. Wspólnie muszą prześwietlić przeszłość pewnej ekscentrycznej starszej pani, która błyskawicznie sama staje się obiektem dochodzenia. Bardzo podoba mi się tu zabieg dwóch linii czasowych i opowiadanie historii z różnych perspektyw, to sprawia, że mimo sporej liczby wątków, co może niektórych zniechęcić, całość naprawdę się broni, a finał potrafi zaskoczyć. Ałbena Grabowska w swojej historii nie stawia na brutalność czy tanią sensację. Zamiast tego powoli buduje klimat, tworząc historię na tyle wiarygodną, że mogłaby wydarzyć się naprawdę. Może dla fanów typowych kryminałów, będzie tu za dużo wątków obyczajowych, a za mało działań śledczych, ale dla tych, którzy lubią takie połączenia, może to być idealna lektura.

"Rodzina zwyczajna, normalna, jak wszystkie". Cóż kryje się za tymi słowami? A no na pewno to, że na pierwszy rzut oka zawsze wszystko jest w porządku, jednak w rzeczywistości nic nie jest takie jakim by się wydawało, a prawdę znają tylko cztery ściany. "Śmierć w skalnym lesie" Agnieszki Jeż to historia, która rozpoczyna się jedną wielką niewiadomą, aby pomału odkrywać przed nami swoje karty. Zazwyczaj zaczyna się tak samo... Zauroczenie, wielka miłość, ślub i nieuniknione zderzenie z rzeczywistością. Tak było również i w tym przypadku. Zakochana Anna wyrusza na południe Polski w ślad za ukochanym Staszkiem, aby tam zostawiając za sobą wszystko inne, rozpocząć lepsze życie u jego boku. Rzeczywistość okazuje się jednak zgoła inna, niż zakładała. Mąż zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze, a jego rodzina jak i sąsiedzi, starają się niczego nie widzieć. Alkohol, przemoc, brak wsparcia. Może Anna by i uciekła, gdyby nie to, że na pokładzie pojawiła się dwójka dzieci. Pewnego dnia Anna zgłasza na policji zaginięcie męża. I wszystko może by zostało uznane za normalne gdyby nie to, że Staszek wyszedł z domu trzy miesiące wcześniej... Po 10-latach od niewyjaśnienia sprawy, krakowskie Archiwum X postanawia ją wznowić. Przez ten czas zmieniło się wszystko, przede wszystkim technologia. Czy ślady potrafią wygrać z czasem? Czym tak naprawdę jest poświęcenie? Czego nie robi się w imię prawdziwej miłości? Jak bardzo można zatracić się w swojej rzeczywistości? Mówić głośno i reagować, czy milczeć i odpuścić? Powiem tak. Początek historii w ogóle do mnie nie przemówił. Nie wiem dlaczego. Jednak z każdą kolejną stroną historia pochłaniała mnie bez reszty. Przemoc, czy to psychiczna, czy fizyczna, zawsze odciska piętno na osobach nią dotkniętych. Myślą oni, że tak jest w każdym domu, że to normalne. Siedzą w tej swojej zamkniętej bańce do czasu, aż w końcu zapali się w nich jakaś iskra, która skłoni ich do podjęcia pewnych działań. Zazwyczaj jest to impuls, którego później nie są w stanie zrozumieć. Kto najbardziej cierpi? Nie ma tutaj licytacji. Zarówno małżonkowie osób znęcających, jak i jego dzieci, zostają skrzywdzeni na swój własny sposób. Powieść pokazuje typowe polskie realia. 'Wiem, że coś się dzieje, ale to nie moja sprawa. Niech się tam pozabijają, byleby mnie w to nie wciągnęli.' Tak właśnie jest... Widzimy cierpienie drugiego człowieka, ale w obawie o własne bezpieczeństwo nie reagujemy. Czy można nazwać to samolubstwem? Wydaje mi się, że nie, bo gdzieś boimy się również o siebie. Ale bycie totalnie nieczułym na takie sytuacje jest po prostu wręcz nieludzkie. Nie zawsze trzeba brać czynny udział. Czasami wystarczy pokazać osobom pokrzywdzonym, że mogą przyjść, porozmawiać, wyrzucić z siebie cały ten ciężar. Pokazać, że nie są same, że ktoś to wszystko widzi i nie jest obojętny. Że takie zachowania nie są akceptowalne. Agnieszka bardzo, ale to bardzo dobrze oddała zarówno i emocje, jak i uczucia "ofiar". Jeżeli chodzi o jej styl - rewelacyjny. Książkę czytało się naprawdę bardzo, ale to bardzo dobrze. No wciągała. Chociaż początek totalnie mnie nie przekonał, tak później zatraciłam się. Mimo, iż gdzieś już w 3/4 powieści domyślałam się co tam się tak naprawdę stało, to końcowe utwierdzenie mnie w tym podkreśliło tylko, iż mam zdolność wyłapywania szczegółów oraz szybkiej analizy faktów. Ogólnie jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją. To było moje pierwsze zetknięcie z piórem Autorki i już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie