W ogrodzie carycy

To powieść, która rozwija się powoli, jak obraz malowany warstwa po warstwie — z pozoru spokojny, a jednak skrywający pod powierzchnią napięcia, których nie sposób zignorować. Historia o pamięci, która nie chce milknąć, i o uczuciach, które mimo upływu lat nie tracą swojej siły. Amelia — artystka, kobieta naznaczona przeszłością — próbuje odnaleźć sens w rzeczywistości, która dawno przestała być prosta i jednoznaczna. Jej życie, rozpięte między wojenną traumą a powojenną próbą odbudowy, staje się przestrzenią spotkania z kimś, kto kiedyś był wrogiem, a dziś burzy uporządkowany świat emocji. Emocji skrywanych za maską.... Jednak czy rzeczywiście ta maska ukrywa tylko emocje? W mojej ocenie powieść nabiera tempa od połowy, jest przewidywalna, ale pełna emocji oraz pięknych opisów, co znacznie podnosi jej wartość.

„Mała wojenna biblioteka” to powieść inspirowana autentycznymi wydarzeniami z czasów II wojny światowej, ponieważ bazuje na faktach o bibliotece w Bethnal Green w Londynie z 1944 roku, ukazując literaturę jako formę ucieczki od ówczesnej brutalnej rzeczywistości. Bardzo podobało mi się to, że Autorka na początku każdego rozdziału zamieściła cytaty i relacje prawdziwych bibliotekarzy. Dzięki temu zabiegowi mogłam nie tylko śledzić losy bohaterek powieści, ale także poznałam osobiste świadectwa realnych ludzi. Atutem jest również to, że na końcu książki znajduje się sekcja zawierająca archiwalne zdjęcia oraz notatki autorki, dokumentujące prawdziwe historie bibliotekarek z londyńskiego metra, na których oparto powieść i które stały za sukcesem tej wyjątkowej placówki. Książka stanowi więc swoisty hołd dla bibliotekarzy - cichych i często niedocenianych bohaterów, którzy w ekstremalnych, wojennych warunkach nie tylko dbali o dostęp społeczeństwa do kultury, ale także oferowali im pomoc i wsparcie w tym trudnym czasie. Powieść czyta się płynnie i bez wysiłku. Historia niewątpliwie mnie wciągnęła, jednak nie ukrywam, że… W pewnym momencie przytłoczyła mnie niezliczona ilość zdrobnień w tekście. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że zwroty takie jak „dear” czy „love” są naturalnym elementem brytyjskiej gwary, ale uważam też, że zbyt częste powtarzanie tych samych czułości sprawia, że stają się one w końcu męczące i banalne. Zwłaszcza, że wojna kojarzy się głównie z powagą, strachem, zagrożeniem i traumą. Używanie pretensjonalnych "słodkich" określeń takich jak „złotko”, „skarbie”, „kochanie” w schronie, na pogorzelisku czy wśród ruin brzmi dla mnie po prostu nienaturalnie i infantylnie w kontekście otaczającego cierpienia i smutku. Podsumowując: myślę, że warto sięgnąć. Polecam, zwłaszcza tym, którzy wierzą w magię książek ;)

Pierwszy tom był zdecydowanie lepszy. Zabrakło mi w tej historii tego napięcia, ekscytacji, ciekawości. W pierwszej części jesteśmy świadkami przemiany młodziutkiej Izabeli z brzydkiego kaczątka w pięknego łabędzia. Wzbudza to w czytelniku ekscytacje i zainteresowania co będzie dalej. Tutaj tego zabrakło. Momentami trzeba wracać do przeczytanego tekstu. Drugi tom nie wzbudza takich emocji jak pierwszy.

Kolejna wspaniała książka autorki. W moim odczuciu jest realizm wojny, a jednocześnie głębokie ukazanie wewnętrznych przeżyć bohaterów. Jest tajemnica relacji, która narodziła się wbrew szalejącemu przemocą światu oraz docenienie wartości kultury i sztuki. Poruszająca, ale bez zbędnego sentymentalizmu. Dodaję do moich ulubionych książek.

Wciągnęłam się w losy kobiet z rodu Romanowów, ale najbardziej obecnie kibicuję Marii Dagmar i choć były przebłyski co będzie się z nią dalej działo, to mam nadzieję, że w kolejnym tomie autorka rozpisze się więcej, bo ta część zakończyła się tak, że musi być cos dalej... oby

Wiele się spodziewałam po tej pozycji i się nie zawiodłam. Poruszyła wiele wątków na temat II wojny światowej, o których wiele się nie mówi. Chociaż może z biegiem lat robią się coraz głośniejsze. Między innymi to, jak bardzo Hitler zafascynowany był okultyzmem, ale też to, że czystki, które przeprowadzał dotykały dosłownie WSZYTKICH którzy mogli zagrozić czystości rasy aryjskiej. Bardzo pomysłowe wykorzystanie zamiłowania Hitlera do wszelkiego rodzaju wróżb, okolone spiskami, zagadkami i oficerami SS, którzy ciągle deptali po piętach głównej bohaterce. Bardzo dobrze się to czytało. Wątek romantyczny był całkiem przyjemny, nie nachalny i właściwie oczywisty. Myślę, że pozycja może znaleźć bardzo wielu zwolenników. Osobiście polecę ją z pewnością dalej 🤍

Opowieść o Marii Teresie Oliwii Cornwallis-West, znanej światu jako Daisy von Pless, Dorota Ponińska rozpoczyna od nakreślenia gęstej sieci koligacji rodzinnych, które definiowały ówczesną Europę. Kluczowym punktem odniesienia jest tu postać cesarza Wilhelma II Hohenzollerna. Choć Daisy była Angielką, jej małżeństwo z Hansem Heinrichem XV uczyniło ją częścią pruskiej elity, nierozerwalnie związanej z dworem berlińskim. Ponińska z niezwykłą precyzją oddaje paradoks tej relacji: Daisy, spokrewniona z brytyjską arystokracją i bliska sercu króla Edwarda VII, staje się „swatką” pokoju w świecie, w którym jej niemiecki kuzyn, cesarz Wilhelm, coraz wyraźniej dąży do konfrontacji zbrojnej. Te rodzinne powiązania, rozpięte między Londynem a Berlinem, stanowią tragiczny fundament, na którym autorka buduje narrację o kobiecie uwięzionej między dwiema ojczyznami. Książka zasługuje na wysoką ocenę 8/10 przede wszystkim za mistrzowskie połączenie faktów historycznych z intymnym portretem psychologicznym. Ponińska nie tworzy suchej biografii, lecz żywy, pulsujący emocjami obraz epoki fin de siècle. Czytelnik zostaje wrzucony w świat niewyobrażalnego przepychu Książa i Pszczyny, gdzie diamentowe tiary i koronkowe suknie maskują narastające poczucie osamotnienia głównej bohaterki. Autorka doskonale rozumie, że namiętności Daisy nie ograniczały się jedynie do romansów czy poszukiwania miłości w nieudanym małżeństwie. Jej największą pasją była chęć bycia słyszaną w świecie zdominowanym przez mężczyzn oraz głęboka, niemal naiwna wiara, że osobiste relacje z monarchami mogą zapobiec nadchodzącej katastrofie I wojny światowej. Styl autorki jest elegancki, a zarazem lekki, co sprawia, że przez ponad pół tysiąca stron płynie się z dużą przyjemnością. Ponińska z wyczuciem dawkuje detale obyczajowe, opisując nie tylko polityczne intrygi, ale i codzienność Daisy – jej walkę z sztywną etykietą dworską, zaangażowanie w działalność charytatywną oraz bolesne macierzyństwo. Postać cesarza Wilhelma II jest tu nakreślona wielowymiarowo; nie jest on jedynie czarnym charakterem historii, lecz człowiekiem pełnym kompleksów, którego relacja z błyskotliwą Daisy balansuje na granicy fascynacji i irytacji. To właśnie te interakcje, podszyte niewypowiedzianym napięciem, stanowią jeden z najmocniejszych punktów powieści. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka ukazuje zmierzch starego świata. Daisy von Pless w interpretacji Ponińskiej to postać tragiczna, symbolizująca koniec ery wielkich rodów i beztroskich bali. Wraz z wybuchem wojny, jej świat – zbudowany na herbatkach u królowej Wiktorii i polowaniach z cesarzem – rozpada się nieodwracalnie. Autorka unika jednak taniego sentymentalizmu, stawiając na rzetelność i głębię historyczną. Choć niektóre wątki poboczne mogłyby być nieco bardziej skondensowane, całość stanowi fascynującą lekturę dla każdego miłośnika historii i biografii kobiet nietuzinkowych. "Daisy i cesarz" to nie tylko historia o wielkiej polityce, ale przede wszystkim o cenie, jaką płaci się za odwagę bycia sobą wbrew konwenansom. Dorota Ponińska stworzyła portret kobiety, która mimo posiadania wszystkiego, o czym marzył ówczesny świat, do końca pozostała outsiderką. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak osobiste namiętności splatały się z wielką historią, tworząc tkaninę losów, której nitki prowadziły prosto ku okopom Wielkiej Wojny. Powieść zostawia czytelnika z poczuciem melancholii, ale i podziwu dla niezłomnego ducha księżnej, która do końca wierzyła w moc dialogu ponad granicami państw i rodzinnych kłótni.

Bardzo przyjemna lektura. Czyta się lekko i szybko. Posłowie od autorki potwierdziło moje przypuszczenia, że inspirowała się stosunkowo niedawno wydanymi hitami na temat kobiet wiejskich i służących. Myślę, że to dobra ilustracja fabularna wprowadzająca do tematu. Chciałoby się jednak, żeby autorka pogłębiła pozostałe postacie, których wątki mogłyby przynieść dodatkową wartość przedstawiając losy czy to zubożałej szlachty, guwernantki czy też służących z różnym bagażem życiowym. Może to jest jakiś pomysł na następne powieści?

Autor podejmuje temat odważny i trudny, niewolnictwo i moralność, rasizm, walkę o wolność i równość.Dwie linie czasowe i dwie bohaterki , jeden wspólny cel - walka o sprawiedliwość społeczną.Przyznam , że zafascynowała mnie historia niewolnicy Kaweki ,jej historia jest mocno emocjonująca,w dużej mierze wzbudza podziw i działa na emocje.Powieść godna uwagi.

"Najgorsza cisza to taka, która nagle zapada na świat." 7⭐ /10⭐ (Współpraca reklamowa z @znak_literanova) Dobry wieczór w środę. Już za tydzień o tej porze będziemy szykować się do świąt. Ja bardziej czekam na to wolne i ten luz bez pracy. #październikowardza moje pierwsze spotkanie z twórczością #agnieszkakuchmister i jestem zachwycona tą książką. Mimo, że od przeczytania jej przeze mnie minęło już trochę czasu, nadal jej fabuła siedzi we mnie. Powieść zabiera nas w dwie strefy czasowe. Cofamy się do roku 1989 i wydarzeń, które następują po siedmiu latach. W Schwrzeb znika Alicja Wicher. Okoliczności jej zniknięcia są dość tajemnicze i przez długi czas nikt nie wyjaśnił tego zniknięcia. Po siedmiu latach, 1996 roku córka grabarza Agata Kot trafia na ślad zaginionej dziewczyny. Nie spodziewa się, że to co odkryje będzie początkiem dość dużego śledztwa, które odkryje wiele tajemnic małego miasteczka pod Karkonoszami. Podczas czytania cofamy się do przeszłości i wydarzeń sprzed lat by dowiedzieć się co zaszło w życiu zaginionej. Główna bohaterka, Agata stara się odkryć jak najwięcej z przeszłości dziewczyny i jej znajomych. W powieści przewija się wiele wątków, wielu bohaterów, którzy mają wpływ na całą fabułę. "Październikowa rdza" jest pełna zagadek, ciemnych, kretych ścieżek, które doprowadza do niespodziewanego finału. Agnieszka Kuchmister niesamowicie buduje całą fabułę, która zagłębia nas w życie małej społeczności, które ma pełno tajemnic. Polecam, dla mnie świetna książka. #współpracareklamowa#znakliteranova#bookstagrampoland

Rodzina Leny zostaje napadnięta przez bolszewików. Rosjanie zabijają jej rodziców, palą dwór, a ją bardzo brutalnie kaleczą na resztę życia. Od śmierci ratuje ją polski żołnierz, Paweł. Mężczyzna bierze na siebie odpowiedzialność za dziewczynę. Niestety Lena nie mogąc poradzić sobie z traumą, wyjeżdża do Paryża. Po 9 latach drogi Pawła i Leny znowu się przecinają... Polecam😊

Sięgnęłam po "Cudze oddechy" Pawła J. Sochackiego po przeczytaniu zachęcająco brzmiącego opisu wydawnictwa i kilku recenzji pełnych zachwytu. Liczyłam na emocje, napięcie i wątki, które naprawdę wciągają. Takim wydawał się być wątek zaginięcia Kaliny, ale niestety, coś nie zagrało. Ten wątek gdzieś się rozpływa, akcja bywa powolna, a momentami po prostu nudna, nie trzyma w napięciu i nie wciąga. Fabuła toczy się w realiach PRL, w którym codzienne życie naznaczone było tytułowymi "cudzymi oddechami", symbolizującymi ciągłą obecność innych, w tym duchów przeszłości, brak wolności oraz wpływ systemu nie tylko na życie społeczne, ale też na psychikę i sposób myślenia ludzi. Moim zdaniem autor trafnie oddaje emocjonalny i psychologiczny ciężar życia w PRL, tworząc wyraźny klimat, ale jednocześnie gubi gdzieś po drodze spójność wydarzeń. Zaskoczyło mnie pojawienie się wątku homoseksualnego, który niby naturalnie jest wpleciony w fabułę, ale mimo to budzi wrażenie dodanego trochę na siłę, jakby autor próbował wpisać się w aktualne trendy. Wątek Kaliny wraca pod koniec książki, pojawia się pewne przyspieszenie, ale zamiast wyraźnego rozwiązania dostajemy otwarte, niejednoznaczne zakończenie. Historia ta miała duży potencjał, jednak nie wywołała żadnych wspomnień z dzieciństwa związanych z życiem w tamtym czasie i z PGR czy emocji, które pojawiały się przy innych książkach osadzonych w tamtych realiach. Bohaterki też nie zrobiły na mnie większego wrażenia, wręcz trudno mi było się z nimi zżyć, obdarować je jakimś uczuciem. Może gdybym znała pierwszą część „Dusze niczyje”, odbiór byłby zupełnie inny. Może wtedy historia i bohaterki miałyby więcej emocjonalnego ciężaru. Czytając ją solo, odebrałam ją raczej jako lekturę napisaną spójnym i poprawnym językiem, ale nie wyróżniającą się niczym szczególnym, a momentami wręcz przytłaczającą. Być może sięgnę po "Dusze niczyje", by zyskać pełniejszy obraz, ale nie wiem, kiedy to nastąpi. Muszę podkreślić, że choć wysłuchałam audiobooka w wykonaniu Marcina Popczyńskiego w aplikacji Audioteka, nie miało to żadnego wpływu na to, jak odebrałam tę historię. „Cudze oddechy" to raczej książka dla miłośników refleksyjnych i symbolicznych opowieści z klimatem PRL i zakończeń zmuszającym do wyobrażenia sobie dalszych wydarzeń, ale szukających wciągającej akcji i silnych emocji, prawdopodobnie rozczaruje, w takim stopniu, jak mnie.

Zaskoczyło mnie, jak wiele negatywnych opinii krąży wokół "Wiatru z północy", bo moje wrażenia są zupełnie odmienne. Pierwszy tom wciągnął mnie niemal od pierwszych stron – historia jest pełna napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. Nie spodziewałam się, że tak bardzo wciągnę się w powieści niemieckiej autorki. Nie wiem, jak wyglądało życie w Hamburgu przed I wojną światową, nie mogę więc wypowiedzieć się na temat prawdy historycznej. W moim odczuciu jest to realistyczna opowieść, która porusza problemy podobne do tych, które dotykały kobiety w Polsce. W obydwu przypadkach życie było trudne, wymagające i pełne ograniczeń wynikających z ówczesnych norm społecznych. Szczególnie doceniam, że autorka porusza trudny temat rozwodów i robi to w sposób poważny i wiarygodny. Pokazuje skomplikowane emocje, konflikty i konsekwencje takiej decyzji, co nadaje powieści głębi i autentyczności. Słuchałam audiobooka i muszę przyznać, że lektorka zasługuje na najwyższą ocenę – jej interpretacja bohaterów, intonacja i dynamika czytania w pełni wciągają słuchacza w świat powieści i dodają historii dodatkowego wymiaru. Podsumowując: jest to przemyślana i emocjonalnie angażująca lektura, która zaskakuje realizmem i poruszanymi tematami, a jednocześnie pokazuje siłę i determinację kobiet w trudnych czasach.

Ta część podobała mi się bardziej od poprzedniej. Autorka stworzyła niezwykle bogate i dopracowane wątki poboczne, co sprawiło, że ogromnie zainteresowały mnie losy bohaterów drugoplanowych. Tak jak ma wrażenie, że w pewnym momencie wątek Alice „utknął w miejscu”, ponieważ kobieta wciąż mierzy się z tymi samymi problemami (utrata dziecka, przemoc, toksyczne małżeństwo, trauma z przeszłości, skrajna bieda), to postacie drugoplanowe oferują bardziej zróżnicowane emocje co sprawia, że stają się dla mnie też bardziej atrakcyjne i wyraziste od głównej bohaterki. Zaraz rozpoczynam ostatnią część serii. Nie mogę się doczekać ;)

Sprawiło mi dużą przyjemność czytanie tej powieści o życiu we Włoszech w pierwszym 30-leciu XXwieku. Książkę czyta się bardzo dobrze, jest świetnie napisana, a dodatkowo dostarcza wiedzy o włoskiej codziennosci sprzed 100 lat. Polecam! Czekam na kolejny tom !

"Nie wiedziała, czy jutro nadejdzie. Ale wiedziała, że dziś może jeszcze kogoś uratować." 7⭐ /10⭐ (Współpraca reklamowa z @wydawnictwofilia) Dzień dobry w czwartek. Jeszcze trochę i uciekam na popołudnie do pracy. Jednak przed czytam poczytam trochę "Na krwawych skrzydłach", która mi się mega podoba, chodź dopiero 200 stron za mną. #gdyzgaśnienadzieja autorstwa #joannekormylo to kolejna powieść osadzona w czasie II wojny światowej. Rok 1942, Polska, a dokładnie Warszawa. Główna bohaterka Anna, jest załamana tym, że jej ukochane miasto upadło. Dołącza do polskiego ruchu oporu, gdzie ma za zadanie przemycać dzieci z warszawskiego getta i zapewniać im bezpieczeństwo. Podczas jednej z akcji poznaje pilota RAF, Johnniego, który uciekł z niemieckiego obozu. Anna i on bardzo dobrze wiedzą, że w mieście grozi mu śmierć, dlatego postanawia mu pomóc i wyprowadzić go z miasta. Sama jednak zostaje złapana przez SS i trafia do Ravensbruck, gdzie doświadcza piekła na ziemi. Jedna ze strażniczek, zarwana Bestią, obiera sobie Anne za cel. Kiedy myśli, że nie ma już dla niej ratunku, zostaje przeniesiona do innego obozu. Tam spotykała Johnniego i wspólnie obmyślaja plan ucieczki. Wiedzą, że grozi im przez to śmiertelne niebezpieczeństwo... "Gdy zgaśnie nadzieja" to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które pokazuje odwagę ludzi w najbardziej przerażającym momencie życia. Okres II Wojny światowej to jeden z elementów naszej historii, która pokazuje jak człowiek potrafi zniszczyć drugiego człowieka. Odebrać człowieczeństwo ze względu na wyznanie, kolor skóry czy orientację jest bardzo łatwo. Uznawać swoją wyższość nad innymi też, jednak zrobione to wszystko poprzez użycie broni, obozów koncentracyjne jest bestialstwem w najczystszej postaci. Joanne Kormylo dotyka swoją powieścią wrażliwy elementów historii, ale robi to z rozbrajajaca szczerością, pełną przeróżnych emocji, które dociskają piętno na czytelniku. #współpracareklamowawydawnictwofilia#powieśćhistoryczna#bookstagrampl

Tak jak w poprzednich częściach, tak i tutaj zostały przedstawione dwie historie. Oczywiście obie dramatyczne, każda na swój sposób. Ale miłe chwile też były, w przypadku obydwóch bohaterek. No ale w mrocznych momentach naprawdę nie wiedziałam, jak się dalej potoczą ich losy, całe szczęście, że nie tak jak to mogłoby wyglądać w niektórych fragmentach ;)

Z początku możemy czuć się zagubieni mnogością postaci, tych historycznych i fikcyjnych, jednak z biegiem przeczytanych stron odnajdziemy się w tym wszystkim. Co wyróżnia tę książkę na tle innych o podobnej tematyce, jest to, że autorka przedstawia księcia jako zwykłego, młodego, zagubionego chłopaka, który niespodziewanie zostaje władcą Królestwa Polskiego. Autorka skupia się też na kobietach, żonach, córkach, kochankach, na ich życiu które było podporządkowane ówczesnej polityce. A to wszystko owiane magią, pradawnymi rytuałami i wielką namiętnością.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony to ciekawa historia z bardzo interesującym bohaterem - Simonopio, historia napisana pięknym językiem, opisująca liczne perypetie rodziny Morales. Wspaniała relacja między tajemniczym chłopcem, a jego rodzicami chrzestnymi. To na plus. To co mi się nie podobało, to grubość książki. Uważam, że niektóre rozdziały spokojnie można by skrócić, a nawet skasować. Pod koniec ta opowieść już mi się trochę wlokła, a najgorzej, że nie rozumiem zakończenia. Po przebrnięciu przez te prawie 500 stron liczyłam na mocny i jasny finał, a nie taki baśniowy. Wielu osobom takie zakończenie może się podobać i dodawać magii i pewnie pasuje ono do całości, ale ja po prostu lubię wiedzieć na pewno co się stało.