Trzech panów w łódce, nie licząc psa

Kilka dobrych anegdot w angielskim stylu z angielskim dowcipem (o serze, o niemieckim profesorze, o wędkarzach). Poza tym nuuuuuuuuda... Przez większość czasu autor raczy nas wynurzeniami 3 starych tetryków....z początku ciekawe, nowe, a pod koniec trudne do wytrzymania. ..

Kilka dobrych anegdot w angielskim stylu z angielskim dowcipem (o serze, o niemieckim profesorze, o wędkarzach). Poza tym nuuuuuuuuda... Przez większość czasu autor raczy nas wynurzeniami 3 starych tetryków....z początku ciekawe, nowe, a pod koniec trudne do wytrzymania. ..

Klasyczna, pisana z przymrużeniem oka. Świetny pomysł ujecia tak wielu dykteryjek, anegdot, dygresji w formę "opisu" rekreacyjnego rejsu po rzece przez trzech panów ... oczywiście nie licząc psa. Wspaniałe męskie portrety. Tekst zróżnicowany, ale nadal w wielu aspektach zabawny. Ciekawy;)

Klasyczna, pisana z przymrużeniem oka. Świetny pomysł ujecia tak wielu dykteryjek, anegdot, dygresji w formę "opisu" rekreacyjnego rejsu po rzece przez trzech panów ... oczywiście nie licząc psa. Wspaniałe męskie portrety. Tekst zróżnicowany, ale nadal w wielu aspektach zabawny. Ciekawy;)

Bardzo lekka, ale nie głupia. Humor stary, a dalej działa. Czyta się z przyjemnością.

Bardzo lekka, ale nie głupia. Humor stary, a dalej działa. Czyta się z przyjemnością.

Jerome K. Jerome jest po staroświecku świetnym gawędziarzem (od napisania książki minęło prawie 140 lat),który opowiadając o wyprawie łódką po Tamizie, demaskuje poczciwe(?) męskie słabostki - hiopochondrię, lenistwo, chełpliwość, pychę, blagierstwo, zadufanie, zarozumiałość. Panowie kłócą się i godzą, lubią spokój, dobre jedzenie i picie, a najlepszy rodzaj ich zajęć to obserwowanie innych przy wysiłku: "Stale odnoszę wrażenie, iż robię więcej niż powinienem. Nie znaczy to, że mam wstręt do pracy - proszę dobrze mnie zrozumieć. Lubię pracować, a nawet palę się do roboty. Praca tak mnie urzeka, że mogę całymi godzinami siedzieć i patrzeć na nią". Panom nie brakuje wrażliwości na własne potrzeby i zgryźliwej oceny innych przy jednocześnie wysokiej samoocenie. Anegdoty płyną jedna po drugiej, spostrzeżenia o ludzkiej naturze zaskakują celnością. Najbardziej śmiałam się z historii pewnego okazałego pstrąga, złowionego jakiś czas wcześniej, skupiającej jak w soczewce wszystkie gawędy. Sarkastyczno-życzliwa niespieszna lektura!

Jerome K. Jerome jest po staroświecku świetnym gawędziarzem (od napisania książki minęło prawie 140 lat),który opowiadając o wyprawie łódką po Tamizie, demaskuje poczciwe(?) męskie słabostki - hiopochondrię, lenistwo, chełpliwość, pychę, blagierstwo, zadufanie, zarozumiałość. Panowie kłócą się i godzą, lubią spokój, dobre jedzenie i picie, a najlepszy rodzaj ich zajęć to...

Absurdalny tytuł jak i bardzo zabawna opowieść. Poprzeplatana anegdotami z dużą ilością angielskiego humoru. Gdyby nie polecenie pewnie bym nawet o nim nie usłyszał. Jednak każda chwila z tą książką była niezwykle przyjemna i często wywoływała rechot czy nawet nieposkromiony śmiech 😉 Widać że tytuł pierwotnie miał być przewodnikiem po Tamizie, ale dodaje mu to też pewnego uroku

Absurdalny tytuł jak i bardzo zabawna opowieść. Poprzeplatana anegdotami z dużą ilością angielskiego humoru. Gdyby nie polecenie pewnie bym nawet o nim nie usłyszał. Jednak każda chwila z tą książką była niezwykle przyjemna i często wywoływała rechot czy nawet nieposkromiony śmiech 😉 Widać że tytuł pierwotnie miał być przewodnikiem po Tamizie, ale dodaje mu to też pewnego uroku

Jestem troszeczkę rozczarowana. Spodziewałam się, że bardziej mnie rozbawi a roześmiałam się raptem kilka razy.

Jestem troszeczkę rozczarowana. Spodziewałam się, że bardziej mnie rozbawi a roześmiałam się raptem kilka razy.

Trzech panów w łódce, nie licząc psa to humorystyczna, XIX-wieczna powieść angielska, opisująca wyprawę i przygody trzech londyńczyków: George'a, Harrisa, Jeroma, oraz psa Montmorency'ego. Śledzimy ich losy kiedy to wybrali się w rejs po Tamizie i przepłynęli 123 mile z Kingston do Pangbourne.

W pierwszym zamyśle autora książka miała być poważnym przewodnikiem turystycznym po Tamizie, zawierającym opisy położonych nad brzegami rzeki zabytków, ale górę wzięło ironiczne poczucie humoru.
Komiczne zdarzenia, opowiastki i anegdotki umilające trzem panom wyprawę.

Powieść jest pełna humoru. Nie da się jej przeczytać bez uśmiechu na twarzy, mimo że wiele czasu minęło od jej powstania.
Książka jest naprawdę dobra, zabawna, pełna interesujących drobiazgów z życia dziewiętnastowiecznej Anglii.

Jak ktoś lubi stary angielski humor, to mogę polecić tą pozycję. Nie znałam wcześniej tej książki, nie słyszałam o niej i bardzo się cieszę, że nadrobiłam ten brak.

Trzech panów w łódce, nie licząc psa to humorystyczna, XIX-wieczna powieść angielska, opisująca wyprawę i przygody trzech londyńczyków: George'a, Harrisa, Jeroma, oraz psa Montmorency'ego. Śledzimy ich losy kiedy to wybrali się w rejs po Tamizie i przepłynęli 123 mile z Kingston do Pangbourne.

W pierwszym zamyśle autora książka miała być poważnym przewodnikiem...

To historia pozornie prosta: trzech przyjaciół i ich pies wyruszają łodzią po Tamizie.
Ale Jerome K. Jerome nie opowiada tylko o rejsie – opowiada o ludziach, ich słabościach, codziennych wpadkach i tych drobnych katastrofach, które w życiu wydają się ogromne.

Styl jest lekki, momentami reportersko prosty, momentami niemal sarkastyczny. Humor i ironia prowadzą przez przygody bohaterów, ale pod spodem kryje się obserwacja ludzkiej natury – nieidealnej, zabawnej, przewidywalnej.

Czytając tę książkę, łapałam się na tym, że co chwilę się śmiałam i równocześnie zatrzymywałam myślami:
jak wiele we mnie tych samych, zabawnych przywar, które przetrwały wieki?

„Trzech panów…” nie szokuje. Ale bawi, uczy obserwacji i zostawia uśmiech na długo po zamknięciu ostatniej strony.

To nie jest książka trudna, ale przyjemna i potrzebna, jeśli lubicie literaturę, która łączy lekkość stylu z subtelną refleksją nad codziennym życiem.

Ciekawostka: książka została wydana w 1889 roku 🖤

To historia pozornie prosta: trzech przyjaciół i ich pies wyruszają łodzią po Tamizie.
Ale Jerome K. Jerome nie opowiada tylko o rejsie – opowiada o ludziach, ich słabościach, codziennych wpadkach i tych drobnych katastrofach, które w życiu wydają się ogromne.

Styl jest lekki, momentami reportersko prosty, momentami niemal sarkastyczny. Humor i ironia prowadzą przez...

NIE WIEM DO KONCA O CZYM TAM PIERDOLI ALE GIT

NIE WIEM DO KONCA O CZYM TAM PIERDOLI ALE GIT

Ponad sto lat, a nadal śmieszy. Lekka, ironiczna i bardzo trafna obserwacja ludzkich przywar. Czyta się z uśmiechem od początku do końca

Ponad sto lat, a nadal śmieszy. Lekka, ironiczna i bardzo trafna obserwacja ludzkich przywar. Czyta się z uśmiechem od początku do końca